«καὶ κοπιῶµεν ἐργαζόµενοι ταῖς ἰδίαις χερσί· λοιδορούµενοι εὐλογοῦµεν, διωκόµενοι ἀνεχόµεθα» (Α΄ Κορ. δ΄, 12). (: Καὶ κοπιάζοµεν ἐργαζόµενοι µὲ τὰ ἴδια µας τὰ χέρια. Τὴν ὥραν ποὺ οἱ ἀπιστοῦντες εἰς τὸ εὐαγγέλιον µᾶς ὑβρίζουν καὶ µᾶς περιγελοῦν, ἡµεῖς εὐχόµεθα ἀγαθὰ ὑπὲρ αὐτῶν. Ἐνῶ µᾶς καταδιώκουν, δεικνύοµεν ἀνοχὴν πρὸς τοὺς διώκτας µας).
Ὅλα τὰ ἔργα μας νὰ εἶναι γιὰ τὴν δόξα τοῦ Θεοῦ. Ἡ ἐργασία μας εἶναι μία διακονία.
Ἀκούγεται τελευταῖα, ἀπὸ τὸ πληρωμένο δημοσιογραφικὸ κύκλωμα τῶν ΜΜΕ, ἐν ὅψει ἐκλογῶν, σχετικῶς μὲ αὐτοὺς ποὺ στὴν Βουλὴ ψήφισαν τὸν λεγόμενο «σοδομονόμο», ὅ,τι «οἱ ἀπώλειες σὲ ψηφοφόρους ὁλοκληρώθηκαν, ὅσοι ἦσαν θρησκόληπτοι καὶ συντηρητικοὶ ἀποστασιοποιήθηκαν-ἀπομακρύνθηκαν, ὅμως ἀπεκατεστάθη ἡ σχέσις τῶν κομματαρχῶν καὶ βουλευτῶν μὲ τὴν Ἐκκλησία, ὁπότε τὸ θέμα θεωρεῖται λήξαν. Δὲν ἐπηρεάζει πλέον τὶς ἐκλογικές ἐξελίξεις».
Λέγομαι Μαρία και κατοικώ στο Ηράκλειο με το σύζυγό μου Βασίλη. Τη γερόντισσα τη γνώρισα την άνοιξη του 2020 ένα χρόνο ακριβώς πριν απο την οσιακή κοίμησή της. Χάριτι Θεού την είδαμε 3-4 φορές. Παρόλο που είμαι ανηψιά του “αγαπημένου γιου” της γερόντισσας Αντώνη Μωραιτάκη, δεν την είχα γνωρίσει μέχρι τότε. Τη ζωή μου τη διαχωρίζω σε ζωή προ Γαλακτίας και ζωή μετά Γαλακτίας. Δηλαδή ζωή προ Χριστού και ζωή μετα Χριστόν!
Της Ειρήνης Παπουτσή
Με
την ώρα των πανελλαδικών εξετάσεων να πλησιάζει χιλιάδες μαθητές και
μαθήτριες ρίχνονται και φέτος στη μάχη εισαγωγής στα Πανεπιστήμια της
χώρας, με τους ίδιους, τους γονείς αλλά και τους εκπαιδευτικούς τους να
βιώνουν μια ιδιαίτερα πιεστική συνθήκη.
Και
όμως, μαθήματα ζωής έδωσε διευθυντής Λυκείου της Λάρισας, που με αφορμή
την έναρξη των εξετάσεων προσέγγισε εντελώς διαφορετικά – και κυρίως
στην ουσία του – το γεγονός, αποστέλλοντας στους γονείς των παιδιών την
ηλεκτρονική επιστολή που δημοσιεύει σήμερα η LarissaPress.
Αν γυρίσης τον κόσμο, θα δης πως δεν θάβρης παρά σπάνια ευτυχισμένους ανθρώπους, και κείνους με λιγόχρονη κι άστατη ευτυχία, πικραμένους όμως θα βρης πολλούς, σε κάθε πάτημά σου. Αδέρφια σου στη χαρά δεν θα βρης πολλά, μα αδέρφια στην πίκρα θα βρης πάρα πολλά.
Αυτό φανερώνει πως τούτος ο κόσμος είναι ένας τόπος που έρχεται ο άνθρωπος για να δοκιμασθή κι’ όχι για να ευτυχήση. Αφήνω πως ευτυχία δεν είναι η καλοπέραση του κορμιού, κι’ αυτό φαίνεται τρανώτατα από το ότι οι καλοπερασμένοι κ’ οι πλούσιοι δεν είναι ευτυχισμένοι, αλλά κάνουνε τον ευτυχισμένο και στο τέλος βαριούνται τη ζωή τους…
Η υπερβολική μηντιακή έκθεση της κοινότητας LGBT, φαίνεται πως δηλητηριάζει αν όχι υπονομεύει τον σκοπό της, που δεν είναι άλλος από την αποδοχή της διαφορετικότητας κι ότι αυτή πρεσβεύει, μέσα σε υποτιθέμενα Δημοκρατικά πολιτεύματα, τα οποία στις μέρες μας αγνοούν επιδεικτικά πως ΔΕΝ πρέπει να υπάρχουν κοινωνικές ομάδες που να προστατεύονται ή να υπερπροβάλλονται περισσότερο από άλλες. Ίσως είναι με αυτό το σκεπτικό, που από τις 27 χώρες τις Ευρωπαϊκής Ένωσης, εννέα αρνήθηκαν να υπογράψουν μια νέα διακήρυξη για τα δικαιώματα των ΛΟΑΤΚΙ+: η Ιταλία, η Ουγγαρία, η Ρουμανία, η Βουλγαρία, η Κρατία, η Λιθουανία, η Λετονία, η Τσεχική Δημοκρατία και η Σλοβακία. Εννέα χώρες που φάνηκαν πως δεν είναι διατεθειμένες, τουλάχιστον για την ώρα, να υποταχθούν στη δικτατορία που μεθοδικά έχτισε τα τελευταία χρόνια αυτή η μειονότητα.
ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ γιά μία σιγή ἐκκωφαντική.
Διαβάζουμε τήν ἀνάρτηση τῆς δημοτικῆς συμβούλου κ. Ἑλένης Παπαδοπούλου στά μέσα κοινωνικῆς δικτυώσεως: «Πῶς καταλαβαίνεις ὅτι ἡ γειτονιά δέν εἶναι πιά ἑλληνική. Κερδίζει ἑλληνική ὁμάδα πανευρωπαϊκό κύπελλο καί δέν ἀκοῦς οὔτε ἕναν πανηγυρισμό. Καί μέ τό κύπελλο τοῦ Παναθηναϊκοῦ καί σήμερα μέ τόν Ὀλυμπιακό, ἡ ἀπόλυτη ἡσυχία».
Εἶναι θλιβερό. Τήν νύκτα τῆς Τετάρτης πρός Πέμπτη, οἱ Ἕλληνες πανηγύρισαν. Ὅλοι οἱ φίλαθλοι, ἀκόμη καί οἱ μή φίλαθλοι, βγῆκαν στούς δρόμους γιά νά ἑορτάσουν τήν νίκη τοῦ Ὀλυμπιακοῦ.
προκειμένου να "επιτεθούν" στον Χριστιανισμό και να κλονίσουν την πίστη κάποιων
Papyrus 52 & Γεωργίου Τσιμπιρίδη
Λεπτομερής ανάλυση και αναίρεσή τους από πραγματικό διάλογο στο Φέισμπουκ
1. Πρόλογος
Αγαπητοί αναγνώστες, αυτές τις ημέρες μάς ενημέρωσαν κάποιοι πιστοί χριστιανοί για μία γραπτή «επίθεση», που μέσω Facebook εδέχθησαν από συγκεκριμένο άτομο, το οποίο δηλώνει, όπως άλλωστε φαίνεται ξεκάθαρα κι από τα γραπτά του, φανατικά άθεος. Μας ζήτησαν, λοιπόν, να απαντήσουμε στις αιτιάσεις-ενστάσεις τού συγκεκριμένου προσώπου ώστε να καταπέσει η πλάνη τού αθεϊσμού και να λάμψει, ως ο ήλιος, η αλήθεια τής χριστιανικής πίστεως, η οποία αλήθεια μαρτυρείται και αναδεικνύεται μέσα από τις πηγές. Δεχθήκαμε, λοιπόν, αυτήν την πρόσκληση και η μελέτη που ακολουθεί είναι ο καρπός αυτής τής ερεύνης μας.
Η λέξη μόδα είναι Λατινική και σημαίνει τρόπος. Είναι ο τρόπος που εκφράζεται ο άνθρωπος επηρεαζόμενος και αποδεχόμενος νέες τάσεις και ιδέες.
Όλες οι ανθρώπινες δραστηριότητες είναι δυνατόν να έχουν σχέση με την μόδα, όπως η ψυχαγωγία , η εμφάνιση, η τέχνη ακόμη και οι αξίες. Έχει επικρατήσει όμως η άποψη πως ακούγοντας τη λέξη μόδα ο νούς του ανθρώπου στρέφεται προς την ενδυμασία. Έχει μεγάλη σημασία για τον άνθρωπο η ενδυμασία διότι προστατεύει το σώμα από τις διάφορες καιρικές συνθήκες και από βλαβερές ακτινοβολίες, κ.α. Αυτή λοιπόν την ανάγκη κάποιοι σκέφτηκαν να την εκμεταλλευτούν και να κερδίσουν πάρα πολλά χρήματα. Έπιασαν το σφυγμό της κοινωνίας και τεχνηέντως δημιουργούν τάσεις για «πρόοδο» , για «εκσυγχρονισμό»μέσα από τη μόδα. Οι άνθρωποι και ιδιαίτερα οι νέοι αισθάνονται έντονα την ανάγκη να ξεχωρίζουν από το κοινωνικό σύνολο. Η ματαιοδοξία είναι πολλές φορές το κίνητρο. Θέλει ο άνθρωπος να αποδείξει την ταυτότητά του, ότι είναι «κάποιος». Φορώντας επώνυμα ρούχα και ακριβά δείχνει κατά κάποιο τρόπο την οικονομική του επιφάνεια. Προσπαθεί να διακριθεί στον κοινωνικό χώρο, να πετύχει την κοινωνική αναγνώριση και θαυμασμό και να τραβήξει ακόμη και τα ερωτικά βλέμματα. Ένας ακόμη λόγος που οι άνθρωποι ακολουθούν τη μόδα είναι γιατί φοβούνται την κοινωνική απόρριψη. Οι πολυεθνικές εταιρίες και οι οίκοι μόδας έχουν τον κυρίαρχο ρόλο στην όλη υπόθεση, δημιουργούν παροδικά και εφήμερα πρότυπα για να διατηρεί αμείωτο το ενδιαφέρον του καταναλωτή και να αυξάνει την κατανάλωση.
Ζώη Φωτεινού
Σήμερα, όπως και πάντοτε, το βάπτισμα είναι ένα χαρούμενο γεγονός. Και όμως μεταξύ του σήμερα και των πρώτων χρόνων της Εκκλησίας υπάρχει στην τελετή του βαπτίσματος μια ουσιαστική διαφορά. Η διαφορά αυτή δεν οφείλεται στο τυπικό της ακολουθίας του μυστηρίου, το οποίο στην ουσία του έμεινε το ίδιο, αλλά στον αποδέκτη του τυπικού, δηλαδή στον βαπτιζόμενο.
Δυστυχώς έχουμε αποκάμει να απαντάμε στις αντιφάσεις και στα παράδοξα του Μητροπολίτη Περιστερίου και καθηγητού της θεολογικής σχολής Αθηνών, με εξειδίκευση στο Κανονικό Δίκαιο, κ.Γρηγορίου Παπαθωμά.
Ενώ «δογματίζει» την απομάκρυνση του Εσταυρωμένου/Σταυρού πίσω από την Αγ.Τράπεζα (έχει κάνει ομιλία και έχει εκδώσει τευχίδιο όπου «θεολογεί» επί του θέματος) προκαλώντας προβλήματα εντός της Μητρόπολής του, θέλοντας να «σώσει» το ποίμνιο από αυτή την κακώς υιοθετημένη «Παπική παράδοση», παράλληλα διατυπώνει αβάσιμες και μη ορθόδοξες θεολογικές θέσεις (βλ. ομιλία κ’ τευχίδιο), καταπατάει Κανόνες, αλλοιώνει την Ορθόδοξη Εκκλησιολογία κ.α.
Ὁ Προκαθήμενος τῶν Σκοπίων ἐδήλωσε προκλητικῶς: «Ἀδιαμφισβήτητο τὸ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ Κράτος»!
ΤΑΦΟΠΛΑΞ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ – Ν.Δ. ΕΙΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΝ
Ο γάμος, όπως μας λέει και ο απόστολος Παύλος, είναι μέγα μυστήριο (Εφ. 5:32). Αυτό φαίνεται ακόμη από τα πρώτα βήματα, από τις πρώτες ημέρες του ανθρώπου. Στην αρχή της Αγίας Γραφής λέγεται σαφώς: «Ένεκεν τούτου καταλείψει άνθρωπος τον πατέρα αυτού και την μητέρα και προσκολληθήσεται προς την γυναίκα αυτού…» (Γέν. 2:24). Δηλαδή, τη στιγμή κατά την οποία ο άνθρωπος αποφασίζει να γίνει συνδημιουργός με τον Θεό, φθάνει μέχρι του σημείου να εγκαταλείψει τον πατέρα του και τη μητέρα και να βρει τη γυναίκα του και να δημιουργήσει έτσι οικογένεια. Προ της πτώσεως, αν δηλαδή δεν είχε πέσει ο άνθρωπος, δεν γνωρίζουμε πώς θα ήταν τα πράγματα· όμως, μετά την πτώση έτσι έχουν. Και έρχεται ο Κύριος και ευλογεί με ειδικό μυστήριο τον γάμο, όσο πεζός κι αν είναι σε ορισμένες πτυχές του και σε ορισμένες εκδηλώσεις του.
Ὁ Ἅγιος Νεκτάριος συμβούλευε γιὰ τοὺς πολιτικοὺς τὰ ἑξῆς:
«Ἐκλέξατε Χριστιανὸν ἀγαπητόν, σώφρονα, ἀνεμπαθῆ καὶ γενναῖον. Μὴ συσχηματιζόμενον τῇ δολιότητι καὶ πανουργίᾳ, ἀλλ’ ἐσχηματιζόμενον ἐντιμότητι καὶ ἀγαθοεργίᾳ. Τέκνα μου, μάθετε ἀπ’ ἐμοῦ ὅτι ψεῦσται, πόται, μοιχοί, τυχοδιῶκται, Μασῶνοι, Ἑβραῖοι, Χριστιανῶν Ὀρθοδόξων διῶκται, νὰ εὑρίσκωσι πρέπει τῶν Κοινοβουλίων τὴν θύραν κλειστήν!… Οὐχὶ τῶν τοιούτων ὁ κότινος (ψῆφος). Διότι κακὰ ἀπεργάζεται ἡ καρδία αὐτῶν καὶ ὀλέθρια βγάζει ὁ νοῦς των. Μὴ πεποίθατε ἐπ’ ἄρχοντας…! Προκρίνατε, ἐναρέτους. Συνεπεῖς ἐν βιωτῇ καὶ ἐν πράξει. Ἀκριβεῖς ἐν τῷ λέγειν, νουνεχεῖς ἐν τῷ δρᾷν. Δεδιχασμένους, τεταραγμένους, χρηματοζήλους καὶ ὕλῃ ἐμπεπλησμένους μὴ στέργε δι’ ἐκλογῆς. Οἱ τὴν Βουλὴν δι’ ἐμπορίαν καὶ οὐχὶ διὰ τὴν τῶν πολλῶν παρηγορίαν θέλοντες, ἅρπαγες εἶναι καὶ ἐπείσακτοι. Ρίπτε, βάλε καὶ δίωκε αὐτοὺς μακρὰν τῆς τῶν κοινῶν ἐπιστασίας.
Πεντηκοστάριο
Τῆς Σαμαρείτιδος (Ἰω. 4,5-42)
1974 Ἡ σκοτεινὴ ἔγινε Φωτεινὴ
Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΜΑ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 2618
Κυριακὴ τῆς Σαμαρείτιδος (Ἰω. 4,5-42)
2 Ἰουνίου 2024
Η
μεγαλύτερη αμαρτία είναι η αμετανοησία, γιατί με κολάζει. Όποια αμαρτία
και αν κάνω, αν μετανοήσω, θα σωθώ. Αλλά όταν είμαι αμετανόητος, πως θα
συγχωρεθώ για να σωθώ;
Όπως οι Προφήτες του Ισραήλ συμμετείχαν στην ζωή του έθνους ενεργά με τον τρόπο τους, προσεύχονταν, θρηνούσαν, έλεγχαν βασιλείς, κήρυτταν μετάνοια και προφήτευαν για τα επερχόμενα δεινά, το ίδιο και ο Γέροντας δεν ήταν αδιάφορος και απαθής στα θέματα της Πατρίδος. Ο προφήτης δεν ήταν εθνικιστής που έλεγε: «Δια Σιών ου σιωπήσομαι». Το ίδιο και η στάση του Γέροντα Παϊσίου ήταν καθαρά πνευματική.
Σαράντος Καργάκος
ΓΕΝΙΚΑ πιστεύεται ότι ο Μικρασιατικός Ελληνισμός είχε μικρή συμμετοχή στην Επανάσταση του 1821. Κυρίως τονίζεται η θυσία του και όχι η πολεμική δράση του. Όντως, οι Μικρασιάτες υπήρξαν τα πρώτα θύματα (μετά τούς ΚΠολίτες και Θρακιώτες) της τουρκικής θηριωδίας. Πέρα από τις Κυδωνιές και τα Μοσχονήσια, μεγάλη συμφορά έπληξε τους Έλληνες της Σμύρνης από την πρώτη στιγμή της Επαναστάσεως. Στίφη ατάκτων («ζεϊμπέκοι», «ταγκαλάκηδες») όρμησαν κατά τού άμαχου πληθυσμού κι άρχισαν άγριες σφαγές, βιασμούς, λεηλασίες. Περιγραφή αυτής της πρώτης καταστροφής έχουμε από τον πρώτο Έλληνα ιστορικό των νεώτερων καιρών, τον Κων/νο Κούμα πού ήταν τότε καθηγητής του Ελληνικού Γυμνασίου Σμύρνης. «Κατόρθωσε να διαφύγει κυριολεκτικώς μέσα από τις σφαγές και την πλημμυρίδα της τρομοκρατίας, η όποια μετέβαλε τη Σμύρνη σε κοιλάδα κλαυθμώνος, και έπειτα από περιπέτειες και φυλακίσεις να φθάσει στη Βιέννη του Μέτερνιχ».
Ἅγιον Ὄρος (2/15-4-2024)
Σᾶς ἐνημερώνω ἐν Χριστῷ ἀδελφοὶ γιὰ τὴν ἐπίσκεψιν Οὐκρανῶν Σχισματικῶν στὴν Ἱερὰν Μονὴν Μεγίστης Λαύρας. Σύμφωνα μὲ μαρτυρίες Μοναχῶν καὶ λαϊκῶν προσκυνητῶν.
• Ἐπισκέφθησαν τὴν Μονὴ τὴν περασμένη Παρασκευή. Ἦσαν: 1 ἐπίσκοπος, 2 ἱερεῖς καὶ 5 λαϊκοί.
Πρὶν ἐπισκεφθοῦν τὴν Μονή, 3 Ἱερομόναχοι εὐλαβέστατοι καὶ εὐσεβέστατοι, ἀνεχώρησαν ἐκ τῆς Μονῆς, μόνον καὶ μόνον γιὰ νὰ μὴ συμπροσευχηθοῦν μὲ τοὺς Σχισματικούς, γιὰ νὰ μὴ ἀσπασθοῦν αὐτοὺς καὶ ν’ ἀποφύγουν κάθε πειρασμὸν τοῦ Σχίσματος.
Ὅταν λέμε παρακμή, καλοί μου φίλοι, ἐννοοῦμε τὴ συνεχῆ ἐλάττωση τῆς ἀκμῆς ἑνὸς πράγματος, ἑνὸς προσώπου, μίας ἰδέας, ἑνὸς θεσμοῦ, μίας κατάστασης. Κι ἀκόμη ἐννοοῦμε τὸ πάλιωμα, τὸ γέρασμα, τὸ μαρασμό, ἀκόμη δὲ καὶ τὸν ξεπεσμὸ ἑνὸς ἀπ’ αὐτὰ ἢ καὶ ὅλων αὐτῶν!
μ. Θεόκλητος Διονυσιάτης +
Αι παραδόσεις είναι κάτι περισσότερον από ό,τι συνήθως νομίζεται. Δεν είναι τύπος του απωτάτου παρελθόντος της Εκκλησίας. Είναι η εν Αγίω Πνεύματι κτηθείσα πείρα και η συνεκτική δύναμις της Εκκλησίας. Είναι θεόσδοτος όρος, βεβαιών την ορθήν πορείαν της Εκκλησίας δια μέσου των αιώνων, ως και εγγύησις της μέχρι συντέλειας του κόσμου τούτου ευσταθείας της εν τη αληθεία.
Η γνωστή κίνηση της εωσφορικής «Νέας Εποχής», η πανσπερμία αυτή των αιρέσεων και των πλανών με τις οποίες ο διάβολος πλανούσε την οικουμένη λατρευόμενος ως θεός, αυτές που καίρια έπληξε ο Χριστός, επιχειρεί να επιβληθεί παντού, προκειμένου να μας ξαναγυρίσει σ’ εκείνες τις φοβερές και ταυτόχρονα τόσο ειδωλολατρικές εποχές.
Στο πλήθος των πλανών που χρησιμοποιεί είναι και η ομοφυλοφιλία, όσο δυσάρεστα και να ακούγεται!
Σπυρίδωνος Κοντογιάννη
Αυτοκτονία ονομάζεται η ανθρώπινη εκείνη πράξη, κατά την οποία ο ίδιος ο άνθρωπος τερματίζει την ζωή του. Κατά κυριολεξία αυτοκτονία είναι η ολοκληρωμένη εκείνη ανθρώπινη πράξη, η οποία έχει ως επισφράγισμα τον θάνατο του αυτόχειρα. Και αυτό σε σχέση πάντοτε με την λεγόμενη απόπειρα αυτοκτονίας, που είναι πράξη ανολοκλήρωτη, δεν έχει δηλαδή ως αποτέλεσμα τον θάνατο αυτού ο όποιος αποπειράται να αυτοκτονήσει. Διάκριση επίσης γίνεται μεταξύ αυτοκτονίας και της τάσης προς αυτοκτονία, μιας ενέργειας δηλαδή που μόλις έχει εκδηλωθεί ή και της ιδέας της αυτοκτονίας που είναι μια απλή νοητική αφετηρία, μια επιθυμία για να πεθάνει κανείς, άλλοτε έντονη και άλλοτε όχι.
Τήν καταπληκτική συνομιλία μεταξύ τοῦ Ἰησοῦ καί τῆς Σαμαρείτιδος γυναίκας, χριστιανοί μου, τῆς μετέπειτα Μεγαλομάρτυρος Φωτεινῆς, διασώζει ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης στό σημερινό Εὐαγγέλιο πού ἀκούσαμε.
Ὁ Κύριος μαζί μέ τούς μαθητές του περνώντας ἀπό τήν πόλη τῆς Σαμάρειας κάθισε νά ξαποστάσει σ’ ἕνα πηγάδι ἔξω τῆς πόλεως, ὅπου οἱ κάτοικοι πήγαιναν καί ἔπαιρναν νερό, ἐνῶ οἱ μαθητές πῆγαν στήν πόλη γιά νά ψωνίσουν. Ἐκείνη τήν ὥρα βρῆκε τόν Ἰησοῦ μόνο νά κάθεται στό πηγάδι ἡ Σαμαρείτιδα, πού πῆγε νά πάρει νερό καί ἄρχισε ὁ διάλογος. Ὁ καρδιογνώστης Κύριός μας τῆς μίλησε γιά τήν πνευματική τροφή καί τό ζωντανό νερό πού μπορεῖ νά τῆς δώσει γιά νά μήν ξαναδιψάσει καί ξαναπεινάσει ποτέ, γιά τή λατρεία τοῦ Θεοῦ, γιά τήν ἁμαρτωλή ζωή της καί τή δυνατότητα ἐπιστροφῆς της στό σωστό δρόμο.
ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΑΛΥΜΝΟΥ
άμεσες υπερφυσικές εμπειρίες «εδώ και τώρα» ακριβώς όπως η μαγεία και ο πνευματισμός
Αρ.Πρωτ.: 211Λ
Προς
τους ευσεβείς Χριστιανούς της καθ’ ημάς Ιεράς Μητροπόλεως
Τέκνα εν Κυρίω αγαπητά,
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!
Αυτές τις Άγιες ημέρες του Πεντηκοσταρίου, που οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί εορτάζουν την Ζωηφόρο Ανάσταση του Θείου Λυτρωτού και ευρισκόμενοι στο μέσον της Μεγάλης Εορτής της Πεντηκοστής, η οποία και ως γενέθλιος ημέρα, της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας πανηγυρίζεται, θα ήθελα να επικοινωνήσω με την αγάπη σας και να σας γνωρίσω με πόνο ψυχής, ότι στην Κάλυμνο, την Ορθόδοξη Χριστιανική Εκκλησία μας την Αγιοπατερική και Αγιοτόκο, δυστυχώς υπάρχει μία ομάδα ανθρώπων «βραδείς τη καρδία».
Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου
Δεν ειπώθηκαν πολλά. Ταυτοποιήθηκαν, λέει η είδηση, οστά αγνοούμενου από το 1974 (Ελλαδίτη) αλλά δεν υπάρχει κανείς στενός συγγενής εν ζωή για να τα παραλάβει και να τον κηδέψει. Το όνομα του, όπως γράφτηκε κάπου, είναι Χαράλαμπος Σαρλιάν από την Κεραμωτή Καβάλας.
Ο Πάπας Φραγκίσκος δέχθηκε στο Βατικανό αντιπροσωπεία βουδιστών μοναχών από την Ταϊλάνδη, οι οποίοι διαλογίστηκαν μαζί του.
Κατά τη διάρκεια συνάντησης με τους Βουδιστές, ο Πάπας τόνισε «ότι στην εποχή μας, που είναι τόσο πληγωμένη από πολέμους και βία, μπορούμε να σωθούμε μόνο μαζί, επειδή είμαστε αλληλένδετοι και αλληλεξαρτώμενοι».
Ἐπιμέλεια τοῦ π. Ἀντωνίου Ἀλεβιζοπούλου †, Δρ. Θεολογίας, Δρ. Φιλοσοφίας
1ον
1. ΓΕΝΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΙΣ
Τὸ πρόβλημα τῶν αἱρέσεων καὶ τῆς παραθρησκείας ἐξελίσσεται σὲ μία ἀπειλή, ποὺ στρέφεται ὄχι μόνο ἐναντίον τῆς χριστιανικῆς πίστεως καὶ τῆς ἐν Χριστῷ ἐλπίδος ἀλλὰ ταυτόχρονα καὶ ἐναντίον τῶν θεμελίων, πάνω στὰ ὁποῖα οἰκοδομεῖται ἡ κοινωνία μας καὶ ὁ πολιτισμός μας. Εἶναι συνεπῶς ἐπείγουσα ἀνάγκη νὰ ἀσχοληθοῦμε σοβαρὰ μ’αὐτὸ τὸ πρόβλημα.
α) Ἡ πρόκλησις
Ἡ αὐξημένη καὶ συντονισμένη δραστηριότητα τῶν αἱρέσεων καὶ τῆς παραθρησκείας ἀποτελεῖ πραγματικὴ πρόκληση γιὰ τὴν Ἐκκλησία, τὴν Πολιτεία, τοὺς Κοινωνικοὺς Φορεῖς καὶ γιὰ ὅλους ἀνεξαιρέτως ἐκείνους ποὺ ἐνδιαφέρονται γιὰ τὴν περιφρούρηση τῶν πνευματικῶν καὶ πολιτιστικῶν ἀξιῶν τῆς χώρας μας καὶ γενικότερα τῆς ἑνωμένης Εὐρώπης. Ἡ πρόκληση αὐτὴ συνοψίζεται στὸ ἀκόλουθο κείμενο ἀπὸ ἐσωτερικὸ ἔντυπο τῆς λεγόμενης «Ἑνωτικῆς Ἐκκλησίας» τοῦ Κορεάτη ψευδομεσσία Σὰν Μυοὺνγκ Μούν:
Φανούλα Αργυρού
Ερευνήτρια/δημοσιογράφος
Γράφτηκαν πολλά κείμενα αυτές τις μέρες για την Ημέρα Μνήμης της Ποντιακής Γενοκτονίας, που διαπράχθηκε από τους Οθωμανούς Τούρκους εθνοκτόνους/γενοκτόνους του Κεμάλ Ατατούρκ. Ένα μικρό αλλά μεγάλης σημασίας κείμενο, μου τράβηξε ιδιαίτερα την προσοχή. Το παραθέτω αυτούσιο με τους συνδέσμους.
Δημοσιεύθηκε στις 19 Μαΐου 2024, ημέρα Μνήμης της Ποντιακής Γενοκτονίας γραμμένο από τον Δρ. Δημήτρη Γκίκα, στα αγγλικά και ελληνικά.
«Ξέρετε πότε η ιστορία επαναλαμβάνεται; Όταν δεν μαθαίνουμε απ’ αυτήν.
Μοναχός Θεόκλητος Διονυσιάτης (+)
Τώρα ποὺ εὑρισκόμεθα εἰς τὸν 20ον αἰώνα, εἰς τὸν κόσμον αὐτὸν μὲ τὰς συγχρόνους ἀντιλήψεις του, μὲ τὰς ἰδιότυπους δομάς του, μὲ τὴν ἀλλοφροσύνην του, μὲ τὴν σύνεσίν του, μὲ τὴν ἀλογίαν του καὶ τὴν λογικήν του, ἡ Ἐκκλησία δὲν ἔχει νὰ πῆ τίποτε νεώτερον ἀπ ὅ,τι εἶπε. Ἁπλῶς μπορεῖ νὰ χρησιμοποιῆ μεθόδους διαφόρους αἱ ὁποῖαι ἐπιβάλλονται λόγῳ τῶν συνθηκῶν τοῦ συγχρόνου κόσμου. Ὅ,τι ὅμως εἶπε διὰ τῶν Ἁγίων Πατέρων, συνεχίζει νὰ τὸ λέγη καὶ σήμερα εἰς τὸν κόσμον. Ἐὰν ἀκολουθῶμεν τοὺς βίους τῶν Ἁγίων μας καὶ τὴν ἐν Ἁγίῶ Πνεύματι διδασκαλίαν των ἀγωνιζόμενοι νὰ οἰκειοθῶμεν αὐτὴν διὰ πείρας, τότε θὰ καταλάβωμεν τί θησαυροὺς ἔχει ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία. Πράγματι, ἔρχονται εἰς τὸν νοῦν ὠρισμένα κείμενα τῶν «μυστικῶν» Πατέρων τὰ ὁποῖα δικαιώνουν τὸν ἀσκητικὸν βίον, ὅπως τὰ κείμενα τοῦ ἁγίου Συμεὼν τοῦ Νέου Θεολόγου, ποὺ ἀναφέρονται σ αὐτὴν τὴν προσωπικὴν κοινωνίαν ποὺ εἶχε μὲ τὸν Θεόν, καὶ τὰς συνεπείας αὐτῆς τῆς κοινωνίας. Ἀφοῦ ἔζησεν εἰς Μοναστήριον ἀπὸ μικρὸ παιδί, μὲ τὴν ἄσκησιν, καὶ ὑπακοὴν εἰς τὸν Γέροντά του, τὰς νηστείας του, τὰς ἀγρυπνίας του, τὰς προσευχάς του, τὴν βαθεῖαν ταπείνωσίν του, ἔφθασε νὰ γίνη σκεῦος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μέχρι τοιούτου σημείου ὥστε ἡ Ἐκκλησία νὰ τὸν ὀνομάση «Θεολόγον», μετὰ τὸν Ἰωάννην τὸν Θεολόγον καὶ τὸν Γρηγόριον τὸν Θεολόγον.
.jpg)
