Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης
Από παιδί θυμάμαι το Μεγάλο Σάββατο πριν από την Ανάσταση να παίζεται στην τηλεόραση η ελληνική ταινία «Αλίμονο στους νέους». Τι περίεργο πράγμα! Είμαστε στο 2026 και η ίδια ταινία, ηλικίας 65 ετών, εξακολουθεί να προβάλλεται σε διάφορα κανάλια, και μάλιστα όχι μόνο το Μεγάλο Σάββατο, αλλά και την Κυριακή του Πάσχα.
«….Ἡ Ἐκκλησία ἔχει εχθρούς. Τους ειδοποιούμε και τους λέγουμε, οποιοδήποτε όνομα και θέση κι αν έχουν δεν τους φοβούμεθα… Ειμεθα επι τοῦ βράχου, είμεθα επι της Πέτρας, μαχόμεθα, αγωνιζομεθα καὶ δεν παραδίδουμε τα όπλα. Ἐχθροί εἰς μάτην κοπιᾶτε. Ὁποιος πάει κόντρα με το ΧΡΙΣΤΟ θα γίνη στάχτυ, «Σκληρό σοι προς κέντρα λακτίζειν». Ποῦ εἶναι ὁ Ηρώδης, πού εἶναι ὁ Πιλάτος, ποῦ εἶναι ὁ Βολτέρος, ποῦ εἶναι οι άθεοι; Τούς εἰδοποιοῦμε καὶ λέγουμε ὅτι δὲν τους φοβούμεθα. Μαχόμεθα, ἀγωνιζώμεθα μαζί μέ τόν Ἰησοῦ Χριστό τόν ἀναστάντα ἐκ τάφου και είμεθα βέβαιοι για την νίκη… Τους εἰδοποιοῦμε να μετανοήσουν και να ψάλουμε όλοι μαζί το: «Αναστήτω ὁ Θεός & διασκορπισθήτωσαν οἱ ἐχθροί αὐτοῦ»
Μία κυρία από τις Σέρρες, αρκετούς μήνες μετά την αγιοκατάταξη του οσίου Γεωργίου, πήγε με τον σύζυγό της και μία φίλη της στο μοναστήρι για προσκύνημα. Προσκύνησαν τον τάφο, τη λάρνακα και την τιμία κάρα του. Ο σύζυγος όμως απουσίαζε την ώρα που ήλθε η κάρα στο ναό και όταν στην επιστροφή, κατά τη συζήτηση το πληροφορήθηκε, λυπήθηκε. Συμφώνησαν να πάνε σύντομα να προσκυνήσει και ο σύζυγος την αγία κάρα.
(+) π. Αὐγουστίνου Καντιώτου
H λέξις «Διακαινήσιμος» γιά έναν άπιστο και άθεο δεν σημαίνει τίποτα και εἴτε ακούει τη λέξι εἴτε δεν την ακούει εἰς την αυτήν κατάστασιν ευρίσκεται, γιά μας που πιστεύουμε, παρ’ όλη την αμαρτωλότητά μας, η λέξις «Διακαινήσιμος» είναι πολυσήμαντος.
 |
| Η εμφάνιση του Αναστάντος Χριστού στους Αποστόλους.«Ειρήνη Υμίν». Πρόναος του καθολικού της Ι.Μ.Βατοπεδίου(1312) |
Τοῦ Πρεσβυτέρου π. Γερασίμου Βουρνᾶ
«Τί εἶναι ἡ ἁγία ὑπακοή;»
Δυστυχῶς, τήν ἔννοια καί τήν σημασία τῆς ὑπακοῆς δυσκολευόμαστε πολύ νά τήν καταλάβουμε. Δυσκολεύονται ἀκόμη καί ἄνθρωποι πού ἔχουν χρόνια στήν Ἐκκλησία καί στήν μελέτη τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ.
Ἡ λέξη ὑπακοή χρησιμοποιεῖται τόσο ἀδιάκριτα ἀπό τούς θρησκευόμενους σήμερα πού ἔχει εὐτελιστεῖ. Αὐτοῦ τοῦ τύπου οἱ θρησκευόμενοι διακηρύσσουν παντοῦ ὅτι θά πρέπει νά κάνουμε ὑπακοή σέ ὁποιονδήποτε πολιτειακό ἤ ἐκκλησιαστικό παράγοντα μέ κάποια διοικητική θέση, ἀνεξαρτήτως τοῦ τί μᾶς προτρέπει νά κάνουμε. Ὅταν δέ διερωτώμεθα «γιατί πρέπει νά κάνω ὑπακοή;», δέν λαμβάνουμε κάποια ἱκανοποιητική ἀπάντηση. Τό μόνο πού ἀξίζει νά σχολιάσουμε εἶναι αὐτό πού κάποιες φορές ἀναφέρουν, ὅτι δηλαδή καί οἱ Πατέρες μας σέβονταν τίς ἐκκλησιαστικές καί πολιτειακές ἀρχές. Μάλιστα, χρησιμοποιοῦν τό παράδειγμα τοῦ Πατρός καί Διδασκάλου μας π. Βασιλείου Βολουδάκη, πού τόν ζήσαμε ἀπό κοντά, εἴδαμε τό τί ἔπραττε, καθώς καί ἀκούσαμε τό τί δίδασκε ἐπ’ αὐτοῦ.
Ο άγιος Δημήτριος καταγόταν από το χωριό Λιγούδιστα της Αρκαδίας στην Πελοπόννησο. Η μητέρα του πέθανε όταν ο Δημήτριος ήταν ακόμη βρέφος, οπότε ο πατέρας του Ηλίας ξαναπαντρεύτηκε. Εξαιτίας της απονιάς της μητριάς του, ο Δημήτριος εγκατέλειψε την οικογενειακή στέγη και εργάστηκε με μια ομάδα πλανόδιων μαστόρων. Κατά την διάρκεια της παραμονής του στην Τρίπολη, έγινε κάλφας ενός Τούρκου κουρέα.
ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ
Πιστεύουμε καὶ στὴν ἀνάσταση τῶν νεκρῶν. Γιατὶ θὰ ὑπάρχει, πράγματι θὰ ὑπάρχει ἡ ἀνάσταση τῶν νεκρῶν. Καὶ λέγοντας ἀνάσταση ἐννοοῦμε ἀνάσταση σωμάτων. Γιατὶ ἀνάσταση εἶναι δεύτερη σύσταση τοῦ ἀνθρώπου τῆς πτώσεως· ἄλλωστε οἱ ψυχές, ὡς ἀθάνατες, πῶς θὰ ἀναστηθοῦν; Γιατί, ἂν ὁρίζουν τὸν θάνατο σὰν χωρισμὸ τῆς ψυχῆς ἀπὸ τὸ σῶμα, ὁπωσδήποτε ἡ ἀνάσταση εἶναι ἡ νέα συνάφεια ψυχῆς καὶ σώματος καὶ δεύτερη σύσταση τοῦ ζώου ποὺ διαλύθηκε καὶ ἔπεσε· τὸ ἴδιο λοιπὸν τὸ σῶμα ποὺ φθείρεται καὶ διαλύεται, τὸ ἴδιο θὰ ἀναστηθεῖ ἄφθαρτο· γιατὶ δὲν ἀδυνατεῖ αὐτὸς ποὺ ἀρχικὰ ἀπὸ τὸ χῶμα τῆς γῆς τὸ συγκρότησε ξανὰ νὰ τὸ ἀναστήσει, μετὰ τὴ διάλυση καὶ τὴν ἐπιστροφή του στὴ γῆ, ἀπὸ τὴν ὁποία εἶχε ληφθεῖ, κατὰ τὴν ἀπόφαση τοῦ δημιουργοῦ.
Ὑπό Μον. Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου
Ὁ Γέροντας Ἀντώνιος, κατά κόσμον Κωνσταντῖνος Νικολάου, καταγόταν ἀπό τόν Πύργο τῆς Ἠλείας. Γεννήθηκε τό 1915 ἀπό εὐσεβεῖς γονεῖς. Ἐπειδή, εἶχα συνάψει μαζί του στενές ἀδελφικές σχέσεις, συχνά τόν ρωτοῦσα γιά τήν ζωή του καί τήν οἰκογένειά του. Ὁ ἴδιος λοιπόν μοῦ ἔλεγε τά ἑξῆς: "Οἱ γονεῖς μου, ὀνόματι Νικόλαος καί Ἀθηνᾶ, ἦταν εὐσεβεῖς ἀπό τήν παιδική τους ἡλικία. Ὁ πατέρας μου ἐγνώριζε λίγα γράμματα, ἐνῶ ἡ μητέρα μου καθόλου, ἀφοῦ μετά δυσκολίας κατάφερε νά μάθη στά γεράματά της τό "Πάτερ ἡμῶν...". Μόνο ἕνα πρᾶγμα ἐγνώριζαν: Νά θρησκεύουν, ὅπως τούς ἐφώτιζε ὁ Πανάγαθος Θεός.
Αγαπητοί φίλοι και συνοδοιπόροι της ΕΞΟΔΟΣ, αγαπητοί αναγνώστες και ακόλουθοι του Eksodos.gr,
Το Άγιο Πάσχα δεν είναι απλώς μια εορτή. Είναι το μεγάλο πέρασμα: από τον θάνατο στη ζωή, από το σκοτάδι στο φως, από τη φθορά στην αφθαρσία. Είναι η νίκη του Αναστάντος Κυρίου, του Ιησού Χριστού, επί του θανάτου, που ανοίγει τον δρόμο της προσωπικής σωτηρίας και της αναστάσεως κάθε ανθρώπου που πιστεύει στον Τριαδικό Θεό.
1. Κάθε διάλογος, πού εἶναι κατ’ ἀρχήν εὐπρόσδεκτος, γίνεται μέ τίς ἀρχές τῆς «θεμελιολογίας» καί τῆς «τελολογίας», δηλαδή νά στηρίζεται σέ προσδιορισμένες βάσεις καί νά ἀποβλέπει σέ ἕνα συγκεκριμένο σκοπό.
Φώτιος Μιχαήλ, ἰατρός-12.4.2026
Ἐρώτημα γιά νά προβληματισθοῦμε:
Καλοί μου ἀδελφοί, γιατί σέ πολλούς ἱερούς ναούς κατά τήν Πασχαλιάτικη Παννυχίδα γίνεται ἕνας ἀγῶνας δρόμου ταχυτήτων (ψαλίδισμα ἀκολουθίας, γρήγορες κινήσεις, ἀσθμαίνοντες ἱερεῖς καί ἱεροψάλτες);
Θά συμμετεῖχαν ἄραγε σέ μία τέτοια κουτσουρεμένη Πασχαλιάτικη Παννυχίδα ἕνας παπα-Πλανᾶς, ἕνας Ἰάκωβος Τσαλίκης, ἕνας παπα-Δημήτρης Γκαγκαστάθης, ἕνας Ἐπίσκοπος Σιατίστης Ἀντώνιος, ἕνας παπα-Γιάννης Καλαΐδης;
(Ο λόγος του Θεού πάντα επίκαιρος)
«Ἀναστήτω ὁ Θεός καὶ διασκορπισθήτωσαν οἱ
ἐχθροὶ αὐτου, καὶ φυγέτωσαν ἀπὸ προσῶπου αυ-
τοῦ οἱ μισοῦντες αὐτόν». (Ψαλ. 67,2)
Εξαιρετικά και σωτήρια είναι τα έπαθλα της Αναστάσεως. Ο Χριστός νίκησε τον θάνατο, ώστε αυτός πλέον να μην ονομάζεται θάνατος αλλά κοίμηση και ύπνος. Κατάργησε την εξουσία του διαβόλου, που κρατούσε δεμένες στον άδη τις ψυχές των απ’ αιώνος νεκρών. Συνέτριψε τις χάλκινες πύλες του άδου και απελευθέρωσε τους νεκρούς. Ο Χριστός, λοιπόν, απέθανε πραγματικά και κατήλθε «στα κατώτερα μέρη της γης» (Εφ. 4:9, Α’ Πέτρ. 3:19, Ιω. 1:5), όχι ως αιχμάλωτος, αλλά ως νικητής του θανάτου με τον δικό Του θάνατο. Χωρίσθηκε η ψυχή από το Σώμα Του, αλλά με την Θεότητά Του παρέμεινε ενωμένος και με την ψυχή και με το Σώμα Του. Έτρεμαν τα καταχθόνια του άδου, όταν αισθάνθηκαν την θεϊκή Του παρουσία. Ανέσυρε από τα δεσμά του θανάτου το πλάσμα Του, τον πρωτόπλαστο Αδάμ και τους απογόνους Του.
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού
Το άγιο Πάσχα αποτελεί την κορωνίδα του ορθοδόξου εορτολογίου. Είναι, κατά τον ιερό υμνογράφο της αναστάσεως, η «εορτή των εορτών και η πανήγυρις των πανηγύρεων». Η σημασία της μεγάλης εορτής οφείλεται στο ότι εκφράζει το πέρας και τον τελικό θρίαμβο της επιτυχίας του επί γης απολυτρωτικού έργου του Χριστού. Εορτάζεται πανηγυρικότατα η νίκη του Αγαθού κατά του Κακού, η επικράτηση του φωτός στο νοητό σκοτάδι της αμαρτίας και της φθοράς, η κατάργηση του Άδη και πάνω απ’ όλα η αναίρεση του θανάτου, του χειρότερου εχθρού μας!
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού
Η βεβαία πίστη της Εκκλησίας στην λαμπροφόρο ανάσταση του Χριστού αποτελεί αυτή την ίδια την ύπαρξή Της. Το μέγα και ανεπανάληπτο αυτό γεγονός είναι το ακράδαντο θεμέλιο πάνω στο οποίο είναι θεμελιωμένη και εδραιωμένη. Το Θείο πρόσωπο του Αναστάντα Ιδρυτή Της είναι η ακατανίκητη δύναμη, που τη συγκροτεί, τη συντηρεί και την οδηγεί με ασφάλεια στο σωτήριο προορισμό Της. Οι άγιοι Πατέρες αποφάνθηκαν «εν ενί στόματι» πως η ζωή της Εκκλησίας είναι η ακατάπαυτη βίωση του υπερτάτου γεγονότος της Αναστάσεως του Κυρίου. Είναι μια διαρκής συμμετοχή και πρόγευση της Βασιλείας του Θεού, η οποία απορρέει από το ζωοδόχο Τάφο του Χριστού.
Η στάση του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού απέναντι στον Παπισμό και η ιστορική συνέχεια της Ορθόδοξης αντιπαπικής παράδοσης
Δρ.Θεολογίας Σέργιος Ντόριτς
Εισαγωγή
Η ιστορία της Ορθόδοξης Εκκλησίας είναι γεμάτη από αγώνες για τη διατήρηση της αλήθειας της πίστεως. Σε κάθε εποχή, Άγιοι και Πατέρες αντιστάθηκαν σε διδασκαλίες που θεώρησαν ως αποκλίσεις από την Ορθόδοξη Παράδοση. Ιδιαίτερα μετά το Σχίσμα του 1054, πολλοί Άγιοι στάθηκαν απέναντι στον Παπισμό, θεωρώντας ότι οι δογματικές του θέσεις αποτελούν απόκλιση από την Ορθόδοξη πίστη.
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού
Το παλαίφατο και σεβάσμιο Πατριαρχείο της Ρώμης, πριν καταληφτεί από τους αιρετικούς Φράγκους (1009) και αποσχιστεί από την Μία και αδιαίρετη Εκκλησία (1054), έχει να επιδείξει μια πλειάδα αγίων παπών, ομολογητών της Ορθοδόξου Πίστεως. Υπήρξε για αιώνες ο θεματοφύλακας της σώζουσας αλήθειας. Ένας από αυτούς τους αγίους πάπες υπήρξε και ο άγιος Μαρτίνος Επίσκοπος Ρώμης ο θαυματουργός, ο οποίος έδωσε τη ζωή του για την σώζουσα ορθόδοξη πίστη.
Γεννήθηκε στις αρχές του 7ου αιώνα, στην πόλη Τόδι Ομβρικής, της κεντρικής Ιταλίας και έζησε στην εποχή που βασίλευε ο αυτοκράτορας Ηράκλειος (610-641), ο οποίος, όπως είναι γνωστό υποστήριζε την αίρεση του Μονοθελητισμού. Έζησε επίσης στα χρόνια του Κώνστα Β΄ (641-668), ο οποίος ακολούθησε την εκκλησιαστική πολιτική των προκατόχων του και μάλιστα έγειρε διωγμό κατά των Ορθοδόξων. Ο Κώνστας μάλιστα, μετά το θάνατο του αιρετικού Πατριάρχη Σεργίου, ευνοούμενο του Ηράκλειου, ανέβασε στον θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως τον αιρετικό Πατριάρχη Παύλο Β΄ (641-653), θερμό υπέρμαχο του Μονοθελητισμού.
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού
Η λαμπροφόρος Ανάσταση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού αποτελεί την κορυφαία εορτολογική εκδήλωση της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας. Μόνη Αυτή, σε αντίθεση με την αιρετική ετεροδοξία, βιώνει αδιάκοπα το γεγονός της Αναστάσεως του Χριστού, ως την πιο χαροποιό και ελπιδοφόρα εμπειρία της ανθρώπινης ιστορίας. Ο κάθε ορθόδοξος πιστός δεν εορτάζει απλά την Έγερση του Κυρίου, αλλά ζει το συγκλονιστικό αυτό γεγονός, ως μια προσωπική μεταμόρφωση και ανάσταση!
Την αγία αυτή ημέρα, την «εορτή των εορτών και την πανήγυρη των πανηγύρεων» κατά τον ιερό υμνογράφο του Πάσχα εορτάζεται η νίκη του Αγαθού κατά του Κακού, η επικράτηση του φωτός στο νοητό σκοτάδι της αμαρτίας και της φθοράς, η κατάργηση του Άδη και πάνω απ’ όλα η αναίρεση του θανάτου, του χειρότερου εχθρού του ανθρωπίνου γένους. «Έσχατος εχθρός καταργείται ο θάνατος» (Α΄Κορ.15,26) αναφωνεί ενθουσιωδώς ο απόστολος Παύλος!
«Ἐὰν μὴ ἴδω ἐν ταῖς χερσὶν αὐτοῦ τὸν τύπον τῶν ἥλων, καὶ βάλω τὸν δάκτυλόν μου εἰς τὸν τύπον τῶν ἥλων, καὶ βάλω τὴν χεῖρά μου εἰς τὴν πλευρὰν αὐτοῦ, οὐ μὴ πιστεύσω». Εάν δεν δω στα χέρια Του το σημάδι από τα καρφιά, και δεν ακουμπήσω το δάχτυλό μου στο σημάδι από τα καρφιά, και δεν ψηλαφήσω με το χέρι μου το πλευρό Του, δεν θα πιστέψω.
«Ω θείας! ω φίλης! ω γλυκυτάτης σου φωνής!
μεθ’ ημών αψευδώς γαρ επηγγείλω έσεσθαι…»
(κανών του Πάσχα)
ΛΑΜΠΡΟΥ ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού
Δεν υπάρχει πιο χαρμόσυνο γεγονός στην ανθρώπινη ιστορία από την λαμπροφόρο ανάσταση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού! Δεν υπάρχει μεγαλύτερο ελπιδοφόρο μήνυμα από το μήνυμα της Αναστάσεως, ότι «Χριστός ανέστη και Άδης εσκυλεύθη». Γι’ αυτό και το Άγιο Πάσχα είναι η εορτή των εορτών και η πανήγυρη των πανηγύρεων! Σύμπας ο λαός του Θεού, με άκρατο ενθουσιασμό και χαρά συμμετέχουμε στο υπέροχο πασχαλινό συμπόσιο της πίστεως και υμνούμε ακατάπαυτα τον κραταιό και τροπαιούχο Λυτρωτή μας!
Για να γιορτάσει όμως κάποιος αυτό το ανεπανάληπτο και μοναδικό ιστορικό γεγονός, θα πρέπει να γνωρίζει τις θείες δωρεές που απορρέουν από αυτό. Θα πρέπει να βιώσει οντολογικά το μυστήριο της θείας οικονομίας. Θα πρέπει να παραμερίσει την θαμπωτική αχλή από τα πνευματικού του όμματα, και να ανοίξει ορθάνοιχτα τα μάτια της πίστεως, για να νοιώσει στα κατάβαθα της ψυχής του το θείο μεγαλείο, αλλά και την άμετρη αγάπη του Θεού για τα πλάσματά Του και ιδιαίτερα τον τραγικό άνθρωπο. Οι πιστοί του Χριστού έχουμε αποβάλλει την ερεβώδη αχλή της απιστίας και γι’ αυτό σκιρτούμε από άφατη αγαλλίαση την αγία ημέρα της εγέρσεώς Του, διότι κατά τον άγιο Θεοφύλακτο: «ο Κύριος με την ανάστασή Του έγινε πρόξενος της χαράς» (P.G.123,480).
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - καθηγητού
«Πάσχα το τερπνόν΄ Πάσχα Κυρίου Πάσχα΄ Πάσχα πανσεβάσμιον ημίν ανέτειλε». Με αυτούς τους υπέροχους και πανηγυρικούς στίχους ο θεσπέσιος υμνογράφος της Αναστάσεως αναγγέλλει στους πιστούς την έλευση της πλέον λαμπρής και ευφρόσυνης εορτής της Εκκλησίας μας. Σύμπας ο άγιος λαός του Θεού, ο «ευσεβής και φιλόθεος», όπως τον αποκαλεί ο ιερός Χρυσόστομος, «εν ενί στόματι και μια καρδία», με δάκρυα χαράς στα μάτια, υμνεί τον Αναστάντα εκ νεκρών και νικητή του θανάτου, Κύριο Ιησού Χριστό. Με αισθήματα βαθύτατης συγκίνησης και απέραντης αγαλλίασης κατακλύζει τους λαμπροστόλιστους και ολόφωτους ναούς για να εορτάσει τη Θεία Έγερση και να απολαύσει τον ανείπωτο πλούτο της χρηστότητας του Κυρίου. Σπεύδει για να εορτάσει τον πιο σπουδαίο θρίαμβο, την πιο μεγάλη και απερίγραπτη νίκη της ανθρώπινης ιστορίας: Τον θάνατο του θανάτου μας!
Από τους ταπεινούς ψαράδες της Γαλιλαίας μέχρι σήμερα, το «Χριστός Ανέστη» στέκεται ασάλευτο τρόπαιο της αληθινής πίστης μας
Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης
Χριστός Ανέστη! Τον Σταυρό Σου Χριστέ προσκυνούμεν και την Αγία Σου Ανάσταση υμνούμεν καί δοξάζουμε! Η σκιά του θανάτου παραμερίστηκε, ο νόμος της φθοράς καταλύθηκε, ο Άδης κατατροπώθηκε!
Ἀναστάσεως ἡμέρα καί λαμπρυνθῶμεν τῇ πανηγύρει καί ἀλλήλους περιπτυξώμεθα. Εἴπωμεν, ἀδελφοί, καί τοῖς μισοῦσιν ἡμᾶς συγχωρήσωμεν πάντα τῇ Ἀναστάσει καί οὕτω βοήσωμεν Χριστός Ἀνέστη ἐκ νεκρῶν θανάτῳ θάνατον πατήσας καί τοῖς ἐν τοῖς μνήμασιν ζωήν χαρισάμενος. https://ixthis3.blogspot.com
«Καθὼς ἐν τῷ Ἀδὰμ ὅλοι πεθαίνουν, ἔτσι καὶ ἐν τῷ Χριστῷ ὅλοι θὰ ζωοποιηθοῦν»
(Α΄ Κορ. ιε΄ 22)
«Ἄς γιορτάσουμε τὴ γιορτή αὐτή, κατὰ τὴν ὁποία ἀναστήθηκε ὁ Κύριος. Διότι ἀναστήθηκε καὶ ἀνέστησε μαζί του τὴν οἰκουμένη. Καὶ Αὐτός, βέβαια, ἀναστήθηκε, ἀφοῦ ἔσπασε τὰ δεσμὰ τοῦ θανάτου. Ἐμᾶς ὅμως μᾶς ἀνέστησε, ἀφοῦ διέλυσε τοῦ σωροὺς τῶν ἁμαρτιῶν μας. Εἶδες τὰ κατορθώματα τῆς ἀνάστασης; Εἶδες τὴ φιλανθρωπία τοῦ Κυρίου; Εἶδες τὸ μέγεθος τῆς φροντίδας Του;».
(Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, Εἰς τὸ Ἅγιον Πάσχα ΕΠΕ 36, 83)
