Όποιος αγαπά τον εαυτό του δεν μπορεί να αγαπά τον Θεό· εκείνος όμως που δεν αγαπά τον εαυτό του εξαιτίας του υπερβολικά μεγάλου πλούτου της αγάπης του Θεού, αυτός αγαπά τον Θεό. Γι’ αυτό ένας τέτοιος άνθρωπος δεν αγαπά ούτε επιζητεί ποτέ τη δική του δόξα, αλλά τη δόξα του Θεού. Γιατί όποιος αγαπά τον εαυτό του επιζητεί την προσωπική του δόξα, εκείνος όμως που αγαπά τον Θεό επιζητεί και αγαπά τη δόξα του δημιουργού του. Χαρακτηριστικό δηλαδή της ψυχής που έχει πνευματική αίσθηση και αγαπά τον Θεό είναι το να επιζητεί πάντοτε τη δόξα του Θεού κατά την εκπλήρωση όλων των εντολών και να χαίρεται με τη δική της ταπείνωση. Γιατί στον Θεό ταιριάζει η δόξα και η μεγαλοσύνη, ενώ στον άνθρωπο η ταπείνωση, ώστε με αυτήν να γίνουμε οικείοι του Θεού. Αν αυτό το κάνουμε και εμείς και χαιρόμαστε, όπως ο άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής, για τη δόξα του Χριστού, θα αρχίσουμε να λέμε ακατάπαυστα: «Εκείνος πρέπει να δοξάζεται, ενώ εμείς να ταπεινωνόμαστε» (Ιω. 3:30).
ΜΕΓΑΛΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΤΟ·
«ΜΗ ΚΡΙΝΕΤΕ, ΚΑΙ ΟΥ ΜΗ ΚΡΙΘΗΤΕ»
| εἰσαγωγικό ἀπό entaksis: Ἡ ἐντολὴ τοῦ Κυρίου «μὴν κρίνετε, καὶ δὲν θὰ κριθῆτε» συχνὰ παρερμηνεύεται ὡς ἀπαγόρευση κάθε κρίσης. Ὁ Μέγας Βασίλειος ὅμως δείχνει ὅτι ὑπάρχει διάκριση· ἄλλο ἡ κατάκριση τοῦ ἀδελφοῦ καὶ ἄλλο ἡ ὑπεράσπιση τῆς ἀλήθειας. Ἰδιαίτερα τονίζει ὅτι «εἶναι ἀπαραίτητη ἀνάγκη νὰ ὑπερασπιζόμαστε τὰ δικαιώματα τοῦ Θεοῦ, γιὰ νὰ μὴν δεχτεῖ μαζί καὶ αὐτὸς ποὺ σιωπᾶ τὴν ὀργὴ τοῦ Θεοῦ». Ἡ σιωπὴ μπροστὰ στὴν ἀσέβεια δὲν εἶναι ἀθωότητα· γίνεται συνενοχή. Ὅταν προσβάλλεται ἡ πίστη καὶ ἡ ἀλήθεια, ὁ πιστὸς ὀφείλει νὰ μιλᾶ μὲ διάκριση καὶ φόβο Θεοῦ, ὑπερασπίζοντας τὸ θέλημά Του. Ἡ ἔννοια τῶν «δικαιωμάτων τοῦ Θεοῦ» δηλώνει ὅλα ἐκεῖνα ποὺ ἀνήκουν στὴ θεία τιμὴ καὶ ἀλήθεια· τὴν ὀρθή πίστη, τὴν καθαρότητα τῆς διδασκαλίας, τὴν ἠθικὴ τάξη ποὺ πηγάζει ἀπὸ τὸ θέλημά Του. Ὅταν αὐτὰ καταπατοῦνται, ἡ ἀδράνεια τοῦ πιστοῦ γίνεται ἔνοχη σιωπή. Γι’ αὐτὸ ὁ Μέγας Βασίλειος ἐπιμένει ὅτι ὅποιος δὲν ὑπερασπίζεται τὸν Θεὸ κινδυνεύει νὰ γίνει μέτοχος τῆς θείας ὀργῆς, σὰν νὰ συμφώνησε σιωπηρὰ μὲ τὴν ἀδικία. |
