τοῦ + π. Γ. Δ. Μεταλληνοῦ, τ. Κοσμήτορα τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν
(Ὁ π. Γεώργιος Μεταλληνὸς ξεσκεπάζει μιά Δυτικόφερτη συνωμοσία τῶν ἀρχαίων Παγανιστῶν, τὴν ὁποία συνεχίζουν νά συντηροῦν σὲ συνεργασία Νεοπαγανιστὲς καὶ Προτεστάντες.)
«Κύριε, δε σου ζητώ θαύματα ή οφθαλμαπάτες, ζητώ μόνο δύναμη για την κάθε μέρα. Δίδαξέ μου την τέχνη των μικρών βημάτων». Αυτά είναι τα λόγια προσευχής του Αντουάν ντε Σεντ-Εξυπερύ. Ο δημοφιλής καθηγητής θεολογίας (υπονοείται ο κ. Αλέξιος Όσιποβ – ΣτΜ) θα μπορούσε να συμφωνήσει μαζί του: «Η πνευματική ζωή δεν είναι απλώς ευσέβεια, προσευχή, αγώνας ή απάρνηση του κόσμου. Είναι αυστηρή τάξη στην εξέλιξη, ιδιαίτερη ακολουθία στην απόκτηση αρετών, νομοτέλεια στα επιτεύγματα και στις θεωρίες».
Εἶναι ἀπόλυτη ἀνάγκη, ἐκεῖνος ποὺ θέλει νὰ εἶναι εὐάρεστος στὸν Θεὸ καὶ δοκιμασμένος καὶ καθαρὸς, νὰ μὴν ἐπιδιώκῃ τὸν ἄνετο καὶ πλαδαρὸ βίο, ἀλλὰ τὸν γεμᾶτο ἀπὸ πολλοὺς κόπους καὶ μόχθους καὶ ἱδρῶτες . «Γιατὶ κανεὶς δὲν παίρνει ὡς βραβεῖο τὸ στεφάνι», λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, «ἄν δὲν ἀγωνισθῇ κατὰ τρόπο νόμιμο». Καὶ ἀλλοῦ λέγει: «κάθε ἀθλητὴς ἐγκρατεύεται ἀπὸ ὅλα».
Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού
Στις 21 Μαΐου η Εκκλησία μας εορτάζει και πανηγυρίζει λαμπρά τη μνήμη των αγίων ισαποστόλων Κωνσταντίνου και Ελένης. Τόσο ο Μέγας Κων/νος, όσο και η αγία μητέρα του Ελένη ανήκουν στις μεγάλες προσωπικότητες της Εκκλησίας μας, διότι η συμβολή τους για την κατάπαυση των τριακοσίων χρόνων διωγμών κατά των Χριστιανών και την εδραίωση της Εκκλησίας υπήρξε καθοριστική. Επίσης ο Μέγας Κωνσταντίνος δεν είναι μεγάλος μόνο για την Εκκλησία μας, αλλά και για την παγκόσμια ιστορία, διότι ανήκει στους μεγάλους ηγέτες όλων των εποχών, έχοντας βάλλει τη δική του σφραγίδα στη ροή των ιστορικών πραγμάτων, και για τούτο δικαία του απονεμήθηκε ο τίτλος του μεγάλου.
Ο Μέγας Κωνσταντίνος ήταν γιος του ελληνοϊλλυρικής καταγωγής Ρωμαίου αξιωματούχου Κωνστάντιου Χλωρού, ο οποίος κατόπιν ανακηρύχτηκε Καίσαρας και Αύγουστος και ανέλαβε τη διοίκηση των δυτικών επαρχιών της απέραντης αυτοκρατορίας. Η μητέρα του Ελένη, ελληνικής καταγωγής, από το Δρέπανο της Βηθυνίας της Μ. Ασίας, στολισμένη με εξαιρετικό κάλλος σώματος και ψυχής, ασπάστηκε νωρίς τον Χριστιανισμό, ο οποίος βρισκόταν ακόμη σε απηνή διωγμό από τους ειδωλολάτρες αυτοκράτορες, τα σκοταδιστικά ειδωλολατρικά ιερατεία και τους δεισιδαίμονες όχλους. Το 274 γέννησε τον Κωνσταντίνο στην πόλη Ναϊσό, σημερινή Νίσσα της Σερβίας.
Κυριακὴ τῶν Ἁγίων Πατέρων,
Ἁγίου Νεοφύτου τοῦ Ἐγκλείστου, Κατήχησις ΙΕ΄
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΝΙΚΑΙΑΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΔΟΓΜΑΤΙΣΑΝ ΚΑΙ ΟΤΙ Η ΟΡΘΗ ΠΙΣΤΗ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΚΑΙ ΟΡΘΟ ΒΙΟ.
20/05/2026
Ἐπιμέλεια: Ἀρχιμ. Παῦλος Ντανᾶς
Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Αἰτωλίας καὶ Ἀκαρνανίας
Ἀδελφοὶ καὶ Πατέρες,
σήμερα εἶναι μία ἑορτή μεταξὺ δύο φωτεινῶν καὶ σωτηρίων ἑορτῶν (τῆς Ἀναλήψεως καὶ τῆς Πεντηκοστῆς). Σήμερα, μεταξὺ δύο μεγάλων μέχρι τὸν οὐρανὸ πανηγύρεων παρουσιάζονται οἱ πολύφωτοι ἀστέρες. Σήμερα, μεταξὺ τῶν δύο ἁρμάτων ποὺ ἔχουν δρόμο τὸν οὐρανὸ ἐμφανίζονται 318 ἁρματηλάτες, ὄχι βέβαια γὰ νὰ διευθύνουν τὴν ὁρμὴ αὐτῶν τῶν δύο κατευθυνομένων ἁρμάτων, ἀλλὰ γιὰ νὰ διευθύνουν αὐτοὺς ποὺ ἀπιστοῦν γιὰ ἐκείνους ποὺ ἔχουν ἀνεβεῖ ἐπάνω στὰ ἅρματα καὶ νὰ τοὺς ὁδηγήσουν στὴν πίστη. Γιὰ τὸ ὅτι τὸ μὲν ἕνα ἅρμα ἀνέβασε ἀπὸ τὴ γῆ πρὸς τὶς οὐράνιες ἁψίδες καὶ τοὺς κόλπους τοῦ Πατέρα ἀπὸ τὴ γῆ, τὸν σαρκοφόρο Θεό Λόγο, τὸ δὲ ἄλλο ἅρμα ὅτι τὸν ἄλλο «Παράκλητο» (Ἰωάννου 14,16), (τὸ Ἅγιο Πνεῦμα) ἀντὶ γιὰ τὸν Χριστὸ ποὺ ἀναλήφθηκε, Tὸν κατέβασε ἀπὸ τὸν οὐρανὸ «σὰν ἄνεμος ποὺ φυσοῦσε δυνατά» (Πράξεις 2,3), γιὰ νὰ ἐκπληρωθεῖ ὁ λόγος τοῦ Χριστοῦ ποὺ ἔλεγε ὅτι: «Σᾶς συμφέρει νὰ φύγω ἐγώ. Γιατί ἂν ἐγὼ δὲν φύγω δὲν θὰ ἔρθει σὲ 'σᾶς ὁ Παράκλητος, ἐνῶ ἂν πάω ἐκεῖ θὰ τὸν στείλω σὲ 'σᾶς. Καὶ ὅταν ἔλθει ἐκεῖνος θὰ ἐλέγξει τοὺς ἀνθρώπους γιὰ τὴν ἁμαρτία, γιὰ τὴ δικαιοσύνη καὶ γιὰ τὴν κρίση» (Ἰωάννου 15, 7-8).
Ὑπάρχουν πολλῶν εἰδῶν δάκρυα.
Ὑπάρχουν δάκρυα συναισθηματικά: ὑπάρχουν, δηλαδή, διότι ὁ ἄνθρωπος αὐτός θυμήθηκε κάτι, καί συγκινήθηκε.
Ὑπάρχουν δάκρυα ἐγωιστικά: «Μοῦ εἶπε ὁ ἄλλος μία κουβέντα, δὲν τὸ ἄντεξα, μὲ πῆρε τὸ παράπονο καὶ μὲ πῆραν καὶ τὰ κλάματα…γιατί ἔχω ἐγωισμό, θίχθηκε ὁ ἐγωισμός μου». Ἔτσι… Εἶπε ὁ ἄντρας μία κουβέντα, δὲν τὸ ἄντεξε ἡ γυναίκα καὶ τὴν «πιάνει τὸ παράπονο». Αὐτὰ τά δάκρυα δὲν ἔχουν σχέση μὲ κατάνυξη, βέβαια. Εἶναι τὸ ἀντίθετο. Ὁ ἄνθρωπος ἀντί νά χαριτώνεται, δαιμονίζεται ἀκόμη χειρότερα, σκοτίζει τὸν νοῦ καὶ τὴν ψυχὴ του μ’ αὐτὰ τὰ δάκρυα.
Ο όσιος Σέργιος του Ραντονέζ (1314-1392) ντυνόταν πάντοτε φτωχικά. Γι’ αυτό και δεν τον αναγνώριζαν οι επισκέπτες. Κάποιος χωρικός από ένα μακρινό χωριό άκουγε πολλά για τον όσιο. Επιθύμησε λοιπόν να τον δει. Ήρθε στη μονή και άρχισε να ρωτά, που θα τον συναντούσε. Του είπαν ότι βρισκόταν στον κήπο. Πήγε στον κήπο και είδε έναν απλό μοναχό, ντυμένο μ’ ένα ρούχο γεμάτο μπαλώματα, να σκάβει τη γη. Ο χωρικός σκέφτηκε ότι του είπαν ψέμματα. Περίμενε να δει ένα λαμπροφορεμένο ηγούμενο μέσα σε δόξα και τιμή. Γύρισε λοιπόν στο μοναστήρι και άρχισε να παρακαλεί:
Πως θα γινουμε ζωντανοι Χριστιανοι
Aπο το βιβλίο Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου
Καντιώτου
«ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΣΤΟΥΣ ΕΣΧΑΤΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ», εκδοση Β΄,
2008, σελ 48-49
Λοιπόν πρέπει να προετοιμάσουμε τον εαυτό μας. Αλλά φαίνεται ότι είναι και εκ Θεού γεγραμμένα αυτά να συμβούν, διότι πέσαμε σε μια αδράνεια όλοι μας. Περάσαμε σε μια κατάσταση χλιαρότητος, είμεθα χλιαροί Χριστιανοί, δεν είμεθα θερμοί και ζωντανοί Χριστιανοί. Λέμε λέμε λέμε, αλλά δεν έχομεν έργα, δεν έχομεν αρετάς, οποίας είχαν οι άγιοι.
Συγκρίνοντας ὅλους τοὺς εὐαγγελιστές, συμπεραίνω ὅτι πρώτη ἀπ΄ ὅλες ἦρθε στὸν τάφο τοῦ Υἱοῦ καὶ Θεοῦ της ἡ Θεοτόκος μαζὶ μὲ τὴ Μαρία τὴ Μαγδαληνή. Αὐτὴ τὴ πληροφορία μᾶς παρέχει κυρίως ὁ εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος. «Ἦρθε Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ ἡ ἄλλη Μαρία- ποὺ ἦταν ὁπωσδήποτε ἡ Παναγία- νὰ κοιτάξουν τὸν τάφο». Μὲ τὴν ἔκφραση καὶ ἡ ἄλλη Μαρία ὑπονοεῖ ὁπωσδήποτε τὴ μητέρα τοῦ Χριστοῦ. Αὐτὴ τὴν ἔλεγαν καὶ μητέρα τοῦ Ἰακώβου καὶ τοῦ Ἰωσῆ, ποὺ ἦταν παιδιὰ τοῦ Ἰωσὴφ τοῦ Μνήστορος».
Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ
352. Γνωρίζει ὁ ἐχθρός ὅτι ἡ ἐπίγεια ἀπόλαυσις, γι᾿ αὐτόν πού βαδίζει πρός αὐτήν, ἔχει δαιμονική δύναμι νά διαλύση καί ἀποξενώση τόν ἄνθρωπο ἀπό τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καί νά τόν φέρη σέ ὁποιαδήποτε ἀπόλαυσι, μακριά ἀπό τόν Θεό. Ἑπομένως, ἐάν ἡ καρδιά μας εἶναι προσκολλημένη σέ κάτι τό ἐπίγειο, ὁ ἐξουσιαστής αὐτοῦ τοῦ κόσμου μᾶς κρατεῖ ἀκόμη δεμένους στήν βασιλεία του, ἐφ᾿ ὅσον ἡ ἀγάπη μας γιά τόν Θεό δέν ἄναψε ἀκόμη μέσα μας.
20220905
Ο Απόστολος Παύλος βρίσκεται εις την Τρωάδα με τους συνεργάτες του. Βλέπει σε όραμα ένα Μακεδόνα να του λέγει «Διαβάς εις Μακεδονίαν βοήθησαν ημίν» (Πράξ. 16,9). Η έκκληση Μακεδόνα που τον καλεί να πάει εις την Μακεδονία για να τους βοηθήσει. Αλήθεια τι είδους βοήθεια θα μπορούσε να παράσχει ο απόστολος Παύλος παρά το κήρυγμα της Αληθείας. Ο Απόστολος το όραμα ως θεϊκό μήνυμα και αποφασίζει να μεταβεί στην Ελλάδα. Με τους εκλεκτούς συνεργάτες του Τιμόθεο, Σίλα και Λουκά φθάνει με καράβι εις την Νεάπολη (σημερινή Καβάλα) και από οδηγούνται εις τους Φιλίππους.
Χωρίς την αληθινή προσευχή, χωρίς την μνήμη του Θεού, είναι αφόρητα δύσκολο να ζήσουμε την αληθινή ζωή, και όχι τη σκιά της. Υπάρχουν πάρα πολλά πράγματα που σκοτώνουν την καρδιά μας, που ουσιαστικά καταστρέφουν εμάς τους ίδιους, που μας κάνουν εντελώς γήινους, που να μην γνωρίζουμε τον ουρανό. Είναι τόσο εύκολο να γίνουμε «σάρκα», στην οποία «δεν μπορεί να μείνει το Πνεύμα του Θεού» (πρβλ. Γέν. 6, 3), είναι τόσο εύκολο να ξεχάσουμε την ύψιστη κλήση μας! Τα πάντα μας σέρνουν προς αυτό: και οι μέριμνες για αυτήν την σάρκα, που δεν είναι πάντα απλές, συχνά είναι πολύπλοκες και δυσχερείς λόγω των περιστάσεων, και η ζωή μας που είναι ακόμη πιο πολύπλοκη, που είναι εμποτισμένη με αμαρτία, δόλια, άθλια, καθώς έτσι είναι, ιδιαίτερα στην εποχή μας. Και τα δικά μας πάθη, που πολλαπλασιάζονται ακόμη περισσότερο εξαιτίας αυτής της ζωής, και οι συνήθειές μας, και οι αδυναμίες μας, και πολλά, πολλά άλλα… Μόνο η προσευχή και η ζωντανή μνήμη του Θεού μας δίνουν τη δύναμη να είμαστε, ως ένα βαθμό, αυτοί που ο Κύριος θέλει να βλέπει, να αναπνέουμε τον αέρα της αιωνιότητας, που γεμίζει και θεραπεύει τις καρδιές μας.
Τὴν ὑπακοὴ ἀγάπησε ὁ Κύριος καί, σύμφωνα μὲ τό θεϊκὸ σχέδιο τῆς σωτηρίας μας, ὑπάκουσε στὸν Πατέρα Του μέχρι τοῦ σημείου νὰ σταυρωθῇ καὶ νὰ πεθάνῃ - καὶ αὐτὸ χωρὶς διόλου νὰ εἶναι κατώτερος ἀπὸ τὴ μεγαλωσύνη τοῦ Πατέρα - γιὰ νὰ ἀκυρώσῃ τὴν ἐνοχὴ τῶν ἀνθρώπων λόγῳ τῆς παρακοῆς μὲ τὴ δική Του ὑπακοὴ καὶ γιὰ νὰ ἐπιστρέψῃ στὴ μακαρία καὶ αἰώνια ζωὴ ὅσους θὰ ζήσουν μὲ ὑπακοή.
Ἁγίου Διαδόχου Φωτικῆς
Στα τέλη της δεκαετίας του 1970, εγώ, ο 19χρονος νέος τότε, πήγα στην πόλη Μαϊκόπ για να εκπαιδευτώ στο επάγγελμα του κομμωτή γυναικών. Έτυχε, καθώς έψαχνα για να νοικιάσω δωμάτιο, να περάσω αρκετές φορές μπροστά από ηλικιωμένες γυναίκες, που κάθονταν στην αυλή του σπιτιού με αριθ. 229, στην οδό Κρεστιάνσκαγια. Όταν για πολλοστή φορά είχα περάσει δίπλα τους, μία από αυτές τις ηλικιωμένες με λυπήθηκε και δέχτηκε να με φιλοξενήσει στο διαμέρισμά της. Το διαμέρισμα αποτελούνταν από ένα μόνο δωμάτιο, και το ένα τέταρτο το καταλάμβανε το εικονοστάσι. Στους τοίχους και στο τραπεζάκι που βρισκόταν στη γωνία υπήρχαν πολλές εικόνες, μπροστά στις οποίες έκαιγε όλο το 24ωρο ένα χειροποίητο καντήλι. Η γιαγιά Νάντια, ήταν πολύ ευσεβής. Οι γονείς μου, αν και λιγότερο ευσεβείς, με είχαν αναθρέψει στο πνεύμα της Ορθοδοξίας, κάτι που εκείνη την εποχή απαιτούσε, αν όχι ανδρεία, σίγουρα μια ορισμένη τόλμη και βεβαιότητα για το πού βρίσκεται η αλήθεια. Εν πάση περιπτώσει, από τα παιδικά μου χρόνια ήξερα απ' έξω το «Πάτερ ημών». Και να που ο Κύριος μου έστειλε, για επτά ολόκληρους μήνες εκπαίδευσης, την επικοινωνία με μια τόσο μοναδική γιαγιά. Μου είχε προτείνει να κοιμάμαι κοντά στο εικονοστάσι, σε ένα μαλακό κρεβάτι, με το κεφάλι προς τις ιερές εικόνες. Η γιαγιά Νάντια, από την πλευρά της, είχε πάρει τον καναπέ στην αντίθετη γωνία.
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - καθηγητού
Μία από τις πλέον συμπαθείς γυναικείες μορφές που αναφέρονται στην Καινή Διαθήκη είναι και αυτή της Αγίας Λυδίας από τους Φιλίππους της Μακεδονίας, η οποία μάλιστα θεωρείται ως η πρώτη χριστιανή ευρωπαία γυναίκα και βέβαια ελληνίδα.
Πληροφορίες για αυτήν παίρνουμε αποκλειστικά από το ιερό βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων (16ο κεφ.). Ο Απόστολος Παύλος, με τους συνεργούς του Τιμόθεο, Σίλα και Λουκά, κατά την δεύτερη αποστολική περιοδεία του, την άνοιξη του 50 μ. Χ. και ενώ βρισκόταν στην Τρωάδα, είδε ένα σημαντικό όνειρο: έναν Μακεδόνα, οποίος του είπε: «Διαβάς εις Μακεδονίαν βοήθησον ημίν» (Πράξ.16,9). Ο μεγάλος Απόστολος θεώρησε το όραμα αυτό ως εντολή του Θεού να περάσει στον ευρωπαϊκό χώρο για να κηρύξει το ευαγγέλιο της σωτηρίας.
Χωρίς να χάσει καιρό επιβιβάζεται, μαζί με τους συνεργάτες του, σε πλοίο και έφθασαν στο λιμάνι της Νεάπολης, της σημερινής Καβάλας. Δια μέσου της Εγνατίας Οδού έφτασαν στους Φιλίππους, σε μία πολύ σημαντική ρωμαϊκή πόλη, η οποία απολάμβανε ιδιαίτερα προνόμια από την αυτοκρατορική Ρώμη. Ήταν χτισμένη σε στρατηγική θέση, εν μέσω μιας πλούσιας περιοχής. Μετά τη μάχη των Φιλίππων (42 π. Χ.) μετατράπηκε σε ρωμαϊκή αποικία και αποικίστηκε από Ρωμαίους βετεράνους στρατιώτες, έφερε την προνομιούχα ονομασία «Κολωνία» (colonia Iulia Augusta Philippensis) και διοικούνταν από στρατηγούς, έχοντας διοικητική και οικονομική αυτονομία.
Δίπλα στόν πεσμένο στούς ληστές ἄνθρωπο περνοῦσαν στήν σειρά, μή ἠμπορῶντας νά βοηθήσουν: Ὁ Νόμος καί ἡ ἱερωσύνη τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Καμμία ἐξουσία δέν ἠμποροῦσε νά προσφέρη τίποτε. Ἦλθε ὁ Καλός Σαμαρείτης (Λουκ.10,33), ἄνθρωπος ἀλλογενής· ἄνθρωπος χωρίς ἁμαρτία, ὁ Ἰησοῦς, ὁ Ὁποῖος παρέλαβε τόν τραυματισθέντα καί τόν ἀνέβασε στό κτῆνος Του. Αὐτό τό ὁποῖο μυστικά σημαίνεται ἐδῶ εἶναι ἡ ἐνανθρώπησις τοῦ Θεοῦ καί ἡ παρουσία του ὡς ἀνθρώπου στήν γῆ· ἄνθρωπος ἀναμάρτητος, ἡ Ἀλήθεια πλησίον μας, μέ τήν διάθεσι νά μᾶς πάρη στήν πλάτη Του, μέσα ἀπό τούς ληστές καί νά μᾶς μεταφέρη στόν Οἶκο Του.
Εμείς, οι απόγονοι των γενοκτονηθέντων στον Ελληνικό Πόντο, σαν ελάχιστο φόρο τιμής, υποσχόμαστε να μην ξεχάσουμε ποτέ την Γενοκτονία και να αγωνιζόμαστε για την διεθνή αναγνώρισή της!
Γράφει ο Νικόλαος Ταμουρίδης Αντγος (ε.α)-
Επίτιμος Α’ Υπαρχηγός ΓΕΣ (με καταγωγή από τη Νικόπολη Κερασούντος Πόντου)
«Εάν τα παρεληλυθότα μνημονεύεις, άμεινον περί των μελλόντων βουλεύσει», διατρανώνει ο αρχαίος ρήτορας Ισοκράτης, δηλαδή «Αν θυμάσαι τα περασμένα, ξέρεις να αντιμετωπίζεις καλύτερα το μέλλον».
Δεν ξεχνάμε λοιπόν! Έχουμε χρέος! Εθνικό χρέος! Θυμόμαστε την τραγωδία του αφανισμού των 353.000 προγόνων μας από τους Τούρκους τον περασμένο αιώνα και αγωνιζόμαστε ο κάθε ένας ξεχωριστά και όλοι μαζί για την διεθνή αναγνώριση του εγκλήματος της Γενοκτονίας.
Έχουμε χρέος να θυμόμαστε ότι:
Τοῦ κ. Δημητρίου Λογοθέτη, θεολόγου
Ἡ γλώσσα τῆς λατρείας ἀποτελοῦσε ἀνέκαθεν ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ πολυσυζητημένα ζητήματα στοὺς κόλπους τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, ἰσορροπώντας ἀνάμεσα στὴν ἀνάγκη γιὰ πνευματικὴ κατανόηση καὶ τὸν σεβασμὸ πρὸς τὴν ἱερὴ παράδοση. Στὸ ἐπίκεντρο αὐτοῦ τοῦ διαλόγου βρίσκεται τὸ ἐρώτημα: Γιατί ἡ Ἐκκλησία ἐπιμένει στὴν χρήση τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς —συγκεκριμένα τῆς ἑλληνιστικῆς κοινῆς— ἔναντι τῆς νέας ἑλληνικῆς, τὴν ὁποία μιλᾶ καὶ ἀντιλαμβάνεται ἄμεσα ὁ σύγχρονος πιστός;
Θα μεινουμε στην πιστη;
Λέμε τώρα ότι πιστεύουμε, ότι είμεθα Χριστιανοί αν παρουσιαστεί διωγμός, όπως παρουσιάστηκε στην περίπτωση της αγίας Φιλοθέης και των άλλων μαρτύρων, τι θα κάνουμε;
Τώρα έχουμε κάποια ελευθερία αν συμβεί και σ΄ εμάς αυτό που παρουσιάστηκε στην Αλμπάνια, που δεν επιτρέπεται ούτε σταυρό να κάνουνε, άραγε θα σταθούμε, θα μείνουμε σταθεροί και ακλόνητοι; Αυτό πρόκειται να εξετάσουμε και να ερευνήσουμε.
