Σε κάτι τέτοιες στιγμές όπως αυτή που έλαβε χώρα στο γήπεδο του ΑΠΟΕΛ στην Κύπρο, ο αθλητισμός ξαναβρίσκει τη χαμένη του ταυτότητα και το ποδόσφαιρο γίνεται έκφραση παλλαϊκής συνείδησης, έτσι όπως ήταν στα πρώτα αγνά του χρόνια. Και πόσο μάλλον ξεχωρίζει αυτή η συνείδηση, όταν μια κατάμεστη κερκίδα εκδηλώνει την πίστη της στην Ορθοδοξία με ένα πανέμορφο γιγάντιο πανό.
Ἡ Ἐκκλησία εἶναι πνευματικὸ ἰατρεῖο καὶ πρέπει ὅσους ἔρχονται ἐδῶ, ἀφοῦ λάβουν τὰ κατάλληλα φάρμακα καὶ βάλουν στὰ τραύματά τους, ἔτσι νὰ ἀναχωροῦν
Ἡ Ἐκκλησία δὲν εἶναι τοῖχος καὶ ὄροφος, ἀλλὰ πίστις καὶ βίος. Μένε στὴν Ἐκκλησία καὶ δὲν θὰ προδοθῆς ἀπὸ Αὐτήν...
Ἡ Ἐκκλησία εἶναι δεσποτικὸς οἶκος, καὶ σκεύη τίμια εἶναι οἱ πιστοί.
‘ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΕΙΕΣ’ ΙΕΡΑΤΕΙΟΥ
Ύπο Ἀρχιεπισκόπου Αὐστραλίας Στυλιανοῦ
Περί τα τέλη της δεκαετίας ’70, ο γράφων, ως εκπρόσωπος του Οικουμενικού Πατριαρχείου εις τον επίσημο Θεολογικό Διάλογο Ορθοδόξων και Αγγλικανών, είχε συχνά αναγκασθεί να καταφεύγει σε ‘μη θεολογικά’ επιχειρήματα, για να αναχαιτίζει ευκολότερα περίεργες ακρότητες Αγγλικανών συνομιλητών, και δη Επισκόπων, σε θέματα καθαρώς εκκλησιολογικά και πνευματικά.
Ένα από αυτά τα θέματα ήταν και το περί ‘χειροτονίας γυναικών’, που δεν έχει καμμιά σχέση με τον θεσμό των ‘Διακονισσών’ της Αρχαίας Εκκλησίας, για τον οποίο τελευταία πολύς λόγος γίνεται και σ’ εμάς.
Στις 27 Οκτωβρίου 1921, οι αξιωματικοί του ελληνικού πολεμικού πλοίου κατέγραψαν τις συγκλονιστικές μαρτυρίες Ποντίων που επέζησαν από τους εκτοπισμούς, τις επιθέσεις και την πολύμηνη φυγή.
Τη νύχτα της 26ης Οκτωβρίου 1921, μια λέμβος του πολεμικού πλοίου «Νάξος» πλησίασε την ακτή Καρά Μπογάζ, στα δυτικά της Αμισού στον Εύξεινο Πόντο.
Ο Άγιος Μηνάς γεννήθηκε στην Αίγυπτο στα μέσα περίπου του 3ου αιώνα μ.Χ. από γονείς ειδωλολάτρες. Ωστόσο, το ειδωλολατρικό περιβάλλον στο οποίο μεγάλωνε, δεν κατάφερε να σκληρύνει την καρδιά του η οποία, όταν ήλθε η στιγμή, σκίρτησε ακούγοντας την φωνή του «ἐτάζοντος καρδίας καὶ νεφρούς» (Ψαλμοί 7,10) Θεού και έτσι ο, έφηβος ακόμη, Μηνάς έγινε χριστιανός.
Ἕνας ὀρυκτολόγος κάποτε πῆρε τὸν φακό του καὶ ἄρχισε νὰ ἐξετάζη μὲ προσοχὴ μιὰ πέτρα τοῦ Μουσείου τοῦ Λούβρου. Μετὰ ὀλιγόλεπτη ἐξέτασι φώναξε:
-Δὲν ἀξίζει τίποτε αὐτὸ τὸ Μουσεῖο, ἀφοῦ εἶναι χτισμένο με τέτοιες πέτρες.
Τὸν ἄκουσε κάποιος ἀρχιτέκτονας καὶ τοῦ εἶπε:
Διάφορα γραπτὰ μηνύματα τῆς Γερόντισσας Γαλακτίας ὅπου καταγράφει θεϊκὲς ἐμπειρίες καὶ σκέψεις της.
13/11/2011
Ἔχω ἀνεξόφλητη ὑποχρέωση στον Μιχαήλ Ἀρχάγγελο. Εἶναι τό καμάρι μου. Ὁ μετά Χριστόν καί Παναγία ἀγαπημένος μου. Πολλά σᾶς τά κρύβω ἀπό ὅσα μοῦ κάνει. Θὰ σοῦ πῶ κάτι, πού τό εἶπα μόνο στόν Ἀντώνη μας. Εἶναι προχθεσινό. Ἕνα πρωινό τήν περασμένη ἑβδομάδα μοῦ τελείωσε τό φιαλάκι στό γκαζεράκι πού ψήνουμε τόν καφέ. Ἤθελα να φτιάξω ἕνα ζεστό γιατί νήστευα. Ἔπρεπε να πάρω τά χάπια μου. Ὁ Ἀντώνης δέν θά ἐρχόταν γιατί εἶχε ἄρρωστο τόν θεῖο του. Περίμενα νὰ ἐμφανισθεῖς ἐσύ. Ὅμως θυμήθηκα ὅτι λειτουργοῦσες. Πῆγα πάνω ἀπό τό κρεβάτι μου καί ἱκέτευσα τόν Ἀρχάγγελο:
Η Έμμα Τόμας θυμάται την στιγμή που είδε τον πατέρα της να βάζει έμπλαστρο οιστρογόνων και μιλά για την πίεση που ένιωθε να προσποιείται ότι όλα ήταν εντάξει.
Από το «Μαμά, Μπαμπάς και Παιδιά»
Τί γίνεται όταν ένας έγγαμος άνδρας και πατέρας δηλώνει πως ανέκαθεν ήταν «γυναίκα» και σκοπεύει να ζήσει από σήμερα ως ο «αληθινός» του εαυτός; Τί ανατροπές συμβαίνουν στις ψυχές των παιδιών του; Η Emma Thomas ιδρύτρια του «Children of Transitioners», ώριμη γυναίκα σήμερα, περιγράφει την εμπειρία της με τον δικό της πατέρα, ο οποίος δήλωσε πως ήταν «γυναίκα» όταν εκείνη ήταν 11 ετών. Το θέμα έχει ενδιαφέρον καθώς σύμφωνα με το «άρθρο 14, του Ν.5089/2024, περί «Ισότητας στον πολιτικό γάμο» (γάμος ομοφυλοφίλων)(1), που ψηφίστηκε από την Ελληνική Βουλή στις 15/02/24,(2) «Η προϋπόθεση αγαμίας για την “διόρθωση” του καταχωρισμένου φύλου ΚΑΤΑΡΓΕΊΤΑΙ».
Έντονη διαμαρτυρία εθελοντή του Ερυθρού Σταυρού για όσα καταγγέλλει ότι συνέβησαν στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Αγίου Νικολάου, με αφορμή μια παραλλαγή του Συμβόλου της Πίστεως.
Χαίρετε, ονομάζομαι Αλέξανδρος Ορφανίδης, βρέθηκα στο ονομαζόμενο «Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ» Αγίου Νικολάου Κρήτης με την ιδιότητα του Σαμαρείτη Εθελοντή του Ερυθρού Σταυρού και δυστυχώς προσβλήθηκε η Πίστη μου και οι αξίες που πρεσβεύω ως άνθρωπος με αποτέλεσμα να αποχωρήσω άμεσα από αυτό!
σ.σ. Πόση δύναμη έχει το κακό σε αυτόν τον κόσμο; Ακόμη και εκεί που δεν το περιμένεις. Πάνε να φάνε ένα άκακο πρόβατο του Θεού και δεν βγαίνει να το σταματήσει κανένας. Ας μας επιτραπεί να πούμε και το εξής. Θεωρούμε ότι τα περί διακοπής μνημόνευσης είναι υπερπροβλημένα σκοπίμως για να επισκιάσουν τον κύριο λόγο δίωξης του Πανιερωτάτου που είναι τα οικονομικά συμφέροντα τρίτων. Σαφώς και το Ορθόδοξο φρόνημα του Μητροπολίτη Τυχικού ενόχλησε πολύ σε μία Μητρόπολη που εξέθρεψε δύο παπόλφιλους Αρχιεπισκόπους, αλλά οι ανόητες εμμονές του Αρχιεπισκόοπυ Γεωργίου δείχνουν ότι κάτι άλλο κρύβεται από πίσω.
Με κοινή ανακοίνωση τους οι Σύλλογοι Ποντίων Ρόδου και Κω αναφέρουν τα εξής:
Με αφορμή την ανακοίνωση του «Συλλόγου Πολιτισμού και Αλληλεγγύης Τούρκων Ρόδου, Κω και Δωδεκανήσου» που εδρεύει στη Σμύρνη, και τις αναφορές του στην ταυτότητα των μουσουλμάνων συμπολιτών μας, αισθανόμαστε την ανάγκη να τοποθετηθούμε δημόσια.
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού
Μία από τις πιο σεβαστές τάξεις των αγίων της Εκκλησίας μας είναι οι ομολογητές. Σε αυτήν την τάξη ανήκουν οι άγιοι της Εκκλησίας μας, οι οποίοι έδωσαν τη μαρτυρία της πίστεώς τους χωρίς να υπολογίσουν τις συνέπειες της ομολογίας αυτής. Δε θα ήταν υπερβολή να υποστηρίξουμε πως η Εκκλησία μας είναι απόλυτα στηριγμένη στους αγώνες των αγίων ομολογητών Της κατά τη δισχιλιόχρονη πορεία Της στην ιστορία.
Ένας από τους μεγάλους ομολογητές της Ορθοδοξίας είναι και ο άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης, ο οποίος έδρασε σε μια ιδιαίτερα ταραγμένη για την Εκκλησία ιστορική περίοδο. Πρόκειται για τη φοβερή εικονομαχική έριδα, η οποία συντάραξε τη βυζαντινή κοινωνία για περισσότερο από έναν αιώνα, με αφόρητες διώξεις των ορθοδόξων από τους εικονομάχους αυτοκράτορες (726–843).
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 759 από ευγενείς και ευσεβείς γονείς, οι οποίοι φρόντισαν να του δώσουν, εκτός από την ευσέβεια, και κατά κόσμον παιδεία — την οποία ο ίδιος αργότερα χρησιμοποίησε προς όφελος της Εκκλησίας. Σπούδασε με επιμέλεια την ελληνική φιλοσοφία και τους Πατέρες της Εκκλησίας.
Από μικρός αγαπούσε τον Χριστό και λαχταρούσε να Του προσφέρει τη ζωή του. Έφηβος ακόμη, εγκατέλειψε την καριέρα του ανώτερου κρατικού υπαλλήλου και αποσύρθηκε το 781 σε μοναστήρι στην Προύσα της Μικράς Ασίας, όπου ηγούμενος ήταν ο θείος του, Πλάτων. Αυτός τον μύησε στην ορθόδοξη πνευματικότητα και τον ενέπνευσε να αφιερώσει τη ζωή του στην προάσπιση της αλήθειας και της αυθεντικότητας της Εκκλησίας. Το 789 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος από τον πατριάρχη Ταράσιο και το 794 ανέλαβε τη θέση του ηγουμένου της Μονής.
Χαράλαμπος Χαραλαμπίδης
Περιπτώσεις εξισλαμισμένων και κρυπτοχριστιανών Ελλήνων στη μαρτυρική Μικράν Ασία.
Μέρος Θ΄
Στο βιβλίο «Αλησμόνητες Πατρίδες του Ελληνισμού» καταγράφονται πλείστες περιπτώσεις εξισλαμισμένων και κρυπτοχριστιανών Ελλήνων στη μαρτυρική Μικράν Ασία. Για τις περιπτώσεις του Πόντου αναφέρονται και τα εξής: «Οι εξισλαμισμοί μεθοδεύονταν με την ίδρυση ειδικών ορφανοτροφείων, όπου συγκεντρώνονταν ορφανά Eλληνόπουλα, των οποίων οι γονείς είχαν σφαχθεί ή απελαθεί, ή παιδιά που απάγονταν διά της βίας από τα χέρια των γονέων τους. Στους μικρούς τρόφιμους αυτών των ορφανοτροφείων παρεχόταν καθαρή μουσουλμανική και τουρκική παιδεία, η οποία οδηγούσε μοιραία στον εξισλαμισμό τους…
῾Ο ῞Αγιος μεγαλομάρτυς Μηνᾶς γεννήθηκε τὸ 245 μ.Χ. στὸ Νίκιο τῆς Κάτω Αἰγύπτου ἀπὸ ειδωλολάτρες γονεῖς. ῾Ο Μηνᾶς ἀπὸ τὴν ὥρα ποὺ γνώρισε τὸ Χριστὸ ἀγωνιζόταν νὰ τηρεῖ τὶς ἐντολὲς Του. ῞Οταν μεγάλωσε κατατάχθηκε στὸ τάγμα τοῦ ἱππικοῦ τῶν Ρουτιλιανῶν τὸ ὁποῖο εἶχε γιὰ ἕδρα τὴν σημερινὴ Κιουτάχεια τῆς Μικρᾶς ̉Ασίας. ῾Ο Μηνᾶς ὑπῆρξε ὑπόδειγμα στρατιώτου. Στὸ στρατὸ γνώρισε καὶ συνδέθηκε πνευματικά καὶ μὲ ἄλλους στρατιῶτες, ἀρκετοὶ ἀπὸ αὐτοὺς ἔγιναν χριστιανοί.
῾Ο Μηνᾶς μετὰ τὴ στρατιωτικὴ του θητεία ἀφιερώθηκε στὸν Κύριο καὶ ζοῦσε σὰν πραγματικὸς ἀσκητής. Μάλιστα μαζὶ μὲ συστρατιῶτες του δημιούργησε μία κοινοβιακὴ σκήτη ὅπου ἔπιδόθηκαν στὴν ἄσκηση καὶ τὴν προσευχή. ῾H ἀγάπη πρὸς τὸν Χριστὸ καὶ τοὺς ἀδελφοὺς ἔκανε τὸν ἅγιο νὰ κατεβεῖ στὸν κόσμο, ὅπου γινόταν τρομερὸς διωγμὸς ἐναντίον τῶν Xριστιανῶν. Mὲ θάρρος ὠμολόγησε στὸν ἡγεμόνα τὴν πίστι του στὸ Xριστό. Αὐτὸ θεωρήθηκε ὑβριστικὸ καὶ γι̉ αὐτὸ ὁδηγήθηκε σὲ δίκη καὶ τὸν κατάδίκασαν σὲ φρικιαστικὰ μαρτύρια τὰ ὁποία ὑπέμεινε καρτερικὰ καὶ δοξολογῶντας τὸν Θεό. Τέλος τὸν ἀποκεφάλησαν. Χριστιανοὶ περιμάζεψαν τὸ ἱερὸ του λείψανο καὶ τὸ ἔθαψαν σὲ ἀσφαλὴ τόπο. ῞Υστερα ἀργότερα κάποιος ἔπαρχος τοῦ Κοτυαίου ὀνομαζόμενος ̉Αθανάσιος, ἀφοῦ τοποθέτησε τὸ λείψανο τοῦ ῾Αγίου σὲ πολυτελὴ λάρνακα τὸ μετέφερε στὴν πατρίδα του, τὴν Αἴγυπτο.
Σε επισφράγιση των όσων είπαμε για την αειπαρθενία της Παναγίας Μητέρας του Κυρίου, παραθέτουμε και τα θαυμάσια λόγια του Μεγάλου Φωτίου (*):
Ο χαιρετισμός ήρθε από ψηλά· η σύλληψη έγινε χωρίς ανδρική συμμετοχή, η κυοφορία ήταν ανέκφραστη, οι ωδίνες ανύπαρκτες· σφραγίδα της παρθενίας ήταν η παύση των ωδίνων, γιατί η γέννηση ήταν άφθορη και εκείνη που γέννησε παρέμεινε παρθένος και μετά τη γέννηση· αυτό που γεννιόταν ήταν ο Θεός με σάρκα· χορός αγγέλων υμνούσε το θαύμα. Όταν συμβαίνουν ταυτόχρονα τόσα και τόσο μεγάλα πράγματα, πώς θα μπορούσε κανείς να αμφισβητήσει, ακόμη κι αν είχε βάλει σκοπό να ασεβήσει με κάθε τρόπο, ότι η παρθένος παρέμεινε πράγματι παρθένος μέχρι το τέλος;
Φοβούνται να μιλήσουν στους δικούς τους για την δουλειά τους. Κάποιοι μιλούν για ηθικά διλήμματα, άλλοι για εφιάλτες. Τι καταγράφουν εδώ και δεκαετίες οι μαρτυρίες των εργαζόμενων στον «κλάδο» των αμβλώσεων.
Από την Carole Novielli, για το Live Action News
Εδώ και δεκαετίες, οι γιατροί που διενεργούν αμβλώσεις και το λοιπό προσωπικό του κλάδου ομολογούν τα αρνητικά τους συναισθήματα και τις σκέψεις που συνδέονται με το επάγγελμα που επέλεξαν. Παρά τις έντονες προσπάθειες των υποστηρικτών των αμβλώσεων να «αποστιγματίσουν» την άμβλωση – η οποία τερματίζει σκόπιμα την ζωή ενός ανθρώπου στη μήτρα -, το στίγμα και τα αρνητικά συναισθήματα που σχετίζονται με μια τέτοια πράξη δικαίως παραμένουν.
KYPIΑKH Ζ ΛOYKΑ
Λουκ. 8,41-56
Του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου
«Kαι γυνή ούσα εν ρύσει αίματος από ετών δώδεκα, ήτις ιατροίς προσαναλώσασα όλον τον βίον ουκ ίσχυσεν υπ” ουδενός θεραπευθήναι, προσελθούσα όπισθεν ήψατο του κρασπέδου του ιματίου αυτού, και παραχρήμα έστη η ρύσις του αίματος αυτής» (Λουκ. 8,43)
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού
Η χορεία των Εβδομήκοντα Αποστόλων υπήρξε σημαντική για την αρχαία Εκκλησία, διότι οι ένθεοι και ένθερμοι αυτοί άνδρες εργάστηκαν ιεραποστολικά ισάξια με τους Δώδεκα Αποστόλους για την διάδοση του Ευαγγελίου στα Έθνη. Ένας από αυτούς ήταν και ο άγιος Ηρωδίων, ο οποίος υπήρξε ιδιαίτερα ζηλωτής της ιεραποστολής της Εκκλησίας. Μάλιστα επειδή εργάστηκε ιεραποστολικά στην Ελλάδα, αποτελώντας καύχημα για την Ελληνική Εκκλησία και ειδικά για την Ιερά Μητρόπολη Φθιώτιδος.
Ήταν εβραϊκής καταγωγής και αναφέρεται από τον απόστολο Παύλο ως συγγενής του καθώς γράφει στην προς Ρωμαίους επιστολή του: «Ἀσπάσασθε Ἡρωδίωνα τόν συγγενῆ μου» (Ρωμ.16,11). Πιθανότατα πατρίδα του ήταν η Ταρσός της Κιλικίας, μια πόλη που ήταν κέντρο της ελληνιστικής παιδείας και του πολιτισμού στη Συρία και προφανώς έλαβε σημαντική ελληνική παιδεία.
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού
Κάθε περιοχή επιδεικνύει τους φωτιστές της στην χριστιανική πίστη και τιμά τους χριστιανούς ιεραποστόλους οι οποίοι τους κήρυξαν το Ευαγγέλιο και τους μετέτρεψαν στην αληθινή και μόνη σώζουσα πίστη στο Χριστό. Έτσι και η Κέρκυρα σεμνύνεται για τους φωτιστές της, Αγίους Αποστόλους Ιάσονα και Σωσίπατρο, οι οποίοι θεωρούνται οι ιδρυτές της Εκκλησίας στο νησί και ανήκουν στην χωρία των Ο΄ Αποστόλων. Μαζί με αυτούς τιμάται και η πρώτη χριστιανή γυναίκα του νησιού, μάρτυρα Κερκύρα.
Ο Ιάσων καταγόταν από την Ταρσό και έζησε στην Θεσσαλονίκη και ο Σωσίπατρος από την Αχαΐα. Τα ονόματά τους αναφέρονται στις επιστολές του Αποστόλου Παύλου και στο βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων. Μάλιστα ο Παύλος τους ονομάζει ως συγγενείς του, προφανώς όχι εξ αίματος αλλά εννοούσε την πνευματική συγγένεια τους ένωνε διότι υπήρξαν υπάκουη και συνεργάσιμη συνεργάτες του.
ΣHMEPA, αγαπητοί μου, είναι εορτή και πανήγυρις. Eορτάζουν οι άγγελοι, οι ασώματες δυνάμεις, των οποίων κορυφαίοι και αρχιστράτηγοι είναι οι ταξιάρχαι Mιχαήλ και Γαβριήλ. Περί αγγέλων, λοιπόν, θα είναι ο λόγος.
Όσοι πιστεύουν ότι το αιώνιο της Κολάσεως αντίκειται στην ευσπλαχνία του Θεού, δεν γνωρίζουν ότι ο Θεός είναι και δίκαιος και θα κρίνει με δικαιοσύνη.
Πως, λένε μερικοί, θα τιμωρείται ένας αιώνια, αφού εδώ αμάρτησε πρόσκαιρα; Δεν είναι άδικο αυτό;
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ
Εν Πειραιεί τη 9η Νοεμβρίου 2026
ΙΣΛΑΜ: ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΕΙΡΗΝΗΣ ΚΑΙ ΑΝΕΚΤΙΚΟΤΗΤΑΣ Ή ΣΥΣΤΗΜΑ ΒΙΑΣ ΚΑΙ ΜΙΣΟΥΣ;
(Αναφορά σε κορανικά χωρία και ισλαμικά κείμενα περί εχθρότητας, βίας και πολέμου κατά μη μουσουλμάνων)
Η πρόσφατη ένοπλη επίθεση στον ελληνορθόδοξο Ναό του Αγίου Γεωργίου, στην περιοχή Καράκ της Ιορδανίας, κατά τη διάρκεια κηδείας, συγκλονίζει κάθε άνθρωπο που διατηρεί στοιχειώδη σεβασμό προς την ανθρώπινη ζωή και την ιερότητα της θρησκευτικής λατρείας. Σύμφωνα με τις έως τώρα δημοσιευμένες πληροφορίες, η επίθεση της 23ης Οκτωβρίου 2026 προκάλεσε εννέα νεκρούς και δεκάδες τραυματίες, ενώ οι αρμόδιες αρχές συνεχίζουν τις έρευνες για την ταυτοποίηση των δραστών και τη διαλεύκανση των κινήτρων τους.
