94. Ἡ λατρεία τοῦ Θεοῦ θεραπεύει τήν κατάθλιψη, Βίος καί λόγοι Ἁγ. Πορφυρίου, 27-3-2019
«Θυσία
τῷ Θεῷ, πνεῦμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καὶ
τεταπεινωμένην ὁ Θεὸς οὐκ ἐξουδενώσει»[1]. Ἀληθινή καί εὐάρεστη
θυσία-προσφορά- λατρεία στόν Θεό εἶναι ἡ συντετριμμένη καρδία, ἡ ταπεινή
καρδία, ἡ ὑπάκουη καρδία, ἡ καθαρή καρδία, ἡ ὁποία μιλάει στόn Θεό,
προσφέρεται στόν Θεό, θυσιάζεται γιά τόν Θεό καί γιά τούς ἄλλους.
Ὁ
ἄνθρωπος ὁ ταπεινός εἶναι ὁ ἐλεύθερος ἀπό κάθε νόσο ψυχική, ἀπό κάθε
κατάθλιψη, ἀπό κάθε μελαγχολία, ἀπό καθετί τό ἀρνητικό, ἀπό κάθε κακό
λογισμό. Εἶναι ὁ ἄνθρωπος ὁ ὁποῖος ἔχει μέσα του τόν καρπό τοῦ Ἁγίου
Πνεύματος[2], τήν χαρά, τήν εἰρήνη. «Συμβαίνει πολλές φορές σήμερα»,
λέει ὁ Ἅγιος Πορφύριος, «ὁ ἄνθρωπος νά αἰσθάνεται θλίψη, ἀπελπισία,
νωθρότητα, τεμπελιά, ἀκηδία κι ὅλα τά σατανικά. Νά εἶναι θλιμμένος, νά
κλαίει, νά μελαγχολεῖ, νά μή δίνει σημασία στήν οἰκογένειά του, νά
ξοδεύει ἕνα σωρό χρήματα στούς ψυχαναλυτές γιά νά πάρει φάρμακα. Αὐτά οἱ
ἄνθρωποι τά λένε «ἀνασφάλεια». Ἡ θρησκεία μας πιστεύει ὅτι αὐτά εἶναι
πειρασμικά πράγματα, δηλαδή ἀποτελέσματα δράσεως τῶν πονηρῶν δαιμόνων.
