Στην πορεία αυτών των δύσκολων εννέα μηνών πανδημικής κρίσης στην Ελλάδα, υπάρχει ένα ποσοστό πολιτών (μειοψηφικό μεν, σημαντικό δε), που είχε και έχει ακόμα τυφλή εμπιστοσύνη στους τρόπους που η κυβέρνηση, η επιστημονική επιτροπή και τα μέσα ενημέρωσης διαχειρίστηκαν αυτήν την εθνική (και παγκόσμια) περιπέτεια.
ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ: Λουκ. ιη΄ 18-27
1. ΔΙΑΘΕΣΗ ΘΥΣΙΑΣ
Ὁ πλούσιος νέος εἶχε μεγάλα πνευματικά ἐνδιαφέροντα. Ἦταν κι ἄρχοντας τῆς συναγωγῆς, καί εἶχε μεταφυσικές ἀναζητήσεις. Μόλις λοιπόν ἀντίκρυσε τόν Κύριο, τόν πλησίασε καί μέ ἰσχυρό ἐνδιαφέρον τόν ρώτησε: Διδάσκαλε ἀγαθέ, τί πρέπει νά κάνω γιά νά κληρονομήσω τήν αἰώνιο ζωή; Κι ὁ Κύριος τοῦ ἀπάντησε:
τοῦ Μεγάλου Βασιλείου
Πές μου, τί λόγο θά δώσεις στό Θεό ἐσύ πού ντύνεις τούς τοίχους καί ὄχι τούς ἀνθρώπους; Ἐσύ πού στολίζεις ἕνα ζῶο καί ἀδιαφορεῖς γιά τά κουρέλια πού φοράει ὁ συνάνθρωπός σου;
Ἐσύ πού σοῦ σαπίζουν τά φαγητά καί δέν δίνεις σ’ αὐτούς πού πεινᾶνε; Ἀποφεύγεις τούς ζητιάνους μήν τύχει καί βάλεις τό χέρι στήν τσέπη γιά καμιά δεκάρα.
Ἕνα ξέρεις νά λές: δέν ἔχω, δέ θά δώσω, εἶμαι φτωχός. Καί, ἀλήθεια, εἶσαι φτωχός, τίποτα καλό δέν ἔχεις. Φτωχός ἀπό ἀγάπη, φτωχός ἀπό φιλανθρωπία, φτωχός ἀπό πίστη στό Θεό, φτωχός ἀπό ἐλπίδα.
τοῦ Ἰωάννου Μηλιώνη,
ἐκπαιδευτικοῦ, μέλους τῆς Π.Ε.Γ.Σέ προηγούμενα φύλλα τῆς Ἐφημερίδας μας εἴχαμε ἀσχοληθεῖ ξανά καί ξανά μέ τό μοναδικὸ -γιὰ τὰ χρονικὰ τοῦ ἀντιαιρετικοῦ ἀγῶνα στὴ χώρα μας- ἐγχειρίδιο, μέ τίτλο: «Ἡ Ὁμοιοπαθητικὴ Ἀσυμβίβαστη μὲ τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη»[1], πού κυκλοφόρησε τό 1998, ἀπό τήν «Πρωτoβoυλία Γoνέων Βoρείου Ἑλλάδoς γιὰ τὴν Προστασία τοῦ Ἑλληνορθοδόξου Πολιτισμοῦ, τῆς Oἰκογενείας καὶ τοῦ Ἀτόμου», μέ βασικό συντελεστή τοῦ ὅλου ἐγχειρήματος, τόν Ὁσιολ. Μοναχὸ π. Ἀρσένιο Βλιαγκόφτη.
"Είναι πολλοί που αμφισβητούν, ότι ο Θεός μπορεί να κάνει τον οίνο και τον άρτο, Αίμα και Σώμα Χριστού στο Μυστήριο της Θείας Κοινωνίας. Και την ίδια στιγμή, ο ίδιος ο οργανισμός τους μετατρέπει μυστηριωδώς, τον άρτο που τρώνε σε σάρκα και τον οίνο που πίνουν σε αίμα. Είμαστε αστείοι..."
Ἡ Ἐκκλησία εἶναι τὸ σπίτι τοῦ Θεοῦ, ἔτσι λέγει ὁ λαός. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος λέγει ὅτι στὴν Ἐκκλησία βρίσκεται πάντα ὁ Θεός. Εἶναι πάντα γεμάτη ἀπὸ ἁγίους Ἀγγέλους. Ἐκεῖ γίνεται ἡ θυσία τοῦ Κυρίου. Ἐκεῖ καὶ ἐμεῖς παίρνουμε τὸν Χριστό. Ἐκεῖ προσευχόμεθα ὅλοι μαζὶ σὰν ἀδέλφια μαζὶ μὲ τοὺς Ἀγγέλους. Ἐκεῖ παίρνουμε τὴν εὐλογία. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ ἄνθρωπος ποὺ πηγαίνει στὴν Ἐκκλησία εἶναι εὐλογημένος καὶ ὄχι μόνον αὐτὸς ἀλλὰ καὶ ὅλα τὰ ὑπάρχοντά του.
Σεβ. Ἀλεξανδρουπόλεως πρὸς Πρωθυπουργόν: «Σταύρωνα τὴν τηλεόραση, ὅταν ἔβλεπα τὸν Γολγοθᾶ, ποὺ εἴχατε στὶς Βρυξέλλες… Σᾶς ὀφείλουμε μία τεράστια εὐγνωμοσύνη γιὰ τὶς Καστανιές… μᾶς περιποιεῖ μεγάλη τιμὴ ὅτι ὁ γιός σας ὑπηρετεῖ ἐδῶ… τὸ τρίτο ποὺ θέλω νὰ σᾶς εὐχαριστήσω εἶναι τὸ πλοῖο γιὰ τὴν Σαμοθράκη, μᾶς ἔκανε νὰ νιώσουμε μοναδικά» (17.10.2020). Λέξιν διὰ τοὺς Ἱ. Ναούς… «Πεθαρχεῖν δεῖ Μητσοτάκῃ μᾶλλον ἤ Θεῷ»;
Ὁ ναὸς φθείρεται, ἀλλὰ ἡ σύναξις τῶν πιστῶν
εἶναι τὸ ἀπρόσβλητον Σῶμα τοῦ Χριστοῦ
Η ΔΕΙΛΙΑ ΤΩΝ ΠΟΙΜΕΝΩΝ
ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ ΔΙ’ ΑΣΕΒΗ ΜΕΤΡΑ
«Οὔτε ὁ ἄνθρωπος εἶναι τό κέντρο καί τό σημεῖο ἀναφορᾶς
τῆς Θ. Οἰκονομίας, οὔτε ἀποτελεῖ προσδιοριστικό στοιχεῖο τῆς Ἐκκλησίας…
γιά τούς πιστούς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἰσχύει
τό «πρῶτα ὁ Θεός καί μετά ὁ ἄνθρωπος». Ὄχι τό ἀντίθετο!».
Στό
βιβλίο μέ τίτλο «Ὁ
Ὅσιος Πορφύριος ὁ Προφήτης. Μαρτυρίες»,
τόμος Β΄, ἔκδοση Ἁγιοπαυλίτικου Ἱεροῦ
Κελλίου Ἁγίων Θεοδώρων, Ἅγιον Ὄρος
2018, στή σελίδα 145, διαβάζουμε τήν ἑξῆς
διήγηση ἑνός ὑποτακτικοῦ τοῦ Ὁσίου
Πορφυρίου :«Λίγους μῆνες πρίν τήν κοίμησή του (τοῦ Ἁγίου Πορφυρίου), καθόμασταν στό Κελλί καί συνομιλούσαμε. Ξαφνικά τίναξε τό κεφάλι πρός τά πίσω καί συνοφρυώθηκε, λέγοντας:
ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟΝ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
Β’ Θεσ. γ’ 6-18
Παραγγέλλομεν δὲ ὑμῖν, ἀδελφοί, ἐν ὀνόματι τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, στέλλεσθαι ὑμᾶς ἀπὸ παντὸς ἀδελφοῦ ἀτάκτως περιπατοῦντος καὶ μὴ κατὰ τὴν παράδοσιν ἣν παρέλαβον παρ᾿ ἡμῶν. αὐτοὶ γὰρ οἴδατε πῶς δεῖ μιμεῖσθαι ἡμᾶς, ὅτι οὐκ ἠτακτήσαμεν ἐν ὑμῖν, οὐδὲ δωρεὰν ἄρτον ἐφάγομεν παρά τινος, ἀλλ᾿ ἐν κόπῳ καὶ μόχθῳ, νύκτα καὶ ἡμέραν ἐργαζόμενοι, πρὸς τὸ μὴ ἐπιβαρῆσαί τινα ὑμῶν· οὐχ ὅτι οὐκ ἔχομεν ἐξουσίαν, ἀλλ᾿ ἵνα ἑαυτοὺς τύπον δῶμεν ὑμῖν εἰς τὸ μιμεῖσθαι ἡμᾶς. καὶ γὰρ ὅτε ἦμεν πρὸς ὑμᾶς, τοῦτο παρηγγέλλομεν ὑμῖν, ὅτι εἴ τις οὐ θέλει ἐργάζεσθαι, μηδὲ ἐσθιέτω. ἀκούομεν γάρ τινας περιπατοῦντας ἐν ὑμῖν ἀτάκτως, μηδὲν ἐργαζομένους, ἀλλὰ περιεργαζομένους· τοῖς δὲ τοιούτοις παραγγέλλομεν καὶ παρακαλοῦμεν διὰ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἵνα μετὰ ἡσυχίας ἐργαζόμενοι τὸν ἑαυτῶν ἄρτον ἐσθίωσιν. Ὑμεῖς δέ, ἀδελφοί, μὴ ἐκκακήσητε καλοποιοῦντες. εἰ δέ τις οὐχ ὑπακούει τῷ λόγῳ ἡμῶν διὰ τῆς ἐπιστολῆς, τοῦτον σημειοῦσθε, καὶ μὴ συναναμίγνυσθε αὐτῷ, ἵνα ἐντραπῇ· καὶ μὴ ὡς ἐχθρὸν ἡγεῖσθε, ἀλλὰ νουθετεῖτε ὡς ἀδελφόν. Αὐτὸς δὲ ὁ Κύριος τῆς εἰρήνης δῴη ὑμῖν τὴν εἰρήνην διὰ παντὸς ἐν παντὶ τρόπῳ. Ὁ Κύριος μετὰ πάντων ὑμῶν. Ὁ ἀσπασμός τῇ ἐμῇ χειρὶ Παύλου, ὅ ἐστι σημεῖον ἐν πάσῃ ἐπιστολῇ· οὕτω γράφω. Ἡ χάρις τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ μετὰ πάντων ὑμῶν· ἀμήν.
Διήγηση Στυλιανοῦ…: «Στίς 27‒9‒2001 ἔπαθα ἕνα βαρύ ἐγκεφαλικό ἐπεισόδιο (θρομβωτικό) καί τό ἀριστερό χέρι καί πόδι ἦταν σέ πλήρη ἀκινησία. Ὁ λόγος μου ἦταν ἀργός καί ὄχι σταθερός. Ἔμεινα στό Νοσοκομεῖο δέκα μέρες καί ὕστερα πῆγα στό σπίτι. Κατά τό τέλος Δεκεμβρίου τοῦ ἰδίου ἔτους ἄρχισα νά σηκώνωμαι καί νά κυκλοφορῶ μέ μπαστούνι.
Τώρα μια μπόρα θα είναι, μια μικρή κατοχή του αντίχριστου σατανά. Θα φάει μετά μια σφαλιάρα από τον Χριστό θα συγκλονισθούν όλα τα έθνη και θα έρθει η γαλήνη στον κόσμο για πολλά χρόνια. Αυτήν την φορά θα δώση ο Χριστός μια ευκαιρία, για να σωθή το πλάσμα Του, θα αφήση το πλάσμα του ο Χριστός; Θα παρουσιασθή στο αδιέξοδο των ανθρώπων, για να τους σώση από τα χέρια του Αντίχριστου. Θα επιστρέψουν στο Χριστό και θα έρθη μια πνευματική γαλήνη σε όλην την οικουμένη για πολλά χρόνια.
Πολλές φορές θέλοντας να δικαιώσουμε τον εαυτό μας θέτουμε το ερώτημα: Είναι πραγματικά δυνατόν να συγχωρούμε και, ακόμη περισσότερο, να αγαπούμε τους εχθρούς μας;
Ο χριστιανός δεν είναι ένας κοινός άνθρωπος, αφού διαμορφώνεται τόσο από τη φύση όσο και από τη χάρη…
Πρόσεξε τι λέει ο Κύριος: «Η βασιλεία των ουρανών μοιάζει με προζύμι, που το πήρε μια γυναίκα και το ανακάτεψε μ’ ένα σακί αλεύρι, ώσπου ζυμώθηκε όλο» (Ματθ. 13:33).
ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟΝ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
Β’ Θεσ. β’ 13 – γ’ 5
Ἡμεῖς δὲ ὀφείλομεν εὐχαριστεῖν τῷ Θεῷ πάντοτε περὶ ὑμῶν, ἀδελφοὶ ἠγαπημένοι ὑπὸ Κυρίου, ὅτι εἵλετο ὑμᾶς ὁ Θεὸς ἀπ᾿ ἀρχῆς εἰς σωτηρίαν ἐν ἁγιασμῷ Πνεύματος καὶ πίστει ἀληθείας, εἰς ὃ ἐκάλεσεν ὑμᾶς διὰ τοῦ εὐαγγελίου ἡμῶν εἰς περιποίησιν δόξης τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἄρα οὖν, ἀδελφοί, στήκετε, καὶ κρατεῖτε τὰς παραδόσεις ἃς ἐδιδάχθητε εἴτε διὰ λόγου εἴτε δι᾿ ἐπιστολῆς ἡμῶν. Αὐτὸς δὲ ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς καὶ ὁ Θεὸς καὶ πατὴρ ἡμῶν, ὁ ἀγαπήσας ἡμᾶς καὶ δοὺς παράκλησιν αἰωνίαν καὶ ἐλπίδα ἀγαθὴν ἐν χάριτι, παρακαλέσαι ὑμῶν τὰς καρδίας καὶ στηρίξαι ὑμᾶς ἐν παντὶ λόγῳ καὶ ἔργῳ ἀγαθῷ. Τὸ λοιπόν, προσεύχεσθε, ἀδελφοί, περὶ ἡμῶν, ἵνα ὁ λόγος τοῦ Κυρίου τρέχῃ καὶ δοξάζηται, καθὼς καὶ πρὸς ὑμᾶς, καὶ ἵνα ῥυσθῶμεν ἀπὸ τῶν ἀτόπων καὶ πονηρῶν ἀνθρώπων· οὐ γὰρ πάντων ἡ πίστις. πιστὸς δέ ἐστιν ὁ Κύριος, ὃς στηρίξει ὑμᾶς καὶ φυλάξει ἀπὸ τοῦ πονηροῦ. Πεποίθαμεν δὲ ἐν Κυρίῳ ἐφ᾿ ὑμᾶς ὅτι ἃ παραγγέλλομεν ὑμῖν καὶ ποιεῖτε καὶ ποιήσετε. Ὁ δὲ Κύριος κατευθύναι ὑμῶν τὰς καρδίας εἰς τὴν ἀγάπην τοῦ Θεοῦ καὶ εἰς τὴν ὑπομονὴν τοῦ Χριστοῦ.
Θεόδ. Ι. Ρηγινιώτης θεολόγος - συγγραφέας
Για μια ακόμα φορά, το κράτος απαγόρευσε στους χριστιανούς την πρόσβαση στις εκκλησίες!! Ένας ιερέας και ένας μόνο ψάλτης μπορούν να τελέσουν τη θεία λειτουργία. Αν συλληφθεί άλλος άνθρωπος εκεί, θα του επιβληθεί πρόστιμο 300 ευρώ, στον δε ιερέα 5000 ευρώ!
Δημήτρης Νατσιός, δάσκαλος-Κιλκίς
Το παρόν κείμενο αφιερώνεται στην ιερά μνήμη του μακαριστού πια πατρός Στεφάνου Παπαθανασίου, που εκοιμήθη εν Κυρίω προ ολίγων ημερών στην Κατερίνη. Ο αείμνηστος Γέροντας, ταπεινός, ευθύς και ακενόδοξος, φιλόχριστος και φιλότιμος, πρόσχαρος και ελεήμων, αγαπητός πολύ από τον απλό λαό, παπάς λεβέντης, φιλακόλουθος, πνευματικός ακαταπόνητος, αληθής λειτουργός του Υψίστου, με φιλοπατρία ανυπόκριτο και γενναιότητα ασυμβίβαστη, στάθηκε για πολλές δεκαετίες, «λιθάρι ριζιμιό», στήριγμα αειθαλές της τοπικής εκκλησίας της Πιερίας.
Είχες μια χώρα με πολιτισμό λαμπρό....Δεν τη θέλησες...
Είχες ένα πολίτευμα χωρίς εντάσεις και επαναστάσεις.....Διάλεξες να το καταλύσεις....
Είχες γιορτές και έθιμα γεμάτα ανθρωπιά, γεμάτα αληθινή χαρά....Διάλεξες τη λύπη να γιορτάσεις...
ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟΝ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
Γαλ. γ’ 23 – δ’ 5
Τῇ προσευχῇ προσκαρτερεῖτε, γρηγοροῦντες ἐν αὐτῇ ἐν εὐχαριστίᾳ, προσευχόμενοι ἅμα καὶ περὶ ἡμῶν, ἵνα ὁ Θεὸς ἀνοίξῃ ἡμῖν θύραν τοῦ λόγου, λαλῆσαι τὸ μυστήριον τοῦ Χριστοῦ, δι᾿ ὃ καὶ δέδεμαι, ἵνα φανερώσω αὐτὸ ὡς δεῖ με λαλῆσαι. Ἐν σοφίᾳ περιπατεῖτε πρὸς τοὺς ἔξω, τὸν καιρὸν ἐξαγοραζόμενοι. ὁ λόγος ὑμῶν πάντοτε ἐν χάριτι, ἅλατι ἠρτυμένος, εἰδέναι πῶς δεῖ ὑμᾶς ἑνὶ ἑκάστῳ ἀποκρίνεσθαι. Τὰ κατ᾿ ἐμὲ πάντα γνωρίσει ὑμῖν Τυχικὸς ὁ ἀγαπητὸς ἀδελφὸς καὶ πιστὸς διάκονος καὶ σύνδουλος ἐν Κυρίῳ, ὃν ἔπεμψα πρὸς ὑμᾶς εἰς αὐτὸ τοῦτο, ἵνα γνῷ τὰ περὶ ὑμῶν καὶ παρακαλέσῃ τὰς καρδίας ὑμῶν, σὺν Ὀνησίμῳ τῷ πιστῷ καὶ ἀγαπητῷ ἀδελφῷ, ὅς ἐστιν ἐξ ὑμῶν· πάντα ὑμῖν γνωριοῦσι τὰ ᾧδε.
Νὰ ἐνημερώσωμεν τοὺς ἀναγνώστας καὶ τοὺς φίλους τοῦ «Ο.Τ.» ὅτι ὁ ἀριθμὸς τῶν ὑπογραψάντων τὸ κείμενον, Ὁμολογία, περιφρουρήσεως τῆς ἀκεραίας Πίστεώς μας, τῶν δογμάτων τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως καὶ τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Μυστηριακῆς Ἐκκλησιολογίας Της, ἐξεπέρασε κάθε ἀναμενόμενον.
Μία από τις πολύ διαδεδομένες πνευματικές ερμηνείες που δίδονται στην παρούσα, αληθώς δυστυχή για την του Χριστού Εκκλησία, συγκυρία, είναι αυτή που θεωρεί τον διωγμό ως «επιτίμιο» για τις αμαρτίες μας. Ο Θεός τον παρεχώρησε, επειδή είμαστε ανάξιοι να λειτουργούμαστε, είμαστε ανάξιοι να κοινωνούμε, παραμένουμε αμετανόητοι και τύποις μόνο Χριστιανοί. Επέτρεψε να μην κάνουμε πλέον τίποτα, απ’ όσα ως τώρα κάναμε αναξίως.
Τα ΜΜΕ και ιδιαίτερα τα
κανάλια αποτελούν τη χοάνη πολτοποίησης της Ιστορίας, του Πολιτισμού,
των Ιδεών, των Αξιών και εθνικών συμβόλων, των Ανθρώπων…
Πρωτοπρεσβύτερος Ἀναστάσιος Κ. Γκοτσόπουλος
«Η ΣΥΝΟΔΙΚΗ ΠΡΑΞΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ (1686) ΚΑΙ Η ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΟΥΚΡΑΝΙΑΣ»
1. Η κανονική υπαγωγή της Ουκρανίας
(Αυτοαναίρεση του καθηγητού Φειδά)
Ο καθηγητής Φειδάς, στη μελέτη του «Η Συνοδική Πράξη του Οικουμενικού Πατριαρχείου (1686) και η αυτοκεφαλία της Εκκλησίας της Ουκρανίας» αναφέρεται περὶ της βιαίας προσαρτήσεως τῆς Οὐκρανίας στὴν Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας καί τῆς ἀντικανονικῆς συμμετοχῆς τοῦ Μητροπολίτου Κιέβου στὴν Πατριαρχικὴ Σύνοδο τῆς Μόσχας και ότι πάντοτε η Εκκλησία της Ουκρανίας υπαγόταν στο Θρόνο της ΚΠόλεως. Σημειώνει επί λέξει ο καθηγητής:
Σάν σωστοί πολιτικοί Κονκισταδόρες πού ἁρπάζουν μέρα μέ τήν μέρα ὁλόκληρα «ἑκτάρια» ἀτομικῶν δικαιωμάτων, ἀφαιμάσσουν τήν χώρα, τρομοκρατοῦν τόν λαό μέ τή Δαμόκλειο σπάθη τῆς πανδημίας καί διαπραγματεύονται χώματα πού δέν τούς ἀνήκουν πίσω ἀπό τήν πλάτη μας, θεώρησαν καλό πώς κάποια στιγμή ἔπρεπε νά μοιράσουν καί μερικά ἀστραφτερά καθρεφτάκια στούς ἰθαγενείς (γιατί ὡς τέτοιους μᾶς βλέπουν), μήπως καί ὑπνωτίσουν λίγο τήν ὀργή τῶν σκλάβων τῆς Νέας Ἐποχῆς.
ΚΥΡΙΑΚΗ Η΄ ΛΟΥΚΑ
Ἐπὶ πλέον ἤμουν ἀδιόρθωτα βλάσφημος. Ὅλες οἱ βλασφημίες μου συγκεντρώνονταν στὴν Παναγία.
Αναστάσιος Ομ. Πολυχρονιάδης, δρ. pd. Θεολογίας ΑΠΘ
Ήταν Κυριακή πρωί, μιας περασμένης εποχής...
Ένας αφανής διωγμός εναντίον της Εκκλησίας είχε ξεσπάσει εν Ελλάδι...
Δυστυχώς, με τη στήριξη προσώπων «εκκλησιαστικών»...
Χωρίς αυτές η Πολιτεία δεν θα μπορούσε να κάνει ρούπι...
Έτσι, οι ναοί παρέμεναν ερμητικά κλειστοί για τους πιστούς...
Όποιος τολμούσε να ρωτήσει γιατί, το «σύστημα» αντιδρούσε και τον «πετούσε»...
Χαρακτηρίζοντάς τον συνωμοσιολόγο, ψυχάκια και άλλα τέτοια παρόμοια και «ψυχωφελή»...
