(Ματθ. κε΄ 6)
«Νὰ κρατᾶς τὴ λαμπάδα τῆς ψυχῆς σου πάντοτε ἀναμμένη μὲ τὴν ἐργασία τῶν ἀρετῶν, ὥστε νὰ βρεθῇς ἕτοιμος, ὅταν ἔρθῃ ὁ Νυμφίος. Καὶ νὰ μπῇς μαζί Του στὸν οὐράνιο γαμήλιο θάλαμο μαζὶ μὲ τὶς ἄλλες παρθένες ψυχές, οἱ ὁποῖες μὲ τὴ ζωή τους φάνηκαν ἀντάξιὲς του».
(Ἅγιος Εὐφραίμ ὁ Σῦρος, Εὐεργετινὸς Α΄ σελ. 63)
Ομάδα Ορθοδόξων Χριστιανών Θεσσαλονίκης.
Πιστοί Ι.Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης.
ΛΙΑΝ ΕΥΦΡΑΝΑΣ ΤΟΥΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ ΚΑΙ ΚΑΤΗΣΧΥΝΑΣ ΤΟΥΣ ΚΑΚΟΔΟΞΟΥΣ.
Την Παρασκευή 3 Απριλίου ο Άδης επικράνθη.
Ορθόδοξοι πιστοί που είχαν κατακλύσει τον Ιερό Ναό Αγίων Αποστόλων, έψαλαν επί 2 ώρες περίπου και φώναξαν κάποια συνθήματα ματαιώνοντας την προγραμματισμένη βλάσφημη και δαιμονική εκδήλωση "Tenebrae"- φωνή στο σκοτάδι.
Το σκοτάδι διαλύθηκε από το φως των βυζαντινών ύμνων.
«Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ»
ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΣ ΠΑΥΛΟΣ ΑΓΙΑΝΝΑΝΙΤΗΣ
Πνευματικός τῆς ῾Αγίας ῎Αννης ῾Αγίου ῎Ορους. (+ 1911 - 1986)
Ἕνας-ἕνας φεύγουν οἱ μεγάλοι γιά τήν αἰωνιότητα καί ἀκολουθοῦμε ἐμεῖς οἱ νᾶνοι μπροστά τους. Ταπεινώθηκαν στήν γῆ καί τώρα δοξάζονται στόν Οὐρανό. Ἐκοπίασαν στήν ἄσκησι, ὑπέμειναν τίς ἀσθένειες ὡς δῶρα Θεοῦ, καθαρίσθηκαν σάν τό χρυσάφι στό χωνευτήριο τῆς ὑπομονῆς καί ἕτοιμοι φεύγουν γιά τόν προορισμό τους, τήν Πατρίδα τοῦ μέλλοντος αἰῶνος.
Μιά τέτοια Ψυχή πού ἀγαποῦσε ἀπό τήν παιδική του ἡλικία τήν Ἐκκλησία καί ἀφιερώθηκε σ᾿ αὐτήν ὁλοκληρωτικά, ἦταν ὁ ἀείμνηστος παπᾶ Παῦλος ὁ Ἀγιαννανίτης.
Διάβασα σὲ κάποια ἐφημερίδα, φίλοι, τούτη τὴ δημόσια ἐξομολόγηση μίας πρώην ἀλκοολικῆς:
«Ὡς ἔφηβη ἔπινα ὅπως ὅλοι. Θυμᾶμαι ὅμως τὸ πρῶτο μου “ἀλκοολικὸ” ποτήρι. Ἦταν σ’ ἕνα πάρτι. Ἤμουν 19 χρόνων, φοιτήτρια. Θυμᾶμαι ὅτι ἔνιωθα “λίγη”, εἶχα ἄγχος νὰ γίνω ἀποδεκτή. Ἔτσι εἶπα “θὰ πιῶ”! Τελικὰ μέθυσα πολύ, ἀλλὰ τὸ ποτὸ ἔκανε τὴ δουλειά του, ἔνιωσα καλά, χαλάρωσα. Ἔτσι εἶναι ὅμως ὁ ἀλκοολικός. Ζητάει ἀπὸ τὸ ἀλκοὸλ κάτι ποὺ δὲν ἔχει καὶ νομίζει ὅτι τοῦ τὸ δίνει…».
Τί πλανεύτρα ποὺ εἶναι ἡ ἁμαρτία! Τὰ ἴδια θὰ μποροῦσε νὰ πεῖ κι ἕνας καπνιστής, ἕνας ναρκομανὴς κι ὁ καθένας μας γιὰ τὸ ὅποιο πάθος του. Τὸ ὁποῖο γεννιέται:
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού
Στα αγιολόγια της Εκκλησίας μας υπάρχουν άγιοι οι οποίοι αγίασαν ομού με μέλη των βιολογικών τους οικογενειών. Μια τέτοια αγία είναι και η οσία Θεοδώρα η εν Θεσσαλονίκη, η οποία μόνασε και αγίασε με την κόρη της Θεοπίστη. Οι δύο αυτές οσιακές μορφές λαμπρύνουν το πλούσιο αγιολογικό μωσαϊκό της Εκκλησίας των Θεσσαλονικέων.
Η αγία Θεοδώρα γεννήθηκε στην Αίγινα το 812 από ευσεβείς γονείς. Ο πατέρας της ήταν πρεσβύτερος. Δυστυχώς η μητέρα της πέθανε, λίγο μετά τον τοκετό της, γι’ αυτό αναγκάστηκε ο πατέρας της να τη δώσει για ανατροφή σε μια ευλαβή ανάδοχό του και εκείνος ασπάσθηκε, μετά τη χηρεία του, το μοναχικό βίο. Η Θεοδώρα ανατράφηκε με ευλάβεια, από την ευσεβή ανάδοχο κόρη, απέκτησε φόβο Θεού και στολίστηκε με σπάνιες αρετές. Επίσης ήταν στολισμένη και με σπάνιο σωματικό κάλλος.
Όταν μεγάλωσε, η ευσεβής θετή μητέρα της την αρραβώνιασε με έναν νέο, περιζήτητο στο νησί. Όμως ένα τρομερό γεγονός της άλλαξε τη ζωή. Βάρβαροι Σαρακηνοί πειρατές εισέβαλλαν στην Αίγινα και λεηλάτησαν τους κατοίκους, σκοτώνοντας πολλούς. Μεταξύ αυτών και τον αδελφό. Έτσι αναγκάστηκαν να καταφύγουν στη Θεσσαλονίκη, με τον μνηστήρα της, όπου θα ήταν πιο ασφαλείς.
Εἰς τὸν Ἀρχιεπίσκοπον τὸ μόνον τὸ ὁποῖον τὸν ἀπασχολεῖ εἶναι ἡ παραμονὴ εἰς τὸν θρόνον του, ἡ δουλικὴ σιωπὴ τὸ μέσον!
ΘΩΚΟΣ ΠΡΩΤΟΥ, ΚΑΡΠΟΣ ΣΥΝΕΝΟΧΟΥ ΣΙΩΠΗΣ
Ινστιτούτα για το δημογραφικό εισηγούνται ξεδιάντροπα ανθελληνικά μέτρα - Η μόνη νεοταξική τους «λύση» είναι ο θάνατος των λαών – εθνών
Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης
Όταν η αντικατάσταση του πληθυσμού των Ελλήνων γίνεται αιχμή στρατηγικής που ανακοινώνεται με τον πιο επίσημο τρόπο από φορείς για το δημογραφικό, τότε μπορούμε να πούμε με κάθε βεβαιότητα ότι οι Έλληνες βρίσκονται υπό απροκάλυπτο διωγμό.
Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΜΓ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 2718
Κυριακὴ τῶν Βαΐων (Ἰω. 12,1-18), 5 Ἀπριλίου 2026 πρωὶ
Συντάκτης (†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Ν. Καντιώτης
«Καὶ ὅτε ἀπῆλθον ἐπὶ τὸν τόπον τὸν καλούμενον Κρανίον, ἐκεῖ ἐσταύρωσαν αὐτὸν καὶ τοὺς κακούργους, ὃν μὲν ἐκ δεξιῶν ὃν δὲ ἐξ ἀριστερῶν» (Λουκ. κγ΄, 33). (: Καὶ ὅταν ἔφθασαν εἰς τὸν τόπον, ποὺ λόγῳ τοῦ ἐξωτερικοῦ σχήματός του ἐλέγετο κρανίον, ἐκεῖ ἐσταύρωσαν αὐτὸν καὶ τοὺς κακούργους, τὸν ἕνα μὲν δεξιὰ τοῦ Ἰησοῦ, τὸν ἄλλον δὲ ἀριστερά).
Τοῦ κ. Ἀνδρέα Κεφαλληνιάδη,
Δασκάλου Γ΄ Ἀρσακείου – Τοσιτσείου Δημοτικοῦ Σχολείου Ἑκάλης
Πρόσφατα τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας ἀνακοίνωσε ὅτι οἱ μαθητὲς ποὺ δηλώνουν ἀλλόθρησκοι, ἀλλόδοξοι καὶ ἄθρησκοι, θὰ μποροῦν νὰ παρακολουθοῦν ἀντὶ γιὰ τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν, μαθήματα Ἠθικῆς. Μὲ τὴν εὐκαιρία αὐτὴ θὰ θέλαμε νὰ κάνουμε μία σύγκριση ἀνάμεσα στὴν ἠθικὴ μὲ τὴν κοινωνικὴ καὶ φιλοσοφική της ἔννοια καὶ στὴ χριστιανικὴ ἠθική.
Τό γεγονός πού θυμόμαστε σήμερα, Κυριακή τῶν Βαΐων, χριστιανοί μου, εἶναι ἡ θριαμβευτική εἴσοδος στά Ἱεροσόλυμα, πού ἐπεφύλαξαν οἱ Ἑβραῖοι στόν Ἰησοῦ Χριστό: βγῆκαν στούς δρόμους κρατώντας βάγια φοινίκων καί κλαδιά ἐλιᾶς καί Τόν ὑποδέχθηκαν ζητωκραυγάζοντας καί στρώνοντας τά ἱμάτιά τους στό δρόμο ὅπου περνοῦσε. Ὅλος αὐτός ὁ ἐνθουσιασμός ἦταν ἀποτέλεσμα τοῦ θαύματος τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Λαζάρου.
Σκόπιμα καί γιά πρώτη φορά ὁ Κύριος μας θαυματούργησε μέ αὐτόν τόν τρόπο – στό τελευταῖο ἐπί γῆς τέτοιο θαῦμα Του πρός τούς ἀνθρώπους – δηλαδή μπροστά σέ τόσο κόσμο, μήπως καί τήν τελευταία στιγμή κάποιοι μετανοήσουν, ἀναγνωρίζοντάς Τον ὡς Υἱό τοῦ Θεοῦ.
(Θεολογικό σχόλιο στο περιεχόμενο και τα νοήματα της Κυριακής των Βαΐων)
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού
Μετά την θαυμαστή ανάσταση του Λαζάρου οι ευσεβείς αδελφές του παρέθεσαν στον Κύριο και τους μαθητές Του μεγάλο και λαμπρό δείπνο για να ευχαριστήσουν τον Μεγάλο Ευεργέτη τους. Η Μάρθα φρόντιζε να μη λείψει τίποτε από το πλούσιο τραπέζι. Μαζί τους καθόταν και ο Λάζαρος. Η Μαρία, κατά τη διάρκεια του δείπνου, πήρε ένα πολύτιμο δοχείο γεμάτο πανάκριβο μύρο και άρχισε να πλένει με αυτό τα πόδια του Χριστού. Κατόπιν ξέπλεξε τα πλούσια μαλλιά της και μ’ αυτά σκούπισε τα πόδια του Λυτρωτή. Η ευώδης οσμή του μύρου γέμισε την οικία. Το γεγονός αυτό δημιούργησε αισθήματα εκπλήξεως στους παραβρισκόμενους. Ο Ιούδας ο Ισκαριώτης, ο μελλοντικός προδότης του Κυρίου είπε: «Διατί τούτο το μύρον ουκ επράθη τριακοσίων δηναρίων και εδόθη τοις πτωχοίς;». Και σχολιάζει ο ιερός ευαγγελιστής: «είπε δε τούτο ουχ ότι περί των πτωχών έμελεν αυτώ, αλλ΄ότι κλέπτης ην, και το γλωσσόκομον είχε και τα βαλλόμενα εβάσταζεν» (Ιωάν.12,6).
Κανονική Θεμελίωση της Απαγόρευσης και το Ζήτημα των Δημοσίων Συμπροσευχών του Αρχιεπισκόπου Κύπρου Γεωργίου.
……………………………………….
Εισαγωγή
Το θέμα των συμπροσευχών με αιρετικούς και ετεροδόξους αποτελεί ζήτημα ύψιστης σημασίας για την Ορθόδοξη Εκκλησία, καθώς αγγίζει τον πυρήνα της εκκλησιολογίας και της ορθής πίστεως. Η Ορθόδοξη Εκκλησία από την αποστολική εποχή μέχρι σήμερα διατήρησε σαφή, αμετάκλητη και αυστηρή στάση έναντι των συμπροσευχών, θεωρώντας ότι η κοινή προσευχή αποτελεί έκφραση εκκλησιαστικής κοινωνίας και ενότητας πίστεως.
«Μερικά παιδιά, Γέροντα Παΐσιε, ρωτοῦν:
Ἁγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς
Παραθέτομεν ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίον τοῦ Ἁγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς «Ἑρμηνεία στό Κατά Ἰωάννην Ευαγγέλιο», Ἐκδόσεις «Ἀποστολική Διακονία» τοῦ κεφαλαίου «Εἰς τὸν θάνατον τοῦ Λαζάρου».
«εἶπεν οὖν ἡ Μάρθα… δώσει σοι ὁ Θεός» (11, 21-22)
Ὅμως τὸ ποιὸς εἶναι ὁ Κύριος ὡς νικητὴς τοῦ θανάτου, αὐτὸ τὸ γνωρίζουν μόνο οἱ πιὸ οἰκεῖοι Του ἄνθρωποι, ποὺ μὲ θεϊκὸ αἴσθημα ἀγάπης συνδέθηκαν μαζί Του. Ἄλλωστε, αὐτοὶ εἰσῆλθαν στὸν κόσμο Του, διείσδυσαν στὰ μυστήριά Του καὶ ἔγιναν φίλοι Του. Ἀπὸ αὐτοὺς ἐδῶ βρίσκονται ἡ Μάρθα καὶ ἡ Μαρία, οἱ ὁποῖες τὸν γνωρίζουν, ἀλλὰ καὶ ὁμολογοῦν δημόσια γι’ Αὐτόν: «Κύριε! Ἄν ἤσουν ἐδῶ, ὁ ἀδελφός μου δὲν θὰ πέθαινε. Ὅμως ἀκόμη καὶ τώρα ξέρω πὼς ὅ,τι καὶ ἄν ζητήσεις ἀπὸ τὸν Θεό, θὰ σοῦ τὸ δώσει ὁ Θεός». Αὐτὸς ὁ λόγος τῆς Μάρθας διευρύνεται σὲ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, ὅλων τῶν ἐποχῶν. Ὅμως ἐπακόλουθα ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς Χριστὸς πραγματικὰ δὲν βρίσκεται ἐδῶ. Ἀλλὰ αὐτὸ συμβαίνει, ἐπειδὴ τὸν διώξαμε ἀπὸ μέσα μας, ἀπὸ τὴν γῆ μας, ἐξαιτίας τῶν ἁμαρτιῶν μας. Γιατὶ ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι μέσα ἀπ’ ὅλες τὶς ἁμαρτίες μας τὸν ἔχουμε ἀντιπαλεύσει ἐπίμονα, ἐπειδὴ εἴμαστε πολέμιοι τοῦ Χριστοῦ. Ἀκόμα ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι δὲν ἐπιθυμοῦμε νὰ μᾶς κυβερνᾷ! Γι’ αὐτὸ ἀφήσαμε τὸν θάνατο νὰ βασιλέψει ἐπάνω στοὺς ἀνθρώπους! Οὔτε ὅμως θέλουμε ὁ Κύριος νὰ ἐπισημαίνει στὴν πραγματικότητα τὴν ἀνθρώπινη ἁμαρτωλότητά μας. Εἶναι ἐπίσης ἄμεση ἡ ἀγάπη μας ὡς πρὸς τὸν θάνατο, ἡ διάθεσή μας πρὸς τὴν ἀπώλεια, ἀλλὰ καὶ ἡ θέλησή μας νὰ πεθάνουμε. Στὴν πραγματικότητα, ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι προβάλλαμε τὴν θέλησή μας γιὰ ἀδυναμία, γιὰ φθορά, γιὰ παροδικότητα, ἐνῶ τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ προτάσσει τὴν θέληση τοῦ ἀνθρώπου γιὰ ἀθανασία, γιὰ ὑπέρβαση τῆς παροδικότητας, γιὰ τὴν ἐπίτευξη τῆς αἰωνιότητας. Ἀκόμη ὅμως, ὑπάρχει ἡ θέλησή μας γιὰ δύναμη, γιὰ ἀληθινὴ δύναμη, γιατὶ μόνο αὐτὴ ἡ δύναμη εἶναι ἀληθινή, ἐπειδὴ μεταβάλλει τὸν θάνατο τοῦ ἀνθρώπου σὲ ἀδύναμο ὕπνο, σὲ προσωρινὴ διακοπὴ λειτουργίας τῆς ὕπαρξης, σὲ κοίμηση.
«Εγώ ειμι η ανάστασις και η ζωή·
ο πιστεύων εις εμέ, καν αποθάνη, ζήσεται»
Η σημερινή ημέρα, αγαπητοί μου, είναι Σάββατο του Λαζάρου.
Το όνομα Λάζαρος σημαίνει «Ο Θεός είναι η ελπίδα μου». Πριν πολλά χρόνια στη Θεσσαλονίκη, περπατώντας μια μέρα στο Επταπύργιο, είδα πρωί-πρωί ένα πλανόδιο λαχανοπώλη με το καροτσάκι του φορτωμένο. Μου έκανε εντύπωση μια επιγραφή, που είχε πάνω στο καροτσάκι. Έγραφε· «Έχει ο Θεός». Έπιασα κουβέντα μαζί του. Ήταν καμιά τριανταπενταριά χρονών. Είχε 6-7 παιδιά· νοίκιαζε σπιτάκι στο άκρο της πόλεως. Γύριζε έτσι όλους τους δρόμους· χωρίς κανένα άλλο έσοδο. «Μ’ αυτό το καροτσάκι», λέει, «ζω την οικογένεια. Ας έχει δόξα ο Θεός, που δεν μ’ εγκατέλειψε. Γι’ αυτό έγραψα το “Έχει ο Θεός”». Τι μεγάλο πράγμα να έχει κανείς την ελπίδα του στο Θεό!
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού
Η Θεσσαλονίκη υπήρξε κοιτίδα ανάδειξης αγίων. Εκατοντάδες είναι οι Θεσσαλονικείς άγιοι οι οποίοι κοσμούν τα ιερά συναξάρια. Ένας από αυτούς είναι και ο άγιος Θεωνάς, Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης. Μια όντως σημαντική προσωπικότητα, η οποία σημάδεψε την πόλη τον 16ο αιώνα.
Δεν έχουμε επαρκείς πληροφορίες για την νεανική του ηλικία, ούτε γνωρίζουμε επακριβώς τον τόπο γεννήσεώς του. Γεννήθηκε στα τέλη του 15ου αιώνα, σύμφωνα με παράδοση, στη Λέσβο και γι’ αυτό είχε την ονομασία Λέσβιος. Πιθανόν να πήρε την ονομασία αυτή, επειδή διετέλεσε πνευματικός στη νήσο, στο Πλωμάρι, στην αρχή της ιερατικής του διακονίας. Δεν γνωρίζουμε ούτε τα ονόματα των γονέων του, αλλά εικάζουμε ότι ήταν ευσεβείς άνθρωποι.
Σε μια χρονική περίοδο που το θέμα της ύπαρξης εξωγήινων έχει φουντώσει για τα καλά στις ΗΠΑ ως βολικός αποπροσανατολισμός της κοινής γνώμης από τις γεωπολιτικές εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, ο αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βανς υποστήριξε δημόσια ότι οι «εξωγήινοι» είναι στην πραγματικότητα δαιμονικές οντότητες. Άραγε γιατί ειπώθηκε αυτό και γιατί ειδικά τώρα; Ο Ελβετός συγγραφέας Max Frisch έγραψε ότι: «Το καλύτερο καμουφλάζ από όλα είναι η καθαρή και απλή αλήθεια. Γιατί κανείς δεν την πιστεύει ποτέ».
(Εισαγωγικό θεολογικό σχόλιο στην Αγία και Μεγάλη Εβδομάδα)
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού
Για μια ακόμα φορά, με τη χάρη του Θεού, οδεύουμε στην Αγία και Μεγάλη Εβδομάδα, στην ιερότερη εορτολογική περίοδο του έτους. Για μια ακόμη φορά θα ακολουθήσουμε τα ίχνη του Νυμφίου της Εκκλησίας μας Χριστού και θα γίνουμε συνοδοιπόροι του Θείου Πάθους Του. Σύμφωνα με τον ιερό υμνογράφο, καλούμαστε όπως «συμπορευθώμεν αυτώ και συσταυρωθώμεν και νεκρωθώμεν δι΄αυτόν ταις του βίου ηδοναίς΄ ίνα και συζήσωμεν αυτώ». Με αυτή την προϋπόθεση θα γίνουμε πραγματικοί κοινωνοί της Αναστάσεώς Του. Μόνο έτσι θα νοιώσουμε πραγματικά τη χαρά της Θείας Εγέρσεως.
Πάτερ
μὲ ρωτάει κάποια εἶναι δίκαιο ἐγὼ νὰ νηστεύω 48 ἡμέρες γιὰ νὰ κοινωνήσω
τὸ Πάσχα καὶ κάποιος ἄλλος μόνο τὴν Μεγάλη Ἑβδομάδα κ νὰ κοινωνάει
ἐξίσου; Μήπως εἶναι ἄδικο; καὶ εἶμαι κορόϊδο;
 |
| Ι. Ν. Αγίου Λαζάρου |
(Θεολογικό σχόλιο στο Σάββατο του Λαζάρου)
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού
Το Σάββατο της ΣΤ΄ Εβδομάδος των Νηστειών η Αγία μας Εκκλησία όρισε να εορτάζουμε την θαυμαστή ανάσταση του Λαζάρου. Αυτό δεν είναι τυχαίο. Διότι, πρώτον το μεγάλο και θαυμαστό αυτό γεγονός συμπίπτει χρονικά με την είσοδο του Κυρίου μας στην αγία πόλη της Ιερουσαλήμ. Και δεύτερον, ότι το γεγονός της εκ νεκρών αναστάσεως του φίλου του Κυρίου είναι μια τρανή απόδειξη ότι ο Χριστός μας είναι ο κύριος της ζωής και του θανάτου, ότι αυτός που ανάστησε από τους νεκρούς το Λάζαρο θα αναστήσει και τον Εαυτό του, αφού θα σκυλέψει τον Άδη και θα νικήσει τον θάνατο!
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού
Η υμνογραφία αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της θείας λατρείας στην Εκκλησία μας, η οποία μας βοηθά να μεταρσιωθούμε και να αναχθούμε σε ανώτερες πνευματικές εμπειρίες. Η αξία του ορθοδόξου υμνογραφικού πλούτου είναι ανυπολόγιστη. Μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας μας, έχοντας το ποιητικό χάρισμα, στο διάβα των αιώνων, διακρίθηκαν και ως υμνογράφοι και ποιητές της Εκκλησίας μας, κληροδοτώντας μας μια ανεκτίμητη παρακαταθήκη. Ένας από αυτούς υπήρξε και ο άγιος Ιωσήφ ο Υμνογράφος.
Καταγόταν από την Ιταλία. Γεννήθηκε στη Σικελία περί το 810, από ευσεβείς γονείς, τον Πλωτίνο και την Αγάθη, οι οποίοι του ενέπνευσαν από μικρό παιδί την πίστη στο Θεό και τον μύησαν στην αρετή. Είχε συνηθίσει να μελετά τις άγιες Γραφές και να ασκείται.
Απόκρυφες παραδόσεις, επιρροές και αιρετικές ιδέες — Τι πρέπει να γνωρίζει η Ορθόδοξη κοινότητα σήμερα.
Δρ. Νικόλαος Νικολάου
Οι Ροδόσταυροι αποτελούν ένα μυστικιστικό κίνημα που εμφανίστηκε στην Ευρώπη τον 17ο αιώνα, με σκοπό την αναζήτηση μυστικής γνώσης, την πνευματική τελειοποίηση του ανθρώπου και την κατανόηση των μυστικών της φύσης. Το κίνημα παρουσιάζεται μέσω μανιφέστων που μιλούν για μια αδελφότητα με υψηλή σοφία και μυήσεις σε αποκρυφιστικά μυστικά, ενώ το όνομα «Ροδόσταυρος» συνδέεται με το σύμβολο του ρόδου πάνω στον σταυρό, που υποδηλώνει πνευματική αναγέννηση και μεταμόρφωση. Παρά τη χρήση χριστιανικής φρασεολογίας, η πρακτική τους βασίζεται σε αποκρυφιστικές τελετουργίες και μυστικά σύμβολα, και όχι στη Χάρη του Θεού και στα Μυστήρια της Εκκλησίας.
«Ἄν συγχωρήσετε στοὺς ἀνθρώπους τὶς ἀδικίες ποὺ σᾶς ἔκαναν, θὰ συγχωρήσῃ καὶ ὁ Πατέρας σας ὁ οὐράνιος τὰ δικά σας ἁμαρτήματα».
(Ματθ. στ΄ 14)
«Μποροῦσε ὁ Θεός, καὶ χωρίς νὰ συγχωρήσῃς ἐσύ νὰ σοῦ χαρίσῃ ὅλα τὰ σφάλματά σου. Θέλει ὅμως μὲ τὴν ἐντολὴ ποὺ σοῦ ἔδωσε (Ματθ. στ΄14), νὰ εὐεργετηθῇς, δίνοντάς σου ἀμέτρητες ἀφορμὲς ἡμερότητας καὶ φιλανθρωπίας. Θέλει νὰ ξεριζώσῃ τὸ θηριῶδες ποὺ ἔχεις μέσα σου, νὰ σβύσῃ τὸ θυμό σου καὶ νὰ σὲ συνδέσῃ μὲ τὸν ἀδελφό σου. Γι΄ αὐτὸ θέτει ὡς ὅρο τῆς δικῆς σου συγχωρήσεως τὸ νὰ συγχωρέσῃς τὸν ἀδελφό σου».
Αφού η ευχή φέρνει τόσα καλά, τότε θα αρχίσουμε να τη λέμε όλοι συνέχεια. Τι είναι πέντε-δέκα λέξεις; Εύκολο πράγμα.
Για επιχειρείστε το! Δύσκολο πράγμα. Αγώνας αιματηρός. Και όποιος το επιτύχει ας το μάθει και σε μας.
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ
Εν Πειραιεί τη 3η Απριλίου 2026
Η ΔΙΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΘΕΣΜΟΥ ΤΗΣ ΝΗΣΤΕΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΠΙΣΜΟ
Διανύουμε την Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή και η Αγία μας Εκκλησία μας καλεί να κάμουμε τον προσωπικό μας αγώνα, προκειμένου να καθαριστούμε από τους ρύπους της αμαρτίας, να απεκδυθούμε τον «παλαιό άνθρωπο» (Κολ.3,9), δηλαδή να αρνηθούμε τον πτωτικό κακό εαυτό μας, να αποκόψουμε τα πάθη μας, για να φτάσουμε στο Άγιο Πάσχα πνευματικά καθαροί, για να εορτάσουμε θεοφιλώς την λαμπροφόρο Ανάσταση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και να βιώσουμε το μέγα και κοσμοσωτήριο γεγονός του θανάτου του θανάτου μας. Στην αντίθετη περίπτωση, αν δεν κατεβούμε στο νοητό στάδιο του πνευματικού αγώνα, δεν αγωνιστούμε και θα φτάσουμε στο Πάσχα ακάθαρτοι από την ρυπαρότητα της αμαρτίας, θα μείνουμε αμέτοχοι των σωτηρίων δωρεών της Αναστάσεως του Λυτρωτή μας Χριστού.
