Ὑπὸ Ἰωάννου Μιχ. Πίκουλα, Νομικοῦ
2ον
Ἤτοι, ὑπαρχούσης παθήσεως ἢ νόσου ἡ καλὴ ἐπίδραση τοῦ ἁρμόζοντος πρὸς καταπολέμησή της φαρμάκου ὑπερισχύει τῆς κακῆς του ἐπιδράσεως, ἕως ὅτου ἐπέλθη ἡ ἴασις καὶ ἀποκατασταθῆ ἡ «ὁμοιόστασις» τοῦ ὀργανισμοῦ, ὁπότε ἐκλείπει ὁ λόγος συνεχίσεως τῆς χορηγήσεώς του.
Ἀντιθέτως, δῆλον καθίσταται ἐκ τῶν ἀνωτέρω ὅτι τὸ φάρμακο ἐπενεργεῖ ὡς δηλητήριο στὶς ἑξῆς περιπτώσεις:
Aπο το βιβλίο του
Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου
«ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΣΤΟΥΣ ΕΣΧΑΤΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ», εκδοση Β΄,
2008, σελ. 119-121
Ενωμενοι θα δωσουμε τη μαχη
(Σε συντονιστική επιτροπή αγώνος 21 χριστιανικών σωματείων Θεσσαλονίκης 16-4-1989)
Α΄. Όταν κάποιος συμπατριώτης μας νικούσε στους ολυμπιακούς αγώνες, χαιρόταν οι αρχαίοι πρόγονοι μας και πανηγύριζαν και γκρέμιζαν ένα μέρος των τειχών, που χρειάστηκαν χρόνια και πολλά έξοδα να γίνουν, δια να δείξουν μ’ αυτή τη πράξη τους ότι η πόλη που έχει τέτοιους άνδρες δεν χρειάζεται τείχη. Πίστευαν οι αρχαίοι πρόγονοί μας ότι το σπουδαιότερο στην άμυνα της πατρίδας μας δεν είναι τα υλικά αμυντικά μέσα, αλλά το ανθρώπινο υλικό. Η καλή σωματική και πνευματική κατάσταση των πολιτών. Και δεν είχαν άδικο.
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού
Ορισμένοι από τους αγίους Πατέρες της Εκκλησίας μας έλαβαν τον τίτλο του Οικουμενικού Διδασκάλου, διότι η προσφορά τους σε Αυτή υπήρξε καθοριστική για την διατύπωση της διδασκαλίας Της. Η δράση τους ξεπέρασε τα στενά γεωγραφικά όρια και την εποχή, που έζησαν και έδρασαν, επιδρώντας καταλυτικά στην διαμόρφωση της οικουμενικής διαστάσεως της Εκκλησίας. Ένας από αυτούς τους μεγάλους Πατέρες και οικουμενικούς διδασκάλους υπήρξε και ο άγιος Ειρηναίος, επίσκοπος Λουγδούνου.
Αντώνης Μποσνακούδης*
Πως θα χαρακτηρίζατε τους δικηγόρους, οι οποίοι θα παρείχαν νομικές υπηρεσίες και ιδιαίτερα αν υπεράσπιζαν μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου μιας εταιρίας, οργάνωσης και γενικά φορέα, για τον οποίον η Ελληνική Δικαιοσύνη εξέδωσε ΤΕΛΕΣΙΔΙΚΗ απόφαση (10493/1997 του Εφετείου Αθηνών), τμήμα της οποίας περιλαμβάνει τα ακόλουθα:
 |
| Μουσουλμανική διαδήλωση στη Δανία. Φωτογραφία: Heimildin |
Ο υπουργός Μετανάστευσης της Δανίας ανακοίνωσε την πρόθεσή του να απαγορεύσει την ισλαμική πρόσκληση στην προσευχή.
Εκπρόσωπος της δανικής κυβέρνησης τόνισε ότι λόγω της ανεξέλεγκτης διάδοσης θρησκευτικών συμβόλων ορισμένες περιοχές της Δανίας άρχισαν να θυμίζουν «προάστιο του Ισλαμαμπάντ». Ο Δανός υπουργός Μετανάστευσης Μπέντσκοφ κατηγόρησε τις ισλαμικές κοινότητες για «ερπυστική εξισλάμιση», η οποία καταλαμβάνει υπερβολικά μεγάλο μέρος του δημόσιου χώρου, μεταδίδει η The Telegraph.
❈ Ὅταν ὁ ἄνθρωπος δέν ἔχει πνευματικό ὁδηγό, διακριτικό, πολύ εὔκολα μπορεῖ νά πλανηθεῖ. Ὅταν κανείς ἔχει πνευματικό ὁδηγό καί ρωτάει, ὁπωσδήποτε ταπεινώνεται καί ἑλκύει αὐτή την Χάρη τοῦ Θεοῦ. Καί τότε βέβαια ὁ ἄνθρωπος δέν μπορεῖ, νά πλανηθεῖ.
Ἀντίθετα, ὅταν ἐμπιστεύεται κανείς τίς δυνάμεις του, ἔχει αὐτοπεποίθηση, τότε πολύ εὔκολα πλανᾶται. Γιατί ἔχει τό πνεῦμα τό συγγενικό μέ τόν πονηρό, τό πνεῦμα τῆς ὑπερηφάνειας.
Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου
1.- Το αθέατο τίμημα της υποχρεωτικής ψηφιοποίησης
Μας είπαν ότι το μέλλον είναι ψηφιακό.
Ότι πρέπει να γίνουμε όλοι «ψηφιακοί πολίτες». Να αποκτήσουμε ψηφιακές ταυτότητες, ενιαίους προσωπικούς αριθμούς, ψηφιακά πορτοφόλια. Να μεταφέρουμε τις συναλλαγές μας, τις σχέσεις μας με το Δημόσιο, την οικονομική και κοινωνική μας ζωή σε ηλεκτρονικά συστήματα.
Και όποιος διατυπώνει επιφυλάξεις απέναντι στην υποχρεωτικότητα αυτού του μετασχηματισμού παρουσιάζεται περίπου ως άνθρωπος που φοβάται την πρόοδο.
«Κάθε ἐσωτερικὴ πικρία καὶ ὀργὴ καὶ θυμὸς καὶ κραυγὴ ἄς λείψει ἐντελῶς ἀπὸ σᾶς μαζὶ μὲ κάθε ἄλλη κακία. Νὰ γίνεσθε δὲ καλοκάγαθοι, σπλαγχνικοί, νὰ χαρίζεσθε μεταξύ σας καὶ νὰ συγχωρεῖτε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον, ὅπως καὶ ὁ Θεὸς διὰ τοῦ Χριστοῦ χαρίστηκε σὲ σᾶς καὶ σᾶς συγχώρεσε».
«Γίνεσθε λοιπὸν μιμητὲς τοῦ Θεοῦ».
(Ἐφ. δ΄31, ε΄1)
Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ὀνόμασε τοὺς ἥμερους ἀνθρώπους μιμητὲς τοῦ Θεοῦ, γιὰ νὰ διδάξῃ τοὺς ἀκροατές του, νὰ εἶναι πολὺ πρᾶοι, ὥστε καθένας ποὺ βρίζεται ἤ ὑποφέρει ἀπὸ κάτι φοβερό, νὰ ὑποφέρῃ μὲ πραότητα τὶς βρισιὲς καὶ νὰ συγκρατῇ τὴν ὀργή του, ἐφόσον, συγκρατῶντας τὴν ὀργή του, πρόκειται νὰ γίνῃ μιμητὴς τοῦ Θεοῦ. Βλέπετε, τὶ εἴδους ἄνθρωπος εἶναι ὁ πρᾶος; Τίνος ὀνομάζεται μιμητής;
Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου
ΟΣΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
ΠΡΟΛΟΓΟΣ
Καὶ δικαιότατη καὶ αὐτὴ ποὺ πρέπει εἶναι ἡ ἐπωνυμία ποὺ παίρνει τὸ ψυχωφελέστατο βιβλίο. Γιατὶ ἂν καὶ πολλὰ ἀπὸ τὰ ἱερὰ καὶ θεόπνευστα βιβλία τῆς Παλαιᾶς καὶ Νέας Διαθήκης, ὠνομάσθηκαν ἀμέσως ἀπὸ αὐτὰ τὰ ἴδια πράγματα, ποὺ διδάσκουν (ἔτσι, γιὰ παράδειγμα, ἡ Γένεσις τοῦ Μωϋσῆ ὠνομάστηκε, ἐπειδὴ ἀναφέρει γιὰ τὴν ἀπὸ τὸ μηδὲν γέννησι καὶ Δημιουργία καὶ τὰ τέσσερα Εὐαγγέλια, γιατὶ ἱστοριογραφοῦν τὰ καλὰ καὶ σωτηριώδη μηνύματα τῶν ἀνθρώπων. Ποιὸς δὲν βλέπει γιατί καὶ αὐτὸ ἐδῶ τὸ βιβλίο ὠνομάσθηκε κατάλληλα Ἀόρατος Πόλεμος, ἀπὸ αὐτὴν ἀμέσως τὴν ὕλη καὶ τὶς ὑποθέσεις μὲ τὶς ὁποῖες ἀσχολεῖται;
Aπο το βιβλίο του
Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου
«ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΣΤΟΥΣ ΕΣΧΑΤΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ», εκδοση Β΄,
2008, σελ. 117 -119
Οργανωθείτε είς το όνομα του Ιησού Χριστού
Να κάνετε αλυσίδα. Τα πρώτα χρόνια του χριστιανισμού, τους πρώτους αιώνας, οι Χριστιανοί ήταν ενωμένοι, είχαν αλυσίδα, τρεις, τρεις, τρεις…, προς τιμήν της αγίας Τριάδος. Όπως στη Ρωσία εκεί ένα μικρό αθώο παιδάκι, χαριτωμένο, πήγε στον παπά και του λέει:
Ένα απλουστευμένο, αλλά τεχνικά ορθό παράδειγμα κατανόησης και μια λύση χωρίς Προσωπικό Αριθμό
Νικόλαος Μήλας*, Αντωνία Σφακιανάκη **
Σύμφωνα μὲ ἐξιστόρησιν τοῦ Φιλικοῦ Κων/νου Ράμφου.
Μεταφορὰ εἰς τὴν νεοελληνικὴν γλῶσσαν ἀπὸ τὸν Εὐάγγελον Γριβάκον, Ἀντιστράτηγον ἐ.ἀ – Νομικὸν
Ὁ Πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄ (κατὰ κόσμο Γεώργιος Ἀγγελόπουλος) γεννήθηκε στὴν Δημητσάνα τὸ ἔτος 1745. Σὲ νεαρὴ ἡλικία ἐκάρη Μοναχὸς στὴν Μονὴ τῆς Μεταμορφώσεως Στροφάδων καὶ ἔλαβε τὸ ὄνομα «Γρηγόριος». Ἀργότερα χειροτονήθηκε ἀρχιδιάκονος καὶ πρεσβύτερος. Περὶ τὰ μέσα τοῦ 1818 μυήθηκε στὴν Φιλικὴ Ἑταιρεία ἀπὸ τὸν Ἰωάννη Φαρμάκη, στὸ Ἅγ. Ὄρος. Τὸν Αὔγ. 1785 ἐκλέγεται Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης καὶ παραμένει στὸν θρόνο μέχρι τὸν Δεκ. 1798, ὁπότε καὶ καθαιρεῖται ὡς ἀνίκανος νὰ διατηρήσει τὴν ὑποταγὴ τῶν χριστιανικῶν λαῶν ὑπὸ τὸν ὀθωμανικὸ ζυγό. Τὸ 1818 καλεῖται γιὰ τρίτη φορὰ στὸν Οἰκουμενικὸ θρόνο ὅπου καὶ παραμένει μέχρι τὸν θάνατό του.
Τοῦ κ. Κωνσταντίνου Παπαδοπούλου
Μέρος Α΄
Ὁ ἐπιστημονικὸς ἀντίλογος εἰς τὴν ἐξωγήινον μυθολογίαν τῶν X-Files
Στὶς 10 Σεπτεμβρίου 1993 ξεκίνησε νὰ προβάλλεται στὴν Ἀμερικὴ ἡ πιὸ δημοφιλὴς τηλεοπτικὴ σειρὰ μὲ ἐξωγήινους ὅλων τῶν ἐποχῶν. Εἶχε τίτλο X-Files καὶ ἔγινε τὸ πολιτιστικὸ φαινόμενο τῆς δεκαετίας τοῦ 90 στὶς ΗΠΑ μὲ 202 ἐπεισόδια σὲ 9 περιόδους καὶ μέση τηλεθέαση 20 ἑκατομμύρια ἀνὰ ἐπεισόδιο, ἐνῶ ἕνα ἐπεισόδιο ἔφτασε καὶ τὰ 30 ἑκατομμύρια θεατές. Ἂν προστεθοῦν καὶ οἱ χῶρες πλὴν Ἀμερικῆς τὰ νούμερα τηλεθέασης πρέπει νὰ ὑπερδιπλασιαστοῦν.
ΗΛ. ΛΙΑΜΗΣ: Τί λέμε σέ ἕνα παιδί ὅταν ἔχει βιώσει το διαζύγιο τῶν γονιῶν του; Δηλαδή ἄν ἔχω ἕνα παιδί μπροστά μου πού μοῦ δηλώνει ὅτι «οἱ γονεῖς μου χώρισαν». Καί οἱ δύο γνωρίζουμε, ἐσεῖς στήν ποιμαντική σας καί ἐγώ ἀπό τό σχολεῖο, πώς τά ἐπίσημα διαζύγια ἔχουν φτάσει σε ἀπίστευτους ἀριθμούς, χωρίς νά ὑπολογίσουμε τά ἀφανῆ καί κεκρυμμένα. Πολλές φορές πάλι γινόμαστε μάρτυρες ἀκραίων συμπεριφορῶν μέ ἀνταγωνισμούς καί ἐντάσεις καί τά παιδιά παρατηρητές καί συχνά, μῆλον τῆς ἔριδος. Ὑπάρχουν φορές πού οἱ δύο γονεῖς ἔρχονται σε διαφορετική ὥρα να πάρουν τούς βαθμούς τοῦ παιδιοῦ τους καί εἶναι φορές πού ἀπολογούμεθα ἐπειδή τούς δώσαμε πρῶτα στόν ἄλλον.
Λοιπόν, τί νομίζετε; Τί κάνουμε; Τί λέμε;
ΜΗΤΡ. ΣΙΣΑΝΙΟΥ: Μπῆκα μιά φορά σε μιά τάξη καί λέω:
«Παιδιά, μπῆκε ἕνας παπάς στην τάξη. Ἔχετε κάτι νὰ τοῦ πεῖτε;»
Πετάγεται ἕνα δεκαπεντάχρονο, κατακκόνικο, τά μάτια του ἔξω, μέ ὁρμή, μέ θυμό, μέ ὅση δύναμη φωνῆς εἶχε, καί μοῦ λέει:
«Ἐὰν θέλῃ κάποιος νὰ μὲ ἀκολουθήσῃ, ἄς ἀπαρνηθεῖ τὸν ἑαυτό του, καὶ ἄς σηκώσει τὸ σταυρό του καὶ ἄς μὲ ἀκολουθεῖ».
(Λουκ. θ΄23)
Σηκώνω τὸ σταυρό μου σημαίνει εἶμαι ἕτοιμος νὰ πεθάνω γιὰ τὸ Χριστό, νεκρώνω τὰ μέλη τοῦ σώματός μου ποὺ μὲ σύρουν πρὸς τὶς γήινες ἀπολαύσεις, ἔχω παραταχθεῖ γιὰ μάχη ἀπέναντι σὲ κάθε κίνδυνο ποὺ ἔρχεται ἐναντίον μου γιὰ τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, καὶ ἀδιαφορῶ γιὰ τὶς τέρψεις τῆς παρούσας ζωῆς.
Μεγάλου Βασιλείου
«Μακαρία ἡ κοιλία ἡ βαστάσασά σε, καί μαστοί οὕς ἐθήλασας».
«Μακαρίζομέν σε Θεοτόκε Παρθένε καί δοξάζομέν σε οἱ πιστοί κατά χρέος...». Φύλαξε ἡ Ἀειπάρθενος Θεοτόκος Μαρία, παρθενία, ἁγνότητα καί ἁγιοσύνη· μέ τέλεια ἀγάπη καί ὑπακοή παρέμεινε ἰσόβια ἁγνή καί καλή φροντίζοντας ἀπερίσπαστα τίς ἐντολές τοῦ Κυρίου. Ἀφιερωμένη στήν ὑπακοή πρός τόν Θεόν, γέννησε ἐν παρθενίᾳ τόν Ἀμήτωρα ἐκ Πατρός καί Ἀπάτωρα ἐκ μητρός, τόν Χριστόν. Εὐδοκήσαντα τοῦ Πατρός μέ τήν ὑποστατική παρουσία τοῦ Υἱοῦ καί τήν ἐνέργεια τοῦ Παναγίου Πνεύματος πού ἐκπορεύεται ἐκ μόνου τοῦ Πατρός, δώρισε στόν κόσμο, τόν αἴροντα τήν ἁμαρτία τοῦ κόσμου, Ἰησοῦν, τόν Θεάνθρωπον Σωτῆρα. Γι’ αὐτό καί ἔγινε ἡ ἀγαπημένη τῶν χριστιανῶν, Κυρία τῶν Ἁγίων Ἀγγέλων, κατέχουσα τά δευτερεῖα τῆς Ἁγίας Τριάδος ἀφοῦ γέννησε τόν Μόνον ἐκ φύσεως ἀναμάρτητον, Χριστόν.
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού
Ανάμεσα στους αφοσιωμένους και πιστούς μαθητές του Κυρίου ήταν και ο απόστολος Θαδδαίος, όπως τον αποκαλεί ο ευαγγελιστής Μάρκος (3,16), ο οποίος αναφέρεται και με τα ονόματα Λεββαίος από τον Ευαγγελιστή Ματθαίο, αλλά και ως Ιούδας (Ιωάν,14,22).
Κάποιοι υποστηρίζουν ότι το όνομα Θαδδαίος είναι επώνυμο. Συνδυάζοντας τους καταλόγους του Ευαγγελίου του Λουκά (6,16) και των Πράξεων (1,13) συμπεραίνουμε ότι τα τρία αποστολικά ονόματα Θαδδαίος, Λεββαίος και Ιούδας ανήκουν προφανώς στο ίδιο πρόσωπο. Άρα το πραγματικό όνομά του ήταν Ιούδας και το Λεββαίος και Θαδδαίος ήταν το επώνυμό του. Το προσωνύμιο Θαδδαίος, όπως αναφέρει ο ευαγγελιστής Ματθαίος (10,3) σημαίνει «γενναίος» ή κατ’ άλλους «μεγαλόψυχος». Η υπόθεση αυτή ενισχύεται, διότι το «Θαδδαίος» φαίνεται να είναι προσωνύμιο από το αραμαϊκό Taddai = «ο με καρδιά», δηλαδή αυτός που «το λέει η καρδιά του». Άλλωστε πολλές μορφές στην Καινή Διαθήκη πρόσωπα έχουν περισσότερα του ενός ονόματα (π.χ. Σίμων-Πέτρος, Βαρνάβας-Ιωσήφ).
 |
| Γέρων Εφραίμ Φιλοθεΐτης |
Κάποτε ὁ Ἅγιος ἔπιασε τόν σφυγμό μίας κυρίας καί τῆς ἀποκάλυψε πολλά προσωπικά της μυστικά. Αὐτή ενημέρωσε τόν μακαριστό Γέροντα Εφραίμ πού τότε ἦταν Ἡγούμενος τῆς Ἱ. Μ. Φιλοθέου (και κατόπιν Ἡγούμενος στην Αριζόνα) καί ἐκεῖνος προβληματίστηκε, ἐπειδή, ἱστορικά, κανένας ἄλλος Ἅγιος δέν ἔπιανε τόν σφυγμό τῶν ἀνθρώπων. Καλοπροαίρετος ὅπως ἦταν, πῆγε νά τόν γνωρίσει προσωπικά.
1179. Ο Κύριος Θεός τιμωρεί τα παιδιά για τις γονικές κατάρες
Ερώτηση Ενορίτη: Ο δεκαπεντάχρονος γιος μου συχνά δεν με υπάκουε, συχνά μιλούσε με θράσος εναντίον μου, για το οποίο, μέσα στη θλίψη της ψυχής μου, τον καταρόμουν, λέγοντάς του: «Αχάριστο γιε μου! Είθε να μείνεις άφωνος». Και πράγματι, μετά από λίγο καιρό, ο γιος μου έμεινε άφωνος. Δεν ήταν αυτό επειδή τον καταράστηκε;
Η απάντηση του ιερέα : Ίσως αυτός είναι ο λόγος. Η Αγία Γραφή λέει: η ευλογία του πατέρα ενδυναμώνει τα παιδιά στο σπίτι, αλλά η κατάρα της μητέρας τα απαλλάσσει. Δηλαδή, αν ένας πατέρας και μια μητέρα ευλογούν τα παιδιά τους, τότε ο Θεός τους ευλογεί, δίνοντάς τους όλα τα χρήσιμα και απαραίτητα για αυτή τη ζωή. Αλλά αν καταριούνται τα παιδιά τους, τότε ο Θεός τιμωρεί τα παιδιά τους.
Ορίστε ένα παράδειγμα αυτού!
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού
Οι χιλιάδες Νεομάρτυρες στα μαύρα χρόνια της τουρκοκρατίας υπήρξαν ταυτόχρονα και Εθνομάρτυρες, διότι για τον Έλληνα Ορθόδοξο, πίστη και Πατρίδα δεν χωρίζονται. Μαρτύρησαν, για του Χριστού την πίστη την αγία και της πατρίδος την ελευθερία. Ένας από τους ηρωικότερους Νεομάρτυρες και Εθνομάρτυρες υπήρξε και ο άγιος Νεομάρτυρας Δημήτριος από τη Σαμαρίνα.
Γεννήθηκε περί τα τέλη του 18ου αιώνα στα ορεινά χωριά της Σαμαρίνας, των Γρεβενών, όπου η δουλεία των τυράννων Οθωμανών ήταν κάπως περιορισμένη, λόγω του απρόσιτου των εδαφών. Γι’ αυτό και στα μέρη εκείνα είχε αναπτυχθεί ιδιαίτερα η ιδέα της επανάστασης και της απελευθέρωσης από την απάνθρωπη τουρκική δουλεία και είχαν αναπτυχθεί επαναστατικές κινήσεις.
Δεν γνωρίζουμε πολλά για την καταγωγή του και την παιδική του ηλικία. Ό, τι γνωρίζουμε το οφείλουμε στον Γάλλο πρόξενο στα Ιωάννινα, περιηγητή και φιλέλληνα François Pouqueville (Πουκεβίλ), ο οποίος είχε γνωρίσει το Δημήτριο στη Σαμαρίνα και έζησε τους κατοπινούς βασανισμούς του και τον μαρτυρικό του θάνατο. Εικάζουμε να γεννήθηκε και να ανατράφηκε από ευσεβείς γονείς, οι οποίοι του ενέπνευσαν την πίστη στο Χριστό, ως το μόνο σωτήρα και λυτρωτή του κόσμου. Φαίνεται πως του ενέπνευσαν επίσης και καλλιέργησαν στην ψυχή του την υπέρτατη ιδέα της ελευθερίας και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, την οποία καταπατούσαν βάναυσα οι αλλόθρησκοι και βάρβαροι τύραννοι.
Μια πλειάδα Αγίων και Μαρτύρων της αρχαίας Εκκλησίας ανάδειξε το ρωμαϊκό στράτευμα. Μάλιστα οι περισσότεροι από αυτούς κατέχουν τον ύπατο τίτλο του Μεγαλομάρτυρα, διότι ως στρατιωτικοί, επέδειξαν μεγάλη ανδρεία και καρτερικότητα στα ανείπωτα μαρτύρια, που υπέστησαν από τους ειδωλολάτρες για την πίστη τους στο Χριστό. Ένας από αυτούς είναι και ο άγιος Ανδρέας ο Στρατηλάτης και οι συν αυτώ 2593 μάρτυρες στρατιώτες.
Ο ηρωικός και ένδοξος άγιος Ανδρέας έζησε στα τέλη του 3ου και στις αρχές του 4ου αιώνα. Υπηρετούσε ως αξιωματικός τριβούνος (χιλίαρχος) στο ρωμαϊκό στρατό, στα χρόνια που βασίλευε ο ασεβής, θηριώδης και σφοδρός διώκτης του Χριστιανισμού, Μαξιμιανός Γαλέριος (περί το 300). Είχε επιδείξει ιδιαίτερη ανδρεία και ζήλο στο στράτευμα και είχε σημειώσει πολλές νίκες κατά των βαρβάρων. Για το λόγο αυτό ο αυτοκράτορας του ανέθεσε τη φύλαξη των ανατολικών συνόρων, ως επικεφαλής επίλεκτου στρατεύματος, για την απώθηση των Περσών, οι οποίοι λυμαίνονταν τις ανατολικές επαρχίες του κράτους.
