ΑΓΙΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΕΚ ΜΕΤΣΟΒΟΥ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

     Η ηπειρωτική γη, όπως και ολόκληρη η Ελλάδα και η Βαλκανική, ανάδειξε πολλούς Νεομάρτυρες στα μαύρα χρόνια της τουρκοκρατίας. Στις τραχιές και απομονωμένες ηπειρώτικες περιοχές οι Ορθόδοξοι Έλληνες καλλιέργησαν και κράτησαν το θησαυρό της αληθινής μας πίστεως στο Χριστό και έδωσαν την μαρτυρία τους, όταν χρειάστηκε, μη λογαριάζοντας το κόστος της ομολογίας τους, το οποίο συχνά άγγιζε και αυτή τη ζωή τους. Ένας από τους καλλίνικους ηπειρώτες Νεομάρτυρες υπήρξε και ο άγιος Νεομάρτυς Νικόλαος εκ Μετσόβου, ένας ηρωικός και γενναίος αθλητής του Χριστού.

      Γεννήθηκε στο Μέτσοβο στις αρχές του 17^ου αιώνα. Το επώνυμό του ήταν Μπασδάνης. Οι γονείς του ήταν ευσεβείς άνθρωποι, οι οποίοι του ενέπνευσαν από παιδί την πίστη  στο Χριστό και την Ορθοδοξία. Τα παιδικά του χρόνια τα πέρασε μέσα σε απερίγραπτη φτώχεια και ταλαιπωρίες. Όταν μεγάλωσε, πήρε την ευχή των γονέων του και κατέβηκε στα Τρίκαλα, για να αναζητήσει καλλίτερες συνθήκες ζωής.

ΑΓΙΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΠΟΛΕΩΣ Ο ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

      Όταν η πατρίδα μας βρισκόταν στη σκληρή δουλεία της τουρκοκρατίας, ο Θεός ευδόκησε να αναδεικνύονται μεγάλα πνευματικά αναστήματα, άξιοι ποιμένες και εκκλησιαστικοί ηγέτες, για να ποιμαίνουν επάξια το σκλαβωμένο Γένος μας. Ένας από αυτούς υπήρξε και ο άγιος Αθανάσιος ο Νέος, ο Θαυματουργός Επίσκοπος Χριστιανουπόλεως στη Μεσσηνία.

       Γεννήθηκε στην Καρύταινα της Γορτυνίας περί το 1640. Κάποιοι βιογράφοι του αναφέρουν την πληροφορία ότι γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1644. Οι γονείς του ονομαζόταν Ανδρέας και Ευφροσύνη και είχαν άλλα τρία παιδιά. Το κοσμικό του όνομα ήταν Αναστάσιος Κορφηνός. Έλαβε από τους ευσεβείς γονείς του την ευλάβεια και την πίστη στο Θεό, δείχνοντας από παιδί την  κλήση του να αφιερωθεί στο Θεό και στην υπηρεσία της Εκκλησίας.

      Τα πρώτα του γράμματα τα έμαθε μάλλον στην γενέτειρά του και αργότερα συνέχισε τις σπουδές του στην ξακουστή σχολή της Ιεράς Μονής Φιλοσόφου στην Αρκαδία. Συνέχισε μετά ως κληρικός τις ανώτερες σπουδές του, ως κληρικός στην Κωνσταντινούπολη.

Ο σταυρός που δεν κάνουμε σωστά, δεν είναι σταυρός!

Όπως σε ένα έγγραφο, όταν δεν αποτυπώνεται σωστά η σφραγίδα, το έγγραφο δεν έχει ισχύ και είναι άκυρο, έτσι και ο σταυρός που δεν κάνουμε σωστά, δεν είναι σταυρός! Πρέπει να γίνεται σωστά! Μέτωπο, κοιλία και στις 2 ωμοπλάτες. Ο σταυρός που κάνουμε, συμβολίζει και την δική μας σταύρωση, την σταύρωση των παθών και του θελήματός μας.

Δυστυχώς οι περισσότεροι, δεν γνωρίζουν την δύναμη του σταυρού και κάνουν ένα σταυρό, που μόνο σταυρός δεν είναι. Κινούν τα χέρια τους, λες και ανακατεύουν τον αέρα ή σαν να δέρνουν τον αέρα. Κάνουν ένα σταυρό ανάποδο, ένα σύμπλεγμα, ένα ορνιθοσκάλισμα! Είναι μεγάλη βλασφημία αυτό το πράγμα! Από τους 1000 που κάνουν τον σταυρό τους στην Εκκλησία, μόνο οι 2 τον κάνουν σωστά...

Μέ πόσους τρόπους ἁμαρτάνει ὁ ἄνθρωπος;

Μὲ πόσους τρόπους ἁμαρτάνει ὁ ἄνθρωπος;
​Ἀπόκρισις:
​Νομίζω ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἁμαρτάνει μὲ τέσσερις τρόπους· ἀπὸ παρόρμηση τῆς στιγμῆς, ἀπὸ ἐξαπάτηση, ἀπὸ ἄγνοια καὶ ἀπὸ πρόθεση. 

 Κατὰ τὶς τρεῖς πρῶτες περιπτώσεις οἱ ἄνθρωποι ἔρχονται εὔκολα σὲ ἐπίγνωση καὶ μετανοοῦν, ὅποιος ὅμως ἁμαρτάνει ἀπὸ πρόθεση καὶ δὲν ὁδηγεῖται στὴ μετάνοια οὔτε ἀπὸ τὴν ἐμπειρία του οὔτε ἀπὸ τὸ πέρασμα τοῦ χρόνου, αὐτὸς ἐπισύρει τιμωρία ἀθεράπευτη.

«Ἀνελήφθης ἐν δόξῃ, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν»

Πατερικαί Διδαχαί

15 Μαΐου 2026

  Μετὰ τὴν ἐμφάνιση τοῦ Κυρίου στοὺς δύο Ἀποστόλους, Κλεόπα καὶ Λουκᾶ, ἐνῶ πήγαιναν πρὸς Ἐμμαούς, ὁ Κύριος πάλι ἐμφανίστηκε στοὺς Ἀποστόλους, γιὰ νὰ δώσῃ τὶς τελευταῖες Του ὁδηγίες. Ἐπειδὴ αὐτοὶ πάλι ταράχτηκαν καὶ γεννήθηκαν λογισμοὶ ἀμφιβολίας, ἄν πράγματι ἀναστήθηκε, τοὺς εἶπε: «ἴδετε τὰ χεῖρας μου καὶ τοὺς πόδας μου, ὅτι αὐτὸς ἐγὼ εἰμι· ψηλαφήσετέ με καὶ ἴδετε» ὅτι δὲν εἶμαι ἄσαρκο πνεῦμα.

ВЕЧНИ ПРВОСВЕШТЕНИК – Ο ΑΙΩΝΙΟΣ ΑΡΧΙΕΡΕΥΣ

Јеврејима посланица апостола Павла

ВЕЧНИ ПРВОСВЕШТЕНИК – Ο ΑΙΩΝΙΟΣ ΑΡΧΙΕΡΕΥΣ

„ Имајући, дакле, Првосвештеника великога, који је прошао небеса, Исуса Сина Божијега, треба да се држимо чврсто вере коју
исповедамо (Јевреј. 4,14)

Драги моји, деветнаеста  књига Новога завета јесте Саборна посланица апостола Павла Јеврејима. Ова посланица је четрнаеста, последња посланица апостола Павла. Да, апостола Павла. Утолико је једина посланица, која на почетку не наводи име апостола Павла  као пошиљаоца посланице. Зато  неки западни теолози тврде да је није написао апостол Павле, него неко други. Ако неко добро простудира, увериће се да идеје, које потврђује у другим посланицама, сијају и у посланици Јеврејима. Питамо се зашто апостол Павле овде не наводи своје име? Постоји разлог. А тај разлог је следећи. Апостол Павле није био популаран код Јевреја,  и да је написао своје име, многи, који су га мрзели и одвраћали се од њега, не би читали посланицу. На ову тему ћу навести један новији пример. У нашој домовини живео је пре једног века један познати теолог и филозоф, који је са ватреним срцем проповедао Христа  и написао много писама.

ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΑΛΑΙΕΣ ΣΤΙΣ ΝΕΕΣ ΑΙΡΕΣΕΙΣ (Γ΄)

ΦΩΤΟ: web

Του Πρεσβυτέρου Ἀναστασίου Γκοτσόπουλου, Ἐφημερίου Ἱ. Ν. Ἁγ. Νικολάου Πατρῶν

Ἡ προαναφερθεῖσα 5η Συνάντηση τοῦ Δικτύου Πρωτοβουλιῶν Μελέτης Θρησκειῶν καί Καταστροφικῶν Λατρειῶν (Novi Sad Σερβίας, 24-27.9.2012) διαπίστωσε ὅτι: «ὁ ἐντασσόμενος στίς σέκτες χάνει σταδιακά τήν προσωπική του ἐλευθερία καί κάθε ἀτομικό ἤ κοινωνικό ἀνθρώπινο δικαίωμα (ἀνάπτυξη προσωπικότητας, παιδεία, ἰατρική περίθαλψη, ἐργασία, ἀσφάλιση, πρόσβαση σέ πληροφόρηση κ.ο.κ.). Ὁ ὀπαδός ὑποχρεοῦται σέ ἀπόλυτη ὑποταγή στά κελεύσματα τοῦ γκουροῦ καί τῆς ὀργάνωσης χωρίς νά μπορεῖ οὔτε κατά διάνοια νά ἀσκήσει κριτική, ἐπειδή δαιμονοποιεῖται  ἡ κριτική σκέψη.  Συνεπῶς τά ἀποτελέσματα γιά τήν πνευματική κατάσταση τοῦ ὀπαδοῦ σέκτας εἶναι καταστροφικά ὄχι μόνο σέ προσωπικό (αὐτοκτονίες, ψυχική ἀνισορροπία), ἀλλά καί σέ οἰκογενειακό καί κοινωνικό ἐπίπεδο. Μέ ἰδιαίτερη ἀνησυχία τονίζουμε τήν προσπάθεια ἁλώσεως τῆς παιδικῆς ψυχῆς μέσω ἐντύπων, ψυχαγωγικῶν ἐκπομπῶν, τηλεοπτικῶν παραγωγῶν, ἤ παιχνιδιῶν μέ ἀπώτερο στόχο τή μελλοντική ἔνταξή  τους σέ παραθρησκευτικές ἤ ἀποκρυφιστικές ὁμάδες»[1].

«Σέβομαι και αγαπώ τον Μητροπολίτη Ονούφριο» δήλωσε ο νέος Πατριάρχης Γεωργίας Σίο

Μήνυμα στήριξης προς τον Μητροπολίτη Ονούφριο και την κανονική Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας έστειλε ο νέος Πατριάρχης Γεωργίας.

Μια κίνηση με έντονο συμβολισμό πραγματοποίησε ο νεοενθρονισθείς Προκαθήμενος της Εκκλησίας της Γεωργίας, Πατριάρχης Σίο Γ΄, λίγες ώρες μετά την επίσημη ανάληψη των καθηκόντων του στην Τιφλίδα.

Μετά την ολοκλήρωση της τελετής ενθρόνισης, ο νέος Πατριάρχης είχε συνάντηση και συνομιλία με τον εκπρόσωπο της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Τερνουπόλεως κ. Σέργιο, έναν από τους διακεκριμένους Ιεράρχες της Εκκλησίας της Ουκρανίας.

«ΜΑΜΑ, ΜΠΑΜΠΑ, ΑΥΤΟΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ…»

Κάποτε στην Ελλάδα τα παιδιά μεγάλωναν ακούγοντας πως «η ζωή είναι δύσκολη». Πως πρέπει να αντέχουν. Να σφίγγουν τα δόντια. Να μη λυγίζουν.
Κι ίσως αυτό να ήταν κάποτε απαραίτητο για έναν λαό που πέρασε πολέμους, φτώχεια, ξεριζωμούς, εμφυλίους, μετανάστευση και διαρκή ανασφάλεια. Μόνο που κάθε συλλογικό τραύμα αφήνει πίσω του και έναν αόρατο τρόπο να μεγαλώνεις παιδιά.

Γιατί ο Χριστός είπε «Πίετε εξ’ αυτού πάντες» και δεν είπε και «Λάβετε φάγετε πάντες»

Σε κάθε Θεία Λειτουργία, κατά την Αγία Αναφορά, ο ιερέας, ευχαριστεί ιδιαιτέρα τον Θεό για την έλευση του Υιού του στον κόσμο, αλλά και για την παράδοση του Μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας.
Διηγείται μάλιστα και τα σχετικά με τον Μυστικό Δείπνο, επαναλαμβάνοντας τα ίδια λόγια του Κυρίου(Μτθ 26, 26-28) :

Τὸ παράδοξον σῶμα τοῦ Χριστοῦ μετὰ τὴν Ἀνάστασίν Του

Γράφει ὁ κ. Παῦλος Κλιματσάκης, διδάκτωρ Φιλοσοφίας

Εἰσαγωγὴ

   Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἀποτελεῖ τὸν ἀκρογωνιαῖο λίθο τῆς χριστιανικῆς πίστης. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος τὸ διατυπώνει μὲ ἀπόλυτη σαφήνεια: «εἰ δὲ Χριστὸς οὐκ ἐγήγερται, κενὸν ἄρα τὸ κήρυγμα ἡμῶν, κενὴ δὲ καὶ ἡ πίστις ὑμῶν» (Α΄ Κορ. 15:14). Ὅμως ἡ Ἀνάσταση δὲν εἶναι ἁπλῶς ἕνα ἱστορικὸ γεγονός· εἶναι ἡ ἀποκάλυψη ἑνὸς νέου τρόπου ὕπαρξης γιὰ τὴν ἀνθρώπινη φύση. Τὸ ἀναστημένο σῶμα τοῦ Χριστοῦ εἶναι ταυτόχρονα πραγματικὸ καὶ μεταμορφωμένο, ἀναγνωρίσιμο καὶ ὑπερφυσικό, ἱστορικὸ καὶ ἐσχατολογικό. Θὰ ἐξετάσουμε ἐδῶ τὶς θεμελιώδεις ἀλήθειες γιὰ τὸ ἀναστημένο σῶμα τοῦ Κυρίου, ὅπως αὐτὲς ἀναδεικνύονται στὴν ὀρθόδοξη πατερικὴ παράδοση.

Επιστολή Άγγλου Συνταγματάρχη το 1913: «Στην Κορυτσά δεν υπάρχουν Αλβανοί»

  Στις ποικίλες ιστορικές μας αναδιφήσεις σχετικά με όλα εκείνα τα θέματα που σχετίζονται με την ιστορία της Βορείου Ηπείρου, ένα ακόμη σημαντικό στοιχείο, το οποίο αφορά την ιστορική πόλη της Κορυτσάς, καθώς και τα περίχωρά της.

Ο Άγγλος Συνταγματάρχης Μάρραιϋ, στις 2 Οκτωβρίου του 1913, απευθυνομένος μέσω επιστολής του προς τη Διέυθυνση της Εφημερίδας “Liberte” στη Θεσσαλονική, γράφει τα εξής:

Ἡ ἄθεος ἐπιδημία τῆς εὐθανασίας – Μέρος Β΄

Τοῦ κ. Κωνσταντίνου Βαθιώτη, τέως Ἀναπληρωτοῦ Καθηγητοῦ Νομικῆς Σχολῆς Δ.Π.Θ.

ΜΕΡΟΣ Β΄

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΗΜΕΡΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΟΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟΝ

  Τὴν ἀποστασία ἀπὸ τὸν Τριαδικὸ Θεὸ ὑποδαυλίζει καὶ ἡ καθιέρωση «παγκόσμιων ἡμερῶν», ἡ ὁποία συμβάλλει στὴν προετοιμασία τῶν λαῶν γιὰ τὴν ἐγκαθίδρυση τῆς μεθοδικὰ προπαγανδιζόμενης Παγκόσμιας Κυβέρνησης. Σὲ ἐπιστολή του πρὸς τὸ Ἅγιον Ὄρος ὁ μέγας ζηλωτὴς τῆς Ὀρθοδοξίας Κοσμᾶς Φλαμιάτος μιλοῦ­σε γιὰ τὶς ἀπατηλὲς τεχνικὲς ἀποθρησκειοποίησης τῶν λαῶν, ποὺ ἐφαρμόζει ἡ σατανοκίνητη ὑπερεθνικὴ ἐλίτ [1].

Ἡ ἀξία τῆς ἱστορίας μας

Γράφει ὁ κ. Ἀνδρέας Κεφαλληνιάδης, Δάσκαλος Γ΄ Ἀρσακείου – Τοσιτσείου Δημοτικοῦ Σχολείου Ἑκάλης

  Δαφνοστεφανωμένη κι ὁλόρθη μὲ ὅλο της τὸ μεγαλεῖο στέκεται μπροστὰ μας ἡ Ἑλληνικὴ Ἱστορία. Ὄχι γιὰ νὰ ἐπιδειχτεῖ, οὔτε γιὰ νὰ ἀναζητήσει τὰ χειροκροτήματα καὶ τοὺς ἐπαίνους μας. Νὰ μᾶς μιλήσει θέλει. Νὰ μᾶς διηγηθεῖ τὰ βάσανα καὶ τὶς δόξες της, 4.000 χρόνια τώρα. Ἄραγε ἐμεῖς οἱ ἐλεύθεροι Ἕλληνες, τὰ σημερινὰ παιδιά της, ἀκοῦ­με τὴ φωνή της;

ΜΟΝΑΧΟΣ ΘΕΟΔΟΣΙΟΣ ΔΙΟΝΥΣΙΑΤΗΣ

«Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ»

Διήγησις περί τῆς συγχρόνου ὁσίας Πελαγίας τῆς Καλυμνίας (+1986)

Ἕνας ἀπό τούς ἁπλοϊκούς καί χαριτωμένους μοναχούς τῆς Μονῆς Διονυσίου εἶναι καί ὁ μοναχός Θεοδόσιος. Κατάγεται ἀπό τήν Θεσσαλονίκη. Θά εἶναι περίπου τώρα 50 ἐτῶν (1999). Ἔχει ζήσει πάνω ἀπό 20 χρόνια στό Μοναστήρι του καί ἔχει διακονήσει σέ πολλά καί ἐξωτερικά διακονήματα. Τόν καιρόν αὐτόν ὅμως εὑρίσκεται στό πατρικό του σπίτι μέ ἄδεια τῆς Ἱερᾶς Μονῆς του, προκειμένου νά διακονήση τήν εὐσεβῆ μητέρα του στά τελευταῖα χρόνια τῆς ζωῆς της, διότι δέν ἔχει πλήν αὐτοῦ ἄλλο παιδί στόν κόσμο.

«ΜΗ ΚΑΙ ΗΜΕΙΣ ΤΥΦΛΟΙ ΕΣΜΕΝ;»

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

(Θεολογικό σχόλιο στην Κυριακή του Τυφλού)

      Η έκτη Κυριακή από του Πάσχα είναι αφιερωμένη σε ένα από τα μεγαλύτερα θαύματα του Κυρίου μας, στη θεραπεία του εκ γενετής τυφλού, το οποίο διασώζει ο ευαγγελιστής Ιωάννης στο Ευαγγέλιό του, με κάθε λεπτομέρεια και το οποίο ενέχει μεγάλες αλήθειες.    

      Ένας δυστυχισμένος άνθρωπος, ο οποίος δεν είχε δει ποτέ το φως, δεν γνώριζε το σχήμα του προσώπου των ανθρώπων και δεν αισθάνθηκε ποτέ τη χαρά της θέας, αλλά ένα μαύρο πέπλο σκέπαζε την ύπαρξή του, κείτονταν στην άκρη του δρόμου, ζητώντας ελεημοσύνη για να επιβιώσει. Δεν είχε δει ποτέ το φως και δεν χάρηκε ποτέ τα θεία δημιουργήματα και τα χρώματα. Γεννήθηκε χωρίς οφθαλμούς «τυφλός εκ γενετής» (Ιωάν.9,1), έχοντας τις κόγχες του προσώπου του αδειανές από το πολυτιμότερο δώρο της ζωής. Ζούσε σε πυκνό σκοτάδι βιώνοντας την ανείπωτη μοναξιά του, ώσπου έκαμε τη μεγάλη συνάντηση με τον υπέρτατο ιατρό των ψυχών και των σωμάτων. Με τον Ιησού Χριστό, ο Οποίος πέρασε από μπροστά του, μαζί με τους μαθητές Του.

     Εκείνοι, όταν αντίκρισαν τον τυφλό ρώτησαν από περιέργεια τον Κύριο: «ραββί, τις ήμαρτεν, ούτος ἢ οι γονείς αυτού, ίνα τυφλὸς γεννηθή;» (Ιωάν.9,2). Ως Ιουδαίοι πίστευαν πως η ασθένεια είναι αποτέλεσμα της αμαρτίας, τιμωρία σταλμένη από το Θεό για τις αμαρτίες του. Μάλιστα η τιμωρία αυτή εκτείνονταν και στους απογόνους τους, έως εβδόμης γενεάς. Οι ασθενείς αντιμετωπίζονταν ως καταραμένοι του Θεού και δεν τύχαιναν ιδιαίτερης εκτίμησης και περιποιήσεως. Αλλά ο Χριστός τους διαβεβαίωσε πως «ούτε ούτος ήμαρτεν ούτε οι γονείς αυτού, ἀλλ’ ίνα φανερωθή τα έργα του Θεού εν αυτώ» (Ιωάν.9,3). Να καταλάβουν ότι ο δάσκαλός τους δεν ήταν ένας από τους συνηθισμένους ραβίνους, αλλά ο σαρκωμένος Θεός, ο Οποίος ποιεί θαυμάσια μόνος.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

«· ἔρχεται νύξ, ὅτε οὐδείς δύναται ἐργάζεσθαι»

Ἔρχεται ὁ μέλλων βίος, ὁπότε καταπαύουν τά ἔργα τῆς μετανοίας καί τῆς ἐργασίας τῶν ἐντολῶν πού ἡ δύναμις τοῦ Θεοῦ καί ἡ προαίρεσις τοῦ ἀνθρώπου, ἐργάζονται.

Ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ ἔρχεται στήν πεσμένη ψυχή γιά νά ἀναστήσει τόν νοῦ· τότε ἡ φρόνηση καί ἡ δικαιοσύνη προϋπαντοῦν τόν Θεάνθρωπο καί Τόν ὁμολογοῦν ἐνώπιον πάντων ὅτι εἶναι τό Φῶς τό ἀληθινόν πού φωτίζει πάντα ἄνθρωπον ἐρχόμενον εἰς τόν κόσμον. Πόσο μεγάλοι εἶναι οἱ οἰκτιρμοί τοῦ Θεοῦ! Πόσο κοντά εἶναι ἡ χάρη Του σέ ἐκείνους πού ἀγωνίζονται γιά τήν δόξα τοῦ ὀνόματός Του καί ὑπομένουν μέ χαρά τίς θλίψεις καί τόν σταυρό τους!

Ελληνική Γλώσσα, τεράστια η προσφορά της στο παγκόσμιο γίγνεσθαι.

20220117

Η γλώσσα κάθε λαού αποτελεί ένα από τα στοιχεία της ταυτότητός του. Η γλώσσα, εκτός από στοιχείο της ταυτότητος, είναι και εργαλείο επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων. Η γλώσσα βοηθά στην δημιουργία του πολιτισμού, του λεγόμενου πνευματικού, σε αντίθεση με τον υλικό (γλυπτική, ζωγραφική κλπ). Για να μπορούν οι άνθρωποι να  συνεννοούνται θα πρέπει η γλώσσα να είναι ακριβής, να περιγράφει με συντομία και επακριβώς το μήνυμα, το σημαίνον και το σημαινόμενο να ταυτίζονται. Θα πρέπει να είναι εύκολη για να γίνεται κτήμα του λαού, να μπορούν να τη μαθαίνουν όλοι. Στην Κίνα π.χ., η οποία χρησιμοποιεί ιδεογράμματα για να παραστήσει λέξεις και έννοιες τα σύμβολα είναι πάρα πολλά με αποτέλεσμα ακόμα και οι ακαδημαϊκοί της χώρας (οι θεωρούμενοι ως οι πιο μορφωμένοι) δεν τα γνωρίζουν όλα. Δηλαδή οι πνευματικές κορυφές της δεν μπορούν να διαβάσουν όλα τα κείμενα που έχουν γραφεί στη γλώσσα της χώρας τους. Για την αξία της γλώσσας σημειώνει ο «δικός μας» Κωνσταντίνος Τσάτσος, ακαδημαϊκός, φιλόσοφος, πρώην Υπουργός, πρώην Πρόεδρος Δημοκρατίας και συγγραφέας: «Όσο πιο προηγμένος είναι ο πολιτισμός ενός έθνους, τόσο πιο πλούσιες σε προϊστορία, και συνεπώς και σε ουσία, είναι οι λέξεις της γλώσσας… Με την γλώσσα μεταδίδομε λογικούς συνειρμούς και διεγείρομε συναισθήματα… Κάθε λαός έχει την γλώσσα που του αξίζει. Στην γλώσσα, όπως και στα τραγούδια του, εναποθηκεύεται ο πολιτισμός του… είναι ο πιο αδιάψευστος μάρτυρας της ιστορικής του συνείδησης και της ιστορικής του συνέχειας.»

Το μεγαλύτερο θαύμα είναι να βλέπουμε τις αμαρτίες μας και να μετανοούμε...

 

38 αντιχριστιανικά περιστατικά καταγράφηκαν στην Ευρώπη τον Απρίλιο του 2026

 

Μη κατηγοριοποιημένο

Τα περιστατικά περιλάμβαναν βίαιες επιθέσεις κατά τη διάρκεια πασχαλινών ακολουθιών, βανδαλισμούς και βεβηλώσεις ναών και κοιμητηρίων, εμπρησμούς.

Συνολικά 38 αντιχριστιανικά εγκλήματα μίσους καταγράφηκαν στην Ευρώπη τον Απρίλιο, σύμφωνα με ανάλυση του Παρατηρητηρίου για τη Μισαλλοδοξία και τις Διακρίσεις κατά των Χριστιανών στην Ευρώπη (OIDAC Europe), αναφέρει το christiantoday.

Ποτὲ μὴ δυσκολέψης τὸν ἄλλον, ποτὲ μὴν προσπαθήσης νὰ ἐπιμείνης στὸν λόγο σου

Γέρων Αἰμιλιανὸς ὁ Σιμωνοπετρίτης, "Περὶ Θεοῦ: Λόγος Αἰσθήσεως". 

Θέλεις νὰ κοινωνᾶς σῶμα καὶ αἷμα Χριστοῦ; Κοινώνησε. 

Ὑπάρχουν ὅμως καὶ ἄλλοι τρόποι κοινωνίας. 

Νὰ τί λέγει ἕνας ἀπὸ τοὺς μοναχικοὺς κανόνες τοῦ Μεγάλου Ἀντωνίου: 

«Ποτὲ μὴ δυσκολέψης τὸν ἄλλον, ποτὲ μὴν προσπαθήσης νὰ ἐπιμείνης στὸν λόγο σου». 

Εἶπες κάτι καὶ ὁ ἄλλος σοῦ ἀπαντᾶ: Ὄχι, δὲν εἶναι ἔτσι ὅπως τὸ λές. Μὴν προσπαθήσης νὰ ἀποδείξης ὅτι ἔχεις δίκαιο, ἀλλὰ βρὲς ἕναν εὐγενή τρόπο νὰ καταλάβη ὅτι εἶναι ὁ νικητής. 

Διότι, ἐὰν δὲν νοιώση ὅτι αὐτὸς εἶναι ὁ νικητής, θὰ δημιουργηθῇ μέσα του πικρία, ἀντίδρασις, φαρμάκι, ἐκδικητικότης, μειονεξία καὶ τόσα ἄλλα. 

«ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ»

https://orthodoxostypos.gr

ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΑΛΑΙΕΣ ΣΤΙΣ ΝΕΕΣ ΑΙΡΕΣΕΙΣ (Β')

Του Πρεσβυτέρου Ἀναστασίου Γκοτσόπουλου, Ἐφημερίου Ἱ. Ν. Ἁγ. Νικολάου Πατρῶν

Ὑπό τόν ὃρο «νέες αἱρέσεις» καί «παραθρησκεία» ἐννοοῦμε τά πνευματικά κινήματα ἤ τίς ὀργανώσεις πού, ἐνῶ κατ’ ἀρχήν φαίνεται νά ἔχουν κάποια σχέση μέ τό θρησκευτικό φαινόμενο, στό βάθος ὅμως ἐξυπηρετοῦν ἄλλους σκοπούς. Οἱ παραθρησκευτικές αὐτές ὁμάδες χαρακτηρίζονται διεθνῶς ὡς "σέκτες" (sects), "λατρεῖες" (cults) ἤ "ψυχολατρεῖες" (phsychocults - phychosekten). Στήν Ἑλλάδα ἐπικράτησαν οἱ ὅροι "νεοφανεῖς αἱρέσεις" ἤ "παραθρησκευτικές ὁμάδες" ἤ "ὁμάδες ἀσυμβίβαστες μέ τήν Ὀρθόδοξη Πίστη" καί μ' αὐτό τόν τελευταῖο τίτλο ἔχουν ἐνταχθεῖ ἀρκετές ἀπ' αὐτές σέ εἰδικό κατάλογο[1]. Οἱ νέες αἱρέσεις πού δραστηριοποιοῦνταν στή χώρα μας καί εἶχαν ἐνταχθεῖ στόν κατάλογο τῆς Ζ΄ Πανορθοδόξου Συνδιασκέψεως (1995) ἀνέρχονταν, τότε, στόν ἀριθμό τῶν 422 !  Ἀσφαλῶς σήμερα ὁ ἀριθμός αὐτός εἶναι πλέον κατά πολύ μεγαλύτερος …

ΜΟΝΑΧΗ ΕΠΙΦΑΝΙΑ ΓΚΙΝΤΙΟΥ

«Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ»

ΜΟΝΑΧΗ ΕΠΙΦΑΝΙΑ ΓΚΙΝΤΙΟΥ

 Ἱερά Μονή Βαράτεκ

ὑπό π. Ἰωαννικίου Μπάλαν

Στό μοναστήρι Βαράτεκ, στό ὁποῖο σήμερα ἀσκοῦνται 600 μοναχές, ἡ μοναχή Ἐπιφανία εἶναι ἡ γεροντότερη καί χωρίς ἀμφιβολία ἡ πιό ἀσκητική μοναχή.

-Εὐλογεῖτε, γερόντισσα Ἐπιφανία.

-Ὁ Κύριος καί ἡ Μητέρα του, ἡ Κυρία Θεοτόκος νά μᾶς εὐλογοῦν, ὁσιώτατε πάτερ. Ἤλθατε νά μᾶς ἰδῆτε;

Δυο κορίτσια στο κενό κι εμείς στον πάτο.

«Πλέον δεν με ευχαριστεί τίποτα από τη ζωή. Δεν μπορώ να δω τίποτα θετικό. Μαμά και μπαμπά δεν θέλω πια να ζω»

Απόστολος Αποστόλου.

Η πόλη ξύπνησε με δυο σκιές λιγότερες και χίλιες ενοχές περισσότερες. Δυο κορίτσια δεκαεπτά χρονών έπεσαν στο κενό στην Ηλιούπολη και μαζί τους έπεσε άλλη μια ψευδαίσθηση πως η κοινωνία μας παραμένει ακόμη ανθρώπινη. Το κενό δεν ήταν το ύψος της πολυκατοικίας, το κενό ήταν αυτό που ανοίγεται καθημερινά κάτω από τα πόδια των νέων ανθρώπων, μέσα σε έναν κόσμο που φθείρει, εξαντλεί και τελικά συντρίβει την ψυχή.

Δελτίο Τύπου των διοργανωτών της Παγκύπριας Ειρηνικής Διαμαρτυρίας στην Αρχιεπισκοπή Κύπρου (16 Μαΐου στις 16:00)

Παγκύπρια διαμαρτυρία στην Αρχιεπισκοπή Κύπρου

Το Σάββατο 16 Μαΐου στις 16:00, στην Αρχιεπισκοπή.

Τα αιτήματά είναι: 

1. Άμεση παραίτηση του Αρχιεπισκόπου κ.Γεωργίου
2. Διατήρηση και μη αλλαγή του Καταστατικού Χάρτη της Εκκλησίας της Κύπρου
3. Επανένταξη του Μητροπολίτη Πάφου κ.Τυχικού στον θρόνο της Πάφου. 

Οἱ ἁμαρτίες τίς ὁποῖες δέν θυμᾶμαι στήν ἐξομολόγηση μποροῦν νά διακινδυνεύσουν τήν σωτηρία μου;

​Ἅγιος Διονύσιος ὁ ἐν Κολιτσοῦ

​Τὶς ἁμαρτίες ποὺ θυμᾶσαι νὰ τὶς ἐξομολογεῖσαι στὸν πνευματικό, καὶ γιὰ τὸ ὑπόλοιπο ποὺ δὲν θυμᾶσαι νὰ πεῖς:
​«Κύριε, ἐγὼ γνωρίζω ὅτι εἶμαι ἁμαρτωλός, ἀλλὰ δὲν θυμᾶμαι πιὰ ὅλες τὶς ἁμαρτίες καὶ τὰ σφάλματά μου. Εὐλόγησον καὶ συγχώρησόν με, πάτερ!»
Τότε ὁ πνευματικός, μὲ φόβο Θεοῦ, θὰ συγχωρεῖ καὶ ἐκεῖνες ποὺ ξέχασες καὶ δὲν ἐξομολογήθηκες. Ἡ ἀγαθότητα τοῦ Θεοῦ παραμένει ἀκατάληπτη γιὰ τὸν ἀνθρώπινο νοῦ. Τόσο μᾶς χρειάζεται, νὰ ταπεινωθοῦμε καὶ νὰ ποῦμε: «Κύριε, ἥμαρτον, ἀλλὰ Σὲ παρακαλῶ νὰ μὲ συγχωρέσεις» καὶ ὁ Θεὸς ἐκείνη τὴν στιγμὴ μᾶς συγχωρεῖ.

Ἀλλά, ἐὰν ποῦμε:

ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΑΛΑΙΕΣ ΣΤΙΣ ΝΕΕΣ ΑΙΡΕΣΕΙΣ (Α΄)

ΦΩΤΟ: web

Του Πρεσβυτέρου Ἀναστασίου Γκοτσόπουλου, Ἐφημερίου Ἱ. Ν. Ἁγ. Νικολάου Πατρῶν

«Ὅ ἧν ἀπ᾿ ἀρχῆς, ὃ ἀκηκόαμεν, ὃ ἑωράκαμεν τοῖς ὀφθαλμοῖς ἡμῶν, ὃ ἐθεασάμεθα καὶ αἱ χεῖρες ἡμῶν ἐψηλάφησαν, περὶ τοῦ λόγου τῆς ζωῆς· καὶ ἡ ζωὴ ἐφανερώθη, καὶ ἑωράκαμεν καὶ μαρτυροῦμεν καὶ ἀπαγγέλλομεν ὑμῖν τὴν ζωὴν τὴν αἰώνιον, ἥτις ἦν πρὸς τὸν πατέρα καὶ ἐφανερώθη ἡμῖν · ὃ ἑωράκαμεν καὶ ἀκηκόαμεν, ἀπαγγέλλομεν ὑμῖν, ἵνα καὶ ὑμεῖς κοινωνίαν ἔχητε μεθ᾿ ἡμῶν· καὶ ἡ κοινωνία δὲ ἡ ἡμετέρα μετὰ τοῦ πατρὸς καὶ μετὰ τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ … καὶ τὸ αἷμα Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ καθαρίζει ἡμᾶς ἀπὸ πάσης ἁμαρτίας» (1 Ιωαν. 1- 7).

ΜΟΝΑΧΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΑΤΗΣ. (+1930-1976)

«Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ»

Ἦλθα στήν Μονή μας, μᾶλλον μ᾿ἔφερε ἡ Κυρία καί Βασίλισσα τοῦ Ὄρους Ἀειπάρθενος Θεοτόκος Μαρία τόν Ἰανουάριο τοῦ 1975. Ἐκτός ἀπό τούς δικαιολογημένους ἐξωτερικούς ἐντυπωσιασμούς μου γιά τά μεγαλοπρεπῆ κτίρια, τό ἀπόκρημνο τῆς τοποθεσίας, γιά τούς κρεμαστούς κήπους τῆς Μονῆς μου, οἱ νοερές ματιές μου ἐστράφησαν ἰδιαίτερα στά εἰρηνικά πρόσωπα μιᾶς περίπου εἰκοσάδος Γρηγοριατῶν μοναχῶν.

Δέν εἶναι καθόλου εὔκολο ἕνας ἄπειρος καί ἀπνευμάτιστος νέος νά εἰσχωρήση βαθειά στά μυστικά παλάτια μιᾶς μοναχικῆς Ψυχῆς γιά νά ἐρευνήση, νά ἀνεύρη καί νά θαυμάση κάτι ἀπό τίς πλούσιες δωρεές, μέ τίς ὁποῖος διηνεκῶς ἀγωνίζονται νά στολίζουν τίς ψυχές τους οἱ Ἁγιορεῖτες μοναχοί.

ΑΓΙΟΣ ΠΑΧΩΜΙΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ: Ο ΙΔΡΥΤΗΣ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΒΙΑΚΟΥ ΜΟΝΑΧΙΣΜΟΥ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

    Ανάμεσα στις μεγάλες μορφές του ορθοδόξου μοναχισμού ξεχωρίζει και ο άγιος Παχώμιος, τον οποίο η Εκκλησία μας τον προσαγόρευσε Μέγα, τόσο για την προσωπική του ασκητική οσιότητα, όσο και για την συμβολή του στη διαμόρφωση του κοινοβιακού μοναχικού ιδεώδους.

     Γεννήθηκε το 292 στην περιοχή της Κάτω Θηβαΐδος της Αιγύπτου από ειδωλολάτρες γονείς. Έζησε στα χρόνια του Μ. Κωνσταντίνου (306-337) και σε ηλικία 20 ετών κατετάγη στον αυτοκρατορικό στρατό και συμμετέσχε στον εμφύλιο πόλεμο εναντίον του Λικινίου. Για τον Χριστιανισμό άκουσε για πρώτη φορά στο στράτευμα και είδε τη διαφορετική ζωή και το ήθος των Χριστιανών και εντυπωσιάστηκε. Χριστιανοί στρατιώτες τον κατήχησαν στη νέα πίστη. Όταν απολύθηκε από τις τάξεις του στρατού αποφάσισε να πάει στην έρημο, προκειμένου να συναντήσει αγίους γέροντες για να διδαχτεί περισσότερα για τον Χριστιανισμό και να λάβει το άγιο Βάπτισμα. Η ζωή των αγίων ασκητών τον ενθουσίασε και αποφάσισε να ακολουθήσει και ο ίδιος την ασκητική ερημική ζωή. Τέθηκε δε υπό την πνευματική καθοδήγηση του ονομαστού ασκητή Παλάμονος, του οποίου έγινε ακόλουθος και μιμητής για έξι περίπου χρόνια.

Ο ΑΓΙΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ Ο ΕΡΗΜΙΤΗΣ Ο ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

     Ο αναχωρητισμός είναι μια διαχρονική πρακτική του ορθοδόξου μοναχισμού.  Μοναχοί επέλεξαν να ζήσουν και να ασκηθούν σε ερήμους, όπου «ενώπιοι ενωπίω» με το Θεό, αγωνίστηκαν να καθαριστούν, να αγιαστούν και να θεωθούν. Ένας από αυτούς υπήρξε και ο άγιος Ανδρέας ο Ερημίτης, ο εν Καλάνα του Βάλτου της Ακαρνανίας. Μια μεγάλη ασκητική μορφή, ο οποίος σφράγισε με την πνευματική του ακτινοβολία την ευρύτερη περιοχή της Δυτικής Ελλάδος.

     Γεννήθηκε στο χωριό Μονοδένδρι της Ηπείρου το 1209. Κάποιοι θέλουν ως πατρίδα του το χωριό Συβίστα της Ευρυτανίας. Καταγόταν από φτωχή αλλά ευσεβή οικογένεια, όπου διαπλάστηκε στην ευσέβεια και την πίστη στο Θεό ο χαρακτήρας του. Από μικρός ήταν αναγκασμένος να εργάζεται σκληρά στα κτήματα του πατέρα του. Ταυτόχρονα φρόντιζε να συχνάζει στην εκκλησία του χωριού και να συμμετέχει με κατάνυξη στις ιερές ακολουθίες.

ΑΓΙΟΣ ΑΧΙΛΛΕΙΟΣ ΛΑΡΙΣΗΣ Ο ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΣ

 

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

        Ξεχωριστή χορεία των αγίων της Εκκλησίας μας είναι όσοι έλαβαν μέρος στις Μεγάλες Οικουμενικές Συνόδους, στις οποίες, με την καθοδήγηση και τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος, καθόρισαν τα όρια της σωστικής ορθοδόξους πίστεώς μας. Ένας από αυτούς υπήρξε και ο άγιος Αχίλλειος, επίσκοπος Λαρίσης, ο οποίος είχε τη δική του συμβολή στις εργασίες της Αγίας Α΄ Οικουμενικής Συνόδου.

      Καταγόταν από την Καππαδοκία και γεννήθηκε περί το 270 μ. Χ. Δεν γνωρίζουμε πολλά για την καταγωγή του και την παιδική του ηλικία. Φαίνεται πως ήταν γόνος εύπορων και ευσεβών γονέων, οι οποίοι φρόντισαν να τον σπουδάσουν στα ονομαστά σχολεία της περιοχής. Περισσότερο όμως φρόντισαν να τον μορφώσουν πνευματικά. Να του ενσταλάξουν στην παιδική του ψυχή την ακράδαντη πίστη στον αληθινό Τριαδικό Θεό, στον Σωτήρα Χριστό και τα σωτήρια διδάγματα του Ευαγγελίου. Να γίνει συνειδητό μέλος της αγίας μας Εκκλησίας. Και πράγματι ο Αχίλλειος έγινε μια ολοκληρωμένη προσωπικότητα, που τον έκανε να διαφέρει από τα παιδιά των εθνικών, τα οποία ρίχνονταν νωρίς στην ακολασία και την ειδωλολατρική δεισιδαιμονία.

Μαζική συμμετοχή στην εκδήλωση «Αγαπώ την Οικογένεια» στο Γαλάτσι (Οπτικοακουστικό υλικό)

Εκατοντάδες οικογένειες συμμετείχαν στο Άλσος Βεΐκου σε μια μεγάλη γιορτή με δράσεις, μουσική και μήνυμα υπέρ του θεσμού της οικογένειας - Δείτε βίντεο και φωτογραφίες.

Με ιδιαίτερα μεγάλη ανταπόκριση και παρουσία πλήθους οικογενειών πραγματοποιήθηκε το απόγευμα της Κυριακής 10 Μαΐου η εορταστική εκδήλωση της Πρωτοβουλίας «Αγαπώ την Οικογένεια» στο καταπράσινο Άλσος Βεΐκου στο Γαλάτσι.

Άγιος Θεράπων επίσκοπος Κύπρου.

 

20220601

Μάρτυρας της Ορθοδοξίας.

Ὤφθης Θεράπων, οἷα θύτης τοῦ Λόγου,

Διαβάζουμε στο συναξάρι του Αγίου Θεράποντος τη μνήμη του οποίου εορτάζει η Εκκλησία μας την 14^η Μαΐου. Την καταγωγή του δεν γνωρίζομεν ακριβώς. «΄Εκ τῆς Ἑῴας» όπως σημειώνει ο Άγιος Ανδρέας Κρήτης και κατ’ άλλους «ἐκ τῆς τῶν Ἀλαμάνων χώρας», δηλαδή από περιοχή της σημερινής Γερμανίας. Άγνωστος και ο ακριβής χρόνος γεννήσεώς του. Εκτιμάται ότι έζησε τέλους 7^ου ή αρχές του 8^ου μ.Χ. αιώνος συμπέρασμα που προκύπτει  από την δράση κατά της αιρέσεως του θεοπασχητισμού και της εικονομαχίας. Από μικράν ηλικία έδειξε περιφρόνηση στα υλικά αγαθά και έδειξε κλίση προς τα θεία πράγματα ζών κατά το θέλημα του Κυρίου, ως πραγματικός Χριστιανός. Η αγιογραφία τον αναφέρει ως μοναχό ο οποίος αγωνίζεται να αρέσει στον Κύριο και ευχαρίστως δέχεται τον σταυρό Του. Διακρίθηκε για τους πνευματικούς αγώνες του και χειροτονήθηκε μεγαλόσχημος και ιερέας. Η Θεία Πρόνοια, μετά την κοίμηση του επισκόπου της περιοχής τον αναδεικνύει διάδοχό του, παρά την θέλησή του. Καθολικό το αίτημα των ανθρώπων της περιοχής. Υπακούει στην Θεία Πρόνοια. Ως επίσκοπος συνεχίζει το θεάρεστο έργο. «διδάσκαλος τῆς Ὀρθοδοξίας ἀκριβέστατος, πρᾶος, ἐλεήμων ὀρφανῶν πατήρ, χηρῶν ὑπερασπιστής, ὁδηγός τῶν πεπλανημένων, τῶν νοσούντων ἰατρός καί τῶν θλιβομένων παραμυθίαν, καί ἧν ἰδεῖν ἅπαντας χαίροντας καί εὐφραινομένους διά τήν πρόνοιαν καί δικαιοσύνην αὐτοῦ».

Επιθετικός «ἀγαπισμός»

Ἔχουμε ἕνα ἐπιθετικὸ «ἀγαπισμό», γιατί εἶναι ἰδέα ποὺ κατοχυρώνει πάθη, δὲν εἶναι βίωμα ποὺ ἀποκρυπτογραφεῖ ἐσωτερικὴ ἀναγέννηση...

Ἄλλο ἀγάπη ἔστω, σὰν ἔμπνευση ἀσκητικῆς προσπάθειας νὰ προσλάβω ἀπαθῶς τὸν συνάνθρωπο σὰν ἀδελφό, σὰν εἰκόνα Θεοῦ... καί ἄλλο ἀγαπολογία ποὺ δείχνει ἀνασφάλεια καὶ ψυχικὴ ἀνισορροπία.

Καὶ ἐπιβάλλει μὲ ἕνα σπασμωδικὸ τρόπο τὸν περὶ ἀγάπης νόμο, ἀκριβῶς γιὰ νὰ κατοχυρώσει ἰδεολογικὰ ,τὸ ἀσταύρωτο τῆς νοσηρῆς ἀνθρώπινης παθολογίας..."

Η Υπατία ως «Εργαλείο»: Μια Προτεσταντική Κατασκευή εναντίον στον Ρωμαιοκαθολικισμό

Για σχεδόν δύο χιλιάδες χρόνια, η Ορθόδοξη Ανατολή δεν ένιωσε ποτέ την ανάγκη να μετατρέψει την Υπατία σε «λάβαρο» ή «αγκάθι». Για την ιστορική συνείδηση του Βυζαντίου και της μετέπειτα Ορθοδοξίας, η δολοφονία της ήταν ένα τραγικό, απομονωμένο περιστατικό ενός όχλου που παρεκτράπη – ένα γεγονός που καταδικάστηκε ήδη από την εποχή του από τον εκκλησιαστικό ιστορικό Σωκράτη τον Σχολαστικό ως ξένο προς το χριστιανικό ήθος.

Ωστόσο, στον 19ο αιώνα, η φιγούρα της Αλεξανδρινής φιλοσόφου «εισήχθη» στην Ελλάδα όχι ως ιστορική μελέτη, αλλά ως προπαγανδιστικό πυρομαχικό.

Ἡ θρησκευτική Πίστη...

Μπορεῖτε νά δεῖτε τήν Κοινότητα ΦΙΛΟΙ ΤΩΝ ΕΚΔΟΣΕΩΝ "ΦΩΤΟΔΟΤΕΣ" στό Viber ΕΔΩ

«Μετά των αγίων ανάπαυσον»

π. Αλεξάνδρου Σμέμαν

Ο φόβος του θανάτου προέρχεται από τη βιασύνη, τη φασαρία, την τύρβη και όχι από την ευτυχία. Όταν κάποιος γυροφέρνει πολυάσχολος και ξαφνικά θυμηθεί τον θάνατο, ο θάνατος τότε του φαίνεται εντελώς παράλογος, απαίσιος.

Όταν όμως φτάσεις στην ησυχία, στην ευτυχία, στοχάζεσαι τον θάνατο και τον αποδέχεσαι με αρκετά διαφορετικό τρόπο.

Επειδή ο ίδιος ο θάνατος βρίσκεται σ’ ένα ανώτερο, «σημαντικό» επίπεδο, φαίνεται τρομακτικός μόνον όταν συνδέεται με τη συνηθισμένη, κατώτερη, αχρείαστη πολυπραγμοσύνη.

Την ώρα που χτυπούσε την θύρα του ασκητή, ακούει: "Άγιον Όρος, ...Άγιον Όρος...¨

 Κάποτε θέλησε να επισκεφθεί και πάλι τους Αγίους Τόπους. Είχε έλθει ένα ρωσικό πλοίο που πήγαινε στα Ιεροσόλυμα. Δεν είχε χρήματα και παρακάλεσε τον καπετάνιο να τον πάρει δωρεάν. Ο καπετάνιος πολύ τον ευλαβήθηκε και όχι μόνο τον πήρε, αλλά του έδωσε και χρήματα, για να προσευχηθεί γι αυτόν και να προσφέρει και στα ιερά προσκυνήματα.

Όταν έφτασε εκεί άρχισε να επισκέπτεται σαν ταπεινός προσκυνητής τους ναούς και τα μοναστήρια. Σε πολλά μέρη ήθελαν να τον κρατήσουν κοντά τους. Δεν ήξερε όμως αν αυτό ήταν θέλημα Θεού. Όταν έμαθε πως σε κάποιο ασκητήριο ήταν ένας ενάρετος μοναχός, πήγε να τον συμβουλευτεί. Στη σκέψη του, δύο πράγματα υπήρχαν να μείνει στα Ιεροσόλυμα ή να επιστρέψει στο Άγιο Όρος. Την ώρα που χτυπούσε την θύρα του ασκητή, ακούει: 

ΜΟΝΑΧΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΑΓΙΟΥ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ

«Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ»

῾Ο π. Βασίλειος εἶναι ὁ τελευταῖος ῞Ελληνας Μοναχός στήν Ρωσική Μονή τοῦ ῾Αγίου Παντελεήμονος. Παλαιότερα ὑπῆρχαν πολλοί ῞Ελληνες, ἐφ᾿ ὅσον, ὡς γνωστόν, ἡ Μονή μέχρι τό 1875 εἶχε ῞Ελληνα ῾Ηγούμενο, καί ἦταν Ἑλληνική.

Ὁ μοναχός π. Βασίλειος συνδέεται πνευματικά μέ τό Μοναστήρι μας καί ἔστω μία φορά τόν χρόνο ἔρχεται νά μᾶς ἰδῇ. Νά ἐξομολογηθῇ στόν Γέροντά μας τόν π. Γεώργιο καί  νά μᾶς διηγηθῇ κάτι ἀπό τήν ζωή του, κατόπιν ἰδικῶν μας παρακλήσεων.

Η φωτογραφία του Ιστολογίου

Καστοριά

Τραγωδία στην Ηλιούπολη: Πιασμένες χέρι – χέρι στο κενό που τους παραδώσαμε – Αποτύχαμε παταγωδώς!

Χτίσαμε έναν κόσμο-κλουβί από οθόνες και ανούσια «πρέπει», οδηγώντας ευαίσθητες ψυχές στο κενό, στερημένες από την ελπίδα της εσταυρωμένης αγάπης

Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης

Στον κόσμο που θα θέλαμε να έχουμε αλλά δεν μας αξίζει, οι ταράτσες θα ήταν φτιαγμένες μόνο για να ατενίζουμε όμορφα ηλιοβασιλέματα. Η θέα από ψηλά θα θύμιζε τον απέραντο ορίζοντα της πολύτιμης ύπαρξης μας. Οι μικροσκοπικοί άνθρωποι εκεί κάτω, θα μας διηγούνταν πόσο μάταιες είναι οι κοσμικές έγνοιες μας. Και ο ουρανός, το γαλαζωπό πέπλο του Θεού, θα σκέπαζε στοργικά την κάθε συννεφιασμένη σκέψη μας.

ΠΡΟΣ Την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Κύπρου

 

ΠΡΟΣ
Την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Κύπρου / Την Ιερά Αρχιεπισκοπή Κύπρου

Υπόψιν του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου

ΘΕΜΑ: Θεολογική αποσαφήνιση σχετικά με έκθεση/απόκτηση έργου θρησκευτικής θεματολογίας και τα όρια της ορθόδοξης εικονολογίας (με αφορμή την απόκτηση πίνακα που απεικονίζει τον Χριστό, από πρώην Ορθόδοξη, νυν προτεστάντισσα που λέει δημόσια πώς η Ορθοδοξία είναι δαιμονική αίρεση και βλασφημάει τα Μυστήρια της Εκκλησίας)

Τεκνογονία -«Εἰκών Ἀναστάσεως»

Τοῦ κ. Δημητρίου Β. Ἐμμανουήλ

   Πρώτη ἀπάντησις εἰς τὴν «χλιαράν» Ἀπόφασιν τῆς Δ.Ι.Σ. μὲ ἀφορμὴν «τὸ δικαίωμα ἐγγάμων ὁμοφύλων ζευγαριῶν πρὸς υἱοθεσίαν ἀνηλίκου»

  «Σκοπὸς τοῦ γάμου: “Δὲν πρέπει νὰ φροντίζουμε νὰ πάρουμε πλούσια γυναίκα, ἀλλὰ νὰ πάρουμε σύντροφο τῆς ζωῆς, μὲ σκοπὸ τὴν ἀπόκτησι παιδιῶν”» (Ἱερὸς Χρυσόστομος)

Σώπασε γιὰ νὰ βρεῖς τὸν Λόγο: Τὰ τέσσερα στοιχεῖα ποὺ νοηματοδοτοῦν τὸν ἀνθρώπινο διάλογο

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ, Ἐκ τοῦ κατὰ Ἰὠάννην, δ΄ 5 – 42 

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία τοῦ π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου, στὰ πλαίσια τῆς ἑρμηνείας ποὺ ἔγινε στὸ κήρυγμα τῆς Κυριακῆς 5 Ἰουνίου τοῦ 1994 

Τὸ ἠχητικὸ ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν ὁμιλία - σὲ mp3 ἐδῶ 

Ὁ Θεὸς ἔφτιαξε τὸν ἄνθρωπο γιὰ νὰ ζεῖ ἐν κοινωνίᾳ, γιατί καὶ ὁ Θεὸς εἶναι κοινωνία. Καὶ ἕνα ἀπὸ τὰ ἰσχυρὰ ὅπλα τῆς θεμελιώσεως αὐτῆς κοινωνίας καὶ ἕνα ἀπὸ τὰ μέσα ποὺ ὁ Θεός, μέσα ἀπὸ τὴν ἀγάπη του, ἔδωσε στὸν ἄνθρωπο, εἶναι ὁ λόγος καὶ ὁ διάλογος. Ἀκόμη καὶ ὁ Θεὸς φαίνεται μέσα στὴν τριαδική του ὕπαρξη, ἀπὸ τὰ κείμενα τῆς Γραφῆς, νὰ διαλέγεται: «ποιήσωμεν ἄνθρωπον», «Εἶπεν ὁ Κύριος τῷ κυρίῳ μου· κάθου ἐκ δεξιῶν μου» καὶ ἄλλα τέτοια χωρία. 

Ο οικουμενισμος ειναι αποτελεσμα της αποστασιας στην Δυση

https://youtu.be/WFyor8yiwno?si=jGsknb-BNbsTMEQ5

Ομιλία στην Ημερίδα της Εστίας Πατερικών Μελετών στο Πολεμικό Μουσείο με θέμα τον Οικουμενισμό. Αναδεικνύω πώς οι ιδεολογικές πλάνες του δυτικού ανθρώπου, δηλαδή οι διάφορες μορφές ανθρωπισμού και αποκρυφισμού οδήγησαν στην ολοκλήρωση της αποστασίας στον 20ο αιώνα και στην γένεση της παναίρεσης του οικουμενισμού.

augoustinos-kantiotis

Τί παράξενο, ὅμως! Τό πλοῖο εἶχε σηκώσει ἄγκυρα, ἀλλά δέν κουνιόταν καθόλου!

 

«Ἕνα πρωϊνό τοῦ 1860, ὁ νεαρός Ἀναστάσιος [ὀ μετέπειτα Ἅγ. Νεκτάριος τῆς Αἴγινας] γονάτισε πρῶτα καί προσευχήθηκε θερμά στό εἰκονοστάσι τοῦ σπιτιοῦ τους... Στή συνέχεια, φίλησε τά χέρια τῶν γονιῶν του, ἔλαβε τήν εὐχή τους καί κατέβηκε στό λιμάνι, γιά νά ἐπιβιβαστῆ στό πλοῖο, μέ τό ὁποῖο θά ταξίδευε γιά τή Βασιλεύουσα, (ἀφοῦ τότε ἡ συγκοινωνία μέ τήν Πόλι γινόταν μόνο διά θαλάσσης). Ἀκούμπησε καί μέ τό χέρι του τό μικρό σταυρουδάκι μέ τό Τίμιο Ξύλο, τό ὁποῖο φοροῦσε στό λαιμό καί τοῦ τό εἶχε χαρίσει, σχεδόν μωρό, ἡ καλή γιαγιά του! Αἰσθάνθηκε τότε μιά ἀνεξήγητη ἀσφάλεια...

ΜΕΓΑΛΟΣΧΗΜΟΣ ΜΟΝΑΧΟΣ ΓΕΡΟΝΤΙΟΣ ΠΡΟΔΡΟΜΙΤΗΣ.

«Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ»

Ἀπό τό 1982 συνδέθηκα μέ τήν Ρουμανική Σκήτη τοῦ Τιμίου Προδρόμου, διότι ἀπό τότε μέ τήν εὐλογία τοῦ σεβαστοῦ μου Γέροντος π. Γεωργίου ἄρχισα νά μαθαίνω τήν ρουμανική γλῶσσα καί συχνά κατέβαινα στήν Σκήτη αὐτή νά βοηθηθῶ ἀπό τόν Δικαῖο ἀρχιμ. π. Πετρώνιο γιά τήν ἐκμάθησι τῆς γλώσσης.

Ἐκείνη τήν ἐποχή οἱ Πατέρες δέν ἦσαν περισσότεροι ἀπό 25. Ἀνάμεσά τους διέκρινα ὁσιακές μορφές, οἱ ὁποῖοι διέβησαν τόν παρόντα ἀπατεῶνα αἰῶνα μέ ἀσκητικό φρόνημα καί ἔργα ἀρετῆς καί μετανοίας.

''Αν δεν έρθω στην δική σου θέση πως περιμένεις να καταλάβω τι βλέπεις, τι πιστεύεις, τι νιώθεις… !''

Προσωπική εμπειρία

Ένα μάθημα που έμεινε χαραγμένο στην μνήμη αλλά και στην καρδιά μου…
Κάποια στιγμή, δεν θα αναφέρω πού και πότε, σε μια πολύ προσωπική συνάντηση με τον μακαριστό και πολυαγαπημένο αρχιερέα, τον μακαριστό Παύλο, η συζήτηση έφτασε σε ένα σημείο που για μένα προσωπικά τότε ήταν αδιέξοδο…

Τότε, με μεγάλα αποθέματα πατρικής αγάπης, έσκυψε πάνω μου με εκείνο το βλέμμα που ήταν λες και ήταν δικό του το πρόβλημα, μου έπιασε το χέρι και αφού δάκρυσε, αναστέναξε, και έκανε κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ μου όσο ζω!
Με σταύρωσε στην καρδιά και αφού πήρε ένα κομμάτι χαρτί και ένα στιλό μου ζήτησε να σχηματίσω πάνω στο χαρτί τον αριθμό 9.

Η συνέχεια…;

Πόσο λάθος να πιάνεις το τέλος καί να αφήνεις την αρχή!

Πόσο λάθος;Έρχονται καί πηγαίνουν οι άνθρωποι σε Γέροντες,Ιερείς και ρωτούν:
Πές μας Γέροντα γιατί επέτρεψε ο Θεός την Πανδημία;
Πές μας πάτερ τί θα έρθει στα επόμενα χρόνια;
Πές μας τί νομίζεις για εκείνον τον Γέροντα που ακούγεται ότι έχει χάρισμα;
Πές μας Γέροντα για το Ουκρανικό,τον Οικουμενισμό και την Παγκοσμιοποίηση τί βλέπεις;

Ἡ ἑνότης μὲ τοὺς Κόπτας δὲν εἶναι προϊὸν σκοπιμότητος

Τοῦ κ. Δημητρίου Λογοθέτη, θεολόγου

   Ἡ πρόσφατη συνάντηση τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου μὲ τὸν Πατριάρχη τῶν Κοπτῶν δὲν ἦταν ἁπλῶς μιὰ ἐθιμοτυπικὴ ἐπίσκεψη, ἀλλὰ μιὰ στιγμὴ φορτισμένη μὲ τὸ βάρος δεκαπέντε αἰώνων ἱστορίας. Ἡ ἀναφορὰ τοῦ Παναγιωτάτου ὅτι οἱ διαφορὲς ποὺ μᾶς χωρίζουν εἶναι «καθαρά πολιτικές» προκάλεσε αἴσθηση, ἀνοίγοντας ἐκ νέου τὴν συζήτηση γιὰ τὸ ἂν ὁ δρόμος πρὸς τὸ κοινὸ Ποτήριο εἶναι ἕνα ζήτημα διπλωματικῶν ἑλιγμῶν ἢ μιὰ βαθειὰ ὑπαρξιακὴ ἐπιστροφὴ στὴν κοινή μας ρίζα. Ὡστόσο, ἡ μελέτη τῶν ἐπίσημων κειμένων τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου ἀποκαλύπτει ὅτι πίσω ἀπὸ τὸ πέπλο τῆς πολιτικῆς κρύβεται ἕνας σκληρὸς θεολογικὸς πυρήνας, ὁ ὁποῖος δὲν ἐπιδέχεται εὔκολες ἁπλουστεύσεις.