Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης
«Η θρησκευτική εμπειρία του κόσμου είναι η αιτία των πιο επίμονων και ευγενών επιστημονικών ερευνών». ~Αλβέρτος Αϊνστάιν~
Διάβασα σε μια σελίδα που υποτίθεται ότι είναι επιστημονική και απευθύνεται δίνοντας τροφή για σκέψη σε «σκεπτόμενους ανθρώπους» το παραπάνω ερώτημα, συνοδευόμενο από ένα κείμενο που θα ήταν πραγματικά αστείο, αν δεν αποτύπωνε μια τόσο θεμελιώδη σύγχυση.
Η λογική του είναι περίπου αυτή,
(Ἡ παραποίηση τοῦ λειτουργικοῦ τύπου τῆς μεγάλης ἑορτῆς τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου).
Ἀλγεινὰ αἰσθήματα μᾶς προκάλεσε κι ἐφέτος ἡ παραποίηση τοῦ λειτουργικοῦ τύπου τῆς μεγάλης ἑορτῆς τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου.
Ἐπιτάφιοι νὰ περιφέρονται, σώματα τῆς Θεοτόκου ἀποκομμένα ἀπὸ τὴν εἰκόνα τῆς Κοιμήσεως νὰ ἐναποτίθενται ἐντὸς κι ἐκτὸς ἐπιταφίων, νὰ λιτανεύονται στοὺς ὤμους καί τίς ἀγκαλιές τοῦ ἱερατείου καὶ φυσικὰ τὰ ἀνάλογα ἐγκώμια πρὸς μίμησην τῶν ἐγκωμίων τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς εἰς τὴν ταφὴν τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Από το «Αφήστε με να ζήσω!»
Ένα ζευγάρι ομοφυλόφιλων στο Οντάριο μήνυσε την παρένθετη μητέρα που προσέλαβε, επειδή αρνήθηκε να κάνει έκτρωση στο μωρό που της παρήγγειλαν. Η έκτρωση ζητήθηκε όταν το αγοράκι διαγνώσθηκε με λαγώχειλο, μια σχετικά μικρή και εύκολα διορθώσιμη χειρουργικά πάθηση.
Ὁ π. Γερβάσιος Ραπτόπουλος (ὁ Ἅγιος τῶν φυλακῶν) στὴν Ἡμερίδα πρὸς τιμὴν τοῦ πατρὸς Ἰωάννου Καλαΐδη διηγεῖται:
«Ἀγαπητοὶ γιὰ νὰ ἀκούσετε αὐτὰ τὰ λόγια τὰ ὁποῖα θὰ εἰπωθοῦν γιὰ ἕναν σύγχρονο ἅγιο, ἕναν ἁπλὸ χωρικὸ ἀρχικά, στὸ μικρὸ χωριό της Σιντικῆς ποὺ λέγεται Καμαρωτὸ καὶ ὁ ὁποῖος ἀργότερα, ὅταν ἡ Ἐκκλησία τὸν ἔθεσε ἐπὶ τὴν λυχνίαν καὶ φάνηκε ἡ ἀρετή του καὶ ἡ ἁγιότητά του, τότε ὀμόρφυνε ὁ κόσμος. Γιατί τὸν κόσμο δὲν τὸν ὀμορφαίνουν οἱ ὡραῖες, οἱ καλλονές, οὔτε ἡ σοφία. Τὸν κόσμο τὸν ὀμορφαίνουν μόνον οἱ ἅγιοι καὶ παράδειγμα ἐπίκαιρο εἶναι ὁ πάτερ Ἰωάννης Καλαΐδης, ἕνας ἁπλὸς ἱερέας, δίχως πτυχία, δίχως περγαμηνές. Μὰ δὲν χρειάζονται ὅλα αὐτά. Δὲν εἶναι ἀπαραίτητα, θέλω νὰ πῶ, γιὰ νὰ ἀναδειχθεῖ ἕνας ἱερέας ἀντάξιος τῶν προσδοκιῶν τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ καὶ νὰ ἀποδειχθεῖ ἕνα πρότυπο, ὑπόδειγμα ζωῆς ἐδῶ κάτω στὴν γῆ.
Μια ερώτηση από έναν ενορίτη. Πνευματικό Πατέρα! Εγώ, ένα φτωχό ορφανό με έναν τόσο ηλικιωμένο πατέρα, πρόσφατα με πήραν στο σπίτι ενός οικονόμου που μου προσφέρει διάφορα δώρα, ακόμη και υπόσχεται χρήματα, όλα με την προϋπόθεση να σπάσω την παρθενιά μου μαζί του. Τι πρέπει να κάνω; Να δεχτώ τα δώρα και τα χρήματά του, εκπληρώνοντας την επιθυμία του και υποστηρίζοντας τη φτώχεια και την γήρανση του πατέρα μου, ή να τα απορρίψω και να διατηρήσω την παρθενιά μου;
Γράφει ο Γεώργιος Κ. Τασούδης
1. Η τραγωδία που δεν τελείωσε
Υπάρχουν τραγωδίες που κάποτε τελειώνουν. Τελειώνουν όταν πέσει η αυλαία του πολέμου, όταν σιγήσουν τα όπλα, όταν οι άνθρωποι επιστρέψουν στα σπίτια τους, όταν οι νεκροί ταφούν και οι ζωντανοί αρχίσουν, αργά και δύσκολα, να ξαναχτίζουν τη ζωή τους. Υπάρχουν όμως και τραγωδίες που αρνούνται να τελειώσουν. Όχι επειδή συνεχίζονται τα γεγονότα που τις προκάλεσαν, αλλά επειδή δεν επιτρέπουν ούτε στο πένθος να ολοκληρωθεί.
«Ὁ πατέρας μου ζῇ ἀκόμη· ἄγει τὸ 95° ἔτος τῆς ἡλικίας του. Ὁ παππούς μου, ὁ πατέρας τοῦ πατέρα μου, δὲν ἦταν θεολόγος, δὲν ἦταν γραμματισμένος, δὲν εἶχε ἀκούσει κηρύγματα. Δὲν ἀκούονταν τότε κηρύγματα. Ἀλλὰ εἶχε φόβο Θεοῦ καὶ εὐσέβεια, ὅπως εἶχαν πολλοὶ τότε ἄνθρωποι. Σήμερα ἡ εὐσέβεια καὶ ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ σπανίζουν. Ὁ παππούς μου, λοιπόν, προεῖδε τὸν θάνατό του. Ἕνα πρωί, χωρὶς νὰ εἶναι ἄρρωστος, εἶπε στὰ παιδιά του: “Φεύγω σήμερα”. Δὲν εἶπε “πεθαίνω”· “φεύγω”, εἶπε. Μίλησε μὲ τὴ γλῶσσα τῆς Γραφῆς ὁ ἁπλοϊκὸς ἐκεῖνος γέρος. “Ποῦ πηγαίνεις, πατέρα;”, τὸν ρώτησαν τὰ παιδιά του. “Ταξίδι”. “Ποῦ θὰ πᾷς;”. “Μακρινό ταξίδι”. “Μὰ ποῦ θὰ πᾶς, πατέρα;”. “Σὲ πολὺ μακρινό ταξίδι. Δὲν καταλάβατε ἀκόμη;”, τοὺς εἶπε· “πεθαίνω”. Καὶ ὅταν συγκινήθηκαν καὶ ἄρχισαν νὰ κλαῖνε τοὺς μάλωσε -ἦταν αὐστηρός. “Μὴ κλαίετε, δὲν μᾶς ἔφερε ἐδῶ ὁ Θεὸς νὰ ζήσωμε αἰωνίως. Θὰ πεθάνωμε. Δὲν εἶναι τίποτε ὁ θάνατος”. “Πατέρα, ἀφοῦ λέγεις τέτοια πράγματα, σήμερα δὲν θὰ πᾶμε νὰ δουλέψωμε -ἦταν κτίστες καὶ ἔκτιζαν ἕνα σπίτι στὸ χωριό- θὰ καθίσωμε κοντά σου”. “Ὄχι”, τοὺς εἶπε. “Θὰ πᾶτε, θὰ δουλέψετε καί, ὅταν εἶναι ὥρα, ἐγὼ θὰ σᾶς εἰδοποιήσω”. Γύρω στὸ μεσημέρι ἢ τὸ ἀπόγευμα, ἔστειλε μία κόρη καὶ τοὺς εἰδοποίησε. Μαζεύτηκαν γύρω ὅλα τὰ παιδιά του, τοὺς εἶπε λίγα λόγια, “νὰ τὰ ἀμπέλια, νὰ τὰ χωράφια, νὰ τὰ σπίτια σας, τίποτε δὲν εἶναι ὅλα αὐτὰ τὰ πράγματα, μάταια εἶναι, ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ ἔχει ἀξία. Νὰ φοβῆσθε τὸν Θεό, νὰ προσεύχεσθε, νὰ μὴ κάνετε τὴν παραμικρὴ ἀδικία σὲ κανένα καὶ νἄχετε τὴν εὐχή μου”.
Μας καλεί σήμερα η Παναγία να γιορτάσουμε αυτό το φοβερό μυστήριο της Κοιμήσεώς της. Κατ’ αρχήν, αν επιτρέπεται να πω, να γιορτάσουμε με την έννοια ότι εκείνη με την όλη ανταπόκρισή της, με την όλη αγιότητά της, με την όλη ζωή της, η οποία ολοκληρώθηκε με την κοίμησή της και τη μετάστασή της, μας έφερε ουσιαστικά και πραγματικά κοντά στον Θεό, μας φανέρωσε τον αληθινό Θεό. Τι άλλο θέλει το πλάσμα αυτό που είναι στη γη από το να συνειδητοποιήσει πλήρως και βαθιά μέσα του ότι υπάρχει πράγματι ο αληθινός Θεός, που είναι ο Ιησούς Χριστός, τον οποίο μας φανέρωσε η Παναγία με το να του δώσει την ανθρώπινη φύση από τη σάρκα της, και να είναι εις τον αιώνα τον άπαντα ο Κύριος χειροπιαστός; Αυτό να νιώσεις, και να σε διαπεράσει ηλεκτρικό ρεύμα, τρόπον τινά, σύγκορμα: ότι φανερώθηκε ο αληθινός Θεός και είναι όλος δικός μας και ότι η Παναγία το έκανε αυτό.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκεται στην πιο κρίσιμη καμπή της ψηφιακής της ιστορίας. Με το πρόσχημα της καταπολέμησης του αποτρόπαιου εγκλήματος της παιδικής κακοποίησης, οι Βρυξέλλες ανοίγουν τον ασκό του Αιόλου για την πλήρη κατάργηση των προσωπικών δεδομένων.
ΠOIΑ διδάγματα, αγαπητοί μου, αποκομίζουμε από την εορτή της Kοιμήσεως; Όσα θα σας πω, τα αντλούμε όχι από την Kαινή Διαθήκη, αλλ’ από την άλλη πηγή της Oρθοδοξίας, την ιερά παράδοση. Tι λέει λοιπόν η ιερά παράδοσης για την κοίμηση της Θεοτόκου;
Συμπληρώνονται φέτος 30 χρόνια από την άνανδρη δολοφονία του Τάσου Ισαακ και οι ένοχοι παραμένουν ακόμα ατιμώρητοι.
Ο 24χρονος Τάσος Ισαάκ δολοφονήθηκε στις 11 Αυγούστου του 1996 κατά τη διάρκεια αντικατοχικής εκδήλωσης στη νεκρή ζώνη στη Δερύνεια.
Ο Ισαάκ συμμετείχε στην πορεία μοτοσικλετιστών που είχε ξεκινήσει από το Βερολίνο με προορισμό την κατεχόμενη Κερύνεια. Στις 11 Αυγούστου 1996, όταν ομάδα μοτοσικλετιστών έφτασε στη νεκρή ζώνη στη Δερύνεια, σημειώθηκαν συγκρούσεις μεταξύ των διαδηλωτών και Τουρκοκυπρίων, καθώς και Τούρκων εθνικιστών, μεταξύ των οποίων ήταν και μέλη των «Γκρίζων Λύκων».
Δεκαπενταύγουστος! Τὸ Πάσχα τοῦ Καλοκαιριοῦ. Ἡ μεγάλη θεομητορικὴ γιορτὴ τοῦ Αὐγούστου, ἡ Κοίμηση τῆς Θεοτόκου, συγκλονίζει κάθε πιστὴ ψυχή. Ἤδη ἀπὸ τὴν πρώτη του μηνὸς στὶς ἐκκλησίες ψάλλονται καθημερινὰ οἱ Παρακλήσεις - ἐναλλὰξ ἡ Μικρὴ καὶ ἡ Μεγάλη. Οἱ πιστοὶ προετοιμάζονται -νηστεύουν, ἐξομολογοῦνται, κοινωνοῦν- γιὰ νὰ γιορτάσουν ἀληθινὰ τὸ μεγάλο πανηγύρι.
Μητέρα τῆς Ζωῆς ἡ Παναγία μεθίσταται πρὸς τὴν ὄντως Ζωή, τὸν Υἱὸ καὶ Θεό Της. Ἡ παράδοση τῆς Ἐκκλησίας ἀναφέρεται στὴν Μετάστασή Της. Χάρη σ᾿ αὐτὴν τὸ ἄχραντο σῶμα τῆς Νέας Εὔας, τῆς γυναίκας ποὺ γέννησε τὸν φθορέα τῆς φθορᾶς, δὲ γεύεται τῆς φθορᾶς τὴ δύναμη. «Ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς ἐν μνημείῳ τίθεται», ὅμως «κλίμαξ πρὸς οὐρανὸν ὁ τάφος γίνεται».
Οι Τούρκοι επιμένουν να ασεβούν στα ελληνορθόδοξα μνημεία, ψάχνοντας λίγη δανεική αίγλη για τα τηλεοπτικά τους τρέιλερ
Οι Τούρκοι συνεχίζουν ακάθεκτοι να βεβηλώνουν τα προσκυνήματα της Ορθοδοξίας, αποδεικνύοντας συνεχώς ότι ο «πολιτισμός» τους βασίζεται στον παρασιτισμό. Μη έχοντας να επιδείξουν κανένα διαχρονικό επίτευγμα, κλέβουν συνεχώς τη δόξα από τα μνημεία της Ελλάδας που κατέλαβαν με γενοκτονίες.
«Παιδί μου, ἄν ἦρθες νὰ ὑπηρετήσῃς τὸν Κύριο, ἑτοίμασε τὴν ψυχή σου γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῶν πειρασμῶν. Κάνε εὐθεῖα τὴν καρδιά σου καὶ ἔχε κουράγιο».
(Σοφ. Σειρ. β΄1-2)
Κάθε ψυχὴ ποὺ θέλει νὰ εὐαρεστήσῃ στὸν Θεό, ἄς κρατᾶ γενναῖα τὴν ὑπομονὴ καὶ τὴν ἐλπίδα, καὶ ἔτσι θὰ μπορέσῃ νὰ ἀντιμετωπίσῃ κάθε ἐπίθεση τοῦ πονηροῦ. Διότι καὶ Θεὸς, τὴν ψυχὴ ποὺ ἐλπίζει σὲ Αὐτὸν δὲν τὴν ἀφήνει νὰ πέσῃ σὲ πειρασμὸ ποὺ νὰ μὴν μπορῇ νὰ τὸν σηκώσῃ, ὥστε νὰ φτάσῃ σὲ ἀπόγνωση. Οὔτε καὶ ὁ πονηρὸς πειράζει καὶ ταλαιπωρεῖ τὴν ψυχὴ ὅσο θέλει, ἀλλὰ ὅσο τοῦ ἐπιτρέπει ὁ Θεός.
Ἁγίου Ἐφραὶμ τοῦ Σύρου
Aπο το βιβλίο του Μητροπολίτου
Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου
«ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΣΤΟΥΣ ΕΣΧΑΤΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ», εκδοση Β΄, 2008, σελ. 116-117
Και εαν η κοινωνια ειναι Σοδομα και Γομορρα
Ω Θεέ μου, τι ωραίο Ευαγγέλιο μας άφησες! Είναι αθάνατο. Όπως ο ήλιος δεν παλιώνει, έτσι και το Ευαγγέλιο δεν παλιώνει. Είναι αιώνιο. Εσείς λοιπόν έχετε μεγάλο ρόλο να παίξετε στην κοινωνία. Να έρθετε σε ρήξη με το δαιμονικό κόσμο. Να πάτε κόντρα με το ρεύμα. Να κρατήσετε την αγνότητα σας. Να διώξετε μακριά τους απατεώνες και τους εκμεταλλευτάς της παρθενικής σας ζωής. Αλλιώς προς τι έρχεσθε εδώ; Δεν γίνεται να είστε και με το διάβολο και με το Θεό. Άμα σας αρέσει η κοσμική ζωή, πηγαίνετε στον κόσμο εσείς θα πονέσετε και θα κλάψετε.
Ο Όσιος Παΐσιος ο Μέγας, ένας από τους εξέχοντες ασκητές της Αιγύπτου του 4ου αιώνα, διακρινόταν για τη σπάνια σοφία και την ευγένειά του. Κάποτε είχε δώσει το παράδειγμα ενός εκπληκτικά λεπτού και ευαίσθητου ιεραποστολικού έργου, στο οποίο η σταθερότητα της χριστιανικής μαρτυρίας συνδυαζόταν με πολύ προσεκτική στάση απέναντι σε ανθρώπους που είχαν διαφορετικές απόψεις.
Το μόνο πράγμα που μπορεί να παρατηρήσει κανείς, αμέσως μόλις κοιτάξει τα πρόσωπα των ανθρώπων στις μέρες μας, είναι μία κατάθλιψη. Μόνο λίγα παιδάκια, όχι όλα κι όχι σ’ όλες τις ώρες, δείχνουν ξένοιαστα και χαρούμενα. Η κατάθλιψη βέβαια αυτή δεν διαπιστώνεται μόνο άμεσα, αλλά συχνά και έμμεσα. Πρόσωπα οργισμένα, ανήσυχα και βιαστικά, πρόσωπα καχύποπτα ή παγερά αδιάφορα, πρόσωπα σε παραλήρημα θριάμβου για γελοίες επιτυχίες, πρόσωπα λαίμαργα για κάθε είδους ηδονές και προπαντός πρόσωπα που διψούν για παρανομία, για διαστροφή, για κάτι το αλλόκοτο ή με τη νευρασθένεια των συνεχών αλλαγών, πρόσωπα τέλος με την έκφραση της ειρωνείας στα χείλη, του χλευασμού και της αηδίας.
Γνώρισα προσωπικά τον π. Ιωσήφ στο Άγιον Όρος, όπου ασκήτευε, το 1956. Ήταν πολύ δοσμένος στην ευχή. Είχε προχωρήσει, είχε προκόψει πάρα πολύ. Προσευχόταν πολλή ώρα και μέρα και νύχτα. Και αν δεν είχε χρόνο, θα τον δημιουργούσε· τόσο πολύ αγαπούσε την προσευχή. Μάλιστα έβαζε κάπου το ξυπνητήρι, για να χτυπήσει μετά από έξι ώρες. Και αυτός είχε την ευλογία, τη χάρη αυτή από τον Θεό, να αφοσιώνεται στην ευχή έξι ώρες συνεχώς, και με τη χάρη του Θεού όχι απλώς έλεγε την ευχή, όπως κάνουμε εμείς σήμερα, αλλά βυθιζόταν μέσα στην καρδιά και μέσα εκεί στο βάθος της καρδιάς του έλεγε την ευχή. «Και έπειτα χτυπάει –λέει– το ξυπνητήρι και συνέρχομαι από την όλη αυτή αφοσίωση και κάνω τις δουλειές μου». Είχε ιδιαίτερη χάρη. Και ενώ ήταν σχεδόν εντελώς αγράμματος, ανεδείχθη σε μεγάλο άγιο και θεολόγο, προχωρημένο εμπειρικά στα πνευματικά θέματα.
Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης
Τώρα που πέρασε ο Δεκαπενταύγουστος και ξημέρωσε η επόμενη ημέρα, νιώθω πως αξίζει να κάνουμε μια μικρή στάση και να κοιταχτούμε όλοι λίγο στον καθρέφτη.Τελικά, είμαστε για την Παναγία ή είμαστε για τα πανηγύρια;
Δεν το γράφω για να καταδικάσω τη χαρά, ούτε για να πω πως ο χριστιανός πρέπει να ζει σκυθρωπός. Η Ορθοδοξία γνωρίζει τη χαρά, το πανηγύρι, το κοινό τραπέζι, την ανθρώπινη συντροφιά. Γνωρίζει όμως και το μέτρο.
Το πρόβλημα αρχίζει όταν ξεχνάμε τι ακριβώς γιορτάζουμε.
Mὲ τρία πράγματα ἐμεγάλυνεν ἡ Παρθένος Μαρία τὸν Κύριον· πρῶτον, μὲ νοήματα μεγάλα καὶ ὑψηλὰ καὶ ἄξια τῆς τοῦ Θεοῦ μεγαλειότητος· διότι αὐτὴ εἰς ὅλην της τὴν ζωὴν καὶ μάλιστα κατὰ τὸ διάστημα ἐκεῖνο τῶν δώδεκα χρόνων, κατά τὸ ὁποῖον εὑρίσκετο μέσα εἰς τὰ ἅγια τῶν ἁγίων, εἰς ἄλλο δὲν ἐκαταγίνετο καὶ ἐσχόλαζε, πάρεξ εἰς τὴν θεωρίαν, ἢ μᾶλλον εἰπεῖν, θεοπτίαν τοῦ Θεοῦ· ὑπεράνω γὰρ πάσης μικροπρεποῦς θεωρίας τῶν τοῦ κόσμου γηΐνων πραγμάτων γενομένη καὶ πάντων ὁμοῦ αἰσθητῶν τε καὶ νοητῶν ὑπεραναβᾶσα, ἀλλὰ καὶ πασῶν τῶν τῆς ψυχῆς δυνάμεων, τῆς αἰσθήσεως, λέγω, καὶ φαντασίας καὶ δόξης καὶ τῶν τῆς διανοίας διαφόρων συλλογισμῶν, μὲ μόνον τὸν νοῦν ἀνειδέως καὶ ἀσχηματίστως ἐπέβαλε τῇ θεωρίᾳ τοῦ Θεοῦ, ὡσὰν ἕνας ἀσώματος Ἄγγελος, καθὼς ὑψηγορεῖ περὶ αὐτῆς ὁ τῆς Θεσσαλονίκης Γρηγόριος ἐν τῷ εἰς τὰ Εἰσόδια α΄ λόγῳ αὐτοῦ· μόνη καὶ μόνον τὸν Θεὸν θεωροῦσα, καὶ μόνη παρὰ τοῦ μόνου Θεοῦ θεωρουμένη· μόνη καὶ μόνον τοῦ Κυρίου μεγαλυνομένη· μόνη καὶ μόνου τοῦ Κυρίου ἐρῶσα, καὶ μόνη παρὰ μόνου τοῦ Κυρίου ἐρωμένη.
Παντελής Καρύκας
Το Κατάρ ξοδεύει εκατομμύρια για την κατασκευή τζαμιών που ελέγχονται από τους Ισλαμιστές σε όλη την Ευρώπη, αλλά δεν επιτρέπει στους Χριστιανούς να χτίσουν χώρους λατρείας στο Κατάρ.
Το Ισλαμικό Κέντρο των 10 εκατομμυρίων ευρώ στη Ριέκα της Κροατίας, το οποίο άνοιξε το 2013, χρηματοδοτήθηκε πλήρως από το Κατάρ, γράφει το visegrad24 Όπως τα περισσότερα συγκροτήματα που ελέγχονται από τους Ισλαμιστές και χρηματοδοτούνται από το Κατάρ, αυτό στη Ριέκα δεν είναι απλώς ένας χώρος προσευχής για τους Μουσουλμάνους.
 |
| ΦΩΤΟ: ΕΟΔ |
Του Πρεσβυτέρου Αναστασίου Γκοτσόπουλου, Εφημερίου Ι. Ν. Αγ. Νικολάου Πατρών
Θεμελιώδης αρχή του Κανονικού Δικαίου που απορρέει από την Ορθόδοξη εκκλησιολογία είναι ότι κάθε κληρικός, κάθε εκκλησιαστική κοινότητα, κάθε τόπος υπάγεται σε μία συγκεκριμένη εκκλησιαστική επαρχία υπό ένα επίσκοπο και μία Σύνοδο και δι’ αυτής της Συνόδου υφίσταται η κοινωνία με την ανά την οικουμένη Εκκλησία του Χριστού. Συνέπεια αυτής της αρχής είναι ότι ο κάθε επίσκοπος ασκεί αποκλειστική ποιμαντική (πνευματική και διοικητική) εξουσία εντός των ορίων της επαρχίας του και αντίστοιχα το ποίμνιό του έχει την πνευματική και διοικητική εξάρτηση από τον συγκεκριμένο επίσκοπο και μόνο. Η υπαγωγή στη συγκεκριμένη δικαιοδοσία καθίσταται φανερή με τη μνημόνευση του οικείου ποιμενάρχου στη Θ. Λειτουργία.
❈ Οἱ ἄλλοι πού πιστεύουν τά ὄνειρα καί διαβάζουν ὀνειροκρίτες και λένε:
- Νά δοῦμε αὐτό τώρα τί σημαίνει;.. Τί θά γίνει τώρα;... Τί εἶναι αὐτό πού εἶδα.. καί ρωτάει ἡ μία τήν ἄλλη, καί τί εἶναι αὐτό πού εἶδες..
Καί τῆς βγαίνει τό ὄνειρο! Καί λέει:
Στις μέρες μας πληγώνουμε διαρκῶς τήν Παναγιά μέ τά καμώματά μας. Ἡ μεσίτρια τοῦ κόσμου ἀποστρέφει τό πρόσωπό Της ἀπό μᾶς. Ἕως πότε θὰ μᾶς κοιτάζει καί θά μᾶς προσέχει, ἐνῶ ἐμεῖς χαζεύουμε ἄλλα πρόσωπα καί πράγματα; Τά μηνύματα πού προσπαθεῖ νά περάσει, θλιβερά καί δυσάρεστα· πρίν ἀπό μερικά χρόνια στό περιβόλι Της, στό Ἅγιον Ὄρος, μεγάλη πυρκαγιά κατέτρωγε τά πάντα κατά τό Δεκαπενταύγουστο. Οἱ λιτανεῖες, ἀντί να σβήνουν τή φωτιά, δυνάμωναν τούς ἀνέμους.
Πιό πρόσφατα, πρίν ἀπό δυό χρόνια περίπου, ἑλικόπτερο στό ὁποῖο ἐπέβαιναν ἐκκλησιαστικοί ἄνδρες, κατέπεσε λίγο ἔξω ἀπό τόν Ἄθωνα, στό ἀρχιπέλαγος τοῦ Αἰγαίου. Ἕνα χρόνο ἀργότερα, τήν παραμονή τῆς Κοιμήσεώς Της, ἀεροπλάνο συνετρίβη στο νομό Ἀττικῆς μέ 121 ἐπιβάτες νεκρούς· ἀνάμεσά τους, σαράντα παιδιά. Ἡ Παναγία μας ὑποφέρει μέ τά ἄτακτα παιδιά Της. Στίς γιορτές Της, ἀντί να μοιράζει «γλυκά», παρακολουθεῖ μέ πόνο το ξετύλιγμα τῶν συμφορών.
«Ἀλλοίμονο σὲ σᾶς τοὺς χορτάτους, διότι θὰ πεινάσετε».
(Λουκ. στ΄25)
Ὁ κοιλιόδουλος ἄνθρωπος γίνεται ἄχρηστος γιὰ τὴν παροῦσα ζωὴ καὶ ἀνίκανος νὰ ἐκτελέσῃ κάποιο ἔργο ἀγαθό. Ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ζοῦν διαρκῶς μέσα στὶς ὑλικὲς ἀπολαύσεις καταλαμβάνονται ἀπὸ σοβαρὰ καὶ ἀθεράπευτα νοσήματα. Ἐπειδὴ νομίζουν ὅτι γεννήθηκαν σ΄ αὐτὸ τὸν κόσμο μόνο γιὰ νὰ ζήσουν μέσα στὶς ὑλικὲς ἀπολαύσεις, γι΄ αὐτό, ἀφοῦ διαρρήξουν τὴν κοιλία τους ἀπὸ τὴν πολυφαγία καὶ παχύνουν τὸ σῶμα τους, δὲν κερδίζουν καὶ δὲν κατορθώνουν τίποτε ἄλλο, ἀπὸ τὸ νὰ προετοιμάσουν μὲ τὶς σάρκες τους πλουσιώτερο τραπέζι γιὰ τοὺς σκώληκες τοῦ τάφου.
Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου
Εκείνος που γνώρισε την ασθένεια της ανθρώπινης φύσεως, αυτός δοκίμασε τη θεία δύναμη. Και επειδή άλλα έχει κατορθώσει κι άλλα επιδιώκει να κατορθώσει με τη θεία δύναμη, δεν εξευτελίζει ποτέ κανένα άνθρωπο. Γιατί γνωρίζει ότι όπως βοήθησε ο Θεός τον ίδιο και τον ελευθέρωσε από πολλά και φοβερά πάθη, έτσι είναι σε θέση να βοηθήσει και όλους, όταν θέλει και μάλιστα εκείνους που αγωνίζονται γι’ Αυτόν· αν και για λόγους που μόνος Εκείνος γνωρίζει, δεν τους ελευθερώνει όλους μαζί από τα πάθη, αλλά ξεχωριστά, ως αγαθός και φιλάνθρωπος γιατρός, ελευθερώνει τον καθένα που προσπαθεί.
