Το ακόλουθο κείμενο προέρχεται από το ημερολόγιο Παχυάμμου του 2025, και αποτελεί το Α’ μέρος.
Δείτε και το Β’ μέρος: “Η Πρώτη Οικουμενική Σύνοδος γενικά”
Ο Χριστός αποτελούσε πάντοτε σημείο αντιλεγόμενο ήδη από τη γέννησή Του. Ο βασιλιάς Ηρώδης στα Ιεροσόλυμα, παρόλο που ζούσε μέσα στο περιβάλλον του Ιουδαϊκού λαού και γνώριζε περί του ερχομού του Μεσσία, προσπάθησε να θανατώσει το Θείο Βρέφος.
Ο θάνατος του ανθρώπου είναι ίσως το πιο μυστηριώδες γεγονός που όλοι μας αργά ή γρήγορα αντιμετωπίζουμε στη ζωή μας. Αυτή η εμπειρία ποικίλλει. Το μόνο που μπορούμε να πούμε με σιγουριά είναι ότι αυτή η εμπειρία αφήνει σε κάθε άνθρωπο ένα ανεξίτηλο αποτύπωμα.
Τώρα που από επαγγελματικό καθήκον βρίσκομαι στην εντατική, όπου οι γιατροί και το νοσηλευτικό προσωπικό παλεύουν για τη ζωή των ανθρώπων και όπου αναπόφευκτα ερχόμαστε αντιμέτωποι με το θάνατο, αναρωτιέμαι: τι είναι για μένα προσωπικά ο θάνατος;
Κατὰ τὸν Ἅγιο Μάξιμο τὸν Ὁμολογητὴ ὁ Παράδεισος χαρακτηρίζεται ὡς τὸ «ἀεὶ εὖ εἶναι», δηλαδὴ ἡ αἰώνιος εὐφροσύνη, ἐνῶ ἡ κόλαση χαρακτηρίζεται ὡς τὸ «ἀεὶ φεῦ εἶναι», δηλαδὴ ἡ αἰώνιος ταλαιπωρία καὶ καταδίκη. Ἡ διαφορὰ στοὺς δύο αὐτοὺς χαρακτηρισμοὺς βρίσκεται σὲ ἕνα μόνο γράμμα τῆς ἀλφαβήτου, στὸ γράμμα «φ».
Γιατί, ὅμως, ἕνα γράμμα μπορεῖ νὰ μᾶς ἀπομακρύνει ἀπὸ τὸν παράδεισο καὶ νὰ μᾶς ὁδηγήσει στὴν κόλαση;
27 - Άλλαξε τον κύριό σου!
Ένα βράδυ στο δρόμο, άκουσα δύο υπηρέτες να τα πηγαίνουν έτσι: - Τι κάνεις; - Πολύ καλά! Πριν από μια εβδομάδα άλλαξα τον κύριό μου. Είχα έναν πολύ κακό αφέντη: έναν μεγάλο τύραννο. Τώρα έχω έναν νέο αφέντη... Άλλαξα τον κύριό μου... Συνάντησα έναν πολύ καλό αφέντη· συνέχισε να ζεις στην υπηρεσία του... άλλαξε και τον κύριό σου γιατί και ο δικός σου είναι κακός άνθρωπος!...
Ακούγοντάς τους να τα πηγαίνουν έτσι, σκέφτηκα ότι το ίδιο ισχύει και στον πνευματικό μας κόσμο.
Οι περισσότεροι Χριστιανοί υπηρετούν έναν κακό και τύραννο αφέντη: τον διάβολο.
Πόσο σοφά μας μιλούν οι οιωνοί της ένδοξης ιστορίας μας, όταν έχουμε προαίρεση για να τους θωρούμε; Το ελληνικό Γένος δοξάστηκε από ένα Ευαγγέλιο και αναστήθηκε από έναν Ευαγγελισμό. Το έχουμε αναλογιστεί καλά αυτό; Έχουμε συλλογιστεί με τι ευλογία αλλά και τι ευθύνη μας συνοδεύει;
Το πρώτο μέσο με το όποιο μπορεί κανείς να πιστέψει στον Θεό είναι το κήρυγμα, δεδομένου ότι ή πίστης έρχεται δια της ακοής καί ή ακοή έρχεται με την διήγηση του λόγου του Θεού (Ρωμ. 10,17). Διότι πώς θα πιστέψει εάν δεν ακούσει; (Ίωάν. 1,7 17,20 Πράξ. 8,12 14,27 Ρωμ. 1,5 Έφεσ. 1,13 Β’ Θεσ. 1,10).
Το δεύτερο μέσον είναι ή ανάγνωσης των Αγίων Γραφών, κατά την μαρτυρία ή οποία λέγει: «Ταύτα δε γέγραπται ίνα πιστεύσητε ότι Ιησούς εστίν ό Χριστός ό Υιός του Θεού, καί ίνα πιστεύοντες ζωήν έχητε εν τω ονόματι αυτού» (Ίωάν. 20,30-31).
Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΜΓ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 2715
Ἐπέτειος τῆς ἐπαναστάσεως τοῦ 1821
Τετάρτη 25 Μαρτίου 2026
Του Μητροπολίτου Φλωρίνης Αὐγουστινου
(ΠΡΟΣΛΑΛΙΑ ΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΜΑΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΔΟΞΟΛΟΓΙΑΝ)
Η κ. Α. Δ. θυμάται:
«Με τον παπα-Φώτη είχα την ευλογία να γνωριστώ αρκετά καλά και στο πρόσωπό του είδα μερικά θαυμαστά πράγματα, που στήριξαν την πίστη μου.
Για πρώτη φορά τον συνάντησα πριν δεκαπέντε χρόνια, όταν κάποτε τον μετέφερα στη Μυτιλήνη.
Το αυτοκίνητό μου τότε ήταν παλιό και αγκομαχούσε στις ανηφόρες.
Θυμάμαι τη μεγάλη μου έκπληξη, όταν διαπίστωσα ότι από τη διασταύρωση του Ιππείου, που τον πήρα, μέχρι τη Μυτιλήνη ήρθαμε με ανεβασμένο το χειρόφρενο, χωρίς κανένα απολύτως πρόβλημα!
«Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ»
Ἡ Δυτική ἐκκλησία ἀπέδωκε ὑπερβολικές τιμές στήν Ὑπεραγία Θεοτόκο, μέχρι βαθμοῦ νά ἐπισκιασθῆ τό Πρόσωπο τοῦ Κυρίου. Θέλοντας οἱ Προτεστάντες νά περιορίσουν αὐτές, κατέληξαν στό ἄλλο ἄκρο, νά ἀρνηθοῦν τήν ἀειπαρθενία της παρερμηνεύοντας τά σχετικά χωρία τῆς Γραφῆς. Ἐπί πλέον ἀρνοῦνται τήν προσκύνησί της, τήν πρεσβεία της, τά θαύματα της, τίς εἰκόνες της καί τήν ὀνομασία "Θεοτόκος.
Ἄς ἀρχίσουμε νά ἐξετάζουμε τό Ἀειπάρθενο τῆς Θεοτόκου. Ὅλες οἱ θρησκευτικές Κοινότητες τῶν Προτεσταντῶν ἀρνοῦνται τήν ἀειπαρθενία τῆς Θεοτόκου ὑποστηρίζοντες ὅτι ἡ Παναγία, μετά τήν γέννησι τοῦ Χριστοῦ, δέν ἔμεινε παρθένος, ἀλλά ἐγέννησε καί ἄλλα παιδιά μέ τόν Ἰωσήφ. Καί ἀναφέρουν τά χωρία πού μιλοῦν πράγματι γιά «ἀδελφούς» τοῦ Χριστοῦ. Ἰδού ποιά εἶναι: «Ματθ.12,46 Μάρκ.6,3-7,3 καί Πράξ.1,14).
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού
Η μεγάλη εορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου είναι για την Εκκλησία μας κορυφαίος εορτολογικός σταθμός του ενιαυτού, διότι αποτελεί την απαρχή όλων των εορτών του εκκλησιαστικού έτους. Το ίδιο αποτελεί και απαρχή όλων των σωτηριωδών γεγονότων, τα οποία έγιναν για την απολύτρωση του ανθρωπίνου γένους. Την αγία αυτή ημέρα εορτάζουμε λαμπρώς την ενανθρώπηση του Υιού και Λόγου του Θεού στην πάναγνη σάρκα της Αγίας Παρθένου, ώστε δι’ Αυτού να πραγματοποιηθεί το προαιώνιο σχέδιο του Θεού για τη σωτηρία του ανθρωπίνου γένους.
Τοῦ κ. Ἀνδρέου Κεφαλληνιάδη,
Δασκάλου Γ΄ Ἀρσακείου – Τοσιτσείου Δημοτικοῦ Σχολείου Ἑκάλης
Τὸ ἑλληνικὸ ἔθνος πρὸ Χριστοῦ κατεῖχε τὰ σκῆπτρα τῆς διανοήσεως. Οἱ Ἕλληνες φιλόσοφοι ἔκαναν τὶς ὑψηλότερες φιλοσοφικὲς πτήσεις καὶ γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ θαυμάζονται ἀκόμα κι ἀπὸ τοὺς ξένους, ὥς σήμερα. Οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες ἔθεσαν καὶ τὶς βάσεις τῶν ἐπιστημῶν. Ἡ προσφορά τους στὸν παγκόσμιο πνευματικὸ πολιτισμὸ θεωρεῖται μοναδικὴ καὶ ἀνεκτίμητη. Οἱ ἀρχαῖοι μας πρόγονοι ἔγραψαν ἐπίσης τὶς ἡρωικότερες σελίδες δόξας καὶ τιμῆς, ὑπερασπιζόμενοι τὰ πάτρια ἐδάφη καὶ μαχόμενοι κατὰ τοῦ ἀσιατικοῦ δεσποτισμοῦ. Οἱ νίκες τους κατὰ τῶν Περσῶν, εἶχαν τεράστια θετικὴ ἐπίδραση στὴν ἐξέλιξη τῆς παγκόσμιας Ἱστορίας. Γι’ αὐτὲς καὶ γιὰ πολλὲς ἄλλες διακρίσεις τοῦ ἔθνους μας, αἰσθανόμαστε ὑπερήφανοι. Κι αὐτὸ δὲν εἶναι σοβινισμός, ἀλλὰ ὀρθὴ κρίση καὶ ἀπόδοση δικαιοσύνης.
Τοῦ κ. Κωνσταντίνου Παπαδοπούλου
Ὑπάρχει ἕνας πολιτιστικὸς πόλεμος ἐνάντια στὶς παραδοσιακὲς ἀξίες τῆς δυτικῆς νεολαίας ποὺ κρατάει τουλάχιστον 60 χρόνια. Ἕνας πόλεμος ποὺ ξεκίνησε μὲ τὸ κίνημα τῶν Χίππις, τὸ ὁποῖο μαζὶ μὲ τὴν πὸπ καὶ τὴ ρὸκ μουσικὴ προκάλεσε μία σαρωτικὴ κοινωνικὴ ἀλλαγή, ἀπὸ τὸ ντύσιμο καὶ τὴν ψυχαγωγία μέχρι τὰ κοινωνικὰ πρότυπα καὶ τὶς σχέσεις τῶν δύο φύλων. Ἀλλαγὴ ποὺ δὲν συντελέστηκε ἄμεσα, ἀλλὰ παγιώθηκε στὶς ἀμέσως ἑπόμενες δεκαετίες. Καὶ συνεχίζεται μέχρι σήμερα ποὺ τὴ σκυτάλη τῶν ἐπιθέσεων ἔχει πάρει τὸ κίνημα τῆς Woke κουλτούρας.
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΚΥΘΗΡΩΝ ΚΑΙ ΑΝΤΙΚΥΘΗΡΩΝ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ
Ἐξευτελισμός τοῦ Χριστοῦ ἀπό γνωστή κινεζική πλατφόρμα πωλήσεων.
Ἱεροδ. Ἱεροθέου Κρητικοῦ, Ἱεροκήρυκος Ἱ. Μ. Κυθήρων & Ἀντικυθήρων
Ἡ δημόσια περιφρόνηση πρός τό πρόσωπο τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ καί θρησκευτικῶν προσωπικοτήτων ἤ καί ἱερῶν ἀντικειμένων ἀποτελεῖ ἀποτέλεσμα τῆς πνευματικῆς κατάπτωσης τῆς ἐποχῆς καί τῆς συστηματικῆς προσπάθειας ἀποϊεροποίησης τῶν πάντων στό ὄνομα μιᾶς κακῶς ἐννοούμενης «τέχνης» ἤ «ἐλευθερίας». Ἔτσι πρό ὀλίγου καιροῦ εἴχαμε δεῖ νά ἐκτίθενται βλάσφημα ἔργα στήν Ἐθνική μας Πινακοθήκη καί τώρα ἐνημερωθήκαμε, μέσω τοῦ ἱστολογίου Τάς θύρας, τήν πώληση προϊόντων (ἐσωρρούχων, χαλιῶν, καλτσῶν, καθισμάτων), πού φέρουν ἐπάνω τους καί εἰκονίζουν τόν Χριστό, τήν Παναγία, τόν Τίμιο Σταυρό, ἀπό γνωστή κινεζική πλατφόρμα πωλήσεων στήν Ἑλλάδα.
34 - Φτιάξε ένα καινούργιο παλτό!
Μια μέρα πήγα στον ράφτη με ένα παλιό παλτό. Ήθελα να το επισκευάσω... να βάλω λίγο νέο ύφασμα μέσα του, ώστε να είναι ένα καινούργιο παλτό.
Αλλά ο ράφτης, εξετάζοντας το παλτό πιο προσεκτικά, μου είπε:
- Δεν είναι σωστό να επισκευάσεις αυτό το παλτό... θα ήταν σπατάλη να βάλεις καινούργιο ύφασμα μέσα σε αυτό... είναι καλύτερα να φτιάξεις μόνος σου ένα καινούργιο παλτό.
Η προτροπή του ράφτη μου θύμισε τα λόγια του Σωτήρα: κανείς δεν βάζει ένα κομμάτι καινούργιου υφάσματος σε ένα παλιό ένδυμα (Μάρκος 2:21). 362
Ένα σταθερό γνώρισμα της βαθύτατης παρακμής στην Ελλάδα, είναι πώς το κράτος μας επιφυλάσσει υπερπαραγωγές για τα ασήμαντα και βαθύτατη περιφρόνηση για όλα τα (αληθινά) σημαντικά. Υπερπαραγωγή στην Εθνική Πινακοθήκη για να εκτεθούν οι τερατογραφίες, απαξίωση στο Σινά και τον πλούτο της κληρονομιάς του.
Ο χριστιανισμός εκπέμπει πάντοτε ένα μήνυμα χαράς.
Το βλέπουμε σε πολλά χωρία της αγίας Γραφής.
Και το μήνυμα αυτό σχετίζεται με το γεγονός της ενανθρωπήσεως
του ενός της αγίας Τριάδος, του Υιού του Θεού.
Της ενανθρωπήσεως του Σωτήρος.
Αυτός μας σώζει από την αμαρτία, τον Διάβολο και τον θάνατο.
Πώς μια διαρροή ενός εμπιστευτικού εγγράφου αποκάλυψε τον αγώνα για την ορθόδοξη ειρήνη στην Αμερική.
Στις αρχές Μαρτίου 2026 είδε φως της δημοσιότητας ένα έγγραφο που διαφορετικά δεν θα είχε βγει ποτέ από τα όρια της κλειστής εκκλησιαστικής αλληλογραφίας. Μια πολυσέλιδη επιστολή του Αρχιεπισκόπου Αμερικής Ελπιδοφόρου, που στάλθηκε στον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο στις 21 Νοεμβρίου 2025, διαβιβάστηκε ανώνυμα στην αμερικανική συντακτική ομάδα της Ένωσης Ορθοδόξων Δημοσιογράφων, της ίδιας ιστοσελίδας που αναφέρεται επανειλημμένα στην επιστολή ως «ρωσικός προπαγανδιστικός πόρος».
ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΤΟ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ κ. ΦΙΛΟΘΕΟ
Με βαθιά λύπη και έντονο προβληματισμό πληροφορούμαστε ότι και φέτος, στο πλαίσιο της λεγόμενης «Λατρευτικής Εβδομάδας» της ιεράς Μητρόπολης Θεσσαλονίκης, προγραμματίζονται εκδηλώσεις εντός ιερών ναών που δεν έχουν χαρακτήρα λατρευτικό, αλλά καθαρά καλλιτεχνικό και θεατρικό. Συγκεκριμένα προβλέπονται αναγνώσεις κειμένων από έργα του Νίκου Καζαντζάκη και του Κωνσταντίνου Καβάφη, συναυλίες με μουσικά όργανα εντός των ναών, καθώς και καλλιτεχνικές εμφανίσεις με τραγουδιστές.
Τοῦ κ. Δημητρίου Β. Ἐμμανουὴλ
«Ἔτσι, πολλοὶ σύγχρονοι ἀρχιερεῖς, μόνο γιατί ἐχειροτονήθησαν, προβάλλουν αὐτὴ τὴ θέση, γιὰ νὰ ἀπολαμβάνουν τὴν τιμὴν τῶν πιστῶν. “Ὤ!”, λέει, “εἶμαι εἰς τύπον καὶ τόπον Χριστοῦ! Ὀφείλεις νὰ μὲ σεβαστεῖς, ὀφείλεις νὰ μὲ τιμήσεις”. Πρέπει ὅμως νὰ τοὺς εἰπωθεῖ ὅτι αὐτὸ δὲν εἶναι αὐτόματα δεδομένον ἀπὸ τὴν χειροτονία, ὅτι δηλαδὴ ἐχειροτονήθης καὶ αὐτομάτως, αὐτονοήτως, εἶσαι εἰς τύπον καὶ τόπον Χριστοῦ, ἀλλὰ εἶναι ζητούμενον. Δηλαδή, ὁ ἑκάστοτε ἀρχιερεὺς εἶναι εἰς τύπον καὶ τόπον Χριστοῦ; [Ὄχι, εἶναι] Ζητούμενον!» (π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος)[*]
«Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ»
Ὑπό Ρουμάνου Γέροντος π. Κλεόπα Ἠλίε.
«Δοκιμαζέτω δέν ἄνθρωπος ἑαυτόν, καί ούτως ἐκ τον ἄρτον ἐσθιέτω καί ἐκ τοῦ ποτηρίου πινέτω' ὃ γάρ ἐσθίων καί πίνων ἀναξίως κρίμα εαυτώ ἐσθίει καί πίνει, μή διακρίνων τό σῶμα τοῦ Κυρίου» (Α' Κορ.11, 2829)
Πατέρες καί αδελφοί,
Στά προηγούμενα παρουσιάσαμε μερικά γιά τήν Ἱερωσύνη τοῦ Νόμου καί τῆς Χάριτος, καθώς καί μερικά άπό τά πολλά καθήκοντα τοῦ Ἱερέως τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Τώρα έθεώρησα καλόν νά άναφερθώ καί γιά τίς μεγάλες τιμωρίες πού θά ύποστούν οι Ιερείς τήν ήμέρα τῆς Κρίσεως, έάν στήν ζωή των δίνουν τά Ἅγια Μυστήρια στούς άναξίους καί τά άσυγχώρητα κρίματα πού παίρνουν στήν ψυχή των, όσοι προσέρχονται στήν Κοινωνία τῶν Θείων Δώρων άναξίως.
ΓΕΩΡΓΙΟΥ Θ. ΠΡΙΝΤΖΙΠΑ
Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΩΡΑΪΤΙΔΗΣ
ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗ
Ἀγάπη καὶ γκρίνια στὶς σχέσεις τῶν δύο ἁγίων τῶν ἑλληνικῶν γραμμάτων.
Στὸν ἀπόηχο τοῦ ἑορτασμοῦ
Ἔμειναν οἱ δυὸ ὡς ἀδιαίρετη δυάδα τῆς λογοτεχνίας, κάτι σὰν «Διόσκουροι» τῶν ἑλληνικῶν γραμμάτων καὶ πιὸ ἰδιαίτερα, ὅπως τοὺς ἀποκάλεσε ὁ Ξενόπουλος, «τὸ δυαδικὸν ἄστρον τῆς Σκιάθου». Κι οἱ δύο προέρχονται, πέρα ἀπὸ τὴν κοινὴ καταγωγὴ καὶ τὴν οἰκογενειακὴ σχέση, ἀπὸ τὴν ἴδια παράδοση –τὴν κολλυβαδική– καὶ κινοῦνται στὸν ἴδιο χῶρο, τόσο τὸν θρησκευτικὸ ὅσο καὶ τὸν λογοτεχνικό. Κι ὅμως οἱ διαφορὲς εἶναι ἀντιληπτὲς στὸν ἔμπειρο ἀναγνώστη ποὺ προσεγγίζει τὸ ἔργο τους μὲ προσοχή. Διαφορὲς ποὺ ἔχουν νὰ κάνουν τόσο μὲ τὰ θέματά τους, ὅσο καὶ μὲ τὸν τρόπο ποὺ ὁ καθένας τους τὰ παρουσιάζει. Χαριέστατος, ἀνάλαφρος, ποικίλος στοὺς γλωσσικοὺς κανόνες ὁ πρῶτος, δωρικός, αὐστηρὸς στὴ γλῶσσα καὶ στοὺς κανόνες, ὁ δεύτερος. Ἔτσι ὁ καθένας βάζει τὴ δική του σφραγίδα στὴν ἴδια θεματολογία καὶ κρατᾷ τὴν ἑτερότητά του, χωρὶς ἐπικαλύψεις καί, κυρίως, χωρὶς ἀντιγραφὲς καὶ ἀδόκιμους μιμητισμούς. Ἐνεργοῦν δηλαδὴ καὶ οἱ δυὸ σὰν πραγματικοὶ δουλευτὲς τοῦ λόγου, διατηρώντας ὁ καθένας τὴν προσωπικὴ συγγραφικὴ ἑτερότητά του.
SINAKSARI E TΛ GJITHΛ SHEJNTORΛVE
E KISHΛS ORTHODOKSE
Τοῦ κ. Ἡρακλῆ Ρεράκη, Καθηγητοῦ ΑΠΘ,
Προέδρου τῆς Πανελληνίου Ἑνώσεως Θεολόγων
Παίρνουμε ἀφορμὴ ἀπὸ τὸ θλιβερὸ νέο τοῦ θανάτου μίας συναδέλφου, Ἐκπαιδευτικοῦ τῆς Δευτεροβάθμιας Ἐκπαίδευσης Θεσσαλονίκης, πού, καθὼς πληροφορηθήκαμε, ἔφυγε ἀπὸ τὴ ζωή, αἰφνιδίως, σὲ ἡλικία 57 ἐτῶν, ἐξαιτίας τοῦ ἔμπρακτου Bullying ποὺ δεχόταν καθημερινὰ ἀπὸ κάποια ὁμάδα μαθητῶν/τριῶν τοῦ Λυκείου, στὸ ὁποῖο ὑπηρετοῦσε. Φαίνεται, μάλιστα, ὅπως πληροφορηθήκαμε ἀπὸ τὰ ΜΜΕ, ὅτι ἀντὶ νὰ βοηθηθεῖ ἀπὸ τὴν ὑπηρεσία της, στὸ πρόβλημα ποὺ ἀντιμετώπιζε μὲ τὰ παιδιά, ἐπιλέχθηκε, ἀτυχῶς, ἡ ἔναρξη διαδικασίας ἀπομάκρυνσής της γιὰ ἀνικανότητα διδασκαλίας, πού, ἴσως, νὰ ἦταν ἡ αἰτία τοῦ θανάτου της ἀπὸ ἐγκεφαλικὸ ἐπεισόδιο.
Τοῦ κ. Παύλου Κλιματσάκη
Ἡ σύγχρονη ἀπόπειρα διαλόγου μεταξὺ ὀρθόδοξης θεολογίας καὶ ψυχανάλυσης ἐγείρει ἕνα θεμελιῶδες ἐρώτημα: πρόκειται γιὰ δύο συμπληρωματικοὺς λόγους περὶ τοῦ ἀνθρώπου, ἢ γιὰ δύο ριζικῶς ἀσύμβατες ἀνθρωπολογικὲς καὶ ὀντολογικὲς προσεγγίσεις; Τὸ ἐρώτημα δὲν εἶναι ψυχολογικὸ οὔτε ποιμαντικό· εἶναι ὀντολογικό. Ἀφορᾶ τὸ τί εἶναι ὁ ἄνθρωπος, πῶς συγκροτεῖται ὡς ὑποκείμενο, ποιὰ εἶναι ἡ πηγὴ τῶν πράξεών του, καὶ ἂν ἡ ἐλευθερία του μπορεῖ νὰ ἀναχθεῖ σὲ ἑρμηνεύσιμη ἀναγκαιότητα. Μὲ τὸ παρὸν ἄρθρο καθιστοῦμε φανερὴ τὴν ἀσυμβατότητα τῆς ὀρθόδοξης ὀντολογίας μὲ τὴν ψυχανάλυση. Ἀναφερόμαστε στὶς βασικὲς θέσεις τοῦ Sigmund Freud καὶ τοῦ Jacques Lacan γιὰ τὸ ἀσυνείδητο καὶ τὴ συγκρότηση τοῦ ὑποκειμένου, καί, ἀφετέρου, στὴν θεολογικὴ ἀνθρωπολογία τοῦ Ἰωάννη Δαμασκηνοῦ καὶ τοῦ Μαξίμου Ὁμολογητῆ.
.png)
