Αποκαλυπτική εισήγηση του Μοναχού Παϊσίου Καρεώτου - Η ιστορική καταδίκη της οικουμενιστικής παναιρέσεως από τη συντριπτική πλειοψηφία των Ορθοδόξων Εκκλησιών πριν την ίδρυση του ΠΣΕ.
Ένα σχεδόν άγνωστο αλλά κρίσιμο ιστορικό γεγονός προβάλλει ο Μοναχός Παΐσιος Καρεώτης: τη Συνοδική καταδίκη του Οικουμενισμού από τη Σύνοδο της Μόσχας τον Ιούλιο του 1948. Η Σύνοδος αυτή πραγματοποιήθηκε μόλις έναν μήνα πριν από το ιδρυτικό συνέδριο του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών στο Άμστερνταμ, αποτελώντας ένα καίριο θεολογικό πλήγμα στο αμερικανοκίνητο εγχείρημα.
Στη Σύνοδο συμμετείχαν αντιπρόσωποι από όλες τις Ορθόδοξες Εκκλησίες, με εξαίρεση εκείνες που βρίσκονταν υπό την άμεση επιρροή του Δυτικού παράγοντα, όπως το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, η Εκκλησία της Ελλάδος και η Εκκλησία της Κύπρου. Ο εισηγητής σημειώνει ότι εκείνη την περίοδο η Ελλάδα βρισκόταν υπό αμερικανική στρατιωτική επιρροή λόγω του εμφυλίου, ενώ το Φανάρι οδηγήθηκε σε αλλαγή ηγεσίας με την έλευση του Αθηναγόρα από την Αμερική.
Οι αποφάσεις της Μόσχας καταδίκασαν τον Οικουμενισμό ως ξένο προς την ορθόδοξη δογματική αυτοσυνειδησία και αρνήθηκαν την αναγνώριση του κύρους των Αγγλικανικών χειροτονιών. Η καταδίκη βασίστηκε στην ακλόνητη πεποίθηση ότι η Ορθοδοξία αποτελεί τη Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία και ότι εκτός αυτής δεν υπάρχει σωτηρία ή έγκυρα μυστήρια.
Η Σύνοδος της Μόσχας χάραξε την ευδιάκριτη γραμμή μεταξύ πλάνης και αληθείας. Παρά την πίεση του πολιτικού και οικονομικού παράγοντα, οι Ορθόδοξοι ιεράρχες τότε αναγνώρισαν στον Οικουμενισμό μια προσπάθεια υπονόμευσης της θρησκευτικής ταυτότητας των λαών προς όφελος μιας παγκοσμιοποιημένης εκκοσμίκευσης. Αυτή η ιστορική μαρτυρία παραμένει επίκαιρη, καθώς αποδεικνύει ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία είχε εγκαίρως προειδοποιήσει για τους κινδύνους της συμμετοχής σε οργανισμούς που σχετικοποιούν το δόγμα.
