ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΓ’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ
«...ὕστερον δέ ἀπέστειλε πρός αὐτούς τόν υἱόν αὐτοῦ λέγων· ἐντραπήσονται
τόν υἱόν μου».
Τό μυστήριον τῆς θείας Ἐνανθρωπήσεως εἶναι τό μόνον
καινόν ὑπό τόν ἥλιον· καί παραμένει καινότατον εἰς τούς αἰῶνας. Ἐν τούτοις, οἱ ἄνθρωποι
ἐκεῖνοι ὅπου ἀρέσκονται νά ζητοῦν τή δική τους δόξα, ἀρνούμενοι νά διακονήσουν
τήν δικαίαν δόξα τοῦ Θεοῦ καταντοῦν νά εἶναι ξεδιάντροποι. Εἶδαν τόν Μεσσίαν, τόν Ὁποῖον προεφήτευσαν οἱ
Προφῆτες καί αὐτοί, μέ προφανές μῖσος καί βούλησιν δαιμονιώδη, ἔβγαλαν ἔξω ἀπό
τήν συναγωγή τόν Σωτῆρα καί τόν ἐφόνευσαν ἀφοῦ πρίν ἀπ’ Αὐτόν ἐκδίωξαν μέ ἐπώδυνο
τρόπο τούς ἀπεσταλμένους ἀπό τόν Θεό ἁγίους ἄνδρας πού ὁμίλησαν γιά τόν ἐρχομό
Του στόν κόσμο.
Οἱ Ἀρχιερεῖς, οἱ Γραμματεῖς, οἱ Φαρισαῖοι, ἔγνωσαν ἀπό τά
φοβερά σημεῖα πού ποιοῦσε ὁ Χριστός, ὅτι Αὐτός εἶναι ὁ Μονογενής Υἱός τοῦ Θεοῦ
Πατρός. Ἡ ἰδιατέρα πρόνοια τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ γιά τό Ἰουδαϊκό Ἔθνος ἦταν
μοναδική σέ ὅλη τήν περίοδο τῆς Π. Διαθήκης καί οἱ Προφητεῖες, σαφέστατες. Ἔβαλε
δηλαδή τριγύρω ἀπό τόν ἐκλεκτό λαό -τόν Ἰσραήλ- φράχτην καί ἔσκαψε μέσα ληνόν
καί ἔκτισε πύργον διά νά μένουν οἱ φύλακες καί οἱ ἐργάτες, Γραμματεῖς καί
Φαρισαῖοι, ὥστε νά διδάσκουν τόν λαό τοῦ Θεοῦ, τήν πρέπουσαν ἀφοσίωση εἰς τά ἔργα
τῆς ἀρετῆς, γιά νά ἀναγνωρίσουν τόν Χριστόν. Ἡ καρποφορία δέ, θά ἦταν νά ἐμπιστευθοῦν
στόν Ἐνανθρωπήσαντα Υἱόν τοῦ Θεοῦ, καί νά Τόν δεχτοῦν ὡς τόν μοναδικόν
κληρονόμον. Αὐτό θά σήμαινε: τόν Λῖθον πού, ὡς κεφαλή τοῦ ὅλου οἰκοδομήματος θά
συνήνωνε τούς λαούς Ἰουδαίους καί Ἐθνικούς εἰς μίαν Ἐκκλησίαν· καί τό θαυμαστό
αὐτό γεγονός θά ἐγίνετο πραγματικότης ἀπό τόν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, τόν Θεόν ἡμῶν.