Τρίς, Ἠγγίξαμεν τόν Πυρηνικόν Ὄλεθρον
ΠΑΤΕΡΕΣ:ΑΡΙΣΤΟΙ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΑΝΑΛΥΤΑΙ
“Ψυχρός Πόλεμος”, μετηλλάγη εἰς Ἀντιρωσικήν Παραφροσύνην
Γράφει ὁ κ. Παναγιώτης Κοσμίδης, θεολόγος
Κοίταξε, τί κάνουν αὐτοί
Κύριος: Μή μέ πιέζης: «Καὶ σὺ (Ἰερεμία) μὴ προσεύχου περὶ τοῦ λαοῦ τούτου καὶ μὴ ἀξιοῦ τοῦ ἐλεηθῆναι αὐτοὺς καὶ μὴ εὔχου καὶ μὴ προσέλθῃς μοι περὶ αὐτῶν͵ ὅτι οὐκ εἰσακούσομαι. 7.17 ἦ οὐχ ὁρᾷς τί αὐτοὶ ποιοῦσιν ἐν ταῖς πόλεσιν Ἰούδα καὶ ἐν ταῖς ὁδοῖς Ἱερουσαλήμ;» (Ἰερεμ. Ζ’ 16-17).
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ
ΚΥΘΗΡΩΝ & ΑΝΤΙΚΥΘΗΡΩΝ
Ἐν Κυθήροις τῇ 22ᾳ Ἰουλίου 2025
Πρός
Τόν Ἱερόν Κλῆρον καί
τόν Χριστώνυμον Λαόν
τῆς καθ΄ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως
Κυθήρων καί Ἀντικυθήρων
«Ἀρκαδίας τόν γόνον, καί Πατρῶν τό ἀνάστημα,
καί τῆς Ἐκκλησίας ἁπάσης, ἱερώτατον σέμνωμα·
Γερβάσιον τιμήσωμεν πιστοί, ὡς ἔνθεον θεράποντα Χριστοῦ…»
(Ἀπολυτίκιον Ἁγίου Γερβασίου)
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί καί Συλλειτουργοί,
 |
| Φωτογραφία Valdemaras D. |
Ο πατέρας μου Αναστάσιος Κοκτσίδης – μαρτυρεί ο Γεώργιος Κοκτσίδης από την Δράμα – γεννήθηκε το 1884 στο χωριό Γιαζλάκιοϊ, 35 χιλιόμετρα από την Αμισό (Σαμψούντα) του Πόντου. Νυμφεύθηκε και απέκτησε επτά παιδιά.
Το 1914 έγινε επιστράτευση γενική, γιατί είχε αρχίσει ο ρωσσοτουρκικός πόλεμος.
Ο πατέρας μου τότε πήρε την οικογένειά του, έφυγε στα βουνά και κατατάχτηκε στο αντάρτικο, στον καπετάνιο Χρήστο Τσαούς Αβραμίδη μέχρι το 1922.
Α’ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ
«Το μεγαλείο της Θείας Λατρείας. Παράδοση ή ανανέωση;»
ΠΟΡΙΣΜΑΤΑ
Το Α’ Λειτουργικό Συνέδριο, που οργανώθηκε στη Θεσσαλονίκη από την Εταιρεία Ορθοδόξων Σπουδών, με θέμα «Το μεγαλείο της Θείας Λατρείας. Παράδοση ή ανανέωση;», διεξήγαγε τις εργασίες του από 27 Φεβρουαρίου έως 1 Μαρτίου 2002 στην Αίθουσα Τελετών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Ανακοινώθηκαν είκοσι μία εισηγήσεις
από ισαρίθμους εισηγητάς, Επισκόπους, Πρεσβυτέρους, Μοναχούς και
πανεπιστημιακούς Καθηγητάς και ερευνητάς. Υπήρξε εντυπωσιακή συμμετοχή
Κληρικών, Μοναχών και λαϊκών. η μεγάλη αίθουσα ήταν κατάμεστη.
Με βάση τις εισηγήσεις και τις διεξαχθείσες ενδιαφέρουσες συζητήσεις, τα πορίσματα του συνεδρίου συνοψίζονται στα εξής:
Έχω την ταπεινή γνώμη ότι πρέπει να αρχίσουμε βασικά από το τι είναι η πίστη μας. Νομίζω ότι δεν ξέρουμε τι πιστεύουμε – δεν ξέρω αν εξαιρείται κανείς· χωλαίνουμε πάρα πολύ στο θέμα της πίστεως, πιστεύουμε απλώς θεωρητικά. Δεν μπορεί να αποδοκιμάσει ή να απορρίψει κανείς την ύπαρξη του Θεού. Ο Θεός υπάρχει ούτως ή άλλως· αυτό το δέχονται οι περισσότεροι. Νομίζω όμως ότι λίγο τα θαλασσώνουμε, όσον αφορά την πίστη με την έννοια της αναφοράς, της εμπιστοσύνης μας στον Θεό και της ανάθεσης της ζωής μας στα χέρια και στη χάρη του Θεού.
.JPG)
«Τόσο ἀνόητοι εἶσθε, ἐνῶ ἀρχίσατε μὲ τὸ Πνεῦμα, θέλετε τώρα νὰ τελειώσετε μὲ τὸ ἁμαρτωλό καὶ κοσμικὸ φρόνημα;»
(Γαλ. γ΄3)
Ἔχει γραφεῖ, "ἐνῶ ἀρχίσατε μὲ τὴ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τώρα σᾶς κυρίευσε τὸ ἁμαρτωλό καὶ κοσμικὸ φρόνημα"; Βλέπεις λοιπὸν ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἔχει τὴ θέληση νὰ συμφωνήσῃ μὲ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, καὶ ἔχει τὴ θέληση νὰ λυπήσῃ αὐτό;
Ἁγίου Μάρκου τοῦ Αἰγυπτίου
Θέλετε να σας πω οδούς μετανοίας; Υπάρχουν πολλές και ποικίλες και διάφορες, όλες όμως οδηγούν προς τον ουρανό.
Η πρώτη οδός μετανοίας είναι η καταδίκη των αμαρτημάτων μας· «λέγε εσύ πρώτος τις αμαρτίες σου, για να δικαιωθείς» (Ησ. 43:26). Γι’ αυτό είπε και ο προφήτης: «Είπα, θα καταδικάσω τον εαυτό μου ομολογώντας την ανομία μου στον Κύριο, κι εσύ συγχώρησες την ασέβεια της καρδιάς μου» (Ψαλμ. 31:5). Καταδίκασε λοιπόν κι εσύ τα αμαρτήματά σου και αυτό είναι αρκετό στον Κύριο ως απολογία· διότι αυτός που καταδίκασε τα αμαρτήματά του είναι πιο διστακτικός στο να πέσει πάλι στα ίδια. Κίνησε τον κατήγορο που έχεις μέσα σου –τη συνείδηση–, για να μη την έχεις εκεί κατήγορο στο βήμα του Κυρίου. Μία λοιπόν άριστη οδός μετανοίας είναι αυτή.
Θυμήσου ότι από μόνη την υπερηφάνεια ένας άγγελος έπεσε από τον ουρανό. Και από άγγελος έγινε διάβολος.
Μην είσαι κι εσύ υπερήφανος και υψηλόφρων, για να μη γίνεις όμοιος με τους δαίμονες. Να είσαι ταπεινός και πράος, και θα γίνεις όμοιος με τους αγγέλους. Τότε θα ευλογηθείς από τον Κύριο: «ἐπὶ τίνα ἐπιβλέψω, ἀλλ᾿ ἢ ἐπὶ τὸν ταπεινὸν καὶ ἡσύχιον καὶ τρέμοντα τοὺς λόγους μου;» (Ησ. 66. 2).
Δεν υπάρχει τίποτε πιο βδελυκτό στον Θεό, αλλά και στους ανθρώπους, από την υπερηφάνεια και την οίηση. Και δεν υπάρχει τίποτε πιο προσφιλές και ευχάριστο από την πραότητα και την ταπεινοφροσύνη.
«Ἔχω τώρα να σας συστήσω, ἀγαπητοί μου ἕνα σύνθημα, το ὁποῖο ἀναφέρεται εἰς την τακτικὴν τοῦ ἀγῶνος.
❈ Πόσο φτωχά σκέφτονται οἱ ἄνθρωποι σήμερα, ὅταν βάζουν ὡς σκοπό τῆς ζωῆς τους πολύ χαμηλά πράγματα, τό νά κάνουν περιουσία, τό νά κάνουν οἰκογένεια, τό νά πάρουν ἕνα πτυχίο κ.λπ... Ἐνῶ ὁ σκοπός τοῦ ἀνθρώπου εἶναι νά γίνει θεός! Αὐτό τόν σκοπό ἔχει βάλει ὁ Θεός στόν ἄνθρωπο.
Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου
(ΚΥΡΙΑΚΗ Η’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ)
ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ
«…δότε αὐτοῖς ὑμεῖς φαγεῖν». Ὁ Τριαδικός Θεός, δημιουργεῖ, προνοεῖ καί σώζει. Ἔτσι στόν Θεό, φύσις εἶναι τό ἐλεεῖν, τό προνοεῖν, τό θεραπεύειν, τό ἁγιάζειν. Ἐλεεῖ ὅμως καί εὐσπλαχνίζεται ὅταν παρουσιάζεται ἀνάγκη· ὅπως ἀκριβῶς ἔθρεψε στήν ἔρημο, ὡς ἄσαρκος Λόγος, ἐπί τεσσαράκοντα ἔτη τούς Ἑβραίους, τούς πότιζε καί τούς χάριζε τήν ἴαση καί τήν θεραπεία ἀπό τά τσιμπήματα τῶν φιδιῶν, διά τοῦ τύπου τοῦ σημείου τοῦ Τιμίου Σταυροῦ· ἔτσι συνέβη καί σήμερα στό Ὄρος, σέ ὅ,τι ἀφορᾶ τόν χορτασμό τῶν πεντακισχιλίων καί τήν προηγηθεῖσα θεραπεία αὐτῶν.
Τέτοιο εἶναι ἁγία γερόντισσα τό θεῖον ἔλεος τοῦ ἐλεοῦντος Θεοῦ, πρός τόν ἐλεούμενο ἄνθρωπο καί τόν κόσμο διαχρονικά. Σήμερα, χριστιανοί μου, ὁ ἐνανθρωπήσας Θεός-Λόγος ἀνέβλεψε στόν οὐρανό, εὐλόγησε καί πολλαπλασίασε τούς πέντε ἄρτους καί τούς δύο ἰχθύας, διότι ὑπῆρχε πραγματική ἀνάγκη.
«Μακάριος εἶναι ὁ ἄνθρωπος τὸν ὁποῖο δὲν ἐλέγχει ἡ συνείδηση».
(Σοφ. Σειρ. ιδ. 2)
Ἡ κομψότητα τῶν λόγων καὶ ἡ διαφθορὰ τῶν ἀρχόντων καὶ τὰ πλήθη τῶν κολάκων μποροῦν νὰ συσκοτίσουν τὸ δίκαιο· τίποτε ὅμως ἀπὸ αὐτὰ δὲν ἐπηρεάζει στὸ ἐσωτερικό μας τὴ συνείδηση· δὲν παρευρίσκονται κόλακες, δὲν ὑπάρχουν χρήματα, γιὰ νὰ διαφθείρουν τὸν κριτή· γιατὶ τὸ κριτήριο τῆς συνειδήσεως ἔχει φυτευθεῖ στὴ φύση μας ἀπὸ τὸ Θεό· ἐκεῖνο δὲ ποὺ δόθηκε ἀπὸ τὸ Θεό, δὲν μπορεῖ νὰ πάθῃ τίποτε τέτοιο.
Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου
Αλγεινή εντύπωση προκαλεί η περιπέτεια που έζησε ακροατής του Ράδιο Κρήτη σε υποκατάστημα τραπέζης στο Ηράκλειο.
Όπως περιέγραψε στην εκπομπή του Μανόλη Αργυράκη, θέλησε να κάνει ανάληψη 500 ευρώ από το ταμείο της τράπεζας διότι έχασε την κάρτα του.
Η «καθαίρεση» με συνοπτικές, αντικανονικές και χωρίς νομιμότητα διαδικασίες του Μητροπολίτου (που όσο δεν έχει τελεσιδικήσει η υποθεση του δικαιούται να φέρει τον τίτλο του Μητροπολίτου) Πάφου Τυχικού δεν αποτελεί ούτε μια ξεπερασμένη,προσωπική υπόθεση, ούτε μιά παρονυχίδα στο δράμα που βιώνει η Οικουμενική Ορθοδοξία της Εποχής μας.
Τυχόν λανθασμένες κινήσεις μπορούν να προκαλέσουν μεγαλύτερα τραγικά αδιέξοδα και περαιτέρω περιθωριοποίηση της Σεπτής Κορυφής, του Οικουμενικού Πατριαρχείου.
Ο κόσμος ζει στην απελπισία. Οι άνθρωποι έχουν καταδικάσει οι ίδιοι τον εαυτό τους στο θάνατο. Πρέπει να παλέψουμε σώμα προς σώμα με την ακηδία.
Η δόξα των ανθρώπων σου στερεί τη δόξα του Θεού. Μη γλυκαίνεσαι με την τιμή του κόσμου τούτου, για να μην πικραθείς ξαφνικά κι αναπάντεχα από την ατίμωση του κόσμου τούτου. Γιατί, σ’ αυτή τη γη, τη δόξα ακολουθεί συνήθως η ατίμωση. Μετά την ευδαιμονία έρχεται η δυστυχία, μετά την ευφροσύνη η θλίψη, μετά τη χαρά ο πόνος, μετά τη ζωή ο θάνατος. Όλα μεταβάλλονται, όλα έρχονται και παρέρχονται, εκτός από τον αιώνιο Θεό και την αιώνια δόξα Του.
Οι Ιουδαίοι τίμησαν και υποδέχθηκαν τον Κύριο σαν βασιλιά, «μετά Βαΐων και κλάδων». Και μετά από λίγο Τον ατίμασαν, Τον χλεύασαν, Τον ράπισαν… Πρώτα γονάτισαν μπροστά Του και Τον προσκύνησαν. Κι έπειτα Τον άρπαξαν και Τον οδήγησαν στον Σταυρό. Τη μια μέρα ζητωκραύγαζαν «ωσαννά, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου!». Και την άλλη παραληρούσαν «σταυρωθήτω!». Αυτοί είναι οι άνθρωποι. Κι αυτή είναι η δόξα της γης.
Άγιος Σωφρόνιος
Η ακηδία, η λύπη, η καταπόνηση οπωσδήποτε θα σε επισκέπτονται, όπως και κάθε άνθρωπο. Το κυριότερο θέμα είναι πώς εμείς τις αντιλαμβανόμαστε. Σου έγραψα ήδη, μου φαίνεται, ότι αν ζούμε τις καταστάσεις μας ως “ατομικές” μας μόνο, τότε η ψυχή στο τέλος όλων πτωχεύει και γίνεται άκαρπη, ενώ η ζωή χάνει το νόημά της και γίνεται αφόρητα οχληρή. Ο σκοπός μας, τον οποίο έχει θέσει μπροστά μας το Ευαγγέλιο, είναι να γίνουμε παγκόσμιες υποστάσεις, να φέρουμε μέσα μας όλο τον κόσμο, να ζήσουμε όλο το βάθος της ιστορίας του κόσμου, και πάνω απ’ όλα του Ανθρώπου. Όλη δηλαδή η ανθρωπότητα είναι αυτό το «Εγώ», και όλη η ιστορία είναι η ζωή μου.
