(Ησαϊα κεφ. 24, στ. 9-22)
Ἀπο τὸ βιβλιο:«ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ ΓΙΑ ΠΥΡΗΝΙΚΑ ΟΠΛΑ»
του ἀγωνιστου Θεολογου Νικολαου Σωτηροπουλου. (24, 9-22)
«Πέπαυται φωνὴ κιθάρας».
- «ἠσχύνθησαν, οὐκ ἔπιον οἶνον». Κατεσχύνθησαν οἱ ἄνθρωποι. Δὲν ἔπιναν κρασί. Γιατί δὲν ἔπιναν κρασί;
- «Πικρὸν ἐγένετο τὸ σίκερα τοῖς πίνουσιν».
Διότι τὰ ποτὰ ἔγιναν πικρὰ σὲ αὐτοὺς ποὺ ἔπιναν. Καὶ ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ ἔγιναν πικρά, σταμάτησαν νὰ πίνουν. Δὲν νομίζετε ὅτι μέσα στὸ κρασὶ καὶ στὰ ποτὰ θὰ εἰσβάλη ραδιενέργεια καὶ ἔτσι θὰ γίνωνται πικρὰ καὶ δὲν θὰ θέλη κανεὶς νὰ πιῆ; Πικρὸ θὰ γίνη καὶ τὸ οὐίσκι, -ὁ νοῶν νοείτω-, γιατί μέθυσαν οἱ ἄρχοντες καὶ δὲν ξέρουν τί κάνουν σ᾽αὐτὴ τὴν πατρίδα. - «Ἠρημώθη πᾶσα πόλις, κλείσει οἰκίαν τοῦ μὴ εἰσελθεῖν»
Θὰ ἠρημωθοῦν ὅλες οἱ πόλεις. Θὰ κλείσουν τὰ σπίτια, θὰ γίνουν ἔρημα. Ἄλλοτε οἱ πόλεμοι ἐστρέφοντο ἐναντίον τῆς ὑπαίθρου κυρίως, ἐναντίον τῶν στρατευμάτων ποὺ ἦταν στὴν ὕπαιθρο, στὰ ψηλὰ βουνά, στὶς κοιλάδες, στὰ φαράγγια. Ὁ νέος πόλεμος θὰ στραφῆ ἐναντίον τῶν πόλεων καὶ μάλιστα τῶν μεγαλουπόλεων. Μέσα στὶς πόλεις γίνονται οἱ μεγαλύτερες ἀνομίες καὶ ἁμαρτίες. Ἀπὸ τὶς μεγάλες πόλεις καὶ τὶς πρωτεύουσες προπάντων ἐκπορεύονται ὅλα τὰ κακὰ ποὺ μολύνουν καὶ τὶς μικρὲς πόλεις καὶ τὴν ὕπαιθρο. Γι’ αὐτὸ οἱ μεγάλες πόλεις θὰ ὑποστοῦν τὴ μεγάλη καταστροφή.
Πάλι ἐνθυμοῦμαι ἐδῶ τὸν Ἅγιο Κοσμᾶ τὸν Αἰτωλὸ ποὺ εἶπε: «Οἱ πόλεις θὰ καταντήσουν σὰν παράγκες».
- «Ὁλολύζεται περὶ τοῦ οἴνου πανταχοῦ». Παντοῦ, λέγει, οἱ γλεντζέδες θρηνοῦν γιὰ τὸ κρασί.
- «Πέπαυται πᾶσα εὐφροσύνη τῆς γῆς»
Σταμάτησε κάθε εὐφροσύνη, κάθε χαρὰ τῆς γῆς, ἀπῆλθε πᾶσα εὐφροσύνη τῆς γῆς. Ἔφυγε, ἀνεχώρησε, κάθε χαρὰ ἀπὸ τὴ γῆ.
«Καὶ καταλειφθήσονται πόλεις ἔρημοι καὶ οἶκοι ἐγκαταλελειμμένοι ἀπολοῦνται»
Ἐπαναλαμβάνει, θὰ μείνουν οἱ πόλεις ἔρημες καὶ τὰ σπίτια λόγῳ τῆς ἐγκαταλείψεως θὰ ἐρειπωθοῦν.
- «Καὶ ἐροῦσιν, οὐαὶ τοῖς ἀθετοῦσιν, οἱ ἀθετοῦντες τὸν νόμον».
Ἀλλοίμονο σ’ αὐτοὺς ποὺ δὲν εἶναι εὐσεβεῖς, ἀλλὰ ἀσεβεῖς, ποὺ παραβαίνουν καὶ ἀπορρίπτουν καὶ ἀρνοῦνται τὸν νόμο τοῦ Θεοῦ καὶ κάνουν ἀντίθεο νόμο. - «Ἐλπὶς τῷ εὐσεβεῖ». Μὴ ἀπελπίζεσθε ὅμως, φωνάζει ὁ προφήτης. Γιὰ τὸν εὐσεβῆ ἄνθρωπο ὑπάρχει ἐλπίδα.
- «Ἀπὸ τῶν πτερύγων τῆς γῆς τέρατα ἠκούσαμεν». Ἀπὸ τὰ ἄκρα τῆς γῆς ἀκούσαμε φοβερὰ πράγματα.
- «Ταῦτα πάντα ἔσται ἐν τῇ γῆ ἐν μέσῳ τῶν ἐθνῶν, ὅν τρόπον ἐὰν τις καλαμήσηται ἐλαίαν, οὕτως καλαμήσονται αὐτούς, καὶ ἐὰν παύσηται ὁ τρύγητος». Αὐτὰ ὅλα, λέει, θὰ συμβοῦν στὴ γῆ, ἐν μέσῳ τῶν ἐθνῶν. Πρόκειται γιὰ παγκόσμια γεγονότα, γιὰ παγκόσμια καταστροφή.
Ἐδῶ ἡ παγκόσμια καταστροφὴ παρουσιάζεται σὲ δύο εἰκόνες.
Τὴν εἰκόνα τοῦ ραβδισμοῦ ἐλαιοδέντρου καὶ τὴν εἰκόνα τοῦ τρυγητοῦ.
Ἡ ἀνθρωπότης παρουσιάζεται σὰν ἕνα ἐλαιόδεντρο. Θὰ πάρη ὁ Θεὸς τὸ καλάμι τῆς ὀργῆς Του καὶ θὰ τινάξη τὴν ἐλιά. Καὶ θὰ μείνη κάπου ἐδῶ καὶ ἐκεῖ κανένας καρπός, κανένα κουκούτσι ἐπάνω στὴν ἐλιά. Ἄνθρωποι ὀλίγοι.
Θὰ πάρη ὁ Θεὸς τὸ ὄργανο τῆς ὀργῆς Του καὶ θὰ τρυγήση τὴν ἀνθρωπότητα σὰν ἀμπέλι καὶ θὰ μείνη κάπου ἐδῶ καὶ ἐκεῖ καμιὰ ἐπιφυλλίδα, κανένα τσαμπί. - «Φόβος καὶ βόθυνος καὶ παγὶς ἐφ᾽ὑμᾶς τοὺς ἐνοικοῦντας ἐπὶ τῆς γῆς». Τρεῖς ἀλλεπάλληλοι κίνδυνοι ἐναντίον τῶν κατοίκων τῆς γῆς.
Φόβος. Ἠχὸς φοβερός, λέγει τὸ ἑβραϊκό. Ἠχὸς σειρήνων; Ἠχὸς ὑπερηχητικῶν πολεμικῶν ἀεροπλάνων; Κάποτε στὴν πατρίδα μου τρυγούσαμε ἕνα ἀμπέλι καὶ γινόταν ἄσκησι ἀεροπορικὴ καὶ πέρασαν μερικὰ ὑπερηχητικὰ ἀεροπλάνα πάνω ἀπὸ τὸ ἀμπέλι. Εἶχαν τόσο τρομερὸ θόρυβο ποὺ ἕνας ἁπλοϊκὸς ἄνθρωπος εἶπε: «Δὲν χρειάζεται, νὰ ρίξουν βόμβες, ἂν παρουσιασθῆ ἕνα σμῆνος τέτοιων ἀεροπλάνων καὶ μόνο, ἀπὸ τὸ θόρυβό τους, θὰ πάθουμε συγκοπὴ καρδίας οἱ ἄνθρωποι».
- «Φόβος καὶ βόθυνος», λάκκος «καὶ παγίς» νὰ πιάνη τοὺς ἁμαρτωλούς.
- «Καὶ ἔσται ὁ φεύγων τὸν φόβον ἐμπεσεῖται εἰς τὸν βόθυνον, ὁ δὲ ἐκβαίνων ἐκ τοῦ βοθύνου ἁλώσεται ὑπὸ τῆς παγίδος».
Ὅταν κανεὶς διαφύγη ἀπὸ τὸν ἕνα κίνδυνο, θὰ πέση στὸν ἄλλον. Καὶ ὅταν διαφύγη τὸν δεύτερο κίνδυνο, θὰ πιαστῆ ἀπὸ τὸν τρίτο.
Οἱ ἀτομικὲς βόμβες ἔχουν τρεῖς, ἢ τέσσερεις, κ. Ἀπόστολε, ἰδιότητες καταστροφικές; (…). Περισσότερες, λέει ὁ κ. Απ. Φράγκος.
Εἶναι τὸ ὀστικὸ κῦμα, ποὺ γκρεμίζει τὰ πάντα, εἶναι τὸ θερμικὸ ποὺ καίει, τὸ δηλητηριῶδες ποὺ δηλητηριάζει θανασίμως τοὺς ἀνθρώπους. Καὶ ἄλλες λέει ὁ κ. Ἀπόστολος.
- «ὅτι θυρίδες ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἠνεώχθησαν καὶ σεισθήσεται τὰ θεμέλια τῆς γῆς»
Πολὺ χαρακτηριστικὸς λόγος. Πάνω ἀπὸ τὸν οὐρανό, λέει, θὰ ἀνοίξουν θυρίδες καὶ θὰ σεισθοῦν τὰ θεμέλια τῆς γῆς κάτω.
Δὲν εἶναι οἱ καταρράκτες τοῦ οὐρανοῦ ποὺ ἄνοιξαν τὸν καιρὸ τοῦ κατακλυσμοῦ. Ὁ Θεὸς εἶπε: «Δὲν θὰ ξανακάνει κατακλυσμό». Θὰ κάνη ὅμως ὁ ἄνθρωπος πυρηνικὸ κατακλυσμό, κατακλυσμὸ πυρηνικῆς βροχῆς. Θυρίδες νομίζω πάνω στὸν οὐρανό, στὰ ὕψη, ποὺ ἀνοίγουν καὶ ρίχνουν κάτω τὴ συμφορὰ καὶ σείονται τὰ θεμέλια τῆς γῆς, εἶναι οἱ θυρίδες τῶν ἀεροπλάνων ἀπὸ ὅπου θὰ πέσουν οἱ βόμβες ποὺ θὰ σείσουν τὴ γῆ ὁλόκληρη.
Δέκα ὑδρογονοβόμβες, διάβαζα, ἔχουν τόσο μεγάλη δύναμι ὥστε μποροῦν νὰ καταστρέψουν ὁλόκληρο τὸν πλανήτη, ἔστω κι ἂν πέσουν καὶ οἱ δέκα σὲ ἕνα μόνο σημεῖο τῆς γῆς μαζί.
- «Ταραχῇ ταραχθήσεται ἡ γῆ, καὶ ἀπορίᾳ ἀπορηθήσεται ἡ γῆ».
Τρομακτικὴ ταραχὴ θὰ ἔχη ἡ γῆ. Τρομακτικὴ σύγχυσι θὰ συμβῆ ἐπάνω στὴ γῆ. Θὰ τὰ χάσουν οἱ ἄνθρωποι. Θὰ εἶναι σὰν παράφρονες.
Τελειώνω μὲ μιὰ εἰκόνα τόσο ἐπιτυχῆ καὶ τόσο φοβερὴ εἰκόνα τῆς γῆς.
Μέσα σὲ λογοτεχνικά καὶ ποιητικὰ βιβλία βρίσκει κανεὶς ὑπέροχες εἰκόνες. Ἀλλὰ οἱ ζωηρότερες, οἱ ἐπιτυχέστερες εἰκόνες ὑπάρχουν μέσα στὴν Ἁγία Γραφή. Κοιτᾶξτε τί λέει ὁ Προφήτης, πῶς θὰ καταντήση ἡ γῆ στοὺς ἐσχάτους καιρούς.
- «Ἔκλινεν ὡς ὁ μεθύων καὶ κραιπαλῶν, καὶ σεισθήσεται ὡς ὀπωροφυλάκιον ἡ γῆ καὶ πεσεῖται καὶ οὐ μὴ δύνηται ἀναστῆναι, κατίσχυσε γὰρ ἐπ’ αὐτῆς ἡ ἀνομία».
Ἡ γῆ, λέγει, θὰ καταντήση σὲ τέτοια κατάστασι ὥστε θὰ εἶναι σὰν τὸν μεθυσμένο, σὰν αὐτὸν ποὺ διατελεῖ ἐν κραιπάλῃ καὶ μέθῃ. Θὰ κλονίζεται ἡ γῆ, θὰ τρικλίζη ἡ γῆ, θὰ πέση καὶ δὲν θὰ σηκωθῆ πλέον. Διότι ἐπάνω στὴ γῆ κατίσχυσε ἡ ἀνομία, ἡ ἀσέβεια, ἡ παραβάσις καὶ ἡ ἀρνήσις τοῦ νόμου τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ γῆ, ἐξ αἰτίας τῶν ἀνόμων καὶ ἀσεβῶν ἀνθρώπων, θὰ καταπέση καὶ δὲν θὰ ἀνορθωθῆ πλέον.
Ἀδελφοί, τελείωσα. Δὲν θέλω νὰ βγῆτε ἀπ᾽ αὐτὴ τὴν αἴθουσα ταραγμένοι καὶ ἀπελπισμένοι.
Ἡ ἐλπὶς τῶν εὐσεβῶν εἶναι ὁ Κύριος.
Εἴδατε, τί λέει ὁ Προφήτης σὲ ἕνα σημεῖο τῆς περικοπῆς ἐνῷ διεκτραγωδεῖ τὴ μεγάλη καταστροφὴ τῆς ἀνθρωπότητος: «Ἐλπὶς τῷ εὐσεβεῖ».
Γιὰ τὸν εὐσεβῆ ἄνθρωπο ὑπάρχει ἐλπίς. Ποιά εἶναι ἡ ἐλπίς.
Ἂς θυμηθοῦμε τὴν ἄλλη περικοπὴ ποὺ ἑρμηνεύσαμε ἀπὸ τὸν Προφήτου Ἰωήλ.
Θὰ συμβοῦν φοβερὰ πράγματα λέει ὁ Προφήτης Ἰωήλ. «Σημεῖα ἐν τῷ οὐρανῷ ἄνω καὶ ἐπὶ τῆς γῆς κάτω, αἷμα καὶ πῦρ καὶ ἀτμίδα καπνοῦ. Καὶ ὁ ἥλιος θὰ σκοτισθῆ καὶ ἡ σελήνη», ἀλλὰ ὅποιος ἐπικαλεσθῆ τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου θὰ σωθῆ. Ἡ ἐλπὶς τοῦ εὐσεβοῦς εἶναι ὁ Κύριος. Δὲν εἶναι ἁπλῶς ἐλπίς, εἶναι ἡ ἐλπὶς καὶ εἶναι ἡ ἐλπὶς τῆς δόξης. Ὁ πιστὸς ἄνθρωπος ὄχι μόνο θὰ σωθῆ, ἀλλὰ καὶ θὰ δοξασθῆ. Θὰ σωθῆ μὲ μιὰ σωτηρία αἰώνια, ἀπέραντη καὶ μιὰ δόξα ἀπερίγραπτη, ἀφάνταστη, ὅπως θὰ δοξασθῆ ὁ Κύριος. Κοντά στον Κύριο θα δοξασθοῦν καὶ ὅλοι οἱ πιστοί, ὅλοι οἱ εὐσεβεῖς. Ἀμήν.
