«Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ»
-Πάτερ Λάζαρε, πές μου κάτι ἄλλο νεώτερο πού σοῦ συνέβη.
-Πάτερ μου, τί νά εἰπῶ; Κάνω κάθε ἡμέρα πολλή προσευχή γιά τούς πεθαμένους. Ἔρχονται πολύ συχνά στόν ὕπνο μου οἱ ἱερεῖς μας πού ἔχουν ἀπέλθει ἀπ᾿ αὐτόν τό κόσμο, ὁ π. Γεράσιμος, ὁ π.Φώτιος, ὁ π. Νεκτάριος, ὁ διάκο Ζηνόβιος πού τόν ἐτεμάχισαν οἱ μάγοι, ὁ διάκο Δανιήλ καί πολλοί ἀποθαμένοι χριστιανοί μας καί μοῦ ζητοῦν βοήθεια. Μία νύκτα ἦλθαν στόν ὕπνο μου, ὅλοι μαζί οἱ ἀποθαμένοι ἱερεῖς μας καί μοῦ ζητοῦσαν φαγητό. Τούς λέγω ὅτι μόνο τσάι ἔχω καί τίποτε ἄλλο. «Ὄχι τσάϊ, προσευχή κάνε μας. Ἔχουμε πολλή ἀνάγκη». Μοῦ ἔλεγαν.
Συνέχισε ὁ π. Λάζαρος: Μία βραδυά ἄκουσα τήν φωνή μιᾶς χριστιανῆς μας, τῆς Βασιλικῆς, ἡ ὁποία βογγοῦσε καί ζητοῦσε βοήθεια. Ποιά εἶσαι ἐσύ καί τί θέλεις, τήν ἐρώτησα. Καί ἐκείνη μοῦ εἶπε: «Βοἠθησέ με, πάτερ μου. Εἶμαι στήν κόλασι καί ἔχω πολλά βάσανα...».
Αὐτή τήν γυναῖκα τήν γνώρισα καί ἐγώ ὁ γράφων. Ἐνῶ ἦταν βαπτισμένη καί ἐρχόταν τίς Κυριακές στήν ἐκκλησία τοῦ χωριοῦ Κισότε, κρυφά ἐπήγαινε καί στόν μάγο. Μία Κυριακή, μετά τήν Θεία Λειτουργία πέρασε νά προσκυνήσει τίς εἰκόνες τοῦ τέμπλου καί ὁ Χριστός τήν ἔφτυσε δυνατά στό πρόσωπο. Ἐκείνη ταράχθηκε. Ἕπεσε κάτω, Τήν σήκωσε ὁ κατηχητής. Κατάλαβε τά λάθη της καί τῆς εἶπε ὄχι στόν μάγο πάλι, διότι εἶναι ἐχθροί τοῦ Χριστοῦ μας καί τῶν Χριστιανῶν μας. Ἐκείνη συνέχισε στά κρυφά νά πηγαίνει. Μετά ἀπό ἕνα μῆνα τό ἴδιο πρόβλημα. Τώρα ὁ Χριστός ἔβγαλε τό χέρι του ἔξω ἀπό τήν εἰκόνα καί τῆς ἔδωσε ἕνα δυνατό ράπισμα. Καί ὅμως δέν μετενόησε ἡ Βασιλική, τῆς ὁποίας ὁ γυιός της Νικόλαος τότε ἦταν ὁδηγός, τοῦ αὐτοκινήτου τοῦ Ἐπισκόπου μας κ. Μελετίου. Τελικά αὐτή ἡ γυναῖκα μπῆκε στήν μαύρη μαγεία. Σκότωσε ἕνα μωρό μέ ἐντολή τοῦ σατανᾶ. Κλείσθηκε φυλακή καί ἐκεῖ ἀπέθανε ἀμετανόητη.
Πάτερ Λάζαρε, πές μου κάτι γιά τόν Γέροντά σου, τόν μακαριστό παπᾶ Κοσμᾶ.
-Εἶναι αὐτός πού μέ παρέλαβε, ὅταν ὁ Ἅγιος τοῦ Θεοῦ μέ ἔστειλε στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία γιά νά σώσω την ψυχή μου. Ἦταν ἄνθρωπος τῆς θυσίας και τῆς ἀγάπης. Δέν ἐδειλίαζε μπροστά σε κάθε δυσκολία καί περιπέτεια, πού θα συναντοῦσε. Τήν ἡμέρα πού βαπτίσθηκα, Θεοφάνεια τοῦ 1984, ἤμουν γραμμένος τελευταῖος στήν σειρά. Ὅλοι οἱ κατηχούμενοι γιά τήν βάπτισι εἴμασταν περίπου 350. Καί μέ ἐντολή τοῦ παπᾶ Κοσμᾶ μπῆκα πρῶτος στην κατάστασι γιά νά βαπτισθῶ. Κι αὐτό κατ᾿ ἐντολήν τοῦ π. Κοσμᾶ. Ἀλλά δεν ξέρω γιατί μέ ἔβαλε πρῶτον στήν σειρά.
Μέ ἐντολή πάλι τοῦ παπᾶ Κοσμᾶ ἔγινα ὑποδιάκονος ἐγώ ὁ ἀγράμματος και σιχαμερός ἄνθρωπος. Ὁ π. Κοσμᾶς μέ κράτησε κοντά του καί μέ ἔβαλε μάγειρο στο οἰκοτροφεῖο τῶν παιδιῶν. Τότε τό οἰκοτροφεῖο εἶχε 55 ἀγόρια, στα ὁποῖα εἶχε ἐπιβληθῆ σιδηρᾶ πειθαρχία. Ἐπικεφαλῆς ὅλων ἦταν ὁ ἴδιος ὁ π. Κοσμᾶς, ὁ ὁποῖος τά ἐπισκεπτόταν πολύ συχνά. Κάθε Σάββατο βράδυ ἐρχόταν και τούς ἔκανε σύναξι. Τούς ὡμιλοῦσε γιά τό αὐριανό Εὐαγγέλιο καί τούς ἐξηγοῦσε καί τήν Ἀποστολική περικοπή. Γιά κάθε παράπτωμά τους, ἐδέχοντο καί μία μικρή τιμωρία. Οἱ τιμωρίες πού τούς ἐπέβαλε ἦταν: Νά μή πάρουν πρωϊνό, οὔτε ψωμάκι, νά στέκονται ὄρθια στήν ἐκκλησία τήν ἑπομένη ἡμέρα, νά μήν ἔχουν ἔξοδο τήν ἑπομένη Κυριακή, νά κοιμοῦνται στό πάτωμα μία ἤ δύο βραδυές κλπ.
Σάν ὑποδιάκονος ἐργάσθηκα δύο χρόνια. Κατόπιν χειροτονήθηκα διάκονος και ἔμεινα ἔτσι περί τά 10 χρόνια.
Το 1995 ἦλθε στό Κολουέζι ὁ μακαριστός μητροπολίτης μας κυρός Τιμόθεος και εἶπε στόν π. Μελέτιο ἱερομόναχο τότε: «Ἦλθα νά χειροτονήσω την διάκο-Λάζαρο ἱερέα. Μέ ἔστειλε ὁ Θεός. Εἶναι θέλημά του νά τόν χειροτονήσω! Ἑτοίμασέ του την ἱερατική του στολή».
Ὁ π. Κοσμᾶς με ἀγαποῦσε πολύ. Μᾶς συμβούλευε σάν πατέρας καί σπανίως μᾶς ἐμάλωνε. Ἔτρεχε μέρα νύκτα μέ ἕνα τζίπ αὐτοκίνητο γιά νά προλάβη ὅλες τις δουλειές του. Δέν ἔλεγε ποτέ σέ κανέναν ὅτι εἶναι κουρασμένος ἤ ἄρρωστος. Ἀγαποῦσε ὅλους τούς ἀνθρώπους καί ὅσο μποροῦσε τούς βοηθοῦσε. Ἀγάπησε τήν Χώρα μας καί τόν λαό μας. Γι᾿ αὐτό και στήν κηδεία του συμμετεῖχαν ὄχι μόνο ὀρθόδοξοι χριστιανοί, ἀλλά και οἱ Ἀρχές τοῦ Τόπου μας. Τόν ἐτίμησαν μέ τήν παρουσία τους καί τά ἐπαινετικά τους λόγια.
Μέ μία λέξι ὁ Γέροντάς μου π. Κοσμᾶς ἦταν ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ. Νά ἔχουμε τήν εὐχή του. Πιστεύω ὅτι ἐκεῖ πού εἶναι στόν Παράδεισο μέ τίς τάξεις τῶν ἁγίων ἱεραποστόλων καί Ἀγγέλων προσεύχεται γιά ὅλους ἐμᾶς καί τόν κογκολλέζικο λαό μας, τόν ὁποῖον ἀγάπησε ὑπερβολικά. Γι᾿ αὐτό και μᾶς ἄφησε σάν μία αἰώνια παρηγοριά τό ἀθλητικό του σῶμα, πού εἶναι θαμμένο μπροστά ἀπό τήν μητροπολιτική ἐκκλησία τοῦ ἁγίου Γεωργίου Κολουέζι τοῦ Κογκό.
Τήν ἡμέρα τῆς Ὑπαπαντῆς τοῦ 2014 λειτούργησε ὁ π. Λάζαρος μέ τούς ἄλλους δέκα περίπου ἱερεῖς καί 2-3 διακόνους τῆς ἐπισκοπικῆς ἐκκλησίας τοῦ Ἁγίου Γεωργίου στό Κολουέζι.
Μετά τό πέρας τῆς Λειτουργίας, ἦλθε στό κτίριο τῆς Ἱεραποστολῆς μας, νά πιῆ ἕνα τσάι συνήθως, διότι εἶναι καί πολύ φιλάσθενος. Συνωμίλησε μέ τόν Ἕλληνα ἁγιορείτη ἱεραπόστολο ἱερομ. π. Βαρνάβα, ἡγούμενο σήμερα τῆς ἀνδρικῆς Μονῆς τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων Κολουέζι. Κατόπιν μέ πλησίασε ὁ π. Βαρνάβας καί μοῦ εἶπε:
-Πάτερ, αὐτός ὁ παπᾶ Λάζαρος εἶναι ἅγιος.
-Τό ξέρω, ἀλλά ἐσύ πῶς τό κατάλαβες;
-Καθώς πρό ὀλίγου συνωμιλούσαμε ἔβγαινε ἀπό πάνω του μία ἔντονη εὐωδία. Πλησίασέ τον καί θά ἰδῆς πῶς εὐωδιάζει ἀπό τήν Χάρι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος πού ἔχει στήν καρδιά του!
Μέ τήν εὐλογία τοῦ πατρός Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου
Δεῖτε καί:
Ο ΑΓΙΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟΥ ΚΟΓΚΌ Ἱερεύς π. Λάζαρος WAZENG (1)
Ο ΑΓΙΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟΥ ΚΟΓΚΌ Ἱερεύς π. Λάζαρος WAZENG (2)
Ο ΑΓΙΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟΥ ΚΟΓΚΌ Ἱερεύς π. Λάζαρος WAZENG (3)
