
Γεωργίου Βιλλιώτη, Η ΘΕΟΤΟΚΟΣ ΣΤΗΝ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΚΑΒΑΣΙΛΑ
Θεωροῦμε ἐπιβεβλημένο ἐνταῦθα νὰ διευκρινήσουμε ὅτι τὸ «πνευματικὸ σῶμα» τῆς Παναγίας δὲν ὑπονοεῖ σὲ καμμία περίπτωση ὅτι ἡ Θεοτόκος δὲν ἀπέθανε. Ἡ Ἐκκλησία ποὺ «εἶναι ὁ αὐθεντικὸς κριτὴς καὶ ἑρμηνευτὴς τῆς Χριστιανικῆς διδασκαλίας» διακηρύσσει ὅτι «θνητή γαρ ἦν ἡ ἁγία Μαρία, ἐξ ἧς καὶ τὸ σῶμα». Τὴν παράδοση αὐτὴ ἀποδέχεται καὶ ὁ ἱερὸς Καβάσιλας «ὡς τέκνο καὶ πατὴρ τῆς ἐκκλησιαστικῆς παραδόσεως». Ἡ παναγία ψυχή, ἀκολουθῶντας τὴν κοινὴ μοῖρα τῶν ἀνθρώπων ἔπρεπε νὰ χωριστῇ ἀπὸ τὸ «παναγέστατο» σῶμα Της. Ὁ προσεκτικὸς ἀναγνώστης θὰ παρατηρήσῃ ὅτι ὁ συγγραφέας ἐπιλέγει τὸ ἀπαρέμφατο «λυθῆναι», ποὺ παραπέμπει στὴν λύση, ἤτοι στὴν διάσπαση τῆς ἑνότητας μεταξὺ ψυχῆς καὶ σώματος. Ἐφόσον ἡ Παναγία ἦταν ἄνθρωπος, γόνος τῆς Εὔας, καὶ «ἐξ ἀνθρώπων ἀνέφυ» ἦταν μέτοχος σὲ κάθε κοινὸ χαρακτηριστικὸ τοῦ ἀνθρώπου, ἄρα καὶ στὸν θάνατο.
























