Η ανακοίνωση της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς για την «Οικουμενική Κίνηση» περιέχει ορθές επισημάνσεις για τον δογματικό σχετικισμό, τις ασάφειες των διαλόγων και τον κίνδυνο να εμφανίζεται η ενότητα ως ήδη επιτευγμένη. Αλλά η κριτική μένει μετέωρη όσο μιλά για μια απρόσωπη «Κίνηση» και δεν λέει καθαρά τι είναι ο οικουμενισμός, ποιοι τον προωθούν και ποιες συγκεκριμένες πράξεις τους τον εκφράζουν.
Μαρτυρία ανώνυμης μοναχῆς
«Κύριε...!»
«ΘΑ ΤΟ ΑΝΑΣΤΗΣΩ...!»
Πρίν γίνω μοναχή, ἤμουν παιδίατρος καί μία γνωστή μου οικογένεια μου μίλησε για τόν π. Πορφύριο. Μία ημέρα τούς ἀκολούθησα στο Μήλεσι, γιά νά γνωρίσω κι ἐγώ τόν Ἅγιο. Μόλις τόν πλησίασα, πῆρα τήν εὐχή του, μέ σταύρωσε καί, χωρίς νά μέ ἔχουν συστήσει, μέ ἀποκάλεσε μέ τό (τότε κοσμικό) ὄνομά μου.
Δέν μιλήσαμε ἰδιαιτέρως, διότι ἦταν κουρασμένος καί σύντομα ξαναπῆγα.
Τη δεύτερη φορά περίμενα ἔξω ἀπό τό Καλυβάκι ἀνάμεσα σέ πολύ κόσμο καί, μόλις βγῆκε, μέ φώναξε.
-Έλα τάδε, ἔλα πᾶμε!
-Γέροντα, εἶναι καί αὐτοί οἱ ἄνθρωποι ἐδῶ πού περιμένουνε νά σᾶς δοῦνε καί ἤρθανε πρίν ἀπό μένα.
-Ἄσ' τους αὐτούς. Ξέρω τί μέ θέλουνε. Πᾶμε ἐμεῖς...
«Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ»
Ἄκουσε παναρμόνια μουσική χορωδία....
‘Ο ἴδιος Κατηχητής συνεχίζοντας ἐκείνη τήν ἡμέρα καί ὥρα τίς διηγήσεις του γιά τούς Ἁγίους Θεοδώρους, μοῦ εἶπε τό ἑξῆς θαυμαστό γεγονός.
Μία νύκτα, ἦταν περίπου 9 ἡ ὥρα, πέρασε ἔξω ἀπό τό Ἱερό τῆς ’Εκκλησίας μας μία εὐσεβής γυναίκα τῆς ἐνορίας μας. Ξαφνικά ἄκουσε νά βγαίνη μέσα ἀπό τό Ἱερό μία γλυκύτατη ψαλμωδία. Κύτταξε γύρω της. Δέν εἶδε κανέναν. ’Αρκετά ταραγμένη ἔτρεξε στό σπίτι τοῦ Κατηχητοῦ ’Ισαάκ, ὁ ὁποῖος τώρα εἶναι ὁ ἱερεύς τῆς ἐνορίας μας. Τό ἀνεκοίνωσε αὐτό πού ἄκουσε καί τόν πῆρε μαζί της ν’ ἀκούση κι αὐτός. ’Επῆγαν κοντά στό παράθυρο τοῦ Ἱεροῦ ἀπ’ ὅπου ἄκουγε ἐκείνη ἡ γυναίκα τήν ψαλμωδία, ἀλλά ὁ τότε Κατηχητής ’Ισαάκ δέν ἄκουσε τίποτε. ’Επέτρεψαν ὅμως οἱ Ἅγιοι μόνο σ’ ἐκείνη τήν γυναίκα νά ἀξιωθῆ ν’ ἀκούση τήν ψαλμωδία τῶν ’Αγγέλων.
Ελευθέριος Ανδρώνης
Όταν εδώ και χρόνια προειδοποιούσαμε ότι με την ψηφιοποίηση των πάντων παραδίδουμε το «πασπαρτού» του κράτους σε κάθε λογής εγκληματία, η αντιμετώπιση του συστήματος ήταν να μας εμφανίζει ως «τεχνοφοβικούς».
Και να που ένα κύμα κυβερνοεπιθέσεων σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες (και στην Ελλάδα), ξεγύμνωσε εντελώς τον «βασιλιά» του ψηφιακού κράτους και έδειξε πόσο ανυπεράσπιστος είναι. Ο περισσότερος κόσμος δεν είχε συνειδητοποιήσει τι σημαίνει το να «φορτώνεις» ολόκληρο το σύστημα διακίνησης αγαθών σε ένα κοινό λογισμικό στον κυβερνοχώρο. Και πόσο μάλλον αυτό είναι τυχοδιωκτικό, όταν αυτά τα συστήματα λειτουργίας αφορούν την επισιτιστική αλυσίδα, δηλαδή την ίδια τη ζωή των πολιτών.
Τοῦ κ. Βασιλείου Κερμενιώτη
Πέρασε κιόλας ἕνας χρόνος ἀπὸ τότε ποὺ ὁ Κύριος κάλεσε κοντὰ Του ἕνα μεγάλο ἀγωνιστὴ καὶ ὁμολογητὴ ἱερομόναχο τῆς ἐποχῆς μας, τὸν Γέροντα Μάξιμο Καραβά. Ἔτσι ἦλθαν στὴ μνήμη μου τὰ γεγονότα ποὺ ἐκτυλίχθηκαν πρὶν ἀπὸ ἕνα χρόνο στὴ Μονή. Δὲν εἶχαν γίνει ἀκόμη τὰ ἐννιάμερα καὶ μὲ ἕνα ἀδελφὸ συνεννοηθήκαμε νὰ πᾶμε στὸ μοναστήρι, γιὰ νὰ ἀνάψουμε ἕνα κερὶ στὸ σημεῖο ὅπου ἐτάφη ὁ Γέροντας. Ἦταν περίπου 9:00 τὸ πρωί. Στὴ Μονὴ ἦταν μόνο ἕνας λαϊκὸς καὶ ἕνας μοναχός. Ὁ λαϊκὸς ἦταν τὸ «δεξὶ χέρι» καὶ τὸ ἀγαπημένο παιδὶ τοῦ Γέροντος Μαξίμου, ὁ Δημήτρης Ε. καί ὁ μοναχὸς ὁ π. Ἰγνάτιος ποὺ διέμενε στὴ Μονή, ἀλλὰ δὲν ἦταν γραμμένος στὸ μοναχολόγιό της.
Στην εποχή μας, αποτελεί κοινό τόπο, η διαπίστωση ότι ο θεσμός της οικογενείας διέρχεται κρίση. Οι χωρισμοί και τα διαζύγια είναι στην ημερήσια διάταξη. Οι λόγοι και οι αιτίες μπορεί να είναι πολλές. Η προσωπική μου αίσθηση είναι ότι απουσιάζει η πραγματική, η αληθινή αγάπη η εν Θεώ αγάπη μεταξύ των συζύγων. Αποτελεί σύμπτωση το γεγονός ότι ο όρος σύζυγος αντικαθιστάθηκε από το σύντροφος;; Η εν Χριστώ αγάπη σέβεται την ελευθερία του άλλου και δέχεται με ταπεινό φρόνημα το ρόλο του μέσα στην οικογένεια όπως τον όρισε ο Θεός.
Τα παραπάνω θα γίνουν κατανοητά αν μελετήσουμε τον βίο των Αγίων Γαλακτίωνος και Επιστήμης οι οποίοι ήταν σύζυγοι.
.jfif)
Γράφει ο Δημήτριος Νικ. Δασκαλάκης, Δικηγόρος Αθηνών
Ο όσιος Παϊσιος ο Αγιορείτης θεωρείται ένας από τους περισσότερο προβεβλημένους Αγίους της σύγχρονης Ορθοδοξίας, και όχι άδικα, αφού ο ασκητικός του βίος, η βαθιά του πίστη, η άκρα ταπείνωσή του και η ανυπόκριτη, θυσιαστική του αγάπη για τον πάσχοντα άνθρωπο συντονίστηκαν με την γρηγορούσα συνείδηση του πληρώματος της Εκκλησίας, που τον κατέταξε στην χορεία των λαοφιλέστερων και επιδραστικότερων αγίων, ακόμα και πριν από την επίσημη αγιοκατάταξή του.
 |
| Φωτο αρχείου |
«Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ»
Ὁ θάνατος τοῦ κατηχητοῦ Μωϋσέως ἀπό τήν ἐνορία Kamwila τοῦ Κογκό.
Ἡ ἑνοποίησις τῆς θελήσεως μέ ὅλες τίς ψυχικές κινήσεις κατορθώνουν νά ὁδηγήσουν τήν ψυχή στήν προσευχή.
Μέ τήν προσευχή ὁ ἄνθρωπος δέν κρίνει, ἀλλά ταπεινώνεται, βυθίζοντας τόν νοῦ του στά δικά του σφάλματα καί ὄχι στά τοῦ κόσμου. Ἡ ἀληθινή προσευχή ζητεῖ συγχώρησι γιά τόν κόσμο καί ὄχι τήν τιμωρία του. Ὅταν ἡ ψυχή ζῆ μέ τήν ταπείνωσι, ὁ νοητός ἐχθρός δέν ἠμπορεῖ νά τήν βλάψη σέ τίποτε.
•Τὸ ψωμὶ τὸ ζυμωμένο μὲ ἱδρῶτα, εἶναι πιὸ νόστιμο ἀπὸ τὸ ζυμωμένο μὲ μέλι.
•Κανένας δὲν ἔγινε ἔνδοξος μὲ ὄνειρα. Ἡ δόξα κατακτᾶται μὲ ἀγρυπνίες.
•Κανένα ὄνειρο δὲν γίνεται πραγματικότης, παρὰ μόνο ἄν ξυπνήσης καὶ πᾶς νὰ δουλέψης.
•Ἡ ἐπιτυχία δὲν εἶναι παρὰ μιὰ καλὴ ἰδέα ζευγαρωμένη μὲ πολὺ καὶ σκληρὴ ἐργασία.
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού
Ανάμεσα στους πολλούς ευσεβείς αυτοκράτορες του Βυζαντίου ξεχωρίζει ο Ιωάννης Γ΄ Δούκας Βατάτζης, ο οποίος υπήρξε ένας από τους ενδοξότερους βασιλείς, και άγιος της Εκκλησίας μας και μάλιστα έχει την προσωνυμία του Ελεήμονος.
Γεννήθηκε στο Διδυμότειχο το 1193 από γονείς επιφανείς και ευσεβείς. Ο πατέρας του Βασίλειος και ήταν ο Δούκας του θέματος των Θρακησίων και δομέστικος της ανατολής. Η μητέρα του Αγγελίνα ήταν κόρη του Ισαακίου, γιού του Κωνσταντίνου Αγγέλου, και της Θεοδώρας Κομνηνής, κόρης του Αλεξίου Α΄ Κομνηνού.
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού
Οι μυριάδες καλλίμαχοι Μάρτυρες του Χριστού, στα πρωτοχριστιανικά χρόνια προέρχονταν από όλες τις φυλές, κοινωνικές τάξεις και επαγγέλματα. Ορισμένοι μάλιστα, με την ομολογία τους στο Χριστό και το αίμα του μαρτυρίου τους, εξαγίαζαν κάποια ταπεινά και ταυτισμένα με την ακολασία, επαγγέλματα, όπως ήταν αυτό του μίμου (ηθοποιού). Άλλωστε έτσι φανέρωναν πως η σωτηρία είναι δωρεά προς όλους τους ανθρώπους, παρά τις καταβολές τους και του πρώην άσωτου βίου τους. Ένας από αυτούς υπήρξε και ο άγιος Μάρτυς Πορφύριος ο Μίμος, ο οποίος εξαγιάστηκε την ώρα που ασκούσε το επάγγελμα του ηθοποιού.
Γεννήθηκε στην Έφεσο της Μ. Ασίας, στα μισά του 3ου μ. Χ. αιώνα. Καταγόταν από οικογένεια ειδωλολατρών και ασκούσε το επάγγελμα του μίμου (ηθοποιού). Ο πατέρα του ήταν φημισμένος ηθοποιός και είχε δικό του θίασο, στον οποίο εργαζόταν από παιδί ο Πορφύριος. Το επάγγελμά τους τους ανάγκαζε να περιπλανιόνται σε όλη τη Μ. Ασία, δίνοντας παραστάσεις.
Τα παιδιά είναι δώρο, όχι προϊόν που δημιουργείται κατά παραγγελία. Η επιθυμία απόκτησης παιδιού δεν δικαιολογεί την εκμετάλλευση μιας γυναίκας, ούτε μετατρέπει την ανθρώπινη ζωή σε αντικείμενο συναλλαγής.
Η απόφαση της Αυστρίας να αναγνωρίσει την επί πληρωμή παρένθετη μητρότητα ως εμπορία ανθρώπων αποτελεί ένα σημαντικό βήμα για την υπεράσπιση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.
•Νὰ προσεύχεσαι γιὰ τὴν σοδειά, ἀφοῦ πρῶτα ὄργωσες, ἔσπειρες καὶ ἵδρωσες. Ὁ Θεὸς εὐλογεῖ τὰ τίμια ἔργα τοῦ ἐργάτη καὶ ποτὲ τὴν τεμπελιά. Ἕνας τεμπέλης θὰ παύση στὸ τέλος νὰ προσεύχεται.
•Ἡ σοδειὰ ἔρχεται μὲ τ΄ ὄργωμα, τὸ σκάλισμα, τὸ πότισμα καὶ τὶς ἀπανωτὲς ἀγρυπνίες.
•«Θερισμός! Κι΄ ὁ καθένας μας θερίζει ἀνάλογα μὲ τὸ τὶ ἔσπειρε, πόσο ἔσπειρε, πῶς ἔσπειρε, ποῦ ἔσπειρε...»
