ΑΛΩΣΙΣ – ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ…
Γράφει ὁ κ. Νικόλαος Ζαχαριάδης, Καθηγητὴς Θεολόγος – Συγγραφεύς
Ἀπὸ τὸν 16ο αἰώνα μὲ τὴ σύνοδο τῆς Βρέστης τὸ 1596, ἀρχίζει ἡ οὐνία νὰ παίρνει σάρκα καὶ ὀστᾶ.
Ἡ ἐτυμολογία τῆς λέξεως οὐνία, προέρχεται ἀπὸ τὴν πολωνικὴ λέξη unia = ἕνωση. Οἱ παπικοὶ κατάλαβαν ὅτι δὲ μπορεῖ νὰ γίνει ἡ ἕνωση μὲ τοὺς ὀρθοδόξους καὶ ὅτι οἱ διάλογοι συνεχῶς ἀποτυγχάνουν…
«Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος».
(Ἰω. α΄1)
Τὸν ἐκ τοῦ Πατρὸς γεννηθέντα πρὸ πάντων τῶν αἰώνων. Δὲν γεννήθηκε ἀργότερα ἀπὸ τὸν Πατέρα, καὶ ἔτσι νὰ ὑπονοήσουμε ὅτι ὁ Πατέρας κάποτε δὲν ἦταν Πατέρας, καὶ ἑπομένως εἶναι ἀτελής, ἤ ὅτι μήτε ὁ Υἱὸς ἦταν πάντοτε Υἱός, ὄντας κι΄ Αὐτὸς ἀτελής, ἀλλὰ νὰ ἐννοήσουμε ὅτι εἶναι τέλειος ὁ Πατέρας. Διότι ἐὰν αἰώνιος εἶναι ὁ Πατέρας, τότε καὶ ὁ Υἱὸς εἶναι πάντοτε τέλειος Υἱός.
Ἁγίου Συμεὼν Θεσσαλονίκης
(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος
Τίποτε, ἀγαπητοί μου, δὲν εἶνε τυχαῖο στὸν κόσμο. Οὔτε μιὰ σταγόνα νεροῦ οὔτε ἕνα φύλλο ἀπὸ τὰ δέντρα δὲν πέφτει χωρὶς κάποια αἰτία. Κάθε πρᾶγμα ἢ γεγονὸς ἔχει τὴν αἰτία του.
Οἱ ἄνθρωποι ἐρευνοῦν γιὰ νὰ βροῦν τὰ βαθύτερα αἴτια. Ἀξιέπαινη ἡ ἔρευνα τῆς ἐπιστήμης. Ἀλλ᾿ ὄχι σπάνια ἡ ἔρευνα γιὰ νὰ βρεθῇ ἡ αἰτία ἀποτυγχάνει· ὁ νοῦς τῶν ἐπιστημόνων πλανᾶται, λοξοδρομεῖ, πέφτει σὲ λαβύρινθο ἀμφιβολιῶν καὶ βγάζει σφαλερὰ συμπεράσματα, ποὺ δὲν δίνουν τὴν εἰκόνα τῆς πραγματικῆς αἰτίας τῶν γεγονότων. Ἔτσι καὶ προκειμένου γιὰ τὴν αἰτία τῆς πτώσεως τοῦ Βυζαντίου.
Τοῦ κ. Δημ. Κ. Ἀναγνώστου, Θεολόγου
Ὅπως εἶχε ἀνακοινωθεῖ καί ἀνεμένετο ἄλλωστε, ὁ ἔνοικος τοῦ Φαναρίου Πατριάρχης Βαρθολομαῖος παρέστη στήν τελετή τῆς Ἐνθρονίσεως τοῦ Ἀμερικανοῦ Πάπα Λέοντος τοῦ ΙΔ΄. Στήν τελετή παρέστη, δυστυχῶς, καί ὁ Πατριάρχης Ἱεροσολύμων Θεόφιλος. Τό μεταξύ των κλῖμα, σύμφωνα μέ ἔγκυρες πληροφορίες, ἦταν ἀπό τυπικό ἕως ψυχρό, λόγῳ τοῦ γνωστοῦ ζητήματος τοῦ Οὐκρανικοῦ Αὐτοκεφάλου καὶ τῆς στάσεως τοῦ τελευταίου ἐπ’ αὐτοῦ.
Γράφει ὁ κ. Διογένης Δ. Βαλαβανίδης,
Πρόεδρος «ΤΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ»
εἰς Βελιγράδι, Δημοκρατία τῆς Σερβίας
Παναγιώτατε,
Τὸ «Κέντρο Προστασίας τῆς Χριστιανικῆς Ταυτότητας» ἀπὸ τὸ Βελιγράδι σημειώνει μὲ λύπη του ὅτι γινόμαστε μάρτυρες τῶν τραγικῶν συνεπειῶν τοῦ σχίσματος στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, τὸ ὁποῖο προέκυψε ὡς ἀποτέλεσμα πολυάριθμων ἀντικανονικῶν ἀποφάσεων ποὺ ἐλήφθησαν εἰς βλάβη τῆς ἑνότητας τῆς Μίας, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας.
(Θεολογικό σχόλιο στην εορτή της Αναλήψεως του Κυρίου)
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού
Η εορτή της Αναλήψεως του Κυρίου και Θεού μας Ιησού Χριστού αποτελεί έναν χαρμόσυνο εορτολογικό σταθμό μέσα στην όντως ευφρόσυνη αναστάσιμη περίοδο της Εκκλησίας μας. Με αισθήματα αγαλλιάσεως οι ορθόδοξοι πιστοί κατακλύζουμε την ιερή αυτή ημέρα τους ναούς για να αναπέμψουμε ευχαριστήριες ωδές στο Σωτήρα και Λυτρωτή μας Κύριο και να υμνήσουμε την αγία Ανάληψή Του στους ουρανούς, εκεί από όπου καταδέχθηκε να κατέβει, προκειμένου να επιτελέσει το σωτήριο έργο του ανθρωπίνου γένους (Ιωάν.3,13.Φιλιπ.2,6-11). Υμνούμε την επάνοδό Του στο θείο θρόνο της άφατης μεγαλοσύνης Του, στα δεξιά του Θεού Πατέρα, προς τον Οποίο θα είναι εσαεί ο μεγάλος και αιώνιος μεσίτης μας (Α΄Τιμ.2,5).
Όλοι γνωρίζουμε τον αγώνα του αγίου Γέροντος Παϊσίου για την αναγέννηση του αγιορειτικού μοναχισμού και την πνευματική ανάπαυση και παρηγορία πολλών Χριστιανών. Στα πολλά που γράφτηκαν για την προσωπικότητα και το πνευματικό του έργο προσθέτουμε και εμείς εις μνήμην του την κατωτέρω συνομιλία με ένα ευλαβή Χριστιανό, ο οποίος με την απλοϊκή θεολογία του Γέροντος Παϊσίου ξέφυγε από τα δίχτυα των προτεσταντικών αιρέσεων και ξαναβρήκε τον χαμένο του εαυτό στην αγκάλη της Ορθοδόξου Εκκλησίας.
.jpg)
«Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ»
Ὁ μοναχός δέν προσεύχεται γιά νά ἐπιτελέσει τόν κανόνα του, ὅπως λέγει ἡ μοναστική καθηκοντολογία. Προσεύχεται διότι ἀγαπᾶ τό Πανυπέρτατον Ὄν, τόν Ἰησοῦ Χριστό, Ὅστις κάθε φορά κατέρχεται ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ στήν καρδία του! Ἑνώνεται μέ τήν ἀναπνοή του. Ἀληθινά ἀναπνέεται ἀπ᾿ αὐτόν. Αἰσθάνεται τήν Χάρι τῆς παρουσίας Του στὰ χείλη του. Καί χωρίς νά ξέρη ἐνίοτε τί λέγει, ξεσπᾶ σέ ἐρωτικές μαζί Του διαλογικές καί νοερές περιπτύξεις. Καί ἀναφωνεῖ: Χριστέ μου, σέ ἀγαπῶ. Εἶσαι τό γλυκύτερο Ὄνομα καί Ὄν στόν κόσμο. Δέν ἤξερα παλαιότερα ὅτι τόσο πολύ ἀγαπᾶς τόν ἄνθρωπο, τόν κάθε ἄνθρωπο. Καί ἐμένα…τόν τελευταῖο τῆς κοσμικῆς αὐτῆς πανηγύρεως ἄνθρωπο».
Γράφει ὁ κ. Λέων Μπράνγκ, Θεολόγος
Ὅταν στὸ τέλος τῆς δεκαετίας τοῦ 80΄ τοῦ περασμένου αἰώνα διαλύθηκε ἡ πρώην Σοβιετικὴ Ἕνωση, ὁ Πολωνὸς Πάπας Ἰωάννης Παῦλος Β΄ μὲ ὅλα τὰ μέσα ποὺ διέθετε μέσῳ τῆς διπλωματίας τοῦ Κράτους τοῦ Βατικανοῦ, προσπάθησε νὰ ἐπιβάλει τὴν ἀναβίωση τῆς Οὐνίας. Τὴν καμουφλάρισε μὲ τὸν ὅρο «ἐπανευαγγελισμὸς τῆς Ἀνατολικῆς Εὐρώπης». Γιὰ ἄλλη μία φορὰ ὁ Παπισμὸς φανέρωνε τὸ ἀληθινό του πρόσωπο, καὶ μάλιστα μετὰ τὴν Β΄ Σύνοδο τοῦ Βατικανοῦ ποὺ ἐννοεῖται ὅτι προέβαλε ἕνα φιλελεύθερο πλέον πρόσωπο τοῦ Παπισμοῦ. Ἰδιαίτερα πετυχημένα ἀπέδωσε αὐτὸ τὸ ἐγχείρημα μία γελοιογραφία τοῦ Ἕλληνα σκιτσογράφου Κύρ. Ἀπεικόνιζε τὸν τότε Πολωνὸ Πάπα Ἰωάννη-Παῦλο Β΄ νὰ γονατίζει ἐπάνω στὸν χάρτη τῆς Ἀνατολικῆς Εὐρώπης καὶ νὰ ἀπαγγέλλει τὸ «Πάτερ Ἡμῶν», ἀλλὰ σὲ παραλλαγμένη μορφή. Ἀντὶ νὰ αἰτεῖται: «ἐλθέτω ἡ Βασιλεία ΣΟΥ», οἱ λέξεις ποὺ ἐξέρχονται ἀπὸ τὸ στόμα του καὶ ἐκφράζουν προφανῶς τὸ βάθος τῆς καρδιᾶς του εἶναι: «ἐλθέτω ἡ Βασιλεία ΜΟΥ», νὰ ἀναστηθεῖ δηλαδὴ πάλι ἡ Οὐνία, ὁ Δούρειος Ἵππος τοῦ Βατικανοῦ κατὰ τὸν μακαριστὸ π. Γεώργιο Μεταλληνό.
.JPG)
«Καὶ ὁ Λόγος ἔγινε ἄνθρωπος καὶ ἔμεινε μεταξύ μας».
(Ἰω. α΄14)
Καὶ εἰς ἕνα Κύριον Ἰησοῦν Χριστὸν τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ τὸν μονογενῆ. Ἰησοῦν Χριστόν, ἐπειδὴ ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ σαρκώθηκε ἀληθινὰ ἀπὸ τὴν Παρθένο καὶ ὀνομάστηκε Ἰησοῦς, κι΄ ἀνακηρύχθηκε Χριστός. Διότι ἐνανθρώπισε καὶ ἔμεινε ἀδιαίρετος μὲ τὴ σάρκα. Τὸν Υἱό, λοιπόν, τοῦ Θεοῦ, τὸν μονογενῆ, τὸν ὀνομάζει Ἰησοῦν Χριστόν ἐπειδὴ ὁ Ἴδιος εἶναι Θεὸς καὶ ἔγινε ἄνθρωπος, Καὶ μονογενῆ διότι μόνον Αὐτὸς προῆλθε ἀπὸ τὸν Πατέρα μὲ γέννηση.
Ἁγίου Συμεὼν Θεσσαλονίκης
«Εμβολιάζει» ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης
Ο Θανάσης Βέγγος είχε θέσει ένα βέτο στις ταινίες του -σε καμία από τις 126 ταινίες στις οποίες εμφανίστηκε- και σε 52 από αυτές που ήταν πρωταγωνιστής. Ό,τι ρόλο κι αν έπαιξε, όποια ταυτότητα κι αν φόρεσε, ένα πράγμα δεν το έκανε ποτέ μπροστά στην κάμερα:
Το πρώτο σκέλος της εν Χριστώ ζωής για τον καθένα Χριστιανό είναι η ορθή και ζώσα πίστη. Αλλά δεν αρκεί αυτή μόνη. «Η πίστις χωρίς των έργων νεκρά εστιν», λέγει ο Απόστολος Ιάκωβος (Ιακ. 2:20). Ασφαλώς και δεν μας σώζουν τα καλά έργα. Μας σώζει η λυτρωτική χάρη του Θεού. Αλλά τα καλά έργα είναι η απαραίτητη απόδειξη της πίστεώς μας, είναι η έμπρακτη βεβαίωση ότι επιθυμούμε να γίνεται το θέλημα του Θεού και στην προσωπική μας ζωή και φροντίζουμε να ανταποδίδουμε την ευγνωμοσύνη στο μεγάλο ευεργέτη και Σωτήρα μας Χριστό.
Σήμερα είναι η Κυριακή του τυφλού και η ευαγγελική περικοπή (Ιω. 9:1-38) αναφέρεται στο γεγονός της θεραπείας του τυφλού, όπως και το περιεχόμενο των τροπαρίων αναφέρεται σ’ αυτό το γεγονός.
Ο Κύριος λέει εδώ στους μαθητές του: «Όταν εν τω κόσμω ω, φως ειμί του κόσμου». Τώρα που είμαι στον κόσμο εδώ, είμαι φως του κόσμου.
