ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΣΤΟΥΣ ΕΣΧΑΤΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ (78)

Προφητικός λόγος τῆς Β´ Θεσσαλονικῆς ἐπιστολή. Ὁμιλεῖ γιὰ τὸν Ἀντίχριστο. Ἀπόσπασμα τοῦ βιβλίου: «ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΤΩΝ ΕΣΧΑΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ», σελ. 119, τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου.

«Ἂν καὶ δὲν ἔφθασε ἀκόμα ἡ ὥρα τοῦ ἀντιχρίστου, λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, προηγεῖται ὅμως ἡ ἐπεξεργασία.
Ἡ ἁμαρτία εἶνε σαράκι μέσα σ᾿ ὁλόκληρη ἀνθρωπότητα. Ἐργάζεται μυστηριωδῶς, δημιουργεῖ διάβρωσι, τῆς ὁποίας ἀποτέλεσμα εἶνε ὁ ἐκφυλισμὸς τῆς ἀνθρωπότητος. Ἡ ἁμαρτία, ὅπως τὸ μικρόβιο μέσα στὸν ἀνθρώπινο ὀργανισμό, δουλεύει, προχωρεῖ συνεχῶς, μέχρι νὰ τὸν διαλύσῃ καὶ νὰ τὸν καταρρίψῃ. Ἔτσι θὰ καταλυθῇ στὴν ἀνθρωπότητα κάθε ἐξουσία, θὰ ἔρθῃ ἀναρχία καὶ ἐκφυλισμὸς στὸν κόσμο «καὶ τότε ἀποκαλυφθήσεται ὁ ἄνομος».

Σταυρούλα Θεοδώση «Πολλαπλὸ βιβλίο: Μιὰ σύγχρονη Βαβέλ»

 

ΣΧΟΛΗ ΓΟΝΕΩΝ Ἱερὸς Ναὸς Ὑψώσεως Τιμίου Σταυροῦ Χολαργοῦ 
«Πολλαπλὸ βιβλίο: Μιὰ σύγχρονη Βαβέλ». 
Σταυρούλα Θεοδώση, Ἐκπαιδευτικὸς Πρωτοβάθμιας Ἐκπαιδεύσεως 
Δευτέρα 5/10 7μμ, Πνευματικὸ κέντρο νεότητας «Ἅγιος Ὑάκινθος», Ἀναστάσεως 61 - 63. 

Η φωτογραφία του Ιστολογίου

Rotenturmstraße 21, Βιέννη: η οικία όπου έζησε ο Ρήγας Φεραίος.

Τὸ νόημα τοῦ πόνου

† Ἀρχιμ. Γεώργιος, Προηγούμενος Ἱερὰς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου Ἅγιον Ὅρος 

Εἶναι εὔκολο κάποιος νά φιλοσοφεῖ ἤ νά θεολογεῖ γιά τόν πόνο. Ἀλλά εἶναι δύσκολο νά ἀντιμετωπίζει σωστά τόν πόνο, ὅταν ὁ ἴδιος περνᾶ ἕνα δυνατό πόνο στή ζωή του.
Θεωρῶ πολύ τολμηρό νά μιλᾶ κανείς γιά τόν πόνο, ὅταν ὁ ἴδιος δέν πονᾶ. Σκέπτομαι ὅλους τούς ἀδελφούς μας ἁπανταχοῦ τῆς γῆς, πού πονοῦν σωματικά ἤ ψυχολογικά ἤ πνευματικά.
Σωματικά πονοῦν οἱ ἄνθρωποι ἀπό ἀρρώστειες, κακουχίες, πείνα.
Ψυχολογικά πονοῦν ἀπό κατατρεγμούς, συκοφαντίες, ἔλλειψη ἀγάπης καί μή ἀνταπόκριση στήν προσφερόμενη σέ ἄλλα προσφιλῆ πρόσωπα ἀγάπη, ἀνεκπλήρωτες ἐπιθυμίες, ἀσθένειες καί θανάτους προσφιλῶν ἀνθρώπων καί ἄλλα αἴτια.
Πνευματικά πονοῦν ὅσοι ἀγαποῦν τόν Θεό καί τόν ἄνθρωπο καί ὅμως βλέπουν ὅτι μέ τίς ἁμαρτίες τους λυποῦν καί τόν Θεό καί προσβάλλουν τήν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, τόν ἄνθρωπο.

Πῶς μπῆκε ὁ πόνος στή ζωή μας;

Όλα τα είχαμε, το Halloween μας έλειπε!

Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης

Όταν η προοδευτικότητα επιχειρεί να γίνει θεολογικό άλλοθι και η Ορθόδοξη παράδοση υποχωρεί μπροστά στις σύγχρονες πολιτισμικές μόδες…

Ο γνωστός προοδευτικός influencer ιερέας εκ Κρήτης ξαναχτύπησε! Αυτή τη φορά ανέλαβε να μας εξηγήσει ότι το Halloween δεν είναι και τόσο κακό όσο ορισμένοι το παρουσιάζουν. Μας μίλησε για κελτικές καταβολές, αρχαία διονυσιακά δρώμενα, ιστορικές επιμειξίες, λαογραφικές παραδόσεις και, φυσικά, για την ανάγκη να μη δαιμονοποιούμε ό,τι απλώς δεν ταιριάζει στην αισθητική μας.

Όπως ήταν αναμενόμενο, ακολούθησαν οι γνωστές επευφημίες από τους πιστούς ακόλουθους του συγκεκριμένου προοδευτικού αφηγήματος. Ένα ακροατήριο που, σε μεγάλο βαθμό, αντιμετωπίζει την Ορθόδοξη παράδοση περισσότερο ως κάτι που μπορεί να επιλέγει και να απορρίπτει κατά βούληση, παρά ως μια ζωντανή εκκλησιαστική παρακαταθήκη με συγκεκριμένα πνευματικά κριτήρια.

Ι. Μ. Αγίου Αυγουστίνου - Ημερολόγιο 2027

 youtu.be

ΜΚΟ «Παιδική Χαρά»: Το δηλητήριο της απάτης στις φλέβες της αλληλεγγύης

Ελευθέριος Ανδρώνης

Τελικά τι αποτέλεσμα καταφέρνει ένα κράτος που από τη μια πλευρά διασύρει σπουδαία φιλανθρωπικά ιδρύματα όπως η Κιβωτός του Κόσμου, και από την άλλη στέκεται ανίκανο να σταματήσει έγκαιρα τη δράση απατεώνων όπως η ΜΚΟ «Παιδική Χαρά»;

Λασπολογώντας τους άξιους και παράλληλα αφήνοντας τα λαμόγια να αλωνίζουν για χρόνια, εκείνο που καταφέρνεις ως κράτος είναι να δηλητηριάζεις ανεπανόρθωτα το πηγαίο αίσθημα της φιλανθρωπίας. Από εκεί που ο Έλληνας κάποτε ξεχώριζε για το φιλότιμο του μπροστά στον αναγκεμένο, τώρα φτάνει να το περνά από αλλεπάλληλα φίλτρα καχυποψίας. Και στο τέλος, ζήτημα είναι αν απομείνει κάποιο καταστάλαγμα υλικής βοήθειας.

«Ἡδονὴ καὶ ὀδύνη»

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου, ἐπάνω στό χωρίο τοῦ κατά Λουκᾶν Εὐαγγελίου, κεφάλαιο 16ο, στίχοι 19 ἕως 31, στά πλαίσια τῆς ἑρμηνείας τοῦ κηρύγματος τῆς Κυριακῆς, πού ἔγινε τήν Κυριακή στίς 04-11-2007.
Ἡ πολύ γνωστή αὐτή περικοπή τοῦ φτωχοῦ Λαζάρου καί τοῦ πλουσίου, μπορεῖ νά φανεῖ πού εἶναι ἀπόλυτα κατανοητή στό νοῦ μας. Ἀλλά αὐτό τό φαινομενικά ἁπλό, περικλείει μέσα του ἕναν κίνδυνο: Νά ἑρμηνεύουμε τήν περικοπή μέ ἕναν τρόπο νομικό.
Δηλαδή, αὐτοί πού κάνουν καλά ἐπιβραβεύονται [ἀπό τόν Θεό] κι αὐτοί πού κάνουν κακά τιμωροῦνται. Εἶναι ἀληθινό μέν τό σχῆμα, ἀλλά ὁ Θεός δέ λειτουργεῖ πάνω μας νομικά, ἀλλά ἀγαπητικά.
Καί θά πεῖτε αὐτό δέν εἶπε ἡ παραβολή;

Ὁ Θεὸς δίνει τὴν τροφὴ...

 Ὁ Θεὸς δίνει τὴν τροφὴ σὲ κάθε πουλί, 

ἀλλὰ δὲν τοῦ τὴν ρίχνει μέσα στὴν φωλιά του.

Ὁ τεμπέλης...

 Ὁ τεμπέλης μοιάζει μὲ ρολόϊ τοῦ ὁποίου λείπουν οἱ δεῖκτες·   

αὐτό εἴτε εἶναι σταματημένο εἴτε ἐργάζεται, εἶναι ἄχρηστο.

Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη: Με τόσα ντροπιαστικά «ναι», πώς να γιορταστεί το ΟΧΙ;

Πώς συμβαίνει να μην ξεσηκώνεται ο ελληνικός λαός για να προσπαθήσει να διασώσει ό,τι μπορεί ακόμη να διασωθεί;

Εφημερίδα ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Οι πρωινοί κανονιοβολισμοί για το ΟΧΙ, καθώς και αργότερα η παρέλαση, το θριαμβευτικό πέταγμα των αεροπλάνων επάνω από την πόλη μας και η πλημμυρισμένη από κόσμο παραλία της Θεσσαλονίκης με έπεισαν ότι οφείλω μια απάντηση στο βασανιστικό ερώτημα που με κατατρέχει τις τελευταίες ημέρες. Διερωτώμαι, δηλαδή, το κατά πόσο έχουμε το δικαίωμα εορτασμού αυτού του ηρωικού ΟΧΙ μετά από τα καταιγιστικά και άκρως αντεθνικά «ναι» των τελευταίων ετών, που επιπλέον μας απειλούν με οριστικό χαμό.

Οἱ Ἱ. Κανόνες ἀποσκοποῦν πρωτίστως εἰς αὐτοκριτικήν!

Τοῦ Πρεσβυτέρου π. Γερασίμου Βουρνᾶ

  Ὁ Γ΄ Κανών τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ἐκ πρώτης ὄψεως δέν φαίνεται νά σχετίζεται ἄμεσα μέ τήν σύγχρονή μας πραγματικότητα. Ἀποτελεῖ, ἀναμφισβήτητα, μιά ἀσφαλιστική δικλείδα, ἐφόσον ὁρίζει «πᾶσαν ψῆφον γινομένη παρά ἀρχόντων, Ἐπισκόπου, ἤ Πρεσβυτέρου, ἤ Διακόνου» ὡς ἄκυρη. Ἐκτός αὐτοῦ ὅμως, μελετῶντας πιό προσεκτικά τόν ἐν λόγῳ Κανόνα, μποροῦμε νά ἐντοπίσουμε περισσότερες προεκτάσεις. Ἔτσι, σέ αὐτές τίς γραμμές θά ἀσχοληθοῦμε κατά πρῶτον μέ τό πνεῦμα του, πού ἀφορᾶ στόν τρόπο ἀνάδειξης τῶν Κληρικῶν τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἐν συνεχείᾳ, θά προβληματιστοῦμε γιά τό κατά πόσο καί πῶς ἀναμειγνύεται ἡ κοσμική ἐξουσία στήν ἐκλογή τῶν Κληρικῶν ἀπό τήν Ἐκκλησία μας, καθώς καί τούς τρόπους ἀντιμετώπισης.

Το νόημα της αμαρτίας κατά την διδασκαλία της Ορθοδόξου Εκκλησίας

του † μακαριστοῦ Ἀρχιμ. Δοσιθέου, Ἡγουμένου Μονῆς Τατάρνης,

Οἱ φιλακόλουθοι χριστιανοί συχνά–πυκνά ἀκοῦν στίς ἱερές ἀκολουθίες τῆς Ἐκκλησίας νά ὁμιλοῦν τά τροπάρια γιά ἁμαρτίες πάσης φύσεως. Ὁμιλοῦν γιά “ραθυμίαν, ἀκηδίαν, ἀσωτίαν, ἀσέλγειαν, ἀπληστίαν” καί πολλές ἄλλες.

Οἱ θεσπέσιοι αὐτοί ὕμνοι ὁμιλοῦν καί γιά τόν Κύριόν μας, ὁ Ὁποῖος πάσχει ὑπέρ τῆς τοῦ κόσμου σωτηρίας. Διδάσκουν ὅτι εἶναι ὁ Ἀμνός τοῦ Θεοῦ ὁ αἴρων τήν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου, ὅτι ἦλθε νά μᾶς λυτρώση “ἐκ τῆς κατάρας τοῦ νόμου, γενόμενος ὑπέρ ἡμῶν κατάρα”.

Κυριακή Ε΄τοῦ Λουκᾶ

Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ

«Ὑπῆρχε καὶ ἕνας φτωχός, ὀνομαζόμενος Λάζαρος, ὁ ὁποῖος ἤταν ξαπλωμένος κοντὰ στήν πύλη τοῦ πλουσίου γεμάτος πληγὲς καὶ ἐπιθυμοῦσε νά χορτάσει ἀπὸ τὰ ψίχουλα πού ἔπεφταν ἀπὸ τὸ τραπέζι τοῦ πλουσίου, ἀλλὰ καὶ τὰ σκυλιὰ ἔρχονταν καὶ ἔγλειφαν τίς πληγὲς του».(Λουκ. 16, 19-31).
Βλέπετε τὴν πλήρη ἔλλειψη κοινωνίας τοῦ πλουσίου πρὸς τὸν φτωχὸ Λάζαρο; Ὁ πρῶτος παραχόρταινε καθημερινὰ ἀπὸ τὴν τράπεζά του πού ἤταν γεμάτη ἀπὸ παντὸς εἴδους φαγητὰ καὶ πολυτελῆ καρυκεύματα, ἐνῶ ὁ Λάζαρος ἐπιθυμοῦσε νά χορτάσει καὶ ἀπὸ τὰ εὐτελέστατα πράγματα, γιατί ποτέ δέν εἶχε χορτάσει. Ἐκεῖνος ἔλαμπε ἀπὸ τὴν πορφύρα καὶ τὰ μεταξωτά πού φοροῦσε καὶ ἀπὸ τὸν ὑπερβολικὸ ἐξωραϊσμὸ τοῦ εὐρώστου σώματος, ἐνῶ ὁ Λάζαρος εἶχε καὶ τὰ ξεσχισμένα ῥάκη του γεμάτα ἀπὸ βρωμιὰ καὶ δυσωδία, γεμάτος πληγὲς καὶ περιρρεόμενος ἀπὸ πύο. Ἐκεῖνος καθόταν σὲ ψηλὸ θρόνο περικυκλωμένος ἀπὸ τὸ πλῆθος τῶν ὑπηρετῶν, ἐνῶ ὁ Λάζαρος ἤταν ξαπλωμένος κάτω στό ἔδαφος κοντὰ στήν πύλη μὴ ἔχοντας κάποιον οὔτε γιά νά ἀπομακρύνει τὰ σκυλιά.

Η Πανελλήνια Ένωση Πολιτών για τα Παιδιά (ΠΕ.Π.Π.) για το ζήτημα του Χάλοουιν στα Σχολεία της Χώρας.

 

Πανελλήνια Ένωση Πολιτών

για τα Παιδιά (ΠΕΠΠ ΑΜΚΕ)

pepp.hellas@gmail.com

Θεσσαλονίκη, 02/11/2026

Αρ. Πρωτ.: 005/Ε26

ΠΡΟΣ:

Διευθύνσεις Εκπαίδευσης

Σχολικές Μονάδες

Τύπο

Θέμα: Το Χάλοουιν στα σχολεία.

Αξιότιμοι/ες κύριοι/ες,

Η ΠΕΠΠ (Πανελλήνια Ένωση Πολιτών για τα Παιδιά) ως Αστική μη Κερδοσκοπική

Εταιρεία (ΑΜΚΕ), και αναγνωρισμένη από το Ελληνικό Κράτος με σκοπούς παρέμβασης σε ζητήματα που αφορούν τις κοινωνίες παιδιών εντός και εκτός σχολικού περιβάλλοντος, τον πολιτισμό, τις τέχνες, την οικογένεια και τις ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, έχει γίνει αποδέκτης πολλών καταγγελιών για διάφορες εορταστικές δράσεις – δρώμενα και (σε κάποια νηπιαγωγεία) ακόμα και εκδηλώσεις σχετικές με το Χάλοουιν (Halloween).

Η ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΥΠΟ ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΑΡΑΔΟΣΕΩΣ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 2^α Νοεμβρίου 2026

Η ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΥΠΟ ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΑΡΑΔΟΣΕΩΣ

(Προσδοκίες, αδιέξοδα και θεολογικοί προβληματισμοί - Σύντομη αξιολόγηση της ως τώρα πορείας της)

      Η ενότητα των Χριστιανών αποτελεί αναμφισβήτητα ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα της εκκλησιαστικής ζωής. Ο ίδιος ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός προσευχήθηκε προς τον Πατέρα «ἵνα πάντες ἓν ὦσιν» (Ιωάν.17,21), αναδεικνύοντας την ενότητα των μαθητών Του ως ουσιώδες στοιχείο της μαρτυρίας τους ενώπιον του κόσμου. Επομένως, η επιθυμία για την υπέρβαση των διαιρέσεων μεταξύ των Χριστιανών δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως ζήτημα αδιάφορο ή δευτερεύον για την Εκκλησία. Άλλωστε, οι Άγιοι Πατέρες κατέβαλαν μεγάλους αγώνες για τη διαφύλαξη της εκκλησιαστικής ενότητας, αντιμετωπίζοντας διαχρονικά τις διασπαστικές τάσεις που εκδηλώνονταν στους κόλπους της Εκκλησίας από σχισματικούς και αιρετικούς.

Ο Θεός μάς δίνει περιθώρια χρόνου

Μαρτυρία και διδαχή

01 Νοεμβρίου 2026

π. Συμεών Κραγιόπουλος (†)

Ποιος θα μπορούσε σ’ αυτόν τον κόσμο να είναι χειρότερα από τον φτωχό Λάζαρο της ευαγγελικής περικοπής (Λουκ. 16:19-31); Πάντως, όσο άσχημα κι αν είναι κανείς, κάποια στιγμή θα τελειώσει η ζωή. Από την άλλη πλευρά, όσο κι αν απολαμβάνει ο πλούσιος, ο οποίος δεν συναισθάνεται την προσωρινότητα της ζωής, τελικά θα έρθει και γι’ αυτόν το τέλος της ζωής του. Η ζωή εδώ είναι προσωρινή. Δεν χρειάζεται να μας το διδάξει ή να μας το τονίσει κανείς. Όλοι γνωρίζουμε ότι δεν έμεινε κανείς εδώ. Το θέμα είναι αν πιστεύουμε.

Ο πνευματικός πατέρας και οι εν Χριστώ αδελφοί

Μαρτυρία και διδαχή

13 Φεβρουαρίου 2017

Γεώργιος Ι. Μαντζαρίδης, Ομότιμος καθηγητής Θεολογικής σχολής ΑΠΘ

Ο Χριστός που αποκαλύπτει στον άνθρωπο το Θεό Πατέρα φανερώνει ταυτόχρονα τη σωστή σχέση του ανθρώπου με το Θεό Πατέρα. Και φανερώνει τη σχέση αυτή όχι μόνο με τη διδασκαλία του, αλλά και με την ίδια την παρουσία του στον κόσμο ως Υιός του Θεού και λυτρωτής των ανθρώπων. Ως Υιός του Θεού είναι αδιάσπαστα ενωμένος με το Θεό Πατέρα: «Εγώ και ο Πατήρ εν εσμέν» (Ιω. 10:30). Έρχεται στον κόσμο, για να εκπληρώσει το θέλημα του Πατέρα (Ιω. 6:38). Και εκπληρώνει το θέλημα του Πατέρα προσφέροντας τον εαυτό του «υπέρ της του κόσμου ζωής» (Ιω. 6:51).

Ἡ ἐργασία τοῦ ἀνθρώπου

Ἡ ἐργασία τοῦ ἀνθρώπου εἶναι εὐλογημένη καὶ ἀνταποκρίνεται στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Δὲν εἶναι συνέπεια τῆς πτώσεως, ἀφοῦ πρὶν ἀπὸ τὴν πτῶσι «ἔλαβε Κύριος ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπο ὅν ἔπλασε καὶ ἔθετο αὐτὸν ἐν τῷ παραδείσῳ τῆς τρυφῆς, ἐργάζεσθαι αὐτὸν καὶ φυλάσσειν» (Γέν. β΄15).

   Ἔτσι προσεταιρίσθηκε ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπο τοῦ ἐμπιστεύθηκε ὁλόκληρο τὸ σύμπαν καὶ τὸν ἔκανε συνδημιουργό του. Ἀπὸ τότε ὁ ἄνθρωπος βγαίνει τὸ πρωΐ «ἐπὶ τὸ ἔργον αὐτοῦ καὶ ἐπὶ τὴν ἐργασίαν αὐτοῦ ἕως ἑσπέρας» (Ψαλμ. 103, 23), στηρίζοντας ἔτσι τὴν δημιουργία τοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος «ἕως ἄρτι ἐργάζεται» (Ἰω. ε΄17).