Στα τέλη της δεκαετίας του 1970, εγώ, ο 19χρονος νέος τότε, πήγα στην πόλη Μαϊκόπ για να εκπαιδευτώ στο επάγγελμα του κομμωτή γυναικών. Έτυχε, καθώς έψαχνα για να νοικιάσω δωμάτιο, να περάσω αρκετές φορές μπροστά από ηλικιωμένες γυναίκες, που κάθονταν στην αυλή του σπιτιού με αριθ. 229, στην οδό Κρεστιάνσκαγια. Όταν για πολλοστή φορά είχα περάσει δίπλα τους, μία από αυτές τις ηλικιωμένες με λυπήθηκε και δέχτηκε να με φιλοξενήσει στο διαμέρισμά της. Το διαμέρισμα αποτελούνταν από ένα μόνο δωμάτιο, και το ένα τέταρτο το καταλάμβανε το εικονοστάσι. Στους τοίχους και στο τραπεζάκι που βρισκόταν στη γωνία υπήρχαν πολλές εικόνες, μπροστά στις οποίες έκαιγε όλο το 24ωρο ένα χειροποίητο καντήλι. Η γιαγιά Νάντια, ήταν πολύ ευσεβής. Οι γονείς μου, αν και λιγότερο ευσεβείς, με είχαν αναθρέψει στο πνεύμα της Ορθοδοξίας, κάτι που εκείνη την εποχή απαιτούσε, αν όχι ανδρεία, σίγουρα μια ορισμένη τόλμη και βεβαιότητα για το πού βρίσκεται η αλήθεια. Εν πάση περιπτώσει, από τα παιδικά μου χρόνια ήξερα απ' έξω το «Πάτερ ημών». Και να που ο Κύριος μου έστειλε, για επτά ολόκληρους μήνες εκπαίδευσης, την επικοινωνία με μια τόσο μοναδική γιαγιά. Μου είχε προτείνει να κοιμάμαι κοντά στο εικονοστάσι, σε ένα μαλακό κρεβάτι, με το κεφάλι προς τις ιερές εικόνες. Η γιαγιά Νάντια, από την πλευρά της, είχε πάρει τον καναπέ στην αντίθετη γωνία.
Τρίτη 19 Μαΐου 2026
ΑΓΙΑ ΛΥΔΙΑ Η ΦΙΛΙΠΠΗΣΙΑ: Η ΠΡΩΤΗ ΕΥΡΩΠΑΙΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΔΑ ΧΡΙΣΤΙΑΝΗ
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - καθηγητού
Μία από τις πλέον συμπαθείς γυναικείες μορφές που αναφέρονται στην Καινή Διαθήκη είναι και αυτή της Αγίας Λυδίας από τους Φιλίππους της Μακεδονίας, η οποία μάλιστα θεωρείται ως η πρώτη χριστιανή ευρωπαία γυναίκα και βέβαια ελληνίδα.
Πληροφορίες για αυτήν παίρνουμε αποκλειστικά από το ιερό βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων (16ο κεφ.). Ο Απόστολος Παύλος, με τους συνεργούς του Τιμόθεο, Σίλα και Λουκά, κατά την δεύτερη αποστολική περιοδεία του, την άνοιξη του 50 μ. Χ. και ενώ βρισκόταν στην Τρωάδα, είδε ένα σημαντικό όνειρο: έναν Μακεδόνα, οποίος του είπε: «Διαβάς εις Μακεδονίαν βοήθησον ημίν» (Πράξ.16,9). Ο μεγάλος Απόστολος θεώρησε το όραμα αυτό ως εντολή του Θεού να περάσει στον ευρωπαϊκό χώρο για να κηρύξει το ευαγγέλιο της σωτηρίας.
Χωρίς να χάσει καιρό επιβιβάζεται, μαζί με τους συνεργάτες του, σε πλοίο και έφθασαν στο λιμάνι της Νεάπολης, της σημερινής Καβάλας. Δια μέσου της Εγνατίας Οδού έφτασαν στους Φιλίππους, σε μία πολύ σημαντική ρωμαϊκή πόλη, η οποία απολάμβανε ιδιαίτερα προνόμια από την αυτοκρατορική Ρώμη. Ήταν χτισμένη σε στρατηγική θέση, εν μέσω μιας πλούσιας περιοχής. Μετά τη μάχη των Φιλίππων (42 π. Χ.) μετατράπηκε σε ρωμαϊκή αποικία και αποικίστηκε από Ρωμαίους βετεράνους στρατιώτες, έφερε την προνομιούχα ονομασία «Κολωνία» (colonia Iulia Augusta Philippensis) και διοικούνταν από στρατηγούς, έχοντας διοικητική και οικονομική αυτονομία.
...ἡ Ἀλήθεια πλησίον μας...
Δίπλα στόν πεσμένο στούς ληστές ἄνθρωπο περνοῦσαν στήν σειρά, μή ἠμπορῶντας νά βοηθήσουν: Ὁ Νόμος καί ἡ ἱερωσύνη τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Καμμία ἐξουσία δέν ἠμποροῦσε νά προσφέρη τίποτε. Ἦλθε ὁ Καλός Σαμαρείτης (Λουκ.10,33), ἄνθρωπος ἀλλογενής· ἄνθρωπος χωρίς ἁμαρτία, ὁ Ἰησοῦς, ὁ Ὁποῖος παρέλαβε τόν τραυματισθέντα καί τόν ἀνέβασε στό κτῆνος Του. Αὐτό τό ὁποῖο μυστικά σημαίνεται ἐδῶ εἶναι ἡ ἐνανθρώπησις τοῦ Θεοῦ καί ἡ παρουσία του ὡς ἀνθρώπου στήν γῆ· ἄνθρωπος ἀναμάρτητος, ἡ Ἀλήθεια πλησίον μας, μέ τήν διάθεσι νά μᾶς πάρη στήν πλάτη Του, μέσα ἀπό τούς ληστές καί νά μᾶς μεταφέρη στόν Οἶκο Του.
Το εθνικό μας χρέος για την διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου!
Εμείς, οι απόγονοι των γενοκτονηθέντων στον Ελληνικό Πόντο, σαν ελάχιστο φόρο τιμής, υποσχόμαστε να μην ξεχάσουμε ποτέ την Γενοκτονία και να αγωνιζόμαστε για την διεθνή αναγνώρισή της!
Γράφει ο Νικόλαος Ταμουρίδης Αντγος (ε.α)-
Επίτιμος Α’ Υπαρχηγός ΓΕΣ (με καταγωγή από τη Νικόπολη Κερασούντος Πόντου)
«Εάν τα παρεληλυθότα μνημονεύεις, άμεινον περί των μελλόντων βουλεύσει», διατρανώνει ο αρχαίος ρήτορας Ισοκράτης, δηλαδή «Αν θυμάσαι τα περασμένα, ξέρεις να αντιμετωπίζεις καλύτερα το μέλλον».
Δεν ξεχνάμε λοιπόν! Έχουμε χρέος! Εθνικό χρέος! Θυμόμαστε την τραγωδία του αφανισμού των 353.000 προγόνων μας από τους Τούρκους τον περασμένο αιώνα και αγωνιζόμαστε ο κάθε ένας ξεχωριστά και όλοι μαζί για την διεθνή αναγνώριση του εγκλήματος της Γενοκτονίας.
Έχουμε χρέος να θυμόμαστε ότι:
Γλωσσικὴ αὐθεντικότης καὶ Δογματικὴ ἀκρίβεια εἰς τὴν Λατρείαν
Τοῦ κ. Δημητρίου Λογοθέτη, θεολόγου
Ἡ γλώσσα τῆς λατρείας ἀποτελοῦσε ἀνέκαθεν ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ πολυσυζητημένα ζητήματα στοὺς κόλπους τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, ἰσορροπώντας ἀνάμεσα στὴν ἀνάγκη γιὰ πνευματικὴ κατανόηση καὶ τὸν σεβασμὸ πρὸς τὴν ἱερὴ παράδοση. Στὸ ἐπίκεντρο αὐτοῦ τοῦ διαλόγου βρίσκεται τὸ ἐρώτημα: Γιατί ἡ Ἐκκλησία ἐπιμένει στὴν χρήση τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς —συγκεκριμένα τῆς ἑλληνιστικῆς κοινῆς— ἔναντι τῆς νέας ἑλληνικῆς, τὴν ὁποία μιλᾶ καὶ ἀντιλαμβάνεται ἄμεσα ὁ σύγχρονος πιστός;
ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΣΤΟΥΣ ΕΣΧΑΤΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ (30)
Θα μεινουμε στην πιστη;
Λέμε τώρα ότι πιστεύουμε, ότι είμεθα Χριστιανοί αν παρουσιαστεί διωγμός, όπως παρουσιάστηκε στην περίπτωση της αγίας Φιλοθέης και των άλλων μαρτύρων, τι θα κάνουμε;
Τώρα έχουμε κάποια ελευθερία αν συμβεί και σ΄ εμάς αυτό που παρουσιάστηκε στην Αλμπάνια, που δεν επιτρέπεται ούτε σταυρό να κάνουνε, άραγε θα σταθούμε, θα μείνουμε σταθεροί και ακλόνητοι; Αυτό πρόκειται να εξετάσουμε και να ερευνήσουμε.
Περί Ἀντιπάθειας
❈ Δικαιολογεῖται νά ἀντιπαθοῦμε ἔστω καί ἕναν ἄνθρωπο στή γῆ; Δέν δικαιολογεῖται. Ἄν ἀντιπαθεῖς ἔστω καί ἕναν ἄνθρωπο στή γῆ, ἔχεις χωριστεῖ ἀπό τόν Χριστό. Δέν μποροῦμε νά ἀντιπαθοῦμε κανέναν.
Λέει: "αὐτός μοῦ κάθεται στό στομάχι". Ἐσύ φταῖς γιατί δέν ἔχεις καλό στομάχι! Θά πρέπει νά τούς "χωνεύεις" καί νά τούς ἀγαπᾶς ὅλους.
Ἔτσι καὶ τώρα μ΄ αὐτοὺς ποὺ ὑπομένουν τὶς θλίψεις...
Ὁ Διάβολος ἄν γνώριζε ὅτι πέφτοντας ὁ Ἰώβ στοὺς πειρασμοὺς ἐπρόκειτο νὰ τοὺς ὑπομείνῃ καὶ νὰ μὴ νικηθῇ, δὲ θὰ τὸ ζητοῦσε ἀπὸ τὸ Θεό, γιὰ νὰ μὴ ντροπιαστῇ. Ἔτσι καὶ τώρα μ΄ αὐτοὺς ποὺ ὑπομένουν τὶς θλίψεις καὶ τοὺς πειρασμοὺς ντροπιάζεται ὁ σατανᾶς καὶ μετανοιώνει, γιατὶ δὲν μπόρεσε νὰ πετύχῃ τίποτε.
Ἁγίου Μακαρίου τοῦ Αἰγυπτίου
Όλα τα βάσανα συντελούν στο να σωθούμε από την αμαρτία
Αρρώστησες. Εντάξει· αρρώστησες. Ερήμην του Θεού έγινε αυτό; Δεν το ξέρει, δεν το βλέπει ο Θεός; Κι εσύ κάνεις μεν ό,τι κάνεις, αλλά με πνεύμα εντελώς λαθεμένο για έναν χριστιανό. Θα θυμηθείς και τον γιατρό και τα φάρμακα, θα θυμηθείς και τα χρήματα που μπορείς να διαθέσεις, θα πας και στο εξωτερικό, θα πας και στην εκκλησία, θα προσευχηθείς, θα παρακαλέσεις και άλλους να προσευχηθούν, αλλά όλα αυτά μέσα στο πνεύμα ότι μας βρήκε ένα κακό, και να κάνουμε το παν, για να γλιτώσουμε από το κακό. Πού ήταν ο Θεός, όταν ήρθε αυτό το κακό; Πού ήταν; Πώς το άφησε και ήρθε; Χριστιανοί είμαστε! Επιτρέπεται να σκεπτόμαστε και να ενεργούμε έτσι;
Ο Πατέρας Ραφαήλ μας Μιλάει: Πώς Πρέπει να Προσευχόμαστε;
Ο Πατέρας Ραφαήλ μας Μιλάει: Πώς Πρέπει να Προσευχόμαστε;
Δευτέρα 18 Μαΐου 2026
ΠΟΡΙΣΜΑΤΑ ΗΜΕΡΙΔΟΣ «ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ»
ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ - ΚΥΡΙΑΚΗ 3 ΜΑΪΟΥ 2026
ΕΣΤΙΑ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ
Στὶς 21μ.μ. τῆς 3ης Μαῒου 2026 ὁλοκληρώθηκαν μὲ ἐπιτυχία οἱ ἐργασίες τῆς ἡμερίδος ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ ποὺ διοργάνωσε ἡ ΕΣΤΙΑ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ μὲ μεγάλη συμμετοχὴ πιστῶν. Μετὰ τὶς ἕξη εἰσηγήσεις ἐξήχθησαν τὰ ἀκόλουθα πορίσματα :
Ποιμένες ή λύκοι;
Παπα-Ηλίας Υφαντής
Η Κυριακή (των Πατέρων), είναι η Κυριακή των τσοπάνηδων και των λύκων. Και, για να μην πείτε ότι λέω υπερβολές, σας διευκρινίzω ότι τα λόγια αυτά είναι του Παύλου.
Ο Παύλος, μας λέει η σημερινή περικοπή του αποστολικού αναγνώσματος (Πράξεων: Κ: 16-18, 28-36), πηγαίνει στα Ιεροσόλυμα, όπου τον περιμένει, για να τον κατασπαράξει, η εβραϊκή λυκόστανη. Δεν φαίνεται ωστόσο να τον απασχολεί τόσο η εβραϊκή λυκόστανη, που θα βρει μπροστά του, όσο η “χριστιανική” λυκόστανη, που θ’ αφήσει πίσω του.
Δυστοπικές πινακίδες σε Νέα Υόρκη και Σαν Φρανσίσκο: «Σταματήστε να προσλαμβάνετε ανθρώπους»Σημεία τών καιρών
Έβαλε τον αιρετικό στην Ωραία Πύλη ο Κρήτης Ευγένιος για τον εορτασμό της επανακομιδής της τιμίας κάρας του Αγίου Αποστόλου Τίτου.
Καταλήστεψαν οι παπικοί την Εκκλησία του Χριστού και οι εκ των Ορθοδόξων οικουμενιστές φροντίζουν οι ληστές να εισέρχονται στα Ιερά με τιμές, ως ευεργέτες! Η τίμια κάρα του Αγίου Αποστόλου Τίτου εκλάπη κατά την περίοδο της Ενετοκρατίας (1669*) [1] και επέστρεψε -αν όντως πρόκειται περί της αληθινής τιμίας κάρας- από την Βενετία στο Ηράκλειο επί Μητροπολίτου Κρήτης κυρού Ευγενίου (Ψαλλιδάκη) μετά από παρέμβαση του μασόνου πατριάρχου Αθηναγόρα το 1966. Ένα χρόνο πριν το 1965, ο μασόνος πατριάρχης είχε προβεί στην άρση των αναθεμάτων με τον «πάπα» Παύλο τον ΣΤ’.
«Εἶσαι ἄθεος; Τότε εἶσαι ἀ-νόητος;»
Γράφει ὁ κ. Παῦλος Κλιματσάκης, διδάκτωρ Φιλοσοφίας
Εἰσαγωγὴ
Ζοῦμε σὲ μία ἄθεη ἐποχή. Πολὺ εὔκολα καὶ ἀπροβλημάτιστα διάφοροι δηλώνουν ὅτι εἶναι ἄθεοι, χωρὶς νὰ συνειδητοποιοῦν ὅτι οὐσιαστικὰ στρέφονται ἐνάντια στὸν ἴδιο τους τὸν ἑαυτό, καθὼς δὲν ἀντιλαμβάνονται ὅτι ὄχι μόνο ὑπάρχει θεός, ἀλλὰ καὶ ὅτι μᾶς ἔπλασε, γιὰ νὰ γίνουμε καὶ ἐμεῖς Υἱοὶ Θεοῦ ἢ κατὰ χάριν θεοί. Ὁ Θεὸς ἐμφύτευσε μέσα μας τὴν τάση γιὰ τὸ ἄπειρο καὶ ὡς ἐκ τούτου ὁ φυσιολογικὸς ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ θέλει νὰ συναντήσει τὸν Θεό. Ἡ χριστιανική μας παράδοση ἀποδεικνύει περαιτέρω ὅτι ἡ συνάντηση μὲ τὸν Θεὸ εἶναι πλέον δυνατὴ μέσῳ τοῦ Θεανθρώπου, μέσῳ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Εἶναι πλέον δυνατὸν ὁ ἄνθρωπος νὰ βιώσει τὴν ἑνότητα μὲ τὸν Θεὸ ἀκόμη καὶ ἀπὸ αὐτὴν τὴν ζωή. Ἑπομένως, τὸ νὰ ἀρνεῖται κανεὶς τὸν Θεὸ σημαίνει νὰ ἀρνεῖται τὸν ἑαυτό του καὶ ἀποδεικνύει ἔτσι ὅτι εἶναι ἀ-νόητος, δηλαδὴ δὲν σκέφτεται λογικὰ καὶ φυσιολογικά.
ΣΧΟΛΙΟ ΣΤΗΝ ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΟΥ «ΠΑΠΑ» ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΓΓΛΙΚΑΝΗΣ «ΠΡΙΜΑΤΟΥ»
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ
Εν Πειραιεί τη 18η Μαΐου 2026
ΣΧΟΛΙΟ ΣΤΗΝ ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΟΥ «ΠΑΠΑ» ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΓΓΛΙΚΑΝΗΣ «ΠΡΙΜΑΤΟΥ»
Σε προηγούμενες ανακοινώσεις μας είχαμε σχολιάσει τον διορισμό γυναίκας ως «Πριμάτου» της Αγγλικανικής «Εκκλησίας», της πρώην νοσηλεύτριας Σάρας Μάλαλι, υπό την άποψη της ορθόδοξης εκκλησιολογίας και της δισχιλιόχρονης παράδοσης της Εκκλησίας μας[1]. Ακόμη σχολιάσαμε τα τεράστια προβλήματα που προκάλεσε η αναρρίχησή της στον «αρχιεπισκοπικό θρόνο» του Κατέρμπουρι, με αποκορύφωμα το σχίσμα που δημιουργήθηκε[2].
ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΣΤΟΥΣ ΕΣΧΑΤΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ (29)
Aπο
το βιβλίο Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου
«ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΣΤΟΥΣ ΕΣΧΑΤΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ», εκδοση Β΄,
2008, σελ. 45-47
O π. Αυγουστίνος απευθύνεται σε ένα μικρό μαθητή και τον ρωτά·
Για λέγε μου. Εάν σε πιάσει ένας και σου πει «Έλα ᾽δω.
Να βλαστημήσεις το Χριστό, αν θέλεις να ζήσεις. Αν δεν τον βλαστημήσεις, θα σου
κόψω το κεφάλι έτσι, κραπ». Έχει ένα μαχαίρι για να σου κόψει το κεφάλι. Τι θα
κάνεις; Ε; Θα βλαστημήσεις το Χριστό; Πες μου, τι θα κάνεις; Δε μιλάς καθόλου;
Τίποτα δε λες;
Κρατάει ένα μαχαίρι και σου λέει, «Κοίταξε καλά. Αν βλαστημήσεις το Χριστό,
θα σ΄ αφήσουμε να ζήσεις αν δεν βλαστημήσεις, κρρρρραπ, πάει το κεφάλι». Τι θα
κάνεις;
...ἀρχίζουν τὰ παιδιά σου νὰ σοῦ λένε...
Ἡ ἐλεύθερη βούληση ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν προσωπική μας ἐκλογή
Στὸ Θεὸ δὲν εἶναι ἀρεστὸ ἐκεῖνο ποὺ γίνεται ἀπὸ ἀνάγκη, ἀλλ΄ ἐκεῖνο ποὺ κατορθώνει κανεὶς μὲ τὴν ἀρετή. Ἡ δὲ ἀρετὴ κατορθώνεται μὲ τὴν ἐλεύθερη βούληση καὶ ὄχι μὲ τὸν καταναγκασμό. Ἡ δὲ ἐλεύθερη βούληση ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν προσωπική μας ἐκλογή. Αὐτὴ ἡ προσωπικὴ ἐκλογή εἶναι τὸ αὐτεξούσιο.
Μεγάλου βασιλείου, Ὅτι οὐκ ἔστι αἴτιος τῶν κακῶν ὁ Θεός, ΕΠΕ 7,110
Ὁμολογια του τυφλου
Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΜΓ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 2733
Κυριακὴ τοῦ Τυφλοῦ (Ἰω. 9,1-38)
17 Μαΐου 2026
Καὶ τώρα θὰ μοῦ ἐπιτρέψετε νὰ πῶ λίγα λόγια ἐπάνω στὸ εὐαγγέλιο (βλ. Ἰω. 9,1-38).
Ἰδού μέ ποιόν ὁμοιάζουμε καί τί θά κάνουμε γιά νά ἔχουμε ἀπάντησι στό πρόβλημα τῆς αἰωνίου ζωῆς
Ἡ παραβολή τοῦ Σαμαρείτου δέν εἶναι μόνο μία παραβολή, εἶναι ταυτόχρονα καί μία ἀποκάλυψις τῆς μελλοντικῆς ἀποστολῆς τῆς Ἐκκλησίας· εἶναι καί μία ὑποχρέωσις τοῦ ἀνθρώπου νά ὁμοιάση μέ τόν Σαμαρείτη καί νά προκόψη στό δικό του τό ἔθνος (διότι ὁ Σαμαρείτης κατήγετο ἀπό ἄλλο ἔθνος, παρότι ἔπεσε σέ ληστές ἄλλου ἔθνους). Ἡ κατάβασις ἀπό τήν Ἱερουσαλήμ στήν Ἰεριχώ, σημαίνεται ἡ πτῶσις τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τήν κατάστασι τοῦ παραδείσου τῆς ἀγαθῆς συνειδήσεώς του στήν κατάστασι τοῦ κόσμου αὐτοῦ, ὅπου τραυματίσθηκε ἀπό τούς ληστές καί ἔμεινε σχεδόν ἡμιθανής.
ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΟΖΕΒΙΤΟΥ: Χωρίς Αὐτόν
«Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ»