
(Θεολογική μονογραφία
στο ανέσπερο αναστάσιμο φως)
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού
Την
Αγία και Μεγάλη Κυριακή του Πάσχα, «αυτήν
την ζωηφόρον Ανάστασιν εορτάζομεν του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού
Χριστού», σύμφωνα με το ιερό συναξάρι της πανηγυρικής ακολουθίας της
Αναστάσεως, σκιρτώντας από ουράνια αγαλλίαση, για το πλέον χαρμόσυνο, το πλέον ελπιδοφόρο,
το πλέον κοσμοσωτήριο γεγονός της
ανθρώπινης ιστορίας: το «Πάσχα Χριστού
το σωτήριον»!
Ο
πιστός και ευλογημένος λαός του Θεού, βιώνοντας αισθητά – ανεπαίσθητα το
αναστάσιμο φως, ονομάζει την εορτή του Πάσχα «Λαμπρή», χρησιμοποιώντας αυτό το επίθετο για να της προσδώσει τον
χαρακτήρα της περίλαμπρης ημέρας, ως «όντως
ιερά καί πανέορτος, αύτη η σωτήριος, νύξ καί φωταυγής, τής λαμπροφόρου ημέρας,
της Εγέρσεως». Μιας ημέρας, κατά την οποία ακτινοβολεί το ουράνιο και
ανέσπερο φως της Αναστάσεως και αντανακλάται σε κάθε αγαθή και δεκτική του
φωτός καρδιά, εξαφανίζοντας κάθε ίχνος σκοτεινότητας και σκιάς! Μια ημέρα η
οποία πλημμυρίζει από μυστικό, αλλά υπαρκτό εκτυφλωτικό φως, ολόκληρη τη
δημιουργία, από τα απειροελάχιστα υλικά στοιχεία, ως τους επέκεινα γιγάντιους
ουράνιους αστρικούς σχηματισμούς! Μια ημέρα, η οποία δεν είναι σαν τις άλλες,
αλλά είναι η «Ογδόη Ημέρα», νοούμενη
πέρα από τον αισθητό χρόνο, ως απαρχή της αιωνιότητας, ως «αιωνίου απαρχή», ως προάγγελος και πρόγευση της «ανεσπέρου ημέρας της βασιλείας» του
Θεού, «ούσα προάγγελος, εν ή το άχρονον
φώς, εκ τάφου σωματικώς πάσιν επέλαμψεν»!