«Μακαρία ἡ κοιλία ἡ βαστάσασά σε, καί μαστοί οὕς ἐθήλασας».
«Μακαρίζομέν σε Θεοτόκε Παρθένε καί δοξάζομέν σε οἱ πιστοί κατά χρέος...». Φύλαξε ἡ Ἀειπάρθενος Θεοτόκος Μαρία, παρθενία, ἁγνότητα καί ἁγιοσύνη· μέ τέλεια ἀγάπη καί ὑπακοή παρέμεινε ἰσόβια ἁγνή καί καλή φροντίζοντας ἀπερίσπαστα τίς ἐντολές τοῦ Κυρίου. Ἀφιερωμένη στήν ὑπακοή πρός τόν Θεόν, γέννησε ἐν παρθενίᾳ τόν Ἀμήτωρα ἐκ Πατρός καί Ἀπάτωρα ἐκ μητρός, τόν Χριστόν. Εὐδοκήσαντα τοῦ Πατρός μέ τήν ὑποστατική παρουσία τοῦ Υἱοῦ καί τήν ἐνέργεια τοῦ Παναγίου Πνεύματος πού ἐκπορεύεται ἐκ μόνου τοῦ Πατρός, δώρισε στόν κόσμο, τόν αἴροντα τήν ἁμαρτία τοῦ κόσμου, Ἰησοῦν, τόν Θεάνθρωπον Σωτῆρα. Γι’ αὐτό καί ἔγινε ἡ ἀγαπημένη τῶν χριστιανῶν, Κυρία τῶν Ἁγίων Ἀγγέλων, κατέχουσα τά δευτερεῖα τῆς Ἁγίας Τριάδος ἀφοῦ γέννησε τόν Μόνον ἐκ φύσεως ἀναμάρτητον, Χριστόν.
Ἡ προσευχητική σκέψη τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας στολίζει μέ ἀθανάτους μαργαρῖτες τήν Ὑπεραγία Θεοτόκο γιά τό ὅτι μᾶς γέννησε τόν Θεό, γιά τό ὅτι Τοῦ ἔδωσε τό σῶμά Του. Ἔτσι, ἁγία γερόντισσα, καί ὁ Σωτῆρας καί ἡ σωτηρία μᾶς ἀποδόθηκαν, διά τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου. Γι’ αὐτό καί χωρίς τήν Ὑπεραγία Θεοτόκο, δέν μποροῦμε νά ἔχωμε οὔτε τόν Θεάνθρωπο Χριστό, οὔτε τήν Ἐκκλησία, οὔτε καί τήν, ἐν Αὐτοῖς, σωτηρία. Κατ’ οὐσίαν, ὅλη ἡ θεανθρώπινη οἰκονομία ἐπιτελεῖται μέ τήν βοήθεια τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου. Τοῦτο καταδεικνύουν ὅλες, ἡ πρός Αὐτήν εὐχές, παρακλήσεις καί τά περί Αὐτῆς στιχηρά, ἀπόστιχα, ἀποστολικές καί εὐαγγελικές περικοπές, ὅπως ἀκούσαμε καί ἀκοῦμε ὅλο τό μήνα Αὔγουστο.
Ἡ προσευχητική σκέψη τῆς Ἐκκλησίας εὐαγγελίζεται: ὅταν ὁ Κύριος κατοίκησε στήν Ἁγία Παρθένον, ἐκείνη κατέστη Ναός ἔμψυχος ἀφιερωμένος στόν Θεό. «Ναόν ἡγιασμένον σέ ἔδειξεν ὁ ἐνσκηνώσας ἐπί σοί Θεός, Παρθένε Πανάμωμε». Οἱ προσευχές τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου διαφυλάσσουν τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν ὅταν ἐμεῖς τιμοῦμε τήν Παναγία κατά τόν Ὀρθόδοξο τρόπο. Καθώς ἡ Θεοτόκος εἶναι ὁ Ναός καί ἡ κατοικία τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ , ἡ Ἴδια εἶναι καί τό δικό μας καθαρτήριο ἀπό τίς ἁμαρτίες. Ἡ Θεοτόκος εἶναι πράγματι ἡ Μητέρα τοῦ Δημιουργοῦ· Ἐκείνη εἶναι ἡ κιβωτός τῆς Διαθήκης· Ἐκείνη εἶναι στ’ ἀλήθεια ἡ Ἁγία Τράπεζα· Ἐκείνη εἶναι ἡ πάγχρυση λυχνία· Ἐκείνη εἶναι τό δικό μας καθαρτήριο· Εκείνη εἶναι ἡ πνευματοποιημένη θεία Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καί Παράδοση. Ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος εἶναι ἡ μοναδική χαρά γιά τό ἀνθρώπινο εἶδος· Ἐκείνη παρακαλεῖ γιά τήν εἰρήνη στόν κόσμό μας.
«Μακαρία ἡ κοιλία ἡ βαστάσασά σε...»».
Ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος εἶναι: « ὁ μέγας θησαυρός ὅλου τοῦ σύμπαντος· διά Αὐτῆς συντελεῖται ἡ σωτηρία τοῦ κόσμου -«σωτηρία ἐν αὐτῇ διεπράχθη»- καί ἡ ἄφεση τῶν ἀρχαίων ἁμαρτημάτων.[1] Γεννῶντας τόν Θεάνθρωπον, ὁ Ὁποῖος εἶναι ἡ Ἐκκλησία, ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος, ἐφάνη ἡ ἑνωποιός δύναμη τῶν διαχωρισθέντων: τοῦ Θεοῦ καί τοῦ ἀνθρώπου, τοῦ οὐρανοῦ καί τῆς γῆς, τοῦ Δημιουργοῦ καί τῆς Πλάσης· διότι δι’ Αὐτῆς, οἱ ἄνθρωποι πράγματι κατέστησαν σύνοικοι τῶν Ἁγίων Ἀγγέλων στά οὐράνια· καί αὐτό τό μαρτυροῦν οἱ τάξεις ὅλων τῶν Ἁγίων πού τώρα βρίσκονται μαζί τους, ἐξυμνῶντας τόν Υἱόν της μέ αἰώνιες μελωδίες. «Ὡράθης διεστώτων συναπτική...»[2].
«Μακαρία ἡ βαστάσασά σε καί μαστοί οὔς ἐθήλασας..».
Σήμερα χριστιανοί μου, ἡ ἔμψυχη νοητή κλίμακα ἀπό τήν ὁποία κατέβηκε ὁ Ὕψιστος καί φανερώθηκε στή γῆ καί ἔζησε ἀνάμεσα στούς ἀνθρώπους, ἀνέβηκε ἀπό τή γῆ στόν οὐρανό, χρησιμοποιῶντας ὡς κλίμακα, τήν κοίμησή Της(θάνατο). Σήμερα ἡ ἐπίγεια τράπεζα, ἡ ὁποία χωρίς νά γνωρίσει γάμο βάσταζε ἐπάνω της τόν οὐράνιο Ἄρτο τῆς ζωῆς, τόν ἄνθρακα τῆς θεότητας, ὑψώθηκε ἀπό τή γῆ πρός τούς οὐρανούς καί ἄνοιξαν οἱ πύλες τοῦ οὐρανοῦ γιά τήν Παναγία πού ὑπῆρξε ἡ Πύλη τοῦ Θεοῦ στήν Ἀνατολή.
Σήμερα, ἡ ἔμψυχη Πόλη τοῦ Θεοῦ, ἀπό τήν ἐπίγεια Ἱερουσαλήμ, μετατίθεται πρός τήν ἄνω Ἱερουσαλήμ καί, ἀφοῦ κυοφόρησε καί γέννησε καί θήλασε, τόν Πρωτότοκο πάσης τῆς κτίσεως, τόν Μονογενή ἐκ Πατρός, πρωτότοκο καί μονογενῆ ἀπό Αὐτήν, ἐγκαταστάθηκε στήν Ἐκκλησία τῶν πρωτοτόκων καί ἡ ἔμψυχος καί λογική κιβωτός τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, πρός τήν ἀνάπαυση τοῦ Υἱοῦ Της, πορεύεται.
Ἀνοίγουν οἱ Πύλες τοῦ Παραδείσου καί ὑποδέχονται τήν Θεοφόρο Γῆ, ἀπό τήν ὁποία βλάστησε τό δένδρο τῆς αἰωνίου ζωῆς. Ἡ Παναγία μας, διέλυσε τήν παρακοή τῆς Εὔας καί ἐνέκρωσε τή νέκρωση τοῦ Ἀδάμ. Αὐτός ὁ Ἴδιος ὁ Χριστός, ὁ Αἴτιος τῆς ζωῆς τῶν ἀπάντων, ὑποδέχτηκε τήν μητέρα Του, τό λαξευμένο σπήλαιο, τό ἀλατόμητον Ὄρος ἀπό τό ὁποῖο κόπηκε χωρίς ἀνθρώπινη παρέμβαση ἡ Πέτρα πού γέμισε καί στερέωσε τήν Οἰκουμένη.
Παναγία μου, σῶσε τήν Ὀρθοδοξία μας ἀπό τούς λύκους καί τίς «λύκαινες» (σατανοκίνητες προτεστάντισσες ψευτοϊέρειες), καθώς καί τούς ἐν πλάνῃ εὑρισκομένους, τάχα Ὀρθοδόξους.
Σ’ Ἐσένα ἡ Τιμή· στόν Υἱό Σου ἡ Δόξα, ἡ Βασιλεία, τό Κράτος εἰς τούς αἰῶνας. Ἀμήν.
