
Η ιστορία των αγίων μας διδάσκει ότι η πίστη απαιτεί θάρρος και ενεργητική δράση
Σε πρόσφατες συζητήσεις γύρω από τις εκκλησιαστικές κρίσεις, προέκυψε η κριτική ότι ο Τυχικός θα έπρεπε να αποδεχθεί την απόφαση που τον αφορούσε και να εγκαταλείψει τη μητρόπολη, όπως έπραξαν ορισμένοι άγιοι, όπως ο Άγιος Νεκτάριος. Ωστόσο, η σύγκριση αυτή χρειάζεται προσεκτική ανάλυση, τόσο ιστορική όσο και θεολογική, ώστε να κατανοήσουμε τη διαφορά των περιστάσεων και τη φύση της ποιμαντικής ευθύνης.
Καταρχάς, αξίζει να υπενθυμίσουμε ότι ο Άγιος Νεκτάριος δεν είχε δικό του ποίμνιο μητρόπολης όταν αντιμετώπιζε τις δυσκολίες του. Ήταν βοηθός τιτουλάριος μητροπολίτης και μπόρεσε να αποχωρήσει χωρίς να εγκαταλείψει ανθρώπους που εξαρτιόνταν από την ποιμαντική του φροντίδα. Η αποχώρησή του ήταν πράξη ταπεινότητας και υπακοής, αλλά δεν συγκρίνεται με την ευθύνη που φέρει ένας μητροπολίτης με πλήρες ποίμνιο, που έχει υπό την προστασία του χιλιάδες ψυχές.
























