Βρεθήκαμε σήμερα Πέμπτη 8 Ἰανουαρίου 2026 ἔξω ἀπὸ τὴν Μητρόπολη τῆς Λευκωσίας, ὅπου καὶ διεξάγεται ἡ Ἱερὰ Σύνοδος γιὰ τὴν ὑπόθεση τοῦ Πάφου Τυχικοῦ!
Σὲ συνοπτικὲς διαδικασίες ἡ ἀπόφαση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Γεωργίου ἦταν ἡ ἐπ’ἀόριστον ἀργία τοῦ Ἄξιου Ἱεράρχου καὶ ὁ λόγος εἶναι πὼς τάχα δὲν ἦταν ἐπαρκὴς ἡ Ὁμολογία Πίστεως ποὺ κατέθεσε ὁ δεύτερος σὲ γραπτή του ἐπιστολή! Ὁ ἴδιος ζητάει ἀπὸ τὸν Τυχικὸ νὰ ὑπογράψει “Λίβελλο” σὰν νὰ εἶναι κάποιος αἱρετικὸς ποὺ ἐπιστρέφει ἀπὸ κάποια εἴδους αἵρεση, ἐνῶ ἀντιθέτως εἶναι ἕνας Ἄξιος Ποιμενάρχης ποὺ ἀποστρέφεται κάθε εἴδους αἵρεση καὶ φροντίζει νὰ κρατήσει ἀκέραια τὴν Πίστη ποὺ μᾶς παρέδωσαν οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, σύμφωνα καὶ μὲ τὶς Οἰκουμενικὲς Συνόδους.
❈ Ὑπάρχουν πάρα πολλοί ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι καυχῶνται ὅτι πιστεύουν καί πολλές φορές σοῦ λένε, «ξέρεις, ἐγώ δέν πάω ἐκκλησία, ἀλλά πιστεύω πιό πολύ ἀπό σένα…».
Εἶναι ἀνόητα πράγματα, δαιμονικά πράγματα. Δέν μπορεῖς νά πιστεύεις, ἄν δέν ἐφαρμόζεις αὐτά πού λέει ὁ Χριστός. Κοροϊδεύεις τόν ἑαυτόν σου καί σέ κοροϊδεύει ὁ Διάβολος.
Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου
«Δρόμος που να ανεβάζει την ανθρώπινη φύση στον ουρανό
δεν είναι άλλος κανείς,
παρά η φυγή και η απομάκρυνση απ’ τις γήινες κακίες»
(Άγιος Γρηγόριος Νύσσης)
[Από το εκδιδόμενο έργο "ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΊΑ ΝΥΣΣΗΣ ΑΠΑΥΓΑΣΜΑ" των Εκδ. "ΦΩΤΟΔΟΤΕΣ"]
357. Τι είναι η προσευχή;
Ερώτηση ενός ενορίτη: Τι είναι η προσευχή;
Η απάντηση του ιερέα. «Η προσευχή», λέει ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος, «είναι, εκ φύσεως, η συνύπαρξη και η ένωση του ανθρώπου με τον Θεό· με την ενέργειά της, η διατήρηση της ειρήνης, η συμφιλίωση με τον Θεό, η μητέρα και ταυτόχρονα η κόρη των δακρύων, ο καθαρισμός των αμαρτιών, η γέφυρα ανάμεσα στους πειρασμούς, η προστασία από τις θλίψεις, η παύση του εσωτερικού πολέμου, η αγγελική ενασχόληση, η τροφή για όλα τα ασώματα όντα, η μέλλουσα χαρά, η αδιάλειπτη δραστηριότητα, η πηγή αρετών, η αιτία των χαρισμάτων, η αόρατη πρόοδος, η τροφή της ψυχής, ο φωτισμός του νου, το όπλο κατά της απελπισίας, η επιβεβαίωση στην ελπίδα, η απαλλαγή από τη θλίψη, ο πλούτος των μοναχών, ο θησαυρός του ησυχαστή, το σημάδι της δόξας, η καταστροφή του θυμού, ο καθρέφτης της πνευματικής επιτυχίας, ο δάσκαλος της σωφροσύνης, η αποκάλυψη του μέλλοντος. Για αυτόν που προσεύχεται, η προσευχή είναι βήμα κρίσης και βάσανο, είναι η κρίση του Κυρίου, πριν από τη μέλλουσα κρίση ». 30
ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ
«…οὐκ εἰμί ὥσπερ οἱ λοιποί τῶν ἀνθρώπων…».
Δύο φοβερά πάθη κατατρύχουν τόν δυστυχῆ Φαρισαῖον· πρῶτον, εἶναι φρόνιμος παρά σεαυτῷ· καί σύμφωνα μέ τίς Γραφές καταντάει αὐτοκατάκριτος: «ἐπικατάρατος ὁ φρόνιμος παρ’ ἑαυτῷ»· δεύτερον, κατακρίνει αὐστηρά χωρίς ἔλεος τόν συνάνθρωπό του μάλιστα μέσα στόν χῶρο τῆς προσευχῆς· καί δικαιώνει τόν ἑαυτό του, ὡς δῆθεν ἠθικά ἀκέραιον καί ἔτσι ἐπισύρει τήν ὀργή, τήν ἀποδοκιμασία τοῦ Θεοῦ.
Φρονοῦμε ἀδελφοί, ὅτι ἡ μεγάλη ἀντίπαλος τῆς ἀλήθειας εἶναι ἡ πλάνη. Ἐξαιτίας της, κυριάρχησε στίς ψυχές τῶν ραθύμων, ἡ σκοτεινή ἅγνοια καί τούς ἀποξένωσε ἀπό τόν Θεόν. Νομίζουν αὐτοί πώς τάχα ἔχουν ἀρετές καί ἔχουν ἔτσι πεποίθηση εἰς τούς ἑαυτούς των ὅτι εἶναι δίκαιοι καί ἐνάρετοι, ἐξουθενώνοντας τούς λοιπούς ἀδελφούς ὑπέρ τῶν ὁποίων ὁ Χριστός ἐσταυρώθη καί ἀνεστήθη.
346. Ποιες είναι οι κακίες που αντιτίθενται στην αποχή;
Ερώτηση ενός ενορίτη : Ποιες είναι οι κακίες που είναι αντίθετες με την αποχή;
Η απάντηση του ιερέα . Τα ελαττώματα που αντιτίθενται στην αποχή είναι: οι λιχουδιές και η υπερφαγία. Οι άκρατοι άνθρωποι καταστρέφουν τις δυνάμεις της ψυχής και του σώματος, διεγείρουν την επιθυμία στον εαυτό τους και υποβιβάζουν τον εαυτό τους σχεδόν στο επίπεδο των ζώων. Ο Λόγος του Θεού απειλεί αυτούς τους ανθρώπους με αυστηρές τιμωρίες. Σε πάρα πολλά γεύματα θα έρθει η ασθένεια, και η λαιμαργία θα φέρει ακόμη και χολέρα ( Σερ. 37:33 ). Σύμφωνα με τη μαρτυρία του αποστόλου, βέβαιη καταστροφή περιμένει εκείνους των οποίων ο θεός είναι η κοιλιά τους και η δόξα τους είναι στην ντροπή τους ( Φιλ. 5:9 ). Ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος αποκαλεί τον πρόωρο και συχνό κορεσμό έργο χοίρου (Λόγος 67, σελ. 416) και λέει ότι αυτός που εντρυφεί στην κοιλιά στερείται της σοφίας και της γνώσης του Θεού (Λόγος 58, σελ. 345).
Όταν έρθει η στιγμή της θείας Κοινωνίας και πρόκειται να πλησιάσεις την αγία Τράπεζα, πίστευε ακλόνητα πως εκεί είναι παρών ο Χριστός, ο Βασιλιάς των όλων. Όταν δεις τον ιερέα να σου προσφέρει το σώμα και το αίμα του Κυρίου, μη νομίσεις ότι ο ιερέας το κάνει αυτό, αλλά πίστευε ότι το χέρι που απλώνεται είναι του Χριστού. Αυτός που λάμπρυνε με την παρουσία Του την τράπεζα του Μυστικού Δείπνου, Αυτός και τώρα διακοσμεί την Τράπεζα της θείας Λειτουργίας. Παραβρίσκεται πραγματικά και εξετάζει του καθενός την προαίρεση και παρατηρεί ποιος πλησιάζει με ευλάβεια ταιριαστή στο άγιο Μυστήριο, ποιος με πονηρή συνείδηση, με σκέψεις βρωμερές και ακάθαρτες, με πράξεις μολυσμένες.
Feast day of the Three Hierarchs
Friday 30 January 2026
(†) Bishop Augοustinos Kantiotes
“Men of yearning… do not cease crying out to the Lord for us”
(doxasticon of the stichera, Small Vespers
«Ἄνδρες ἐπιθυμιῶν…, μὴ παρασιωπᾶτε τοῦ βοᾶν ὑπὲρ ἡμῶν πρὸς Κύριον» (δοξ. στιχηρ. Μικρ. Ἐσπ.)
"Οι άνθρωποι που έχουν αγάπη και καλοσύνη
μοιάζουν με τους Αγγέλους,
που μεταφέρουν χαρά και αγαλλίαση,
όπου και εάν βρεθούν"
(Άγιος Παϊσιος ο Αγιορείτης)
339. Τι είναι αμίμητο για τον διάβολο;
Ερώτηση ενός ενορίτη: Τι είναι αμίμητο για τον διάβολο;
Η απάντηση του ιερέα: Μια μέρα, ο Άγιος Μακάριος της Αιγύπτου, αφού είχε μαζέψει μερικά κλαδιά χουρμάδας για καλάθια στην έρημο, επέστρεφε στο κελί του. Στο δρόμο, τον συνάντησε ο διάβολος, με τη μορφή ανθρώπου, κρατώντας ένα δρεπάνι. Σήκωσε το δρεπάνι με σκοπό να χτυπήσει τον άγιο. Αλλά η δύναμη του Κυρίου τον επιτίμησε, και ο διάβολος φώναξε:
ΜΙΑ ΑΚΟΜΑ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ ΕΚΠΟΜΠΗ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΗΤΗ TV ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΟ ΣΑΧΙΝΗ. ΚΑΛΕΣΜΕΝΟΣ Ο Κος Φεντερίκο Καράσκο. Ανθρωπιστική Καινοτομία ή Ψηφιακός Μεσαίωνας;Τα ανοιχτά ζητήματα των κοινωνιών στον 21ο αιώνα eksodos.gr
Λέει ὁ λόγος τοῦ Κυρίου «ὁ ἀπολελυμένην γαμήσας, μοιχᾶται» (Ματθ. 19,9).
Αὐτός πού παντρεύεται μία, ἡ ὁποία εἶναι χωρισμένη, κάνει μοιχεία διαρκείας.
Ἱερομονάχου Σάββα Ἁγιορείτου
Υπό το φως της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου
Ι. Εισαγωγή – Μια υπόθεση με ευρωπαϊκή διάσταση
Η υπόθεση του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού δεν αποτελεί απλώς εσωτερικό εκκλησιαστικό ζήτημα. Η επιβολή αργίας, η περικοπή μισθού, η εκδίωξή του από τη Μητρόπολη Πάφου και η απαίτηση εγκατάλειψης της έδρας του, χωρίς προηγούμενη κανονική, ανεξάρτητη και αμερόληπτη δίκη, εγείρουν σοβαρά ζητήματα παραβίασης θεμελιωδών δικαιωμάτων, τα οποία εμπίπτουν ευθέως στο πεδίο εφαρμογής της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ).
332. Ποιος ίδρυσε τις νηστείες;
Ερώτηση ενός ενορίτη: Ποιος καθιέρωσε τις νηστείες;
Η απάντηση του ιερέα : Η νηστεία, σύμφωνα με τους Πατέρες της Εκκλησίας, καθιερώθηκε στον Παράδεισο (Γέν. 2:17). Η Παλαιά Διαθήκη περιέχει πολλά παραδείγματα νηστείας. Έτσι, οι Μακκαβαίοι, πριν από τη μάχη, ντύνονταν με σάκο και νήστευαν (Α' Μακκ. 3:47). Ο Δαβίδ επαναλαμβάνει συχνά στους ψαλμούς του ότι συχνά συνδύαζε τη νηστεία με την προσευχή, και η ψυχή του, όπως ο ίδιος εξηγεί, ταπεινώθηκε νηστεύοντας ενώπιον του Κυρίου (Ψαλμός 34:13). Στις ημέρες του Σαμουήλ, σε δύσκολες συνθήκες, οι Ισραηλίτες συνδύαζαν τη δημόσια προσευχή με τη νηστεία. Σύμφωνα με τον θεσμό του Μωυσή, η Ημέρα του Εξιλασμού συνδυαζόταν με νηστεία και κατάνυξη (Αριθμοί, κεφάλαιο 29). Ο Σωτήρας, που ήρθε όχι για να καταστρέψει αλλά για να εκπληρώσει τον Νόμο, ο ίδιος, πριν αναλάβει τη δημόσια διακονία, αγίασε τη νηστεία με σαράντα ημέρες νηστείας στην έρημο. Αυτός, εκτός από το παράδειγμά του, δίδαξε και τη νηστεία με τον λόγο του (Ματθαίος 6:16). Η Εκκλησία ακολουθούσε πάντα ακλόνητα όσα δίδαξε και πρόσταξε ο Ιησούς Χριστός. Οι Πράξεις των Αποστόλων περιέχουν πολλά παραδείγματα αυστηρής τήρησης της νηστείας από τους πρώτους πιστούς. Τέσσερις νηστείες έχουν καθιερωθεί στην Εκκλησία, που αντιστοιχούν στις τέσσερις εποχές του έτους, ως περίοδοι δημόσιας μετάνοιας: δύο νηστείες προς τιμήν του Κυρίου Ιησού - Μεγάλη Νηστεία και Νηστεία της Γέννησης· μία προς τιμήν της Μητέρας του Θεού - η Νηστεία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου· και μία προς τιμήν της καθόδου του Αγίου Πνεύματος στους αποστόλους - η Νηστεία των Αποστόλων. Αυτές περιλαμβάνουν νηστείες μιας ημέρας: την ημέρα της Υψώσεως του Σταυρού και της Αποκεφαλισμού του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου και Βαπτιστή του Χριστού· την Τετάρτη - στη μνήμη της προδοσίας του Κυρίου μας Ιησού Χριστού στο μαρτύριο· και την Παρασκευή - στη μνήμη των παθών και του θανάτου Του.
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού
Στις 30 Ιανουαρίου η Εκκλησία μας έχει ορίσει να εορτάζεται από κοινού η μνήμη των Αγίων Τριών Ιεραρχών, των Μ. Βασιλείου, Γρηγορίου του Θεολόγου και Ιωάννου Χρυσοστόμου και η Πολιτεία να τους τιμά ως προστάτες της παιδείας, της επιστήμης και του πολιτισμού, διότι οι ίδιοι ενσάρκωσαν αυτά τα αγαθά και έγιναν φορείς μιας πρωτόγνωρης πνευματικότητας, ξέχωρη από αυτή που γνώριζε και βίωνε ο προχριστιανικός κόσμος, καρπός της επενέργειας του Αγίου Πνεύματος, η οποία μεταποιεί και μεταμορφώνει τον κόσμο, φορεί ενός νέου πολιτισμικού ιδεώδους, του ελληνοχριστιανικού.
Η μνήμη τους μας θυμίζει την μεγαλύτερη σύζευξη της ιστορίας, την ένωση του Χριστιανισμού με τον Ελληνισμό, σε ένα πια αδιαίρετο σώμα, γενόμενο ο καταλύτης της ανθρωπότητας. Αν αυτή τη στιγμή υπάρχει παγκόσμιος πολιτισμός, αν υπάρχει ανθρωπιστική παιδεία, αν υπάρχουν αξίες και ιδανικά, αν μπορεί να διακριθεί και να διαφοροποιηθεί ο πολιτισμός από την βαρβαρότητα, οφείλεται στη μεγάλη σύζευξη Χριστιανισμού και Ελληνισμού, την οποία πραγματοποίησαν με επιτυχία οι μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας μας, με πρωτοπόρους τους Τρείς Ιεράρχες.
323. Μας προστατεύουν οι άγγελοι του Θεού, και πώς μας προστατεύουν;
Ερώτηση ενός ενορίτη : Μας προστατεύουν οι άγγελοι του Θεού και πώς μας προστατεύουν;
Η απάντηση του ιερέα. Ο Άγιος Δημήτριος του Ροστόφ λέει: «Οι άγγελοι μας προστατεύουν στα μονοπάτια μας, εφόσον περπατάμε καλά, εφόσον δεν κάνουμε καμία κακή πράξη· εφόσον δεν διαπράττουμε κλοπή ή πράξεις που εξοργίζουν τον Θεό, αλλά μάλλον επιδιώκουμε μια καλή πράξη, με καλές προθέσεις».
Οι άγγελοι προστατεύουν τους ευσεβείς ανθρώπους ακόμη και κατά τη διάρκεια του ύπνου. Αυτό είναι γνωστό από τους βίους των αγίων. Ένας αδελφός ήρθε στον Άγιο Παΐσιο και τον βρήκε να κοιμάται. Είδε έναν φύλακα άγγελο στο κεφάλι του, ένα όμορφο όραμα, και φώναξε με τρυφερότητα: «Αληθώς ο Θεός προστατεύει όσους τον αγαπούν!» (19 Ιουλίου).
Τρεις συμφορές σε λίγες μέρες - Μια χώρα σε διαρκή οδύνη όσο απομακρύνεται από την πρόνοια του Θεού - Πως πύκνωσε έτσι το κακό των ημερών μας;
Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης
Σε αυτές τις ασταμάτητα πένθιμες μέρες που διανύουμε, κάθε θεοφοβούμενος Έλληνας το σκέφτεται και το συζητά με τους οικείους του: από την αρχή του 2026 είναι σαν να ζούμε εν μέσω μιας «κατάρας», σαν να άνοιξαν οι πύλες της κακής «μοίρας» και να βρέχει ασταμάτητες συμφορές.
Τά καθημερινά βιοτικά προβλήματα τῆς μέσης ἑλληνικῆς οἰκογένειας τήν ἐμποδίζουν συχνά νά διακρίνη παγίδες καί σκοτεινά σημεῖα τῆς ἐκπαίδευσης τῶν μαθητῶν καί μαθητριῶν. Μέσα ἀπό φαινομενικά ἀθῶες “δράσεις”, παραστάσεις, ἐκδρομές καί ἄλλες δραστηριότητες οἱ μαθητές ἤδη ἀπό τήν ἡλικία τοῦ Δημοτικοῦ σχολείου δέχονται μηνύματα καί εἰκόνες πού διαβρώνουν, ἐκμαυλίζουν καί σπείρουν τήν ἀνηθικότητα στήν τρυφερή παιδική ψυχή.
«Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ»
Ἡ προσευχή εἶναι ἡ ἀόρατος γέφυρα πού μᾶς συνδέει μέ τόν οὐρανό. Ὄχι ὅμως καί κάθε προσευχή εἶναι γέφυρα. Μόνον ἡ προσευχή τῆς καρδίας στήν ὁποία κατοικεῖ τό Ἅγιο Πνεῦμα, εἶναι δυνατόν νά μᾶς ἀνεβάσει σέ τρεῖς καί πλέον ὧρες σ᾿ αὐτή τήν μυστική ἀνοδική οὐράνια πορεία.
Καί τότε ὁ ἄνθρωπος ξέρετε δέν εἶναι πλέον θνητός, ἀφοῦ ἔφυγε ἀπό τά ἐμπαθῆ καί ἁμαρτωλά τοῦ βίου καί καθήμενος ἐπάνω στό ἅρμα τῆς προσευχῆς μέ ἁρματηλάτην τόν Ἴδιον τόν Χριστόν ἐγκαταλείπει τά ἐπίγεια. Βέβαια τό σῶμα του εἶναι ἐδῶ στό κελλί του, ἀλλά παραμένει ἄχρηστο σκεῦος. Δέν σέ ἐνοχλεῖ σέ κάτι. Ἔχει ὑποταχθῆ τελείως στήν ἡγεμονία τῆς καρδίας, ἡ ὁποία ὡς βασίλισσα χαίρεται γιά τήν χαρά της καί λάμπει ἀπό τήν μυστική λαμπρότητά της.
Μια ερώτηση από τους ενορίτες : Ποιος δεν αγαπά την πατρίδα του;
Η απάντηση του ιερέα: Αυτός που εκπληρώνει τα καθήκοντά του νωχελικά, πρόχειρα, απρόσεκτα και αμελώς δεν αγαπά την Πατρίδα του. Αυτός που, στο βαθμό και τη δημόσια υπηρεσία του, σκέφτεται μόνο να εξασφαλίσει μια άνετη θέση, επιδιώκει την αυτοϊκανοποίηση και την ανύψωση πάνω από τους άλλους, επιδιώκει την ευτυχία και δεν σκέφτεται το καλό των άλλων. Αυτός που, από ιδιοτέλεια, προδίδει την αλήθεια, τη δικαιοσύνη και την αρετή, ενδίδει σε ψέματα και απάτη, και διώχνει ή καταστέλλει την αθωότητα, την εντιμότητα, την ευγένεια, την ευθύτητα και ούτω καθεξής, δεν αγαπά την Πατρίδα του και είναι εχθρός της.
320. Ποιος αγαπά την Πατρίδα του;
Ασυμβίβαστοι (διαχωρισμός)
Τι μας διδάσκουν οι κατακόμβες; Ότι η Ρώμη εδιχάσθη διότι ο Χριστός είναι «σημείον αντιλεγόμενον». Από το ένα μέρος ήταν οι ειδωλολάτρες με τα αμφιθέατρα τους, με την πολυτέλεια τους, με όλα τα μέσα τα οποία τους έδινε η ειδωλολατρική ζωή με τας διασκεδάσεις των, με τα όργια των και τα πάθη των. Και απ’ το άλλο μέρος ήτανε οι ολίγοι Χριστιανοί οι οποίοι ήταν μειονότης μέσα στη Ρώμη.
Δύο Ρώμαι λοιπόν ήταν, μία Ρώμη ειδωλολατρική και μία Ρώμη η χριστιανική. Και ήταν ασυμβίβασται αυταί αι Ρώμαι. Δεν μπορούσαν να συμβιβαστούν μολονότι οι Χριστιανοί ήταν οι πιο φιλήσυχοι άνθρωποι του κόσμου. Οι ειδωλολάτρες κατηγορούσανε με ψεύδη και ανυπόστατα πράγματα τους Χριστιανούς. Εν τούτοις όμως στην κοινή γνώμη ανεπτύσετο αποστροφή προς τους ειδωλολάτρες.
20250712
Σε καιρούς χαλεπούς όπου πλεονάζει η αμαρτία, με τη Θεία Χάρη θα αναδεικνύονται Άγιοι. Όσιοι, όπως οι νεοφανείς σύγχρονοι μεγάλοι Γέροντες, και Μάρτυρες, όπως πρόσφατα οι Ορθόδοξοι αδελφοί μας στη Συρία. Η αγιότητα θα υπάρχει πάντοτε, μέχρι τη συντέλεια των αιώνων. Οι νεοφανείς Άγιοι κάθε εποχής, αποτελούν ιδιαίτερη ευλογία για τους σύγχρονούς τους Χριστιανούς, υπέρ των οποίων προσεύχονται και των οποίων το αγωνιστικό φρόνημα τονώνουν.
Η σεπτή Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου την 9η Ιουλίου 2025 με απόφαση ομόφωνη κατέταξε στον χορό των Αγίων τον ιερέα π. Δημήτριο Γκαγκαστάθη, γεννηθέντα στο χωριό Πλάτανος Τρικάλων το 1902 και διακονήσαντα την Αγία μας Εκκλησία παραπάνω από σαράντα χρόνια με πνεύμα θυσιαστικό, με πνεύμα ελεημοσύνης και με πολλές αρετές δωρούμενες από τον Κύριο.
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού
Μια πλειάδα Νεομαρτύρων είχε εξισλαμισθεί με το ζόρι και κατόπιν επιστρέφοντες στην πίστη του Χριστού, υπέστησαν το μαρτύριο. Σε αυτή την κατηγορία ανήκει και ο άγιος Νεομάρτυς Δημήτριος ο Χιοπολίτης.
Γεννήθηκε στη Χίο, στη συνοικία Παλαιόκαστρο, στα τέλη του 18ου αιώνα από γονείς φτωχούς και απλοϊκούς, αλλά όμως με στερεή ευσέβεια και πίστη στο Θεό. Όταν μεγάλωσε μετέβη με τον μεγαλύτερο αδελφό του Ζαννή στην Κωνσταντινούπολη προς αναζήτηση εργασίας, διότι η ζωή στο άγονο νησί ήταν δύσκολη. Προσλήφτηκαν σε κάποια επιχείρηση ως κλητήρες. Μετά από καιρό ο αδελφός του παντρεύτηκε και αργότερα αρραβωνιάστηκε και ο Δημήτριος μια νέα από το Σταυροδρόμι της Πόλης. Επειδή όμως δεν πήρε τη συγκατάθεση του αδελφού του και του αφεντικού του, εκδιώχτηκε από το σπίτι και την εργασία του.
313. Σε τι συνίσταται η αγνότητα;
Η ερώτηση ενός ευγενή : Σε τι συνίσταται η αγνότητα;
Η απάντηση του ιερέα: Όλες στην κατάστασή τους, δηλαδή οι παρθένες, οι χήρες πρέπει να διατηρούν την αγνότητά τους. Η αγνότητα όσων βρίσκονται στην παρθενία πρέπει να συνίσταται στην πλήρη απομάκρυνση και αποχή από κάθε αισθησιακή απόλαυση. Η αγνότητα των χηρών πρέπει να συνίσταται στην απομάκρυνση από τις συζυγικές απολαύσεις μετά τον θάνατο του συζύγου για το υπόλοιπο της ζωής τους. Η αγνότητα των ατόμων που είναι εν γάμο πρέπει να συνίσταται στη διατήρηση της συζυγικής πίστης και στην απόλαυση των δικαιωμάτων του γάμου, σύμφωνα με τους κανόνες της χριστιανικής αγιότητας, η οποία δεν επιτρέπει καμία σαρκική απόλαυση αντίθετη προς την συζυγική πίστη και τον νόμο του Θεού. Έτσι λέει ο λόγος του Θεού: Φεύγετε από την πορνεία (Α' Κορινθίους 6:18). Κρατήστε τον εαυτό σας καθαρό (Α' Τιμ. 6:22). Αυτό είναι το θέλημα του Θεού, η αγιότητά σας: να φυλάσσεστε από την πορνεία, και να έχει ο καθένας το δικό του σκεύος σε αγιασμό και τιμή, όχι σε σαρκικά πάθη, όπως τα έθνη που δεν γνωρίζουν τον Θεό (Α' Θεσσαλονικείς 4:3-5). Η διατήρηση της αγνότητας είναι απαραίτητη για την αιώνια σωτηρία. Διότι ουδέν ακάθαρτο δύναται να εισέλθει εις την βασιλείαν των ουρανών, ουδέ ουδέν μολυσματικόν δύναται να εισέλθη εις αυτήν (Αποκ. 21:27).
Μητροπολίτης τέως Πάφου Τυχικός δεν διαμένει στη Μητρόπολη, αλλά σε μικρό δωμάτιο στον κήπο της, ενώ ο μισθός του μειώθηκε κατά 55% χωρίς «απόφαση της Ιεράς Συνόδου», αναφέρει σε ανακοίνωσή του με αφορμή πρόσφατα δημοσιεύματα, ο δικηγόρος του, Ειρηναίος Αντωνίου Γιακουμάκης, εκ μέρους του Δικηγορικού Γραφείου Μ.Χ. Μυλωνάς & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. Ο δικηγόρος του κάνει λόγο για διαστρέβλωση της πραγματικότητας και δημιουργία λανθασμένων εντυπώσεων στο εκκλησιαστικό σώμα και την κοινή γνώμη και αναφέρει ότι ο Τυχικός δεν διαμένει στη Μητρόπολη Πάφου, ούτε καταλαμβάνει οποιουσδήποτε χώρους διοίκησης. Η διαμονή του, προσθέτει, περιορίζεται σε μικρό δωμάτιο εντός του κήπου της Μητρόπολης, στο οποίο έχουν μεταφερθεί αποκλειστικά προσωπικά του αντικείμενα, χωρίς καμία απολύτως επιβάρυνση της Μητρόπολης σε ό,τι αφορά διατροφή ή περίθαλψη.
Ο
Χριστός δεν έκανε ποτέ καμία παρατήρηση για το σώμα κανενός ανθρώπου.
Δεν είπε στον Ζακχαίο: «Πόσο μικρός είσαι!», ούτε στον Ιούδα: «Πόσο
άσχημος είσαι!», ούτε στον αδυνατισμένο άνθρωπο: «Πόσο αδύναμος είσαι!»,
ούτε στον λεπρό: «Πόσο άσχημα μυρίζεις!». Περνούσε αδιάκοπο χρόνο με
την πραγματικότητα στους ανθρώπους, δηλαδή με τις ψυχές - γιατί η ψυχή
μιλούσε στις ψυχές, και η ψυχή θεράπευε και ανύψωνε τις ψυχές. Γι' αυτό,
όταν ένας άνθρωπος σας μιλάει, μην σκέφτεστε το σώμα του, μην εξετάζετε
το σώμα του, αλλά κοιτάξτε την ψυχή του, εξετάστε την ψυχή του,
συνηθίστε την ψυχή του - και τότε θα τον καταλάβετε.
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού
Οι ασκητική γραμματεία κατέχει μια πολύ σπουδαία θέση στη διδασκαλία και στη ζωή της Εκκλησίας μας. Πρόκειται για σπουδαιότατα κείμενα αγίων ασκητών, προϊόντα βαθύτατου πνευματικού στοχασμού και σοφίας. Περιέχουν την εμπειρία των αγίων γερόντων, οι οποίοι βίωσαν την ευλογημένη πορεία της ασκήσεως και των αρετών και την κατέγραψαν, για να είναι εσαεί στους πιστούς πολύτιμο βοήθημα μεθόδων άσκησης και πνευματικής προκοπής.
Στην κορυφή της ασκητικής γραμματείας βρίσκονται και το κείμενα ενός μεγάλου ασκητή της Εκκλησίας μας, του Αββά Ισαάκ του Σύρου. Τα βαθυστόχαστα και ψυχωφελή του συγγράμματα είναι από τα κυριότερα αναγνώσματα των μοναχών και όλων όσων αγωνίζονται για την αρετή και την απαλλαγή από τα πάθη και τα άλγη της αμαρτίας.
Δυστυχώς γνωρίζουμε πολύ λίγα για το βίο και την προσωπικότητα του μεγάλου άνδρα, και αυτά από έμμεσες πηγές. Γεννήθηκε περί τα μέσα του 7ου αιώνα πιθανότατα στη Συρία. Κατ’ άλλους στη Νινευή της Μεσοποταμίας, και κατ’ άλλους στην αραβική χερσόνησο, στο σημερινό Κατάρ. Δε γνωρίζουμε τα ονόματα των γονέων του, ούτε για τα παιδικά του χρόνια. Εικάζουμε ότι οι γονείς του ήταν χριστιανοί και του εμπέδωσαν από μικρό την πίστη και την ευσέβεια. Όταν έγινε έφηβος, αποφάσισε με τον αδελφό του να αφιερωθούν στη μοναχική ζωή. Έτσι αποσύρθηκαν στη Μονή του αγίου Μάρτυρα Ματθαίου. Ο Ισαάκ έδειξε ασυνήθιστη προσαρμογή και ζήλο για τον μοναχισμό. Σύντομα αναδείχτηκε ως ο πλέον αξιοσέβαστος αδελφός της Μονής.
309. Ποιο είναι το καθήκον των Χριστιανών απέναντι στους νεκρούς;
Ερώτηση ενός ενορίτη : Ποια είναι η χριστιανική ευθύνη απέναντι στους νεκρούς;
Η απάντηση του ιερέα: Η χριστιανική αγάπη δεν περιορίζεται σε όσους ζουν σε αυτή τη γη, αλλά επεκτείνεται και στους νεκρούς. Ο προσωρινός θάνατος, ενώ τερματίζει τις εξωτερικές μας σχέσεις με τον πλησίον μας, δεν θα πρέπει να τερματίζει την αγάπη σας και, γενικά, τις υποχρεώσεις μας απέναντί τους.
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού
Η Συρία υπήρξε η αρχέγονη κοιτίδα του Χριστιανισμού. Άλλωστε εκεί καθιερώθηκε και η ονομασία των Χριστιανών, από το όνομα του Χριστού (Παρξ.11,25). Μυριάδες άνδρες και γυναίκες άγιοι Σύριοι λαμπρύνουν την αγία μας Εκκλησία. Ένας από αυτούς είναι και ο Όσιος Εφραίμ ο Σύρος, ο οποίος διακρίθηκε για την ασκητική του βιωτή και τους αγώνες του για την Ορθοδοξία. Συγκαταλέγεται δε στους μεγάλους Πατέρες της Εκκλησίας.
Καταγόταν από τα μέρη της Συρίας, γεννήθηκε όμως πιθανότατα στην πόλη Νίσιβη της Μεσοποταμίας, περί το 306. Οι γονείς του ήταν πιστοί χριστιανοί και μάλλον έχασαν τη ζωή τους κατά τον μεγάλο διωγμό, που είχε εξαγγείλει ο παράφρων και θρησκομανής αυτοκράτορας Διοκλητιανός (285-305), ομολογώντας την πίστη τους στο Χριστό. Ο Εφραίμ μένοντας ορφανός, τον περιμάζεψε ο επίσκοπος της Νισίβεως Ιάκωβος, ο οποίος τον ανέθρεψε με μεγάλη στοργή και φροντίδα, διαβλέποντας τον αδαμάντινο χαρακτήρα του παιδιού. Φρόντισε μάλιστα να τον σπουδάσει, ώστε κατέστη σοφός δάσκαλος. Αυτό φαίνεται από τα σπουδαία συγγράμματά του, τα οποία κληροδότησε στην Εκκλησία. Γνώριζε άπταιστα την ελληνική, την λατινική και την συριακή γλώσσα, γράφοντας και μεταφράζοντας τα έργα του σε όλες αυτές τις γλώσσες.
