Κυριακὴ ΙΒ΄ Ματθαίου (Ματθ. 19,16-26)
Του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστινου Ν. Καντιώτου
«Ὁ δὲ εἶπεν αὐτῷ· Τί με λέγεις ἀγαθόν; οὐδεὶς ἀγαθὸς εἰ μὴ εἷς ὁ Θεός» (Ματθ. 19,17)
Τὸ
εὐαγγέλιο σήμερα (βλ. Ματθ. 19,16-26) λέει, ἀγαπητοί μου, ὅτι ἕνας
ἄνθρωπος ἦρθε στὸ Χριστὸ καὶ τὸν παρακαλοῦσε. Ποιός νὰ ἦταν αὐτός;
μήπως κανένας ἄρρωστος ποὺ ζητοῦσε θεραπεία ἢ φτωχὸς ποὺ ζητοῦσε
βοήθεια; Δὲν ἦταν φτωχός, πλούσιος ἦταν· δὲν ἦταν ἄρρωστος, ἦταν
ὑγιὴς καὶ νέος, στὴν ἀκμὴ τῆς ἡλικίας του· ἦταν ἀκόμα καὶ ἔνδοξος, ὅπως
πληροφορεῖ ὁ ἄλλος εὐαγγελιστής· εἶχε ἀξίωμα, ἦταν «ἄρχων» (Λουκ.
18,18), εἶχε ἐξουσία. Τρία πράγματα εἶχε ὁ ἄνθρωπος αὐτός· νιᾶτα,
λεφτά, δόξα. Αὐτὰ δὲν ζητᾶνε σήμερα οἱ πολλοί; Καὶ ὅποιον ἔχει λεφτά,
ἐξουσία, νιᾶτα, ὑγεία, τὸν θεωροῦν εὐτυχισμένο. Αὐτὸς τὰ εἶχε ὅλα
αὐτά· ἦταν λοιπὸν εὐτυχισμένος; Θὰ ἔπρεπε νὰ εἶνε. Καὶ ὅμως δὲν φαίνεται
εὐχαριστημένος. Μπορεῖ κανεὶς νὰ μὴν ἔχῃ φράγκο στὴν τσέπη, νὰ κατοικῇ
σὲ μιὰ καλύβα, νά ᾽νε ἀκόμα καὶ μέσ᾽ στὴ φυλακή, ὅπως ἦταν ὁ ἀπόστολος
Παῦλος, ποὺ τὸν ἀκοῦμε σήμερα (βλ. Α΄ Κορ. 15,1-11), μπορεῖ ἀκόμα νὰ
τὸν ὁδηγοῦν στὸ ἐκτελεστικὸ ἀπόσπασμα, καὶ ὅμως νὰ εἶνε εὐτυχισμένος –
τί μυστήριο εἶνε ὁ ἄνθρωπος! Καὶ μπορεῖ κανεὶς νὰ ἔχῃ ὅλες τὶς ἀνέσεις
καὶ τ᾽ ἀγαθὰ τῆς ζωῆς, νὰ κάθεται σὲ μέγαρα καὶ παλάτια, νὰ ἔχῃ λεφτὰ
καὶ μεγαλεῖα καὶ δόξες, καὶ ὅμως νά ᾽νε δυστυχισμένος. Ἡ εὐτυχία τοῦ
ἀνθρώπου –τὸ δείχνει τὸ εὐαγγέλιο σήμερα– δὲν βρίσκεται στὰ ἐξωτερικὰ
ἀγαθά· ἐλάχιστα συμβάλλουν αὐτά· κατ᾽ ἐξοχὴν ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὸν
ἐσωτερικὸ πλοῦτο, τὸν πλοῦτο τῆς ψυχῆς.