Στὶς 21μ.μ. τῆς 3ης Μαῒου 2026 ὁλοκληρώθηκαν μὲ ἐπιτυχία οἱ ἐργασίες τῆς ἡμερίδος ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ ποὺ διοργάνωσε ἡ ΕΣΤΙΑ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ μὲ μεγάλη συμμετοχὴ πιστῶν. Μετὰ τὶς ἕξη εἰσηγήσεις ἐξήχθησαν τὰ ἀκόλουθα πορίσματα :
Παπα-Ηλίας Υφαντής
Η Κυριακή (των Πατέρων), είναι η Κυριακή των τσοπάνηδων και των λύκων. Και, για να μην πείτε ότι λέω υπερβολές, σας διευκρινίzω ότι τα λόγια αυτά είναι του Παύλου.
Ο Παύλος, μας λέει η σημερινή περικοπή του αποστολικού αναγνώσματος (Πράξεων: Κ: 16-18, 28-36), πηγαίνει στα Ιεροσόλυμα, όπου τον περιμένει, για να τον κατασπαράξει, η εβραϊκή λυκόστανη. Δεν φαίνεται ωστόσο να τον απασχολεί τόσο η εβραϊκή λυκόστανη, που θα βρει μπροστά του, όσο η “χριστιανική” λυκόστανη, που θ’ αφήσει πίσω του.
Καταλήστεψαν οι παπικοί την Εκκλησία του Χριστού και οι εκ των Ορθοδόξων οικουμενιστές φροντίζουν οι ληστές να εισέρχονται στα Ιερά με τιμές, ως ευεργέτες! Η τίμια κάρα του Αγίου Αποστόλου Τίτου εκλάπη κατά την περίοδο της Ενετοκρατίας (1669*) [1] και επέστρεψε -αν όντως πρόκειται περί της αληθινής τιμίας κάρας- από την Βενετία στο Ηράκλειο επί Μητροπολίτου Κρήτης κυρού Ευγενίου (Ψαλλιδάκη) μετά από παρέμβαση του μασόνου πατριάρχου Αθηναγόρα το 1966. Ένα χρόνο πριν το 1965, ο μασόνος πατριάρχης είχε προβεί στην άρση των αναθεμάτων με τον «πάπα» Παύλο τον ΣΤ’.
Γράφει ὁ κ. Παῦλος Κλιματσάκης, διδάκτωρ Φιλοσοφίας
Εἰσαγωγὴ
Ζοῦμε σὲ μία ἄθεη ἐποχή. Πολὺ εὔκολα καὶ ἀπροβλημάτιστα διάφοροι δηλώνουν ὅτι εἶναι ἄθεοι, χωρὶς νὰ συνειδητοποιοῦν ὅτι οὐσιαστικὰ στρέφονται ἐνάντια στὸν ἴδιο τους τὸν ἑαυτό, καθὼς δὲν ἀντιλαμβάνονται ὅτι ὄχι μόνο ὑπάρχει θεός, ἀλλὰ καὶ ὅτι μᾶς ἔπλασε, γιὰ νὰ γίνουμε καὶ ἐμεῖς Υἱοὶ Θεοῦ ἢ κατὰ χάριν θεοί. Ὁ Θεὸς ἐμφύτευσε μέσα μας τὴν τάση γιὰ τὸ ἄπειρο καὶ ὡς ἐκ τούτου ὁ φυσιολογικὸς ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ θέλει νὰ συναντήσει τὸν Θεό. Ἡ χριστιανική μας παράδοση ἀποδεικνύει περαιτέρω ὅτι ἡ συνάντηση μὲ τὸν Θεὸ εἶναι πλέον δυνατὴ μέσῳ τοῦ Θεανθρώπου, μέσῳ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Εἶναι πλέον δυνατὸν ὁ ἄνθρωπος νὰ βιώσει τὴν ἑνότητα μὲ τὸν Θεὸ ἀκόμη καὶ ἀπὸ αὐτὴν τὴν ζωή. Ἑπομένως, τὸ νὰ ἀρνεῖται κανεὶς τὸν Θεὸ σημαίνει νὰ ἀρνεῖται τὸν ἑαυτό του καὶ ἀποδεικνύει ἔτσι ὅτι εἶναι ἀ-νόητος, δηλαδὴ δὲν σκέφτεται λογικὰ καὶ φυσιολογικά.
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ
Εν Πειραιεί τη 18η Μαΐου 2026
ΣΧΟΛΙΟ ΣΤΗΝ ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΟΥ «ΠΑΠΑ» ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΓΓΛΙΚΑΝΗΣ «ΠΡΙΜΑΤΟΥ»
Σε προηγούμενες ανακοινώσεις μας είχαμε σχολιάσει τον διορισμό γυναίκας ως «Πριμάτου» της Αγγλικανικής «Εκκλησίας», της πρώην νοσηλεύτριας Σάρας Μάλαλι, υπό την άποψη της ορθόδοξης εκκλησιολογίας και της δισχιλιόχρονης παράδοσης της Εκκλησίας μας[1]. Ακόμη σχολιάσαμε τα τεράστια προβλήματα που προκάλεσε η αναρρίχησή της στον «αρχιεπισκοπικό θρόνο» του Κατέρμπουρι, με αποκορύφωμα το σχίσμα που δημιουργήθηκε[2].
Aπο
το βιβλίο Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου
«ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΣΤΟΥΣ ΕΣΧΑΤΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ», εκδοση Β΄,
2008, σελ. 45-47
O π. Αυγουστίνος απευθύνεται σε ένα μικρό μαθητή και τον ρωτά·
Για λέγε μου. Εάν σε πιάσει ένας και σου πει «Έλα ᾽δω.
Να βλαστημήσεις το Χριστό, αν θέλεις να ζήσεις. Αν δεν τον βλαστημήσεις, θα σου
κόψω το κεφάλι έτσι, κραπ». Έχει ένα μαχαίρι για να σου κόψει το κεφάλι. Τι θα
κάνεις; Ε; Θα βλαστημήσεις το Χριστό; Πες μου, τι θα κάνεις; Δε μιλάς καθόλου;
Τίποτα δε λες;
Κρατάει ένα μαχαίρι και σου λέει, «Κοίταξε καλά. Αν βλαστημήσεις το Χριστό,
θα σ΄ αφήσουμε να ζήσεις αν δεν βλαστημήσεις, κρρρρραπ, πάει το κεφάλι». Τι θα
κάνεις;
Στὸ Θεὸ δὲν εἶναι ἀρεστὸ ἐκεῖνο ποὺ γίνεται ἀπὸ ἀνάγκη, ἀλλ΄ ἐκεῖνο ποὺ κατορθώνει κανεὶς μὲ τὴν ἀρετή. Ἡ δὲ ἀρετὴ κατορθώνεται μὲ τὴν ἐλεύθερη βούληση καὶ ὄχι μὲ τὸν καταναγκασμό. Ἡ δὲ ἐλεύθερη βούληση ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν προσωπική μας ἐκλογή. Αὐτὴ ἡ προσωπικὴ ἐκλογή εἶναι τὸ αὐτεξούσιο.
Μεγάλου βασιλείου, Ὅτι οὐκ ἔστι αἴτιος τῶν κακῶν ὁ Θεός, ΕΠΕ 7,110
Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΜΓ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 2733
Κυριακὴ τοῦ Τυφλοῦ (Ἰω. 9,1-38)
17 Μαΐου 2026
Ἡ παραβολή τοῦ Σαμαρείτου δέν εἶναι μόνο μία παραβολή, εἶναι ταυτόχρονα καί μία ἀποκάλυψις τῆς μελλοντικῆς ἀποστολῆς τῆς Ἐκκλησίας· εἶναι καί μία ὑποχρέωσις τοῦ ἀνθρώπου νά ὁμοιάση μέ τόν Σαμαρείτη καί νά προκόψη στό δικό του τό ἔθνος (διότι ὁ Σαμαρείτης κατήγετο ἀπό ἄλλο ἔθνος, παρότι ἔπεσε σέ ληστές ἄλλου ἔθνους). Ἡ κατάβασις ἀπό τήν Ἱερουσαλήμ στήν Ἰεριχώ, σημαίνεται ἡ πτῶσις τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τήν κατάστασι τοῦ παραδείσου τῆς ἀγαθῆς συνειδήσεώς του στήν κατάστασι τοῦ κόσμου αὐτοῦ, ὅπου τραυματίσθηκε ἀπό τούς ληστές καί ἔμεινε σχεδόν ἡμιθανής.
«Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ»
Το πρόβλημα στην προσευχή είναι να μην ξεφεύγει η σκέψη σου, να μην απομακρύνεται από τα λόγια της. Όταν μπορείς στην αρχή και σκέπτεσαι μόνο τα λόγια και σου γίνει αυτό κατάσταση, τότε αρχίζεις και νιώθεις μέσα σου γλύκα, χαρά, ευχαρίστηση. Και έπειτα πια σιγά-σιγά εξοικειώνεσαι, συνηθίζεις, μαθαίνεις να βαδίζεις και το λες άνετα. Δεν φεύγει τόσο εύκολα η σκέψη σου. Και όσο προχωρείς, τόσο δυσκολώτερα φεύγει η σκέψη σου. Και έτσι περιορίζεσαι σε αυτές τις προσευχές. Δεν θέλεις να λες τίποτα άλλο. Όλα τα προβλήματά σου τακτοποιούνται λέγοντας δύο λέξεις, «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με» ή «Ο Θεός, ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ» ή «Δόξα Σοι, ο Θεός». Ή κάποιοι άλλοι έλεγαν έναν στίχο από τον ψαλμό «Μη ημίν, Κύριε, μη ημίν, αλλ’ η τω ονόματί σου δος δόξαν» (Ψαλμ. 113:9). Να, με μερικές λέξεις μόνο έκαναν μια συνεχή προσευχή.
Τοῦ κ. Χρήστου Ἱ. Π. Κολοβοῦ, Ἀνεξαρτήτου Ἐνεργειακοῦ Συμβούλου, Δρ Μηχανικοῦ Μεταλλείων –
Μεταλλουργοῦ Μηχανικοῦ ΕΜΠ, τ. Διευθυντοῦ Μεταλλευτικῶν Μελετῶν & Ἔργων ΔΕΗ ΑΕ / Λιγνιτικὸν Κέντρον Δυτικῆς Μακεδονίας
Σύμφωνα μὲ δημοσιεύματα, ἀπαντώντας στὴ Βουλὴ γιὰ τὴ λιγνιτικὴ μονάδα Πτολεμαΐδα 5 ὁ (μὴ αἱρετὸς) Ὑφυπουργὸς Ἐνέργειας κ.Τσάφος ἰσχυρίστηκε ὅτι «ἡ μονάδα δὲν εἶναι οἰκονομικὰ ἀνταγωνιστικὴ» καὶ ὅτι ἡ ποιότητα τοῦ Ἑλληνικοῦ λιγνίτη εἶναι «χαμηλή». Ὁ μῦθος γιὰ τὴν ποιότητα τοῦ Ἑλληνικοῦ λιγνίτη ἐπανέρχεται κατὰ καιρούς, γιὰ νὰ κουκουλώσει τὴν ΠΟΛΙΤΙΚΗ ἀπόφαση/σκάνδαλο, γιὰ ἀντικατάσταση τοῦ 100% ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ λιγνίτη μὲ τὸ 100% ΕΙΣΑΓΟΜΕΝΟ φυσικὸ ἀέριο (βλ. Πρακτικὰ Βουλῆς, Συνεδρίαση Η΄, 14/10/2010, Ὑφυπουργὸς Ἰω. Μανιάτης). Ἡ ποιότητα τοῦ λιγνίτη σὲ τίποτα δὲν ἐμπόδισε νὰ τροφοδοτήσει τὴ χώρα μὲ φθηνὸ ἠλεκτρισμὸ γιὰ δύο γενιὲς Ἑλλήνων καὶ τὸν μῦθο αὐτὸ τὸν ἔχουμε ἀντικρούσει ἤδη τὸ 2014.
ΜΕΡΟΣ Α΄
Στὰ προηγούμενα μαθήματα προπαγάνδας παρουσιάσθηκαν οἱ τεχνικὲς κατατρομοκράτησης τῶν πολιτῶν μέσῳ τῆς κατασκευῆς καὶ ἐπίκλησης μπαμπουλοειδῶν «κρίσεων», οἱ ὁποῖες διαδέχονται ἡ μία τὴν ἄλλη ἢ ἐξελίσσονται παράλληλα.
Εἶναι, λοιπόν, πολὺ σημαντικὸ νὰ κατανοηθεῖ ὅτι ἡ διαρκὴς ὑπενθύμιση τῶν διαδοχικῶν ἢ παράλληλων κρίσεων ποὺ μαστίζουν τὴν ἀνθρωπότητα ἢ ἕνα λαὸ καὶ προβάλλονται ὡς λόγοι γιὰ τὴν κήρυξη τῶν ἀντίστοιχων «πολέμων» (κατὰ τῆς πανδημίας, τῆς κλιματικῆς ἀλλαγῆς, τῆς ἀκρίβειας κ.ο.κ.) συνδέεται στενὰ μὲ τὸν τρόπο ἀντίδρασης τῶν βρεφῶν στὸν κίνδυνο. Ὅπως σημειώνεται στὸ βιβλίο «Εἰσαγωγὴ στὴν Κοινωνικὴ Ψυχολογία» τῶν Χιούστοουν / Στρέμπε / Γιόνας (Hewstone / Stroebe / Jonas), ἐπιστ. ἐπιμ.: Γ. Ἀμπακούμπκιν, μτφ.: Τ. Πλυτᾶ, σελ. 421):
Προσέγγιση τῶν πνευματικῶν διεργασιῶν τῆς δεκαετίας τοῦ 1970 καὶ ὁ μακαριστὸς Γέρων Αἰμιλιανός Σιμωνοπετρίτης
Γέρων Τύχων
Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυρονικήτα Ἁγίου Ὄρους
Ὀμιλία στὸ Διεθνὲς Θεολογικὸ Συμπόσιο γιὰ τὸν Γέροντα Αἰμιλιανό, Ἀθήνα, 9 Μαΐου 2026.
[ἀπομαγνητοφώνηση, ὑπότιτλοι: Ἀναλόγιον, 16/5/2026]
Χριστὸς ἀνέστη [Ἀληθῶς ἀνέστη].
Γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ ἀποτιμήσουμε καὶ νὰ ἀξιολογήσουμε τὴν πνευματικὴ συγκρότηση καὶ κατ' ἐπέκταση τὴν προσφορὰ τοῦ σεβαστοῦ Γέροντος Ἀρχιμανδρίτου Αἰμιλιανοῦ, ἐκτιμοῦμε ὡς ἀναγκαῖο νὰ ἀναφερθοῦμε ἔστω καὶ συνοπτικὰ στὸ πνευματικὸ κλίμα, καθὼς καὶ στὴν εὐρέως ἐπικρατοῦσα θεολογικὴ νοοτροπία στὰ μέσα τοῦ 20οῦ αἰῶνα.
Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση
Διαβάζουμε συχνὰ σχόλια γιὰ διάφορες κοσμικὲς δραστηριότητες νέων μητροπολιτῶν προκειμένου νὰ ἐνισχύσουν σκοπούς ποὺ μόνοι τους ἐπιλέγουν. Συνήθως διοργανώνουν μουσικὲς ἐκδηλώσεις, γιὰ νὰ ἱκανοποιήσουν τὴ φιλοδοξία τους, νὰ προβληθοῦν στὸ λαὸ ὅτι ἐνδιαφέρονται γι᾽ αὐτὸν καὶ βρίσκονται στὸ πλευρό του. Παράλληλα δὲν παραλείπουν νὰ πουλήσουν εἰσιτήρια γιὰ τὶς ἀνάγκες τῶν ἱδρυμάτων τῶν μητροπόλεών τους!
20210513
Τον Μάρτιο 1821, ξεσπά η επανάσταση στην Πελοπόννησο. Η φλόγα της, κατά το πέρασμα του καιρού, μεταδίδεται σε Στερεά Ελλάδα, Αιγαίο, Θεσσαλία, Μακεδονία και αλλού. Από τον Σεπτέμβριο του 1820 υπάρχει ένα κλίμα ενθουσιασμού στη Θεσσαλονίκη για την επερχόμενη επανάσταση. Ο ιεροδικαστής (μουλάς) της Θεσσαλονίκης Χαϊρουλάχ καταγράφει στο Οδοιπορικό του (δηλαδή στο Ημερολόγιο δράσης και γεγονότων). Γράφει, λοιπόν, στον σουλτάνο Μαχμούτ τον Β΄ «έχουν ένα, δυο σχολειά και μερικές εκκλησίες που η πιο μεγάλη είναι αυτή που ονομάζουν Μηνά εφέντη και που μέσα στα κελιά της μαζεύονται όλοι οι πρόκριτοι και συζητούν για το Πατριαρχείο, για το Φανάρι και για το Μοριά. Τη μέρα που έφθασα και πήγα στο κονάκι, είχαν φέρει εκεί μπροστά στον Γιουσούφ μπέη έναν μεσήλικα άπιστο, Μεστανέ εφέντη, γιατί, λέγει, μάθαινε στα παιδιά τους ένα τραγούδι, γραμμένο από έναν άπιστο της Θεσσαλίας (πρόκειται για τον Ρήγα Φεραίο) που η μεγαλειότης σου, με προγενέστερο προσκυνητό φιρμάνι Σου, είχε καταδικάσει».
 |
| Ιησούς Χριστός ο Φιλάνθρωπος, Μητρόπολις Μόρφου |
Αφήγηση του Πανιερωτάτου Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου, η οποία δημοσιεύτηκε στο συλλογικό τόμο των εκδόσεων Ακρίτας “2000 χρόνια μετά…” Τί να με λέγουσιν οι άνθρωποι είναι; (έτος 2000 μ.Χ.)
Ο τόπος μας έχει κρυμμένους θησαυρούς. Κι εμείς συχνά τους αγνοούμε και τρέχoυμε ψάχνοντας σε μακρυvά βoυvά και όρη. Ψάχνουμε στα μovαστήρια, εvώ πoλλές φoρές είvαι μέσα στo σπίτι μας, στo χωριό μας, στoν τόπo μας. Τα γεγονότα που θα αφηγηθώ δεικνύουν του λόγου το αληθές.
(Из књиге Митрополита Флорине Августина:»Један поглед на Свето Писмо», књига 3, стр. 197-206, српски језик)
(Ἀπό το βιβλίο τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης Αὐγουστῖνο: «Ἕνα Βλέμμα στὸ Πανόραμα τῆς Ἁγίας Γραφῆς», τευχος Γ´, σελ.197-206, στὰ Σέρβικα
„Вера без дела је мртва» (Јак. 2,26)
Драги моји, двадесета књига Новога завета јесте Саборна посланица апостола Јакова. Ко је био Јаков? Он је написао ову посланицу.
Nazrul Islam
Ένα νέο χάσμα αναδύεται: μεταξύ των εργαζομένων που χρησιμοποιούν Τεχνητή Νοημοσύνη στην εργασία και εκείνων που διοικούνται από αυτήν.
Ο πραγματικός κίνδυνος που θέτει η Τεχνητή Νοημοσύνη στην εργασία δεν είναι μόνο η απώλεια θέσεων εργασίας – είναι το αυξανόμενο χάσμα μεταξύ των ανθρώπων που χρησιμοποιούν την Τεχνητή Νοημοσύνη για να επεκτείνουν τις δεξιότητές τους και εκείνων των οποίων η εργασιακή ζωή διαμορφώνεται ολοένα και περισσότερο από αδιαφανή, τροφοδοτούμενα από την Τεχνητή Νοημοσύνη συστήματα επιτήρησης και ελέγχου.
Αὐτὸ τὸ μέγιστον θαυμαστὸν γεγονὸς τὸ ἀπὸ Αἰῶνος Αἰώνων , ἡ ἐμφάνιση τοῦ Ἀκτίστου Ἁγίου Φωτὸς στὸν Πανάγιο Τάφο στὰ Ἱεροσόλυμα ἐπαναλαμβάνεται κάθε Πάσχα.
Τὸ Μεγάλο Σάββατο μετὰ τὴν πρώτη Ἀνάσταση καὶ τὴν κάθοδο τοῦ Χριστοῦ μας στὸν Ἅδη, ποὺ ἐλευθέρωσε τὰ φυλακισμένα πνεύματα, σὺν καὶ τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου Τοῦ Προδρόμου ποὺ βρισκόταν 6 μῆνες στὸν Ἅδη, καὶ κήρυξε στὸν Ἅδη, ὅπως ἀναφέρεται στὸ τροπάριό του καὶ ἔφθασε στὸ βάθος τοῦ Ἅδη καὶ ἐλευθέρωσε ὅσους πιστέψανε μὲ πρῶτο τὸν Ἀδὰμ καὶ τὴν Εὔα, τοὺς προπάτορές μας. Τὸ Ἅγιο Φῶς ποὺ βγαίνει στὸν Πανάγιο Τάφο, δόθηκε ὡς δῶρο στοὺς πιστούς, γιὰ νὰ χαίρονται ὅλοι μαζὶ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου ποὺ κατὰ τὴν ἐπαγγελία του προμηνύει καὶ τὴν δική μας Ἀνάσταση, γιὰ ὅσους Τὸν πίστεψαν καὶ Τὸν πιστεύουν. Εἶναι μήνυμα χαρᾶς καὶ δέους ὄντως τὸ γεγονὸς ποὺ συνέτριψε τὸν θάνατο, κατάργησε τὸν διάβολο καὶ ὁδοποίησε τὴν ὁδὸν τοῦ Παραδείσου, μὲ πρῶτον τὸν ληστὴ ἐκ δεξιῶν του, ποὺ μὲ τὴν μετάνοια καὶ τὴν συμπόνια ποὺ ἔδειξε στὸν Χριστὸ χωρὶς νὰ γνωρίζει ὅτι ἦταν ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ἐπέπληξε τὸν ἀσεβῆ καὶ κακοπροαίρετο ἐξ ἀριστερῶν ληστή, λέγοντας : «Ἐμεῖς ἀνάλογα τί πράξαμε πληρώνουμε, αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος ὅμως εἶναι ἀθῶος». Τότε ξαφνικὰ ἄστραψε ἡ θεότητα καὶ φωτίστηκε ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα καὶ εἶπε «Μνήσθητί μου Κύριε, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βασιλείᾳ σου» καὶ ὁ Κύριος ἀπάντησε ἀμέσως «Σήμερον μετ’ ἐμοῦ ἔσῃ ἐν τῷ Παραδείσῳ».
Αἱ χεῖρες τῶν βουλευτῶν, “ἐρράπισαν” τὸν Κύριον, ψηφίζουσαι “Σοδομονόμους”.
Δοξάζουν νῦν τὸν Πατριάρχην τοῦ Φαναρίου
ΜΗ ΕΞΟΡΚΙΖΩΝ, ΒΑΡΘ/ΜΑΙΟΣ ΣΚΕΠΕΙ ΔΑΙΜΟΝΙΑ ΒΟΥΛΗΣ
Στυλιανός Καβάζης
«∆έν εἶναι καθόλου παράξενο, ἐάν ἡ Ἐκκλησία γράψει µιά προσευχή γιά προστασία ἀπό τόν “πολιτισµό”… µέ τήν ἔννοια ὅτι ὁ πολιτισµός χωρίς τό Θεό, ἀποτελεῖ ἄθροισµα ὅλων τῶν κακιῶν…» (~Αγιος Νικόλαος Βελιµίροβιτς~)
Ίσως τελικά να μην υπάρχει πιο ειλικρινής καθρέφτης μιας κοινωνίας από τα θεάματα που την διασκεδάζουν. Η Eurovision είναι απλώς ένας μουσικός διαγωνισμός. Είναι ένα πολιτισμικό σύμπτωμα, ένα ακόμη σημείο των καιρών. Ένα πολύχρωμο πανηγύρι θορύβου, υπερβολής, αισθητικής αποσύνθεσης και πνευματικής εξάντλησης, που βαφτίζεται «γιορτή», επειδή η εποχή μας φοβάται να κοιτάξει κατάματα το υπαρξιακό της κενό.
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού
Η ηπειρωτική γη, όπως και ολόκληρη η Ελλάδα και η Βαλκανική, ανάδειξε πολλούς Νεομάρτυρες στα μαύρα χρόνια της τουρκοκρατίας. Στις τραχιές και απομονωμένες ηπειρώτικες περιοχές οι Ορθόδοξοι Έλληνες καλλιέργησαν και κράτησαν το θησαυρό της αληθινής μας πίστεως στο Χριστό και έδωσαν την μαρτυρία τους, όταν χρειάστηκε, μη λογαριάζοντας το κόστος της ομολογίας τους, το οποίο συχνά άγγιζε και αυτή τη ζωή τους. Ένας από τους καλλίνικους ηπειρώτες Νεομάρτυρες υπήρξε και ο άγιος Νεομάρτυς Νικόλαος εκ Μετσόβου, ένας ηρωικός και γενναίος αθλητής του Χριστού.
Γεννήθηκε στο Μέτσοβο στις αρχές του 17ου αιώνα. Το επώνυμό του ήταν Μπασδάνης. Οι γονείς του ήταν ευσεβείς άνθρωποι, οι οποίοι του ενέπνευσαν από παιδί την πίστη στο Χριστό και την Ορθοδοξία. Τα παιδικά του χρόνια τα πέρασε μέσα σε απερίγραπτη φτώχεια και ταλαιπωρίες. Όταν μεγάλωσε, πήρε την ευχή των γονέων του και κατέβηκε στα Τρίκαλα, για να αναζητήσει καλλίτερες συνθήκες ζωής.
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού
Όταν η πατρίδα μας βρισκόταν στη σκληρή δουλεία της τουρκοκρατίας, ο Θεός ευδόκησε να αναδεικνύονται μεγάλα πνευματικά αναστήματα, άξιοι ποιμένες και εκκλησιαστικοί ηγέτες, για να ποιμαίνουν επάξια το σκλαβωμένο Γένος μας. Ένας από αυτούς υπήρξε και ο άγιος Αθανάσιος ο Νέος, ο Θαυματουργός Επίσκοπος Χριστιανουπόλεως στη Μεσσηνία.
Γεννήθηκε στην Καρύταινα της Γορτυνίας περί το 1640. Κάποιοι βιογράφοι του αναφέρουν την πληροφορία ότι γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1644. Οι γονείς του ονομαζόταν Ανδρέας και Ευφροσύνη και είχαν άλλα τρία παιδιά. Το κοσμικό του όνομα ήταν Αναστάσιος Κορφηνός. Έλαβε από τους ευσεβείς γονείς του την ευλάβεια και την πίστη στο Θεό, δείχνοντας από παιδί την κλήση του να αφιερωθεί στο Θεό και στην υπηρεσία της Εκκλησίας.
Τα πρώτα του γράμματα τα έμαθε μάλλον στην γενέτειρά του και αργότερα συνέχισε τις σπουδές του στην ξακουστή σχολή της Ιεράς Μονής Φιλοσόφου στην Αρκαδία. Συνέχισε μετά ως κληρικός τις ανώτερες σπουδές του, ως κληρικός στην Κωνσταντινούπολη.
