† ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΠΑΣΧΑ, Η ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ
Πάλι διήμερη Ἀνάσταση θὰ ἔχουν τὴν εὐκαιρία νὰ κάνουν, ἂν θέλουν, οἱ τυχεροὶ ποὺ ἀποτελοῦν τὸ ποίμνιο τοῦ κ. Ἄνθιμου Κουκουρίδη (ποὺ τὸν βλέπετε στὴν φωτογραφία σὲ μία ἀπὸ τὶς πολλές του...ἀνδραγαθίες, κατὰ τὸν Ἰούλιο τοῦ 2020). Καὶ λέμε βεβαίως «ἂν θέλουν», γιατί φέτος στὴν Ἀλεξανδρούπολη, ὁ τιμοκατάλογος ἔχει ἀπ’ ὅλα. Φέτος, σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν πρὸ 3ετίας βεβήλωση ποὺ ἦταν γενικευμένη καὶ «ὑποχρεωτική», τώρα ἡ νέα βεβήλωση θὰ εἶναι προαιρετική. Θὰ ἰσχύσει δηλαδὴ ἐπιλεκτικὰ μόνο σὲ ἕνα ναό. Καθότι, ὅπως ἀνέφερε ὁ προρρηθεὶς μητροπολίτης, κατὰ τὸ κήρυγμά του τὴν Κυριακή των Βαϊων, «τὸ βράδυ τοῦ Μ. Σαββάτου, ὅπως μᾶς ζητήθηκε, γιὰ νὰ διευκολυνθοῦν οἱ νέοι γονεῖς μὲ μικρὰ παιδιά, ΜΟΝΟ στὸν Ἱερὸ Ναὸ τῆς Μεταμορφώσεως στὴν Ἀλεξανδρούπολη, οἱ καμπάνες θὰ χτυπήσουν στὶς 9 τὸ βράδυ. Τὸ «Χριστὸς Ἀνέστη» θὰ ἐκφωνηθεῖ στὶς 9.45 καὶ ἡ ἀναστάσιμη θεία λειτουργία θὰ τελειώσει στὶς 11 πρὶν τὰ μεσάνυχτα».
Μεγάλη Πέμπτη: Αν μετρήσουμε τα δικά μας «αργύρια» για κάθε απιστία μας, θα συνειδητοποιήσουμε ότι γινόμαστε χειρότεροι «Ιούδες» και απ' τον πραγματικό
Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης
Μια Μεγάλη Πέμπτη είναι το ορόσημο για κάθε μαύρη μέρα της ζωής μας, που όμως στον ορίζοντα της παραμονεύει το αναστάσιμο φως της Σωτηρίας. Μια Μεγάλη Πέμπτη θυμίζει η κάθε βλασφημία εναντίον του μόνου αληθινού Θεού. Το κάθε σταύρωμα της Αλήθειας, της Δικαιοσύνης, της Αγάπης. Είναι η μέρα που ορφανεύει η φύση από τον Κύρη της και όλη η πλάση κουρνιάζει στο σκοτάδι σαστισμένη από το κρίμα.
Παραθέτομεν συγκλονιστικὴν μαρτυρίαν τοῦ Ἁγίου Πορφυρίου, μεταφερομένην ἀπὸ τὸν π. Θεόδωρον Ζήσην σχετικῶς μὲ τὸν Ἀρχιεπίσκοπον Ἀθηνῶν κ. Ἱερώνυμον. Ἀπομαγνητοφώνησις ἀπὸ τὴν ἱστοσελίδα «Τὰς θύρας» τῆς 18ης Ἀπριλίου 2024:
Το δώρο της θεραπείας από τον Άγιο Ιλαρίωνα της Όπτινα
Όσοι έπασχαν από νευρικές και ψυχικές ασθένειες συχνά μεταφέρονταν στον Άγιο Ιλαρίωνα της Όπτινα. Ο γέροντας ήταν σταθερά πεπεισμένος, ότι η αιτία τέτοιων ασθενειών είναι η ασυμβίβαστη εχθρότητα, οι διχόνοιες και οι βαριές αμετανόητες αμαρτίες. Θεράπευσε εκείνους που στράφηκαν προς αυτόν με τη γεμάτη χάρη δύναμη του μυστηρίου της Μετάνοιας.
Κατά την σημερινή ημέρα η Εκκλησία μας «ποιείται ανάμνησιν» του Μυστικού Δείπνου του Κυρίου, κατά τον οποίο έγινε και η παράδοση από τον Κύριο των φρικτών μυστηρίων της Θείας Ευχαριστίας, του Σώματος και του Αίματός Του, και εκπληρώθηκαν οι λόγοι Του: «λάβετε φάγετε· τούτο εστί το σώμα μου» και «πίετε εξ αυτού πάντες· τούτο γαρ εστί το αίμα μου το της καινής διαθήκης, το περί πολλών εκχυνόμενον εις άφεσιν αμαρτιών» (Ματθ. 26:26-28).
«Καὶ ὅταν ἔφθασαν στὸν τόπο ποὺ ὀνομαζόταν Κρανίον, ἐκεῖ τὸν σταύρωσαν μαζὶ μὲ τοὺς κακούργους».
(Λουκ. κγ΄33)
Ὧ τὶ πάθος, ποὺ καθαρίζει τὸν κόσμο ἀπὸ τὴν ἁμαρτία! Ὧ τὶ θάνατος, ποὺ εἶναι ἀφορμὴ γιὰ ἀθανασία, καθὼς ἀνατέλλει τὴ ζωή! Ὧ τὶ κάθοδος στὸν ἅδη, ποὺ γίνεται ἡ γέφυρα γιὰ ὅσους πέθαναν, νὰ ἀναστηθοῦν! Ὧ τὶ Σταυρός, ποὺ θεραπεύει τὴν παράβαση τοῦ δέντρου! Ὧ τὶ καρφιά, ποὺ στερέωσαν τὸν κόσμο στὴ θεογνωσία, ποὺ σούβλισαν τὸ θάνατο! Ὧ τὶ χολή, ποὺ προξενεῖ τὸ μέλι τῆς πίστεως καὶ κατηγορεῖ τὴν πονηρία τῶν Ἰουδαίων! Ὧ τὶ σπόγγος, ποὺ σπόγγισε καὶ καθάρισε τὴν ἁμαρτία τοῦ κόσμου! Ὧ τὶ καλάμι, ποὺ πολιτογράφησε τὴν ἀνθρωπότητα στοὺς οὐρανοὺς καὶ κατάστρεψε τὴν τυραννία τοῦ διαβόλου!
Ἁγίου Πρόκλου Κωνσταντινουπόλεως
Κατά την Αγία και Μεγάλη Πέμπτη γιορτάζουμε τέσσερα γεγονότα:
α) Τον Ιερό Νιπτήρα, δηλαδή το νίψιμο των ποδιών των μαθητών από τον Κύριο, που θέλησε και μ’ αυτόν τον τρόπο να τους διδάξει την ταπείνωση: «όποιος θέλει να είναι πρώτος, πρέπει να είναι διάκονος και υπηρέτης όλων» .
β) Τον Μυστικό Δείπνο, δηλαδή την παράδοση των φρικτών μυστηρίων. Ο Χριστός θέλησε για τελευταία φορά να φάει μαζί με τους μαθητές Του. Τότε τους παρέδωσε και το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Για πρώτη και τελευταία φορά κοινώνησαν από τα χέρια Του το Σώμα και το Αίμα Του, που θα χυνόταν σε λίγο πάνω στο Σταυρό για τη σωτηρία όλου του κόσμου. «Αυτό να κάνετε για να με θυμάστε», τους είπε. Έτσι κάθε φορά που τελούμε τη Θεία Λειτουργία, μέσα στο μυστήριο αυτό έχουμε όλη τη ζωή και τη θυσία του Χριστού, δοξάζουμε τον Θεό για το μεγαλείο και την αγάπη Του, Τον ευχαριστούμε για ό,τι έκανε και κάνει διαρκώς για μας και Τον παίρνουμε μέσα μας, για να μας δίνει δύναμη να κάνουμε το άγιο θέλημα Του εδώ στη Γη και στο τέλος να μας αναστήσει και να μας πάρει για πάντα κοντά Του στους Ουρανούς, ενωμένους μαζί Του.
 |
| Εικόνα από: pemptousia |
(Λουκ. κβ΄61-62)
Καὶ δὲν ἔκλαψε ἁπλῶς, ἀλλὰ ἔκλαψε πολὺ πικρά, καὶ δέχτηκε ἔτσι μὲ τὰ δάκρυα τῶν ματιῶν τὸ δεύτερο βάπτισμα. Ἀλλὰ κλαίγοντας ἔτσι πικρά, ἐξάλειψε τὴν ἁμαρτία. Ἀφοῦ, λοιπόν, τὸ κλάμα τοῦ Πέτρου ἐξάλειψε μιὰ τόσο μεγάλη ἁμαρτία, ἐὰν καὶ ἐσὺ κλάψῃς, δὲν θὰ ἐξαλείψῃς τὴν δική σου ἁμαρτία; Διότι δὲν ἦταν μικρὸ τὸ ἔγκλημα, τὸ νὰ ἀρνηθῇ τὸν ἴδιο τὸν Κύριο, ἀλλὰ μεγάλο καὶ βαρύ. Κι ὅμως τὰ δάκρυα ἐξάλειψαν τὸ ἁμάρτημα.
Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου
Ο τρόπος με τον οποίο ο άρτος και ο οίνος μεταβάλλονται στη Λειτουργία σε Σώμα και Αίμα του Χριστού είναι ένα μυστήριο που κανένας θνητός δεν μπορεί να το κατανοήσει. Στον Μυστικό Δείπνο ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός πήρε τον άρτο, τον έκοψε κομμάτια και τον έδωσε στους μαθητές Του, λέγοντας: «Πάρετε και φάτε· αυτό είναι το Σώμα μου» (Ματθ. 26:26). Ύστερα πήρε το ποτήρι με τον οίνο και τους το έδωσε, λέγοντας: «Πιείτε απ’ αυτό όλοι· αυτό είναι το Αίμα μου» (Ματθ. 26:27-28). Και τους πρόσταξε: «Αυτό που κάνω τώρα, να το κάνετε σε ανάμνησή μου» (Λουκ. 22:19).
Γράφει ὁ κ. Γεώργιος Τραμπούλης, θεολόγος
Ἡ ἐπισκοπική ὑπευθυνότητα ἔχει ὡς κριτήριά της τήν ἀλήθεια, τό δίκαιο καί τήν ἀγάπη καί μάλιστα ἡ ὑπευθυνότητα δέν ἔχει καμία σχέση μέ τήν διπλωματία οὔτε βέβαια θυσιάζεται γιά τίς ὅποιες σκοπιμότητες καί πολιτικές καί ἐκκλησιαστικές πιέσεις. Ἡ ἀλήθεια, ὅπως αὐτή ἔχει παραδοθῆ μέσα ἀπό τό θεόσδοτο Εὐαγγέλιο, τό δίκαιο, καθώς διαμορφώθηκε μέσα ἀπό τούς θεόπνευστους Ἱερούς Κανόνες καί ἡ ἀρετή τῆς ἀγάπης, τό περιβάλλον μέσα στό ὁποῖο ἀναπτύσσεται καί λειτουργεῖ τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας.
«Ο Θεός μας δείχνει τη φιλανθρωπία Του όχι μόνο όταν κάνουμε το καλό,
αλλά και όταν Τον προσβάλλουμε και Τον παροργίζουμε με τις αμαρτίες μας.
Πόσο μακρόθυμα ανέχεται τα σφάλματά μας!
Και, όταν τιμωρεί, με πόση αγάπη τιμωρεί!»
(Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ)
«Ολόκληρη η ζωή του Σωτήρα ήταν μία φανέρωση Αγάπης,
η άσκηση μιας αγάπης που πάσχει.
Ολόκληρη η ζωή του Σωτήρα ήταν Σταυρός.
Ολόκληρη η ζωή του Θεανθρώπου υπήρξε μία συνεχής άσκηση
υπομονής, μακροθυμίας, ευσπλαχνίας, αγάπης.
Παρὰ ταύτα η σωτηρία ολοκληρώνεται στον Γολγοθά, όχι στο Θαβώρ»
(Αρχιμ. Μάρκος Μανώλης)
Ἡ θεία σύσταση τοῦ Μυστηρίου αὐτοῦ ἀναφέρεται ἀπὸ τὸν Ἀδελφόθεο Ἰάκωβο: «Ἐὰν κάποιος ἀπὸ σᾶς εἶναι ἄρρωστος, ἂς προσκαλέσει τοὺς πρεσβυτέρους τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἂς προσευχηθοῦν γι’ αὐτόν, ἀφοῦ τὸν ἀλείψουν μὲ ἔλαιο στὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου. Καὶ ἡ προσευχὴ ποὺ γίνεται μὲ πίστη, θὰ θεραπεύσει τὸν ἀσθενῆ. Ὁ Κύριος θὰ τὸν σηκώσει ἀπὸ τὸ κρεβάτι τῆς ἀρρώστιας, καὶ ἂν ἔχει κάνει ἁμαρτίες θὰ τοῦ συγχωρηθοῦν».
ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ
«Αλλοίμονόν σας, διότι κτίζετε τους τάφους των προφητών και στολίζετε τα μνημεία των δικαίων και λέγετε· εάν εζούσαμεν κατά τας ημέρας των πατέρων μας δεν θα επαίρναμεν μέρος εις το αίμα των προφητών». Ματθ. 23,29 – 39
Δεν λέγει ο Χριστός το αλλοίμονον εναντίον των, διότι κτίζουν τους τάφους, ούτε διότι κατηγορούν εκείνους, αλλά διότι και με τον τρόπον αυτόν και με όσα λέγουν, προσποιούμενοι ότι κατηγορούν τους πατέρας των, πράττουν χειρότερα. Το ότι λοιπόν ήτο προσποιητή η κατηγορία το λέγει ο Λουκάς με τα λόγια «συνευδοκείτε» και «οικοδομείτε».
«Ἐκεῖνο ποὺ ἔχεις νὰ κάνῃς, κάνε το γρήγορα».
(Ἰω. ιγ΄27)
Ὁ Χριστὸς δὲν ἔπαψε μέχρι τέλους νὰ διορθώνῃ ἐκεῖνον ποὺ ἐπρόκειτο νὰ Τὸν προδώσῃ. Ἐνῶ γνώριζε, ὅτι δὲν θὰ παραιτηθῇ ἀπὸ τὴν προδοσία, δὲν ἔπαψε μὲ συμβουλές, μὲ προτροπές, μὲ εὐεργεσίες, μὲ ἀπειλές, μὲ κάθε τρόπο διδασκαλίας νὰ τὸν συγκρατῇ καὶ νὰ τὸν ἀναχαιτίζῃ συνεχῶς μὲ τὸ λόγο, σὰν μὲ κάποιο χαλινάρι. Κι αὐτὸ τὸ ἔκανε, γιὰ νὰ διδάξῃ, ὅτι κι ἄν ἀκόμη γνωρίζουμε ἀπὸ πρίν, ὅτι δὲν θὰ πεισθοῦν οἱ ἀδελφοί, ἐμεῖς νὰ κάνουμε κάθε τι ποὺ ἐξαρτᾶται ἀπὸ μᾶς καὶ νὰ δίνουμε τὴ συμβουλὴ καὶ προτροπὴ ποὺ θεωροῦμε σωστή.
Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου
«Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ»
Χωρίς προειδοποίησι μέ ὅλη τήν ἀρχοντική του ἁπλότητα, ἐρχόταν στήν Μονή μας τουλάχιστον δύο φορές τόν χρόνο ὁ ἱερομόναχος παπᾶ Στέφανος. Ἐπειδή ἄλλαζε πολλούς τόπους καί κατοικίες στό Ἅγιον Ὄρος θά τόν ἐλέγαμε στήν κοσμική ὀρολογία κοσμογυρισμένον. Ἐδῶ ὅμως αὐτούς τούς μοναχούς τούς λέγομεν Κυκλευτές, δηλαδή γυρίζουν γύρω ἀπό τόν Κύκλο, τό Ἅγιον Ὄρος. Ἄλλοι Γεροντάδες πιό περιφραστικά λένε ὅτι ὁ τάδε δέθηκε μ᾿ ἕνα σχοινί ἀπό τήν κορυφή τοῦ Ἄθωνος καί εἶναι τώρα ἐλεύθερος νά πηγαίνη πανταχοῦ, βέβαια ἐντός τοῦ Ὄρους.
 |
| Η παραβολή των 10 παρθένων |
Πέντε σοφές καί πέντε μωρές παρθένες. Διάβασε: πέντε σοφές καί πέντε μωρές ἀνθρώπινες ψυχές. Οἱ σοφές εἶχαν τά καντήλια καθαρά καί τό λάδι ἐνῶ οἱ μωρές μόνον τά καντήλια.
Τά καντήλια κατ᾿ ἀρχάς συμβολίζουν τό σῶμα καί τό λάδι τό ἔλεος. Ἴσως, ἡ ἑλληνική λέξη «ἔλαιον» νά ἔχει κάποια σχέση μέ τή λέξη ἔλεος. Ἀπό τή λέξη ἔλεος παράγεται καί ἡ λέξη πολυέλεος, πού σημαίνει αὐτόν πού ἔχει πολύ ἔλεος. Ὁ πολυέλεος τοῦ ναοῦ ἀνάβει κατά τή διάρκεια τοῦ ὄρθρου ὅταν ψέλνονται οἱ ψαλμοί περί τοῦ πολύ ἐλέους τοῦ Θεοῦ ἔναντι τοῦ ἐκλεκτοῦ Του λαοῦ μέ τήν ἐπανάληψη «ὄτι εἰς τόν αἰώνα τό ἔλεος Αὐτοῦ ἀλληλούια» (Ψαλμ. 135:1). Οἱ σοφές παρθένες εἶχαν, λοιπόν, παρθένο σῶμα μέ παρθένα ψυχή ἀλλά μαζί μ᾿ αὐτό καί μεγάλο ἔλεος. Ἔλεος ἀπέναντι στούς πιό ἀδύναμους ἀπό τίς ἴδιες, πού ἀκόμα δέν εἶχαν ἀπελευθερωθεῖ ἀπό τίς ἁμαρτίες. Οἱ μωρές παρθένες κρατοῦσαν αὐστηρά τή σωματική παρθενία ἀλλά ἦταν ἀνελέητες καί ἔβλεπαν περιφρονητικά τούς πιό ἀδύναμους ἀπό τίς ἴδιες. Τούς κατέκριναν μέ ἀλαζονεία καί τούς ἀποστρέφονταν μέ ὑπεροψία. «Δίκαια τίς ἀποκαλοῦν μωρές», λέει ὁ ἅγιος Νεῖλος τοῦ Σινᾶ, «ἀφοῦ πέτυχαν στό πολύ δύσκολο καί σχεδόν ἀδύνατο -δηλαδή τήν παρθενία- παρέβλεψαν ὅμως τό ἔλεος, τή συμπόνια, τή συγχώρεση».
