
Τοῦ ἁγίου Δημητρίου τοῦ μυροβλύτου
Του Μητροπολιτου Φλωρινης Αυγουστινου Καντιωτου
Σήμερα, ἀγαπητοί μου, εἶνε μεγάλη ἑορτή· ἑορτάζει ὁ μεγαλομάρτυς ἅγιος Δημήτριος.
Τί θὰ πῇ ἅγιος; Ὁ κόσμος νομίζει ὅτι, γιὰ νὰ γίνῃ κανεὶς ἅγιος,
πρέπει ν᾽ ἀφήσῃ τὸ σπίτι του, τὴ γυναῖκα καὶ τὰ παιδιά του, νὰ φύγῃ
ἀπ᾽ τὸ χωριό του, νὰ πάῃ μακριά, σὲ σπηλιὲς ἢ μοναστήρια τοῦ Ἁγίου
Ὄρους, νὰ μείνῃ ἐκεῖ κάνοντας προσευχὴ μὲ κομποσχοίνι, νὰ νηστεύῃ
αὐστηρά… Μπορεῖ ὅμως νὰ πᾷς καὶ στὸ Ἅγιο Ὄρος, νὰ καθίσῃς καὶ ἑκατὸ
χρόνια ἐκεῖ ἀσκητεύοντας καί, ἂν δὲν προσέξῃς, νὰ μὴ σωθῇς. Κάτι ἀνώτερο
ζητάει ὁ Κύριος.
Ὁ ἅγιος Δημήτριος τί ἦταν; καλόγερος, ἀσκητής; παπᾶς, διᾶκος,
δεσπότης, πατριάρχης; Τίποτε ἀπ᾿ αὐτά. Ἦταν ἕνας ἁπλὸς Χριστιανός. Δὲν
ἔφυγε ἀπὸ τὸν κόσμο· ἔμεινε ἐκεῖ, μέσα σ᾽ ἕνα περιβάλλον
εἰδωλολατρικό, ὅπως ἦταν τότε ἡ κοινωνία τῆς Θεσσαλονίκης. Καὶ ὅμως
ἁγίασε· καὶ ἔγινε ὄχι ἁπλῶς μάρτυρας ἀλλὰ μεγαλομάρτυρας. Πῶς;