Καθεστώς κατοχής χωρίς η εξουσία να εμπνεύσει και νοοτροπία ρουφιανιάς στον λαό, γίνεται; Η ιστορία, μας έχει δείξει ότι δεν γίνεται. Για να τσακίσεις τα πόδια ενός λαού, πρέπει να υπονομεύσεις και τα τελευταία ίχνη της συνοχής του. Ο πιο γρήγορος τρόπος να το πετύχεις αυτό είναι με το να φυτέψεις στις διαπροσωπικές σχέσεις τους δύο πιο δυνατούς σπόρους της διχόνοιας: την καχυποψία και το συμφέρον.
«Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με, την αμαρτωλή». Πόσες φορές έχω διαβάσει για τη δύναμη αυτής της προσευχής... κάποτε ξαναδιάβασα τη ζωή του μεγαλομάρτυρος Κυπριανού και της μεγαλομάρτυρος Ιουστίνας. Μάλλον δεν έχει νόημα να το επαναλάβω, αφού όλοι είναι εξοικειωμένοι με αυτούς, αλλά ενθυμούμαι ένα επεισόδιο με τον Κυπριανό πριν από τη βάπτισή του. Με συγκλόνισε.
































