«Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ»
-Πάτερ Λάζαρε, πῶς περνᾶς τίς ἡμέρες σου τώρα;
-Τώρα εἶμαι ἡλικίας 75 περίπου ἐτῶν. Μέ ἔχουν κυκλώσει καί διάφορες ἀσθένειες καί σωματική ἀδυναμία. Ἔχω μεγάλη χαρά, διότι ἔφυγαν τά χρόνια μου και πλησιάζει ὁ καιρός νά πάω στόν Χριστό πού μέ ἀγάπησε καί τόν ἀγάπησα. Κι ἄς ἤμουν τότε εἰδωλολάτρης. Προσεύχομαι ἡμέρα καί νύκτα γιά γνωστούς καί ἀγνώστους γιά ζωντανούς καί πεθαμένους. Περιμένω μέ χαρά πότε θά ἔλθη ἡ Κυριακή ἡμέρα γιά νά πάω στήν ἐκκλησία καί νά λειτουργήσω κι ἐγώ μέ τούς ἄλλους ἱερεῖς. Λόγῳ τώρα τῆς ἡλικίας μου δέν ἔχω δική μου ἐνορία.
Ἔχω μεγάλη χαρά, ὅταν λειτουργῶ. Καί μεγάλη στενοχώρια, ἐάν ὁ προϊστάμενος δέν μοῦ ἐπιτρέπει νά λειτουργήσω. Μετά τήν Θεία Κοινωνία αἰσθάνομαι ὅτι μπαίνει μέσα μου ὅλος ὁ Χριστός. Αἰσθάνομαι σάν νά ἀνοίγεται μπροστά μου ὁ οὐρανός.
Κάποια φορά πρό ὀλίγων ἐτῶν ἀρώστησα. Μέ αὐτοκίνητο μέ ἔφεραν στό νοσοκομεῖο τῆς Ἱεραποστολῆς. Ἐνῶ ἤμουν στό κρεββάτι ἐκεῖ ξαπλωμένος, βλέπω σάν νά ἀνοίγει ὁ οὐρανός καί ἄκουσα ψαλμωδίες νά λέγουν Ἄγγελοι τό Ἀλληλούϊα, πολλές φορές. Καί κατόπιν τό «Ἅγιος, Ἅγιος, Ἅγιος Κύριος Σαβαώθ...». Καί ξαφνικά βλέπω μπροστά μου την γυναῖκα μου Μαρία, ἡ ὁποία ἔχει πεθάνει ἀπό τό 2007. Με ἐρώτησε:
-Ποῦ θέλεις νά πᾶς;
-Ἐκεῖ πού εἶσαι κι ἐσύ, τῆς ἀπάντησα.
-Μεῖνε ἐκεῖ πού εἶσαι νά φυλάγεις τά παιδιά.
Νόμιζα ὅτι ἦταν ζωντανή, ἀλλά μετά κατάλαβα, ὅτι εἶχε πεθάνει.
Ἤμουν πλησίον τοῦ θανάτου και πάλι ὁ Χριστός μέ ἔφερε στήν ζωή.
Λέγω στόν Χριστό: Θέλω Χριστέ μου, νά μέ πάρεις, χωρίς ἀρρώστεια, ἄν αὐτό εἶναι το θέλημά σου.
Πάτερ Λάζαρε, φοβᾶσαι τον θάνατο;
-Ὄχι, καθόλου. Θέλω νά φύγω. Ἀγαπῶ πολύ τόν Χριστό. Περιμένω νά μέ καλέσει κοντά του. Σκέπτομαι καί τά παιδιά και τά ἐγγόνια, πού θα τά ἀφήσω. Ὅλα αὐτά τά ἄτομα σήμερα (2018) συνολικά εἶναι 16. Καί μένουμε ὅλοι μαζί μέσα σέ τρία δωμάτια μέ χωμάτινο δάπεδο και ἡ σκεπή μέ σαπισμένες λαμαρίνες. Καί τό σπίτι αὐτό δέν εἶναι δικό μας. Εἶναι τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας. Πιστεύω ὅτι ὁ Θεός, καί μετά τήν ἀναχώρησί μου ἀπό τόν κόσμο αὐτόν, θα φροντίσει γιά τίς οἰκογένειες τῶν παιδιῶν μου, πού ἀφήνω πίσω.
Μετά ἀπ᾿ αὐτή τήν συνομιλία μέ τόν π. Λάζαρο, πού ἔγινε τόν Ὀκτώβριο τοῦ 2018, ἐπέρασαν ἀκόμη δυόμισυ χρόνια, ἕως ὅτου ὁ Κύριός μας, τόν ἐκάλεσε στήν Οὐράνια Βασιλεία Του. Στό διάστημα αὐτό ἐφιλοξενεῖτο στό σπίτι μιᾶς κόρης του. Ἔπασχε ἀπό συνεχόμενα ἐγκεφαλικά ἐπεισόδια. Ἤδη εἶχε ὑποστῆ κάποια σωματική παραλυσία. Ἀλλά ἠμποροῦσε νά σηκώνεται ἀπό τό κρεββάτι του καί νά συνομιλεῖ. Τόν ἀγαποῦσαν καί τόν ἐσέβοντο οἱ χριστιανοί μας καί ἤρχοντο νά τόν ἐπισκεφθοῦν. Ὁ π. Λάζαρος ἀνεχώρησε τό μεσημέρι τῆς 8ης Μαρτίου 2021. Διαβάσθηκε ἡ ἀκολουθία τῆς Κηδείας του στόν καθεδρικό ναό τοῦ Ἁγίου Γεωργίου τοῦ Κολουέζι τοῦ Κογκό. Χιλιάδες χριστιανοί μας, ἀλλά καί ἄνθρωποι ἀπό ἄλλα δόγματα, ἀκολούθησαν τήν σωρόν του μέχρι τό Ὀρθόδοξο Κοιμητήριο. Οἱ γυναῖκες, κατά τήν ἄφιξι τοῦ σκηνώματός του μέ τήν νεκροφόρα στήν τελευταία κατοικία του, τό ὑποδέχθηκαν μέ τραγούδια καί χορούς. Κανείς δέν θρηνοῦσε, ἐκτός ἀπό τήν οἰκογένειά του πού τήν ἄφησε ὀρφανή. Τά πρόσωπά τους ἦταν χαρωπά, διότι προέπεμπαν ἕναν ἅγιο τοῦ Θεοῦ. Ἡ ἡμέρα αὐτή ἦταν γιά τούς κογκολλέζους μία πανηγυρική ἡμέρα. Οἱ εὐχές τοῦ παπποῦ Λαζάρου θά παραμείνουν γιά πάντα στόν λαόν του, πού τόν ὑπηρέτησε μέ αὐτοθυσία καί ἀφοσίωσι στό ἔργο τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ μας.
Σχόλια τοῦ συγγραφέως π. Δαμασκηνοῦ: Μέ ἀπασχολοῦσε ἀπό πολύ καιρό ἐγκαρδίως τό γεγονός τῆς ὑψηλῆς αὐτῆς πνευματικῆς καταστάσεως τοῦ μακαριστοῦ ἱερέως π. Λαζάρου. Πῶς δηλαδή ἕνας ἀγράμματος, ἁπλοϊκός καί ἔγγαμος ἱερεύς ἀπέκτησε τόση Χάρι, ὥστε μέ τήν προσευχή του νά κάνει θαύματα. Ἀκόμη νά τόν ἐπισκέπτωνται ἀποθαμένοι συμπατριῶτες του καί νά ζητοῦν ἐπιμόνως τήν προσευχητική του βοήθεια καί ὄχι τό τσάϊ, ὅπως ἐκεῖνος ἐνόμιζε. Πῶς ἕνας ἄνθρωπος πού ἔζησε μέσα στόν κόσμο μέ τρία παιδιά καί 10 ἐγγόνια, μέσα σέ ἄθλιες βιολογικές συνθῆκες, ἐκράτησε τόσο γενναιόψυχα τόν ζυγόν τῆς ἐν Χριστῶ πολιτείας. Πῶς κατώρθωσε παρά τήν ἔλλειψι πνευματικῶν βιβλίων, παρά τήν ἔλλειψι τῆς Ἱερᾶς καί Πατερικῆς Παραδόσεως νά ἑλκύσει τόσο πολύ τήν Χάρι τοῦ Θεοῦ, ὥστε νά βγαίνει εὐωδία ἀπό πάνω του. Καί ταυτόχρονα νά διηγεῖται αὐτά τά θαυμαστά περιστατικά τῆς ζωῆς του, ὡσάν νά συμβαίνουν σέ ἄλλο πρόσωπο καί ὄχι στόν ἑαυτό του. Τόση ταπείνωσι καί ἁπλότητα πρώτη φορά ἐγνώρισα στήν μοναχική μου ζωή. Δέν ἐφοβεῖτο διηγούμενος τά θαυμάσια αὐτά τοῦ Θεοῦ, μήπως ὑπερηφανευθῆ, ὅπως λέγομεν καί κάνουμε ἐμεῖς οἱ «ὀγδοῆτες» μοναχοί. Δέν εἶχε τήν παραμικράν ἐνόχλησιν ἤ αἴσθησιν τοῦ πάθους τῆς κενοδοξίας. Καί τώρα μοῦ ἔρχεται στόν νοῦ μου, ἡ ἀπάντησις τοῦ Γέρου Δημητρίου, μοναχοῦ τῆς Μονῆς μας. Στήν ἐρώτησί μου, τό 1976, τί εἶναι ἡ κενοδοξία καί πῶς θά ἀπαλλαγῶ πάτερ Δημήτριε; Καί ἐκεῖνος μοῦ ἀπήντησε ἁπαθῶς καί λακωνικῶς: «Δέν ξέρω τί εἶναι αὐτό. Ρώτησε τόν Γέροντά μας, πού εἶναι τοῦ πανεπιστημίου».
Ὁ π. Λάζαρος, ὅπως εἴπαμε, ἔζησε μέσα στόν κόσμο. Δέν ἔζησε ἄγαμον καί μοναχικόν βίον. Δέν ἀσκήτευσε σέ κάποια ἁγιορείτικη σπηλιά. Δέν εἶχε σχεδόν ἰδέα γιά τόν μοναχισμό μας. Δέν ἔκαμε κάποια ὑψηλή ἀσκητική ἀγωγή μέ σκοπό νά ἁγιασθῆ, ὅπως θά ἐλέγαμε ἐμεῖς, πού θέλουμε νά ἁγιασθοῦμε καί δέν ξέρουμε ἀπό ποῦ νά ἀρχίσωμεν. Καί ὅμως ὁ π. Λάζαρος, πού καθωδηγεῖτο ἀπό τήν Χάρι τοῦ Χριστοῦ, ἀφ᾿ ὅτου προσεκλήθη νά ἀκολουθήσει τήν Ἐκκλησία πού σώζει ψυχές, ἔφθασε σέ μέτρα ἁγιασμοῦ. Μά πῶς; Θά ἐρωτήσει ὁ κάθε καλῶς καί χριστιανικῶς σκεπτόμενος ἄνθρωπος. Καί τήν ἀπάντησι, τήν ἐπῆρα μέσα στήν καρδιά μου, καί μάλιστα μετά ἀπό πολλή προσευχή.
Ὁ π. Λάζαρος ἁγίασε διότι ἀγάπησε τήν ὑπακοή στόν Προϊστάμενό του καί δι᾿ αὐτοῦ στόν Φιλάνθρωπο Θεό μας.! Ἔλυωνε καθημερινά στήν ὑπακοή ἀπό ἀγάπη γιά τόν συνάνθρωπο καί τόν Πνευματικό του Πατέρα. Δέν σκέφθηκε ποτέ ὅτι εἶναι ἅγιος, οὔτε ἀγωνίσθηκε νά ἁγιασθῆ. Ἀγωνίσθηκε μόνο νά θυσιάζει τόν ἑαυτό του στόν βωμό τῆς ὑπακοῆς. Ἐνθυμοῦμαι, ὅταν κι ἐγώ ἐργαζόμουν ἐκεῖ στό Κολουέζι τοῦ Κογκό, τόν Προϊσταμενό του νά λέγει: «Λαζαράκι, στήν ἐκκλησία νά σφουγγαρίσεις, μετά νά ποτίσεις τά λουλούδια, μετά νά φτιάξης φαγητό στά παιδιά τοῦ οἰκοτροφείου, τό βράδυ νά κάνης τά πρόσφορα γιά τίς Λειτουργίες τῆς ἑβδομάδος, τήν Κυριακή τρόφιμα στίς φυλακές καί ἕνα λόγο στούς φυλακισμένους....
Μία ὁλόκληρη καί ἀτέλειωτη ἁλυσίδα ἀπό ἀναρίθμητες ὑπακοές ἦταν ἡ ζωή του. Καί ὁ Θεός βλέποντας τήν θυσιαστική αὐτή προσφορά του, τί λέτε, δέν θά ἔπρεπε νά τόν στολίσει μέ τά χαρίσματα πού τοῦ ἔδωσε; Ποῦ ἀλλοῦ θά κατοικήσει τό Ἅγιο Πνεῦμα; Ἄν ὄχι σ᾿ αὐτούς τούς ἐσχάτους τῆς γῆς καί ἄγνωστους πού ζοῦσαν στά σοκκάκια τῶν χωριῶν καί στά δάση τῆς Ἀφρικῆς! Αὐτοί οἱ ἄνθρωποι, σάν τόν π. Λάζαρο, εἶναι ὀλίγοι. Ἐμεῖς θέλουμε νά ἁγιασθοῦμε, ἀλλά νά κάνουμε καί τό θέλημά μας. Διαβάζουμε βιβλία καί ἀποκτοῦμε πράγματι μόρφωσιν ἀληθείας, ἀλλά δέν ἀποκτήσαμε πνεῦμα μετανοίας. Τρέχουμε νά βοηθήσουμε τούς ἄλλους καί ξεχνοῦμε νά ἀσχοληθοῦμε μέ τήν σαβούρα πού κουβαλᾶμε στήν ψυχή μας.
Ἀδελφοί, μαθημένος κι ἐγώ νά λέω πολλά καί νά διδάσκω τούς ἄλλους, τώρα θά σταματήσω. Ἀπό ἐδῶ καί πέρα ἔχουν δικαίωμα νά ὁμιλοῦν οἱ Ἅγιοι, σάν τόν π. Λάζαρο, τόν ἱερέα τῆς ὑπακοῆς καί τῆς θυσίας. Ἔτσι θά μείνει στήν καρδιά μας αὐτός ὁ κοντούλης, ὁ ἀδυνατούλης καί πάντα χαμογελαστός παπᾶς τοῦ Κολουέζι τοῦ Κογκό. Θά μείνει στήν Ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας μας ὡς ὁ παπᾶς τῆς ὑπακοῆς καί τῆς ἀγάπης. Τήν εὐχήν του νά ἔχουμε.
Ἅγιε τοῦ Θεοῦ,
πάτερ Λάζαρε, πρέσβευε στόν Χριστό ὑπέρ τοῦ κογκολλέζικου λαοῦ σου νά γνωρίσει
τήν Ὀρθοδοξία καί νά ἀκολουθήσει τά ἀχνάρια σου. Πρέσβευε καί ὑπέρ ἡμῶν τῶν
Ὀρθοδόξων τῆς Οἰκουμένης, ὑπέρ τῶν φίλων καί συνεργατῶν σου, ὑπέρ τῶν
φυλακισμένων πού ἀγάπησες, ὑπέρ τῶν παιδιῶν τοῦ οἰκοτροφείου, πού τούς
ἐμαγείρευες καί ὑπέρ ὅλων τῶν ἀνθρώπων.
ΑΙΩΝΙΑ ΣΟΥ Η ΜΝΗΜΗ ΑΞΙΟΜΑΚΑΡΙΣΤΕ ΚΑΙ ΑΕΙΜΝΗΣΤΕ ΠΟΙΜΕΝΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟΥ ΚΟΓΚΟ, π. ΛΑΖΑΡΕ.
Μον. Δαμασκηνός Γρηγοριάτης
Μέ τήν εὐλογία τοῦ πατρός Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου
Δεῖτε καί:
Ο ΑΓΙΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟΥ ΚΟΓΚΌ Ἱερεύς π. Λάζαρος WAZENG (1)
Ο ΑΓΙΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟΥ ΚΟΓΚΌ Ἱερεύς π. Λάζαρος WAZENG (2)
Ο ΑΓΙΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟΥ ΚΟΓΚΌ Ἱερεύς π. Λάζαρος WAZENG (3)
Ο ΑΓΙΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟΥ ΚΟΓΚΌ Ἱερεύς π. Λάζαρος WAZENG (4)
