Δεν υπάρχει μεγαλυτέρα φρίκη από την αιωνιότητα άνευ του Χριστού.

Οσίου Ιουστίνου Πόποβιτς*

 Θα προτιμούσα να είμαι εις την κόλασιν εις την οποίαν είναι ο Χριστός (με συγχωρείτε διά το παραδοξολόγημα!) παρά εις τον παράδεισον που δεν έχει τον Χριστόν.

Διότι όπου δεν είναι παρών ο Χριστός, εκεί τα πάντα μετατρέπονται εις κατάραν, εις πικρίαν, εις φρίκην· εκεί επάνω εις την μισοσβησμένην σπίθαν της ανθρωπίνης αυτοσυνειδησίας απλώνεται το ατελείωτον σκότος και το μαύρον έρεβος εκεί το σώμα μεταβάλλεται εις βαρύ φορτίον και η ψυχή εις καταραμένον ζυγόν.

Ὁ Ὀρθόδοξος εἶναι Ἀθάνατος, χαίρεται μὲ τὸν θάνατο, Ἁγ. Ἰουστίνου Πόποβιτς - Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 http://hristospanagia3.blogspot.com/

Ἡ ἀληθινὴ πρόοδος- ἡ Ἀνάσταση, ἡ ἀναμαρτησία, ἡ θέωση, Ἁγ. Ἰουστίνου Πόποβιτς, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 http://hristospanagia3.blogspot.com/

Χωρὶς τὸν Χριστὸ ὅλα (ἄνθρωποι, λαοί, κράτη) εἶναι θάνατος χωρὶς ἀνάσταση, Ἁγ. Ἰουστίνου Πόποβιτς - Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 http://hristospanagia3.blogspot.com/

Ἡ Ἀνάσταση μᾶς εἶναι ἀναγκαιότητα - Ὁ θάνατος δὲν εἶναι ἀναγκαιότητα, Ἁγ. Ἰουστίνου Πόποβιτς - Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 https://www.youtube.com/watch?v=9lRz8MUrEsw&t=1s

Η αληθινή πρόοδος, Αγ. Ιουστίνου Πόποβιτς-Φιλοσοφικοί κρημνοί, 6-5-2024 ...Πάσχα, Αρχ. Σάββα Αγιορ.

 http://hristospanagia3.blogspot.com/

Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου ἀπόδειξη τῆς Θεότητας Του, Ἁγ. Ἰουστίνου Πόποβιτς-Φιλοσοφικοί κρημνοὶ/"Καταδικασμένοι"να εἶναι ἀθάνατοι, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

http://hristospanagia3.blogspot.com/

Ἡ τραγικότητα τοῦ ἀνθρώπου χωρίς τον Ἀναστάντα- ὁ θάνατος, Ἁγ. Ἰουστίνου Πόποβιτς-Φιλοσοφικοί κρημνοὶ/Πρόοδος στὸ νερόμυλο τοῦ θανάτου, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 http://hristospanagia3.blogspot.com/

Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς: Ἐάν ἔλθῃς εἰς ἀπορίαν ἔμπροσθεν πράγματος τινος ἤ εἶσαι εἰς ἀμηχανίαν τί νά κάμῃς...

 Ἐάν ἔλθῃς εἰς ἀπορίαν ἔμπροσθεν πράγματος τινος ἤ εἶσαι εἰς ἀμηχανίαν τί νά κάμῃς, στρέψε τό βλέμμα σου πρός τόν Κύριον Ἰησοῦν καί ἐρώτησε τόν ἑαυτόν σου· αὐτό τό πρᾶγμα θά τό ἔκαμε Ἐκεῖνος; Καί ἐάν θά τό ἔκανε Ἐκεῖνος, κάμε το καί σύ, διότι θά εἶναι αὐτό ἅγιον καί θά ἁγιάζη καί φωτίζη. Ἐάν ὅμως δέν θά τό ἔκανε Ἐκεῖνος, μή τό κάμης καί σύ, διότι θά εἶναι ἀνόσιον καί θά ὁδηγῆ εἰς τό σκότος καί τόν θάνατον.

Ὁσίου Ἰουστίνου Πόποβιτς "Φιλοσοφικοί κρημνοί" (ἀποσπάσματα), Ἱερᾶ Μονή Χιλανδαρίου, σελ. 166. 

Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς: Ἀπό τήν δουλείαν τῆς ἁμαρτίας ὁ ἄνθρωπος ἀπελευθερώνεται...

 Ἀπό τήν δουλείαν τῆς ἁμαρτίας ὁ ἄνθρωπος ἀπελευθερώνεται διά τοῦ Χριστοῦ, ἐάν διά τῶν ἐν χάριτι ἀσκήσεων τῆς πίστεως καί ἀγάπης, τῆς προσευχῆς καί νηστείας, τῆς ταπεινώσεως καί πραότητος, τῆς ὑπομονῆς καί συγχωρήσεως, ἡμέραν καί νύκτα, μεταβάλλη ἑαυτόν ἀπό ἁμαρτωλόν εἰς ἀναμάρτητον, ἀπό πεπερασμένον εἰς αἰώνιον.

Ὁσίου Ἰουστίνου Πόποβιτς "Φιλοσοφικοί κρημνοί" (ἀποσπάσματα), Ἱερᾶ Μονή Χιλανδαρίου, σελ. 167. 

Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς: ...ἀπό τά χριστονοσταλγικά βάθη τῶν ὄντων καί τῆς κτίσεως ἀντηχεῖ συγκινητική ἡ ἀπάντησις: Ἀληθῶς ἐγεννήθη!

Μέ τήν γέννησιν τοῦ Θεοῦ ἐν σώματι, ἐγεννήθη εἰς αὐτόν τόν κόσμον ὅλος ὁ Θεός, ὅλη ἡ Ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ, ὅλη ἡ Δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ, ὅλη ἡ Ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, ὅλη ἡ Ἀγαθότης τοῦ Θεοῦ, ὅλον τό Ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Διά τοῦτο ὅλοι οἱ πεινῶντες καί διψῶντες τόν Θεόν καί τήν Δικαιοσύνην Αὐτοῦ μέσα εἰς τήν πνευματικήν ἔξαρσιν καί τήν ἄπειρον χαράν των χαιρετίζουν ὅλα τά ὄντα καί ὅλην τήν κτίσιν μέ τόν χριστουγεννιάτικον χαιρετισμόν: Χριστός ἐγεννήθη! ἐνῷ ἀπό τά χριστονοσταλγικά  βάθη τῶν ὄντων καί τῆς κτίσεως ἀντηχεῖ συγκινητική ἡ ἀπάντησις: Ἀληθῶς ἐγεννήθη!

Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς: Δίχως Θεάνθρωπο ὁ ἄνθρωπος εἶναι φρίκη καί ὁ Θεός εἶναι ἡ πλέον μεγαλύτερη...

 Ὁ νόμος ὑπεράνω ὅλων τῶν νόμων σ' αὐτόν τόν κόσμο εἶναι: Τό ἀόρατο εἶναι ὁ μυελός τοῦ ὁρατοῦ καί δεσπόζει στό ὁρατό. Αὐτός ὁ κόσμος εἶναι τό ἐργαστήριο τοῦ Θεοῦ ὅπου τό ἀόρατο μεταβάλλεται σέ ὁρατό, ὡστόσο μονάχα ἕως ὁρισμένο βαθμό, ἐπειδή ὑπάρχει τό ὅριο τῆς μεταποίησης τοῦ ἀοράτου στό ὁρατό. Καί αὐτό συμβαίνει ἐπειδή τό ἀόρατο εἶναι πάντοτε εὐρύτερο, πιό ἀπέραντο καί πιό ἀβυσσῶδες ἀπό τό ὁρατό. Καθώς καί ἡ ψυχή εἶναι ἀσύγκριτα πλατύτερη, μεγαλύτερη καί βαθύτερη ἀπό τό σῶμα στό ὁποῖο βρίσκεται, ἔτσι καί ὁ ἀόρατος μυελός κάθε κτίσματος εἶναι πλατύτερος, μεγαλύτερος καί βαθύτερος ἀπό τό κτίσμα στό ὁποῖο βρίσκεται. Οὐσιαστικά, τό ὁρατό εἶναι ὑλοποίηση τοῦ ἀοράτου, καί τοῦτο σέ συγκεκριμένο βαθμό. Γύρω ἀπό τό ὁρατό καί πίσω ἀπό τό ὁρατό ἔγκειτε τό πέλαγος τοῦ ἀοράτου δίχως ἀκτή.

Ὅσιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς: Χωρίς τόν Θεάνθρωπο, ἡ σκέψη τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἀπολύτως παράλογη (3)

Ἡ ἀνθρώπινη σκέψη μόνο ὅταν καταδυθεῖ στήν Παν-σκέψη, θεραπεύει τόν ἑαυτό της ἀπό ὅλες τίς πληγές, τίς ἀποκτημένες στούς κρημνούς, γιατρεύει τόν ἑαυτό της ἁπό ὅλες τίς ἀσθένειες καί σώζει τόν ἑαυτό της ἀπό ὅλους τούς θανάτους, ὅπως εἶναι ἡ ἀπελπισία, ὁ σκεπτικισμός, ὁ σχετικισμός, ὁ θετικισμός, ὁ πεσιμισμός καί γενικῶς κάθε βαμπιρισμός, ὁ ὁποῖος δέν εἶναι τίποτ' ἄλλο παρά καμουφλαρισμένος δαιμονισμός. Καί ὁ δαιμονισμός ἔχει μόνο ἕνα ὄνομα, λεγεών.

Με όλες τις δυνάμεις της η αμαρτία...

 

Αναφορά στην κριτική του Νίτσε εναντίον του Χριστιανισμού

Πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Γεωργόπουλος, Αναπληρωτής Καθηγητής Θεολογικής Σχολής ΑΠΘ

Ο Fr. Nietzsche (1844-1900) ανήκει στους μεγαλύτερους φιλοσόφους του 19ου αιώνα με ισχυρή επίδραση και στη νεώτερη φιλοσοφία. Η κριτική του εναντίον του Χριστιανισμού διακρίθηκε για την απολυτότητά της και την ακρότητα, πλην όμως και για την πλήρη αδυναμία της να γνωρίσει σε βάθος τη χριστιανική διδασκαλία.

Ὅσιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς: Ἕνας ἄθεος ἀναπόφευκτα εἶναι ὁλοένα καί ἀντι-άνθρωπος καί ἑπομένως καί ἀπάνθρωπος (2)

Μέ ὅλες τίς δυνάμεις της ἡ ἁμαρτία ἐνεργεῖ μόνο τό ἕνα, ἀθεώνει καί ἀπανθρωποιεῖ τόν ἄνθρωπο. Ἐξαιτίας αὐτοῦ ἡ ἁμαρτία ὄντως εἶναι ἁμαρτία ἐπειδή ὅλη ἡ δύναμή της ἐναντιώνεται στό Θεό, δέν θέλει τό Θεό καί ἀπωθεῖ τά πάντα τοῦ Θεοῦ, πάντα τά θεϊκά. Ὡστόσο, ἀποθώντας τόν ἄνθρωπο ἀπό τά τοῦ Θεοῦ καί τά θεῖα, ἡ ἁμαρτία καταπιέζει ἀνάλογα ἐξ αὐτοῦ καί ἐκεῖνο πού τόν συνιστᾶ, ἕνα ὄν ἄξιο καί θεϊκῶς πολύτιμο, ἕνα ὄν ἀπέραστο καί θεϊκῶς ἀθάνατο.

Ὅσιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς: Ἡ ἁμαρτία εἶναι ἕνας σεισμός... (1)

Ὑπάρχουν πολλά κενά στό νοῦ τοῦ ἀνθρώπου, πολλές χαράδρες στή συνείδηση τοῦ ἀνθρώπου, καί περισσότερο στήν ἀνθρώπινη καρδιά. Καί ἐκεῖνες εἶναι οἱ πιό ἀνατριχιαστικές καί πιό φρικαλέες από ὅλους τούς κρημνούς στόν κόσμο πού περιβάλλουν τόν ἄνθρωπο. Ἀπό ποῦ προέρχονται; Ἀπό τό κακό μας, τό ἀνθρώπινο, τό τῆς ἀνθρωπότητας κακό· ἀπό τήν ἁμαρτία μας, τήν ἀνθρώπινη, ἀπό τήν ἁμαρτία τῆς ἀνθρωπότητας προκύπτουν.