Τοῦ Μητροπολίτου Ἀντινόης Παντελεήμονος
Ἐπειδὴ τὴν περίοδο τοῦ Πάσχα γίνεται πολὺς λόγος γιὰ τὸ Ἅγιο Φῶς, ἐὰν εἶναι ἀληθινὸ θαῦμα ἢ ὄχι, γι’ αὐτὸ προβαίνω στὴν δημοσίευση τῆς παρούσης μαρτυρίας πρὸς ὑπεράσπιση τοῦ μέγιστου Θαύματος ὅλων τῶν θαυμάτων.
Στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία Ἅγιο Φῶς ὀνομάζεται ἡ Φωτιὰ («Φῶς»), ἡ ὁποία συμβολίζει τήν Ἀνάσταση. Στήν Ἑλληνορθόδοξη παράδοση ἐκλαμβάνεται ὡς θαῦμα, ποὺ ἐπαναλαμβὰνεται κάθε χρόνο λίγο πρὶν τὸν ἑορτασμὸ τῆς Ἀνάστασης στὸ Ναὸ τῆς Ἀναστάσεως στὰ Ἱεροσόλυμα, κατὰ τὸ ὁποῖο ἡ φλόγα ἀνάβει μὲ θαυματουργὸ τρόπο ἐντός τοῦ Παναγίου Τάφου καὶ μόνον ὑπὸ τὴν παρουσία τοῦ Ἑλληνορθόδοξου Πατριάρχη Ἱεροσολύμων. Τὸ Πατριαρχεῖο ἀναφέρει ὅτι ὁ χῶρος ἐλέγχεται γιὰ προϋπάρχουσες φλόγες ἀπὸ τὶς στρατιωτικὲς καὶ πολιτικὲς Ἀρχές, τοὺς ἑτερόδοξους (Ἀρμενίους, Κόπτες, Ρωμαιοκαθολικούς).
(Θεολογικό σχόλιο στον «σαρκί υπνώσας» Χριστό μας)
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού
Ο Σταυρός και η Ανάσταση του Κυρίου και Λυτρωτή μας Ιησού Χριστού αποτελούν τις δύο συνιστώσες της απολύτρωσής μας από την αιχμαλωσία του Σατανά, την δουλεία της αμαρτίας, την φθορά και το θάνατο. Αυτά τα δύο υπερφυή γεγονότα δεν μπορούν να αυτονομηθούν και να έχουν διαφορετικό νόημα, από αυτό της εκπληρώσεως του σχεδίου της Θείας Οικονομίας, καθότι η Ανάσταση προϋποθέτει το Πάθος και τον φυσίζωο θάνατο του Κυρίου και ο Σταυρός προμηνύει την Ανάσταση. Κάθε απόπειρα διαχωρισμού τους αγγίζει τα όρια της κακοδοξίας.
Ο θάνατος είναι αναμφίβολα το τραγικότερο γεγονός στην ανθρώπινη ιστορία, το φοβερότερο και πλέον ολέθριο αποτέλεσμα της πτώσεως και γέννημα της αμαρτίας. Ο Θεός είχε προειδοποιήσει τους πρωτοπλάστους: «ἀπὸ παντὸς ξύλου τοῦ ἐν τῷ παραδείσῳ βρώσει φαγῇ, ἀπὸ δὲ τοῦ ξύλου τοῦ γινώσκειν καλὸν καὶ πονηρόν, οὐ φάγεσθε ἀπ᾿ αὐτοῦ· ᾗ δ᾿ ἂν ἡμέρᾳ φάγητε ἀπ᾿ αὐτοῦ, θανάτῳ ἀποθανεῖσθε» (Γεν.2,16-17) και «οὐ δὲ μὴ ἅψησθε αὐτοῦ, ἵνα μὴ ἀποθάνητε» (Γεν.3,3).
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ θεολόγου - καθηγητού
Το Άγιο και Μεγάλο Σάββατο είναι μια ξεχωριστή ημέρα για την Εκκλησία μας. Τιμάμε κατ’ αυτή τη θεόσωμη ταφή και την εις Άδου κάθοδο του Κυρίου και Θεού μας Ιησού Χριστού. Την οδύνη μας για τα σωτήρια παθήματα του Λυτρωτή μας διαδέχεται η θλίψη, η σιωπή και η περισυλλογή. Με την καρδιά σφιγμένη από τη βίωση των Αγίων Παθών της Μεγάλης Παρασκευής, βιώνουμε την αγία αυτή ημέρα έναν μεγάλο θρίαμβο, το μυστήριο της μεγαλύτερης πάλης όλων των εποχών, της μάχης του Χριστού με τον Άδη. Της πάλης της ζωής με το θάνατο. Εκεί στο σκοτεινό και ανήλιο τόπο των βασάνων, στο φοβερό και αδυσώπητο δεσμωτήριο των ψυχών, στο θλιβερό μεταθανάτιο προορισμό του ανθρώπου, εκείνο το υπερευλογημένο Σάββατο ο Αρχηγός της Ζωής νίκησε το θάνατο με το δικό Του θάνατο και απάλλαξε την ανθρωπότητα από την τυραννία του Σατανά. Τον σύντριψε και κατέλυσε το σκοτεινό του βασίλειο. Για τους πιστούς του Χριστού η κυριαρχία του διαβόλου, ο θάνατος και ο Άδης αποτελούν πια εφιαλτικό παρελθόν, ένα φρικιαστικό όνειρο, το οποίο δε μπορεί να επαναληφτεί, διότι η βασιλεία του Χριστού μας είναι πια η μόνη πραγματικότητα, η ατέρμονη πορεία προς τη θέωσή μας και καμιά αντίθεη δύναμη δε μπορεί να τηνματαιώσει και να την καταλύσει!
Νικόλαος Παναγιωτόπουλος – Καρδιολόγος
Ο Λάζαρος: η ασθένεια και ο θάνατος. Σκέψεις απέναντι στην ανθρώπινη ασθένεια και τον πόνο.
“Εδάκρυσεν ο Ιησους” (Ιωαν. 12,35)
Θα ήθελα προκαταβολικά να πω ότι το κείμενο που ακολουθεί είναι παρμένο από σκέψεις που κάνω αρκετές δεκαετίες τώρα απέναντι στην ανθρώπινη ασθένεια και τον πόνο. Είναι αλήθεια ότι εργαζόμενος στις Μονάδες Εντατικής Θεραπείας αλλά και στην εν γένει ιατρική μου δραστηριότητα πολλές φορές βρέθηκα μπροστά σε προσφιλείς αλλά και άγνωστους ασθενείς μου, οι οποίοι ξαφνικά βρέθηκαν μπροστά στο φάσμα της σοβαρής ασθένειας ή και του επικείμενου θανάτου.
«Καὶ ὑμνήσαντες ἐξῆλθον εἰς τὸ ὄρος τῶν ἐλαιῶν.Τότε λέγει αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς·» (Ματθ. κστ΄, 30). (: Καὶ ἀφοῦ ἔψαλαν ὕμνον, ἐβγῆκαν εἰς τὸ ὄρος τῶν Ἐλαιῶν.Τότε λέγει εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς·).
Τί λέγει μετὰ ὁ Κύριος. Μὴ κλονισθῆτε στὴν πίστη, μὴ σκανδαλισθῆτε γιὰ ὅσα ἐπακολουθήσουν πρὶν καὶ κατὰ τὴν Σταύρωση. Πίστη χρειάζεται, πίστη στὸν Κύριο, χωρὶς φόβο.
ΖΩΗ ΑΝΑΔΥΟΜΕΝΗ ΕΚ ΘΑΝΑΤΟΥ
Μεγάλη
Πέμπτη… Μεγάλη Παρασκευή… Μεγάλο Σάββατο. Όλα τα μεγάλα και όλα τα
τρομερά. Τι συμβαίνει στη γη; Οι άνθρωποι δεν θέλουν τον Θεό, οι
άνθρωποι θέλουν να εκδιώξουν από το σώμα τον Υιό του Θεού, τον Κύριο
Χριστό!
«Ἐγώ ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ Ἄδη θὰ τοὺς ἀπαλλάξω καὶ ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ θανάτου θὰ τοὺς λυτρώσω».
(Ὡσ ιγ΄14)
«Ἄρπαξε ὁ θάνατος τὸ Δεσπότη Χριστό, χωρὶς νὰ ἀφαιρέσῃ ἀπ΄ Αὐτὸν τὴ ζωή.
Κατάπιε Αὐτόν, ἀγνοώντας ποιὸς ἦταν.
Ἀναγκάστηκε ὅμως, νὰ ξεράσῃ πολλὲς ψυχὲς μαζὶ μ΄ Αὐτόν.
Κατέρχεται τώρα ὁ Χριστὸς μὲ τὴ θέλησή Του στὸν Ἅδη, μετὰ ὅμως ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἡμέρα θὰ ἀναστηθῇ, ἀφοῦ θὰ νικήσῃ καὶ θὰ συλήσῃ τὸν Ἅδη.
Χθὲς σκοτείνιασε ὁ ἥλιος ἐξαιτίας τῆς σταύρωσή Του καὶ τὸ μεσημέρι ἔγινε νύχτα.
Σήμερα ὁ θάνατος νεκρώθηκε διότι δέχτηκε παράξενο νεκρό.
Χθὲς πένθησε ἡ κτίση, βλέποντας τὴ μανία τῶν Ἰουδαίων, καὶ φόρεσε ὡς πένθιμη στολὴ τὸ σκοτάδι.
Σήμερα ὁ λαὸς ποὺ βρίσκεται στὸ σκοτάδι, εἶδε φῶς μέγα».
(Ἀμφιλοχίου Ἰκονίου Εἰς τὴν ἡμέρα τοῦ ἁγίου Σαββάτου P.G. 39, 89D )
Ομιλία του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου
«Τέξασα Ζωήν, παναμώμητε ἁγνὴ Παρθένε,
παῦσον Ἐκκλησίας σκάνδαλα καὶ εἰρήνευσον αὐτὴν ὡς ἀγαθή» (στ. Β΄)
Πολλές και ολοένα πιο περίεργες απαντήσεις δίνονται σε αυτό το ερώτημα με την πρόδηλη απάντηση. Κάποιοι γνωστικοί, οικουμενιστές πνευματικοί και θολολόγοι λένε οι Ρωμαίοι. Η άρνηση όμως του Πιλάτου ήταν σαφής. Μόνον όταν του απάντησαν το αίμα αυτού εφ ημάς και επί τα τέκνα ημών, όπως ακούμε στα ευαγγέλια κάθε Μ. Πέμπτη, κάμφθηκε και ένιψε τας χείρας του. Εδώ θέλει προσοχή. Οι Εβραίοι λόγω της ρωμαϊκής κατοχής δεν είχαν δικαίωμα να εκτελέσουν επίσημα κανέναν. Για αυτό προσέφυγαν στους Ρωμαίους, οι οποίοι καμία πρόθεση δεν είχαν να Τον εκτελέσουν. Εκείνοι λοιπόν τον σταύρωσαν εφόσον έπεισαν τους Ρωμαίους να το κάνουν για χάρη τους. Κι εμείς πόσες φορές δεν έχουμε το σθένος η την ικανότητα να βλάψουμε τον άλλον και το κάνουμε μέσω τρίτων και θεωρούμε ότι δεν το κάναμε εμείς…δεν φταίμε….
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού
Δύο είναι τα τραγικότερα γεγονότα στην ανθρώπινη ιστορία. Το ένα είναι η πτώση των πρωτοπλάστων και η εκδίωξή τους από τον Κήπο της Τρυφής και το δεύτερο και φοβερότερο η θεοκτονία από μέρους του ανθρώπου, ως φρικτό αποτέλεσμα και έσχατη κατάντια εξαιτίας της απολύτου πωρώσεώς του από την αμαρτία και τη φθορά. Η καταδίκη και ο σταυρικός θάνατος του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, του σαρκωμένου Θεού μας, όχι μόνο αποτελεί την εχθίστη κακουργηματική πράξη όλων των εποχών, αλλά δικαιολογεί απόλυτα την αναγκαιότητα της σωτηρίας του ανθρωπίνου γένους δια του απολυτρωτικού έργου του Σωτήρος μας.
Ο πρώτος ο οποίος εναντιώθηκε στο Θεό, αμφισβήτησε την απολυτότητά Του και θέλησε να σφετεριστεί το θρόνο της μεγαλοσύνης Του, ήταν ο Εωσφόρος. Ο πτωτικός άνθρωπος, υποχείριο πια του διαβόλου, σκοτισμένος από τον οίστρο της αμαρτίας και απόλυτα φθαρμένος από την αυθεντική του φύση, θεώρησε φυσικό να εναντιωθεί στο Θεό, όπως έκαμε ο δόλιος υποβολέας του, και ακόμη χειρότερα, να επιχειρήσει να Τον σκοτώσει! Η σύγχρονη νιτσεϊκή «θανάτωση του Θεού», πέρα από παρανοϊκό ιδεολόγημα, είναι η έκφραση της προαιώνιας σατανοκίνητης βούλησης του πτωτικού ανθρώπου να θανατώσει το Θεό!
Η «ΠΕΡΙ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ» ΠΛΑΝΗ
(Κακοδοξία, η οποία στρεβλώνει πλήρως το μυστήριο της Θείας Οικονομίας)
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού
Την Αγία και Μεγάλη Εβδομάδα, την ιερότερη αυτή εορτολογική περίοδο της Εκκλησίας μας συνοδοιπορούμε, με τη χάρη του δι’ ημάς Παθόντα, Θανόντα, Ταφέντα και Αναστάντα Κύριό μας Ιησού Χριστό, προς τον Γολγοθά και το κενό Μνημείο, να προσκυνήσουμε τα Σεπτά Παθήματά Του, να βιώσουμε τις αστείρευτες σωτήριες δωρεές, που απορρέουν από αυτά και να πανηγυρίσουμε την εκ των νεκρών λαμπροφόρο Ανάστασή Του. Το κατανυκτικό κλίμα αυτών των αγίων ημερών μας δίνει το έναυσμα να αναλογιστούμε το ανυπολόγιστο μέγεθος της θείας δωρεάς, η οποία απορρέει από το απολυτρωτικό Πάθος, την σταυρική θυσία, του Σωτήρα μας Χριστού, καθότι, σύμφωνα με τον ιερό υμνογράφο: «Τω πάθη σου Χριστέ παθών ηλευθερώθημεν και τη αναστάσει σου εκ φθοράς ελυτρώθημεν»[1].
(ΘΕΙΑ ΑΠΟΚΑΘΗΛΩΣΙΣ)
Μεγάλη ἡ σημερινή ἡμέρα καί ὥρα ἀδελφοί μου. Ὁ Χριστός κρέμεται ἐπάνω στόν Σταυρό, τρυπημένος μέ τά καρφιά. Ἐν τούτοις, ὁ Σταυρός εἶναι ἡ αἰώνια δόξα Του.
«…καί νῦν δόξασόν με σύ πάτερ, παρά σεαυτῷ τῇ δόξῃ ᾗ εἶχον πρό τοῦ τόν κόσμον εἶναι παρά σοί»[1].
Ἔτσι, σεβαστή γερόντισσα, ὁ Σταυρός ὁ Τίμιος εἶναι ἡ βάση γιά τίς ἀμέτρητες θεϊκές δωρεές καί τά πνευματικά ἀγαθά πού λαμβάνουμε πάντοτε ὅπως καί τώρα μέ τήν θεία Ἀποκαθήλωση. Οἱ μαθητές, ὅπως καί ὁ ἴδιος ὁ Κύριος δέν μετρίασαν τό σκάνδαλο τοῦ Σταυροῦ στήν μετέπειτα πορεία τοῦ Χριστιανισμοῦ, γιατί ἕνα κρυφό μυστήριο προσέδιδε στόν Σταυρό κάποιο ὑψηλότατο πνευματικό νόημα, πού ἅπτεται τῆς σωτηρίας, τοῦ ἀνθρωπίνου γένους.
«Ἀληθινὰ αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος ἦταν Υἱὸς τοῦ Θεοῦ».
(Μάρκ. ιε΄ 39)
«Ὦ καινούρια καὶ παράδοξα πράγματα ποὺ συμβαίνουν σήμερα!
Στὸ Ξύλο καρφώνεται Αὐτός, ποὺ μὲ τὸ λόγο Του ἔκτεινε τὸν οὐρανό.
Σὲ δεσμὰ περικλείεται Αὐτός, ποὺ στόλισε τὴ θάλασσα μὲ βότσαλα.
Μὲ χολὴ ποτίζεται Αὐτός, ποὺ μᾶς χάρισε μύριες πηγὲς μὲ γλυκὸ νερό.
Στεφανώνεται μὲ ἀγκάθια Αὐτός, ποὺ στεφάνωσε τὴ γῆ μὲ ἄνθη.
Φτύνεται στὸ πρόσωπο Αὐτός, ποὺ δὲν τολμοῦν νὰ ἀντικρύσουν τὸ πρόσωπό Του τὰ Χερουβείμ».
(Ἀμφιλοχίου Ἰκονίου Εἰς τὴν ἡμέρα τοῦ ἁγίου Σαββάτου P.G. 39, 89D )
Μεγάλη Ἑβδομὰς
Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΚΓ΄ Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 1251(2)
Μεγάλη Παρασκευὴ πρωὶ 10 Ἀπριλίου 2026 (2006)
Ὁμιλία τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης Αὐγουστίνου
«Στραφεὶς δὲ πρὸς αὐτὰς ὁ Ἰησοῦς εἶπε· Θυγατέρες Ἰερουσαλήμ, μὴ κλαίετε ἐπ᾿ ἐμέ, πλὴν ἐφ᾿ ἑαυτὰς κλαίετε καὶ ἐπὶ τὰ τέκνα ὑμῶν» (Λουκ. 23,28)
Μεγάλη Ἑβδομὰς
Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΜΓ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 2723
Μεγάλη Πέμπτη βράδυ
9 Ἀπριλίου 2026
Η Τρίτη πολιορκία του Μεσολογγίου (συχνά αναφέρεται και ως δεύτερη πολιορκία) ήταν ένα από τα σημαντικότερα πολεμικά γεγονότα της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Ήταν το γεγονός που έδωσε έμπνευση στο Διονύσιο Σολωμό να γράψει τους “Ελεύθερους Πολιορκημένους”. Έλαβε χώρα στο διάστημα από 25 Απριλίου του 1825 έως 10 Απριλίου του 1826 οπότε και τερματίστηκε με την ηρωική έξοδο του Μεσολογγίου. Η πολιορκία διακρίνεται σε δύο φάσεις. Η πρώτη από τον Απρίλιο του 1825 μέχρι τον Οκτώβριο του 1825 όταν η πόλη πολιορκήθηκε από τα στρατεύματα του Κιουταχή και η δεύτερη από τον Δεκέμβριο του 1825 έως τον Απρίλιο του 1826 όταν η πόλη πολιορκήθηκε από τα στρατεύματα του Ιμπραήμ και του Κιουταχή από κοινού.
