Σήμερα ἑορτάζει ὁ μεγαλομάρτυρας ἅγιος Δημήτριος, τοῦ ὁποίου τό ὄνομα φέρω καί ὅλοι μοῦ εὔχονται «χρόνια πολλά». «Χρόνια πολλά»! Τί παράξενη καί ἀστόχαστη εὐχή. Μακριά ἀπό τήν παράδοσή μας. Ξενόφερτη. Νά ζήσω χρόνια πολλά. Μέ πόσα ἄραγε θά ἤμουν εὐχαριστημένος; Μέ 90, μέ 100 μέ 110; Κάπου ἐκεῖ νομίζω τερματίζει τό ἐπί γῆς «πολυχρόνιο». Εἶμαι εὐχαριστημένος; Ὄχι, ὄχι δέν εἶμαι...
«...πᾶσαι αἱ ἡμέραι ἡμῶν ἐξέλιπον, καί ἐν τῇ ὀργῇ σου ἐξελίπομεν· τά ἔτη ἡμῶν ὡσεί ἀράχνη ἐμελέτων. αἱ ἡμέραι τῶν ἐτῶν ἡμῶν ἐν αὐτοῖς ἑβδομήκοντα ἔτη, ἐάν δέ ἐν δυναστείαις, ὀγδοήκοντα ἔτη, καί τό πλεῖον αὐτῶν κόπος καί πόνος...» (Ψαλμ. 89, 9-10).
Καί μιά ἄλλη σκέψη γυροφέρνει στό μυαλό μου: τί θά ἤμουν διατεθειμένος νά θυσιάσω γιά νά πραγματοποιηθεῖ ἡ εὐχή «χρόνια πολλά», ὅσο βεβαίως ἐξαρτᾶται ἀπό τίς δικές μου δυνάμεις. Θά θυσίαζα τήν ἐλευθερία μου; Τήν πατρίδα μου; Τήν πίστη μου; Μέχρι πού θά ἔφθανε τό εὗρος τῆς θυσίας γιά αὐτήν τήν προσωρινή ζωή; Θά πουλοῦσα τήν ψυχή μου στόν διάβολο, γιά νά ζήσω «χρόνια πολλά»;
Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος, ὁ μεγαλύτερος ἄνδρας πού γεννήθηκε ποτέ ἀπό γυναῖκα, σύμφωνα μέ τό ἀδιάψευστο στόμα τοῦ Χριστοῦ, ἐφονεύθη νέος. Παρέμεινε ὅμως ἐλεύθερος, ἀδέσμευτος, χωρίς ἐκπτώσεις στίς ἀξίες του, χωρίς ὑποχωρήσεις στά πιστεύω του. Πόσοι νέοι καί νέες, δέν σκέφθηκαν στιγμή, τό ἄνθος τῆς ἡλικίας τους, καί πότισαν μέ τό ἁγνό αἷμα τους τό δένδρο τῆς Πίστεως καί τῆς Πατρίδος;
Ἀπό τήν ἄλλη, ὁ ἅγιός μου δέν θέλησε νά ζήσει χρόνια πολλά. Εἶχε ὅλα τά ἐφόδια, ὅλα τά προσόντα γιά νά μεσουρανήσει. Νά γίνει περιζήτητος γαμπρός, νά ἀποκτήσει ὅλα τά ἀξιώματα, τά πλούτη, νά, νά, νά.... Κι ὅμως, αὐτός προτίμησε νά θυσιάσει τή ζωή του, νέο παλληκάρι ὄντας, γιά τήν ἀγάπη τοῦ Κυρίου του. Προτίμησε νά μή ζήσει γιά νά Ζήσει. Κι ἐγώ πού σήμερα ἑορτάζω αὐτόν τόν ἅγιο, καί ὅλοι ἐμεῖς οἱ χριστιανοί πού τιμοῦμε τή μνήμη του, ἑνός ἁγίου τοῦ ὁποίου τό μόνο πού δέν τόν ἐνδιέφερε ἦταν τό νά ζήσει χρόνια πολλά, εὐχόμαστε ὁ ἕνας στόν ἄλλο «χρόνια πολλά»! Ἔχουμε σώας τάς φρένας; Σκεφτόμαστε ἔστω καί λίγο λογικά; Πόσο κοντά στόν ἅγιο εἴμαστε; Πόσο πλησιάζουμε στό φρόνημά του; Πόσο προσεγγίζουμε στήν πίστη του; Ποιά σχέση τέλος πάντων, ἔχουμε ἤ θέλουμε νά ἔχουμε μαζί του;