ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού
Ο 4ος μ. Χ. αιώνας χαρακτηρίζεται ως ο «χρυσός αιώνας της Θεολογίας», χάρις στους μεγάλους Πατέρες της Εκκλησίας μας, οι οποίοι έζησαν και έδρασαν την συγκεκριμένη εκείνη χρονική περίοδο. Ένας από αυτούς ήταν και ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ο οποίος συγκαταλέγεται στους κορυφαίους Πατέρες της Εκκλησίας μας και στους μεγάλους άνδρες της ιστορίας. Μάλιστα ανήκει στη χορεία των Τριών Ιεραρχών, μαζί με τον Μέγα Βασίλειο και τον Γρηγόριο το Θεολόγο.
Γεννήθηκε στην Αντιόχεια το 354, κατ’ άλλους το 347. Ο πατέρας του ονομαζόταν Σεκούνδος. Ήταν στρατηγός και ειδωλολάτρης, τον οποίο μετέστρεψε στον Χριστιανισμό η σύζυγός του και μητέρα του Ιωάννη, η υπέροχη Ανθούσα. Ο πατέρας του πέθανε νωρίς, αφήνοντας μόνους, την 20χρονη Ανθούσα με τον μικρό Ιωάννη. Εκείνη ανάλαβε να τον μεγαλώσει με παιδεία και φόβο Θεού και να του δώσει χριστιανική ανατροφή. Ως ευκατάστατη, φρόντισε να τον σπουδάσει στα καλλίτερα σχολεία της Αντιόχειας. Αφού ολοκλήρωσε την εγκύκλιο μόρφωσή του, προσκολλήθηκε στον ονομαστό ειδωλολάτρη Λιβάνιο ώστε να συμπληρώσει τις σπουδές του στην ρητορική και στη φιλοσοφία. Η επίδοσή του ήταν τέτοια ώστε ο Λιβάνιος τον προόριζε για διάδοχό του στη Σχολή! Αλλά όταν διαπίστωσε ότι ήταν Χριστιανός και προόριζε τον εαυτό του για τη διακονία της Εκκλησίας, είπε με πικρία: «δυστυχώς τον Ιωάννη τον κέρδισε η Εκκλησία»!
(Σχ. ΙΧΘΥΣ: Έχουν ανοίξει ποτέ την Αγία Γραφή και ειδικότερα την Αποκάλυψη, αυτοί οι άνθρωποι;)
Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης
«Η Αποκάλυψη είναι ποιητικό βιβλίο που απευθύνεται στα συναισθήματα και στις επιθυμίες και δεν πρέπει να ερμηνεύεται κατά λέξη». Ο Ιωάννης, σύμφωνα με αυτή την προσέγγιση, συνέθεσε δημιουργικά στοιχεία της εποχής του, χωρίς να διατυπώσει προφητεία, μολονότι το βιβλίο είναι Θεόπνευστο και μαρτυρεί την πίστη στον Χριστό, το Εσφαγμένο Αρνί.
Αυτά, ακριβώς ειπώθηκαν σε σύναξη ιερέων της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος στον Βόλο, μιας Μητροπόλεως γνωστής για τις προοδευτικές θεολογικές και εκκλησιαστικές της τοποθετήσεις.
ΑΚΕΦΑΛΟΝ ΚΑΙ «ΑΝΕΓΚΕΦΑΛΟΝ»: ΑΦΑΝΤΟΣ ΚΑΙ ΒΑΡΕΩΣ ΝΟΣΩΝ Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ
Παιδιά προσέχετε, μὴν τὸ πάθουμε σὰν τὴν καμπάνα, συνήθιζε νὰ λέη, στοὺς νεαροὺς ποὺ τὸν περιστοίχιζαν, ὁ πατὴρ Γερβάσιος Παρασκευόπουλος.
-Τὶ παθαίνει ἡ καμπάνα, πάτερ;
.jfif)
Εδώ θα αναφέρω τους πειρασμούς που προέρχονται από το πνευματικό ραβδί του Θεού, για να προκόψει στην αρετή η ψυχή, καθώς γυμνάζεται με αυτούς και δοκιμάζεται και αγωνίζεται. Είναι λοιπόν: η οκνηρία, το βάρος του σώματος, η παράλυση των μελών του σώματος, η αμέλεια (ακηδία), η σύγχυση του νου, η έμμονη ιδέα ότι έχουμε κάποια αρρώστια σωματική, η προσωρινή απελπισία, το σκοτάδι στους λογισμούς μας, η έλλειψη της ανθρώπινης βοήθειας, η στέρηση των αναγκαίων για το σώμα μας, και τα παρόμοια. Με αυτούς τους πειρασμούς αποκτά ο άνθρωπος μοναξιά και ανασφάλεια στην ψυχή του, και καρδιά νεκρή και ταπεινή.
Ελευθέριος Ανδρώνης
Δεν είναι η πρώτη φορά που το γερμανικό ποδόσφαιρο προσφέρει στιγμές ανόθευτου woke φασισμού, αλλά είναι η πρώτη φορά που ο χριστιανισμός στοχοποιείται τόσο απροκάλυπτα στη Bundesliga, σε σημείο που οποιαδήποτε επίκληση στον Χριστό (ακόμα και ως συμβολική χειρονομία) κηρύσσεται αυτομάτως έκφραση… μίσους!
Αυτό ακριβώς συνέβη με έναν πανηγυρισμό που πραγματοποίησε μετά από γκολ, ο παίκτης της Μπορούσια Ντόρτμουντ, Φέλιξ Ενμέτσα. Ως Ευαγγελικός, ο Ενμέτσα είναι μέλος του αντίστοιχου χριστιανικού δικτύου Ballers in God («Μπαλαδόροι του Θεού»), το οποίο συνιστά μια κοινότητα επαγγελματιών αθλητών που μοιράζονται τη χριστιανική πίστη και την ομολογούν δημόσια. Ο Ενμέτσα λοιπόν, πανηγύρισε με μια χαρακτηριστική χειρονομία από τη καμπάνια των Ballers in God, η οποία αποκαλείται «The King’s Return». Την έκανε αφαιρώντας ένα νοητό στέμμα από το κεφάλι του και τοποθετώντας το νοερά στα πόδια του Χριστού.
.JPG)
Ἕνας ἀναμορφωτικὸς ὅμιλος ἀνέλαβε νὰ ἀναδείξη τὴν Ἐκκλησία, ἐμπνέοντας στοὺς ἄλλους τὴν ἀγάπη καὶ τὸν σεβασμὸ πρὸς αὐτή. Δυστυχῶς ὅμως ἡ ἰδιωτική τους διαγωγὴ δὲν ἦταν ὅπως ἔπρεπε. Γι΄ αὐτὸ σὲ μιὰ συγκέντρωσί τους ἕνας πεπειραμένος πνευματικὸς τοὺς ρώτησε:
-Ξέρετε τὶ ἀπέγιναν οἱ τεχνῖτες ποὺ ἔφτιαξαν τὴν κιβωτὸ τοῦ Νῶε;
Από τη Γαλλία και το Βέλγιο έως τη Σουηδία και την Ιρλανδία, οι επιθέσεις στα συστήματα ψύξης επιχειρήσεων τροφίμων αναδεικνύουν μια νέα διάσταση των ψηφιακών απειλών.
Οι κυβερνοεπιθέσεις περνούν πλέον από τον ψηφιακό κόσμο στην πραγματική οικονομία, αποδεικνύοντας ότι ακόμη και συστήματα που μέχρι πρότινος θεωρούνταν απλές τεχνικές εγκαταστάσεις μπορούν να αποτελέσουν στόχο κακόβουλων ενεργειών, με σοβαρές οικονομικές και λειτουργικές συνέπειες.
Ελευθέριος Ανδρώνης
Αδικημένος, πικραμένος, κατατρεγμένος, πάμφτωχος. Ο Άγιος Νεκτάριος, αυτό το σπάνιο μαργαριτάρι στο αιώνιο στέμμα της Ορθοδοξίας, είναι η απάντηση ότι το θυσιαστικό πνεύμα των Αγίων δεν είναι μια θεωρητική ηθικολογία, αλλά ένας βίος που διαχρονικά στάζει αίμα.
Από επίσκοπος Πενταπόλεως, βρέθηκε στην απόλυτη εξαθλίωση που θα μπορούσε να βρεθεί ιεράρχης. Συκοφαντημένος από κύκλους του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, αυτοεξόριστος στην Αθήνα, χωρίς χρήματα για τροφή και στέγη, επαίτης μιας ευκαιρίας να υπηρετήσει ξανά τον Χριστό. Διψώντας, όχι να λάβει πίσω τα αξιώματά του, όχι να αποκαταστήσει τη φήμη του, αλλά πάνω απ’ όλα να γίνει ξανά εργάτης στην υπηρεσία του ποιμνίου. Σαν φάρος που τα κρύσταλλά του θρυψαλιάστηκαν από τη φουρτούνα, το φως έσβησε, τα πλοιαράκια έχασαν τον προσανατολισμό, όμως αυτό το φως έμελλε να λάμψει ξανά, χιλιάδες φορές λαμπρότερο.
Σε κάτι τέτοιες στιγμές όπως αυτή που έλαβε χώρα στο γήπεδο του ΑΠΟΕΛ στην Κύπρο, ο αθλητισμός ξαναβρίσκει τη χαμένη του ταυτότητα και το ποδόσφαιρο γίνεται έκφραση παλλαϊκής συνείδησης, έτσι όπως ήταν στα πρώτα αγνά του χρόνια. Και πόσο μάλλον ξεχωρίζει αυτή η συνείδηση, όταν μια κατάμεστη κερκίδα εκδηλώνει την πίστη της στην Ορθοδοξία με ένα πανέμορφο γιγάντιο πανό.
Ἡ Ἐκκλησία εἶναι πνευματικὸ ἰατρεῖο καὶ πρέπει ὅσους ἔρχονται ἐδῶ, ἀφοῦ λάβουν τὰ κατάλληλα φάρμακα καὶ βάλουν στὰ τραύματά τους, ἔτσι νὰ ἀναχωροῦν
Ἡ Ἐκκλησία δὲν εἶναι τοῖχος καὶ ὄροφος, ἀλλὰ πίστις καὶ βίος. Μένε στὴν Ἐκκλησία καὶ δὲν θὰ προδοθῆς ἀπὸ Αὐτήν...
Ἡ Ἐκκλησία εἶναι δεσποτικὸς οἶκος, καὶ σκεύη τίμια εἶναι οἱ πιστοί.
‘ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΕΙΕΣ’ ΙΕΡΑΤΕΙΟΥ
Ύπο Ἀρχιεπισκόπου Αὐστραλίας Στυλιανοῦ
Περί τα τέλη της δεκαετίας ’70, ο γράφων, ως εκπρόσωπος του Οικουμενικού Πατριαρχείου εις τον επίσημο Θεολογικό Διάλογο Ορθοδόξων και Αγγλικανών, είχε συχνά αναγκασθεί να καταφεύγει σε ‘μη θεολογικά’ επιχειρήματα, για να αναχαιτίζει ευκολότερα περίεργες ακρότητες Αγγλικανών συνομιλητών, και δη Επισκόπων, σε θέματα καθαρώς εκκλησιολογικά και πνευματικά.
Ένα από αυτά τα θέματα ήταν και το περί ‘χειροτονίας γυναικών’, που δεν έχει καμμιά σχέση με τον θεσμό των ‘Διακονισσών’ της Αρχαίας Εκκλησίας, για τον οποίο τελευταία πολύς λόγος γίνεται και σ’ εμάς.
Στις 27 Οκτωβρίου 1921, οι αξιωματικοί του ελληνικού πολεμικού πλοίου κατέγραψαν τις συγκλονιστικές μαρτυρίες Ποντίων που επέζησαν από τους εκτοπισμούς, τις επιθέσεις και την πολύμηνη φυγή.
Τη νύχτα της 26ης Οκτωβρίου 1921, μια λέμβος του πολεμικού πλοίου «Νάξος» πλησίασε την ακτή Καρά Μπογάζ, στα δυτικά της Αμισού στον Εύξεινο Πόντο.
Ο Άγιος Μηνάς γεννήθηκε στην Αίγυπτο στα μέσα περίπου του 3ου αιώνα μ.Χ. από γονείς ειδωλολάτρες. Ωστόσο, το ειδωλολατρικό περιβάλλον στο οποίο μεγάλωνε, δεν κατάφερε να σκληρύνει την καρδιά του η οποία, όταν ήλθε η στιγμή, σκίρτησε ακούγοντας την φωνή του «ἐτάζοντος καρδίας καὶ νεφρούς» (Ψαλμοί 7,10) Θεού και έτσι ο, έφηβος ακόμη, Μηνάς έγινε χριστιανός.
Ἕνας ὀρυκτολόγος κάποτε πῆρε τὸν φακό του καὶ ἄρχισε νὰ ἐξετάζη μὲ προσοχὴ μιὰ πέτρα τοῦ Μουσείου τοῦ Λούβρου. Μετὰ ὀλιγόλεπτη ἐξέτασι φώναξε:
-Δὲν ἀξίζει τίποτε αὐτὸ τὸ Μουσεῖο, ἀφοῦ εἶναι χτισμένο με τέτοιες πέτρες.
Τὸν ἄκουσε κάποιος ἀρχιτέκτονας καὶ τοῦ εἶπε:
Διάφορα γραπτὰ μηνύματα τῆς Γερόντισσας Γαλακτίας ὅπου καταγράφει θεϊκὲς ἐμπειρίες καὶ σκέψεις της.
13/11/2011
Ἔχω ἀνεξόφλητη ὑποχρέωση στον Μιχαήλ Ἀρχάγγελο. Εἶναι τό καμάρι μου. Ὁ μετά Χριστόν καί Παναγία ἀγαπημένος μου. Πολλά σᾶς τά κρύβω ἀπό ὅσα μοῦ κάνει. Θὰ σοῦ πῶ κάτι, πού τό εἶπα μόνο στόν Ἀντώνη μας. Εἶναι προχθεσινό. Ἕνα πρωινό τήν περασμένη ἑβδομάδα μοῦ τελείωσε τό φιαλάκι στό γκαζεράκι πού ψήνουμε τόν καφέ. Ἤθελα να φτιάξω ἕνα ζεστό γιατί νήστευα. Ἔπρεπε να πάρω τά χάπια μου. Ὁ Ἀντώνης δέν θά ἐρχόταν γιατί εἶχε ἄρρωστο τόν θεῖο του. Περίμενα νὰ ἐμφανισθεῖς ἐσύ. Ὅμως θυμήθηκα ὅτι λειτουργοῦσες. Πῆγα πάνω ἀπό τό κρεβάτι μου καί ἱκέτευσα τόν Ἀρχάγγελο:
Η Έμμα Τόμας θυμάται την στιγμή που είδε τον πατέρα της να βάζει έμπλαστρο οιστρογόνων και μιλά για την πίεση που ένιωθε να προσποιείται ότι όλα ήταν εντάξει.
Από το «Μαμά, Μπαμπάς και Παιδιά»
Τί γίνεται όταν ένας έγγαμος άνδρας και πατέρας δηλώνει πως ανέκαθεν ήταν «γυναίκα» και σκοπεύει να ζήσει από σήμερα ως ο «αληθινός» του εαυτός; Τί ανατροπές συμβαίνουν στις ψυχές των παιδιών του; Η Emma Thomas ιδρύτρια του «Children of Transitioners», ώριμη γυναίκα σήμερα, περιγράφει την εμπειρία της με τον δικό της πατέρα, ο οποίος δήλωσε πως ήταν «γυναίκα» όταν εκείνη ήταν 11 ετών. Το θέμα έχει ενδιαφέρον καθώς σύμφωνα με το «άρθρο 14, του Ν.5089/2024, περί «Ισότητας στον πολιτικό γάμο» (γάμος ομοφυλοφίλων)(1), που ψηφίστηκε από την Ελληνική Βουλή στις 15/02/24,(2) «Η προϋπόθεση αγαμίας για την “διόρθωση” του καταχωρισμένου φύλου ΚΑΤΑΡΓΕΊΤΑΙ».
Έντονη διαμαρτυρία εθελοντή του Ερυθρού Σταυρού για όσα καταγγέλλει ότι συνέβησαν στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Αγίου Νικολάου, με αφορμή μια παραλλαγή του Συμβόλου της Πίστεως.
Χαίρετε, ονομάζομαι Αλέξανδρος Ορφανίδης, βρέθηκα στο ονομαζόμενο «Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ» Αγίου Νικολάου Κρήτης με την ιδιότητα του Σαμαρείτη Εθελοντή του Ερυθρού Σταυρού και δυστυχώς προσβλήθηκε η Πίστη μου και οι αξίες που πρεσβεύω ως άνθρωπος με αποτέλεσμα να αποχωρήσω άμεσα από αυτό!
σ.σ. Πόση δύναμη έχει το κακό σε αυτόν τον κόσμο; Ακόμη και εκεί που δεν το περιμένεις. Πάνε να φάνε ένα άκακο πρόβατο του Θεού και δεν βγαίνει να το σταματήσει κανένας. Ας μας επιτραπεί να πούμε και το εξής. Θεωρούμε ότι τα περί διακοπής μνημόνευσης είναι υπερπροβλημένα σκοπίμως για να επισκιάσουν τον κύριο λόγο δίωξης του Πανιερωτάτου που είναι τα οικονομικά συμφέροντα τρίτων. Σαφώς και το Ορθόδοξο φρόνημα του Μητροπολίτη Τυχικού ενόχλησε πολύ σε μία Μητρόπολη που εξέθρεψε δύο παπόλφιλους Αρχιεπισκόπους, αλλά οι ανόητες εμμονές του Αρχιεπισκόοπυ Γεωργίου δείχνουν ότι κάτι άλλο κρύβεται από πίσω.
Με κοινή ανακοίνωση τους οι Σύλλογοι Ποντίων Ρόδου και Κω αναφέρουν τα εξής:
Με αφορμή την ανακοίνωση του «Συλλόγου Πολιτισμού και Αλληλεγγύης Τούρκων Ρόδου, Κω και Δωδεκανήσου» που εδρεύει στη Σμύρνη, και τις αναφορές του στην ταυτότητα των μουσουλμάνων συμπολιτών μας, αισθανόμαστε την ανάγκη να τοποθετηθούμε δημόσια.
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού
Μία από τις πιο σεβαστές τάξεις των αγίων της Εκκλησίας μας είναι οι ομολογητές. Σε αυτήν την τάξη ανήκουν οι άγιοι της Εκκλησίας μας, οι οποίοι έδωσαν τη μαρτυρία της πίστεώς τους χωρίς να υπολογίσουν τις συνέπειες της ομολογίας αυτής. Δε θα ήταν υπερβολή να υποστηρίξουμε πως η Εκκλησία μας είναι απόλυτα στηριγμένη στους αγώνες των αγίων ομολογητών Της κατά τη δισχιλιόχρονη πορεία Της στην ιστορία.
Ένας από τους μεγάλους ομολογητές της Ορθοδοξίας είναι και ο άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης, ο οποίος έδρασε σε μια ιδιαίτερα ταραγμένη για την Εκκλησία ιστορική περίοδο. Πρόκειται για τη φοβερή εικονομαχική έριδα, η οποία συντάραξε τη βυζαντινή κοινωνία για περισσότερο από έναν αιώνα, με αφόρητες διώξεις των ορθοδόξων από τους εικονομάχους αυτοκράτορες (726–843).
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 759 από ευγενείς και ευσεβείς γονείς, οι οποίοι φρόντισαν να του δώσουν, εκτός από την ευσέβεια, και κατά κόσμον παιδεία — την οποία ο ίδιος αργότερα χρησιμοποίησε προς όφελος της Εκκλησίας. Σπούδασε με επιμέλεια την ελληνική φιλοσοφία και τους Πατέρες της Εκκλησίας.
Από μικρός αγαπούσε τον Χριστό και λαχταρούσε να Του προσφέρει τη ζωή του. Έφηβος ακόμη, εγκατέλειψε την καριέρα του ανώτερου κρατικού υπαλλήλου και αποσύρθηκε το 781 σε μοναστήρι στην Προύσα της Μικράς Ασίας, όπου ηγούμενος ήταν ο θείος του, Πλάτων. Αυτός τον μύησε στην ορθόδοξη πνευματικότητα και τον ενέπνευσε να αφιερώσει τη ζωή του στην προάσπιση της αλήθειας και της αυθεντικότητας της Εκκλησίας. Το 789 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος από τον πατριάρχη Ταράσιο και το 794 ανέλαβε τη θέση του ηγουμένου της Μονής.
Χαράλαμπος Χαραλαμπίδης
Περιπτώσεις εξισλαμισμένων και κρυπτοχριστιανών Ελλήνων στη μαρτυρική Μικράν Ασία.
Μέρος Θ΄
Στο βιβλίο «Αλησμόνητες Πατρίδες του Ελληνισμού» καταγράφονται πλείστες περιπτώσεις εξισλαμισμένων και κρυπτοχριστιανών Ελλήνων στη μαρτυρική Μικράν Ασία. Για τις περιπτώσεις του Πόντου αναφέρονται και τα εξής: «Οι εξισλαμισμοί μεθοδεύονταν με την ίδρυση ειδικών ορφανοτροφείων, όπου συγκεντρώνονταν ορφανά Eλληνόπουλα, των οποίων οι γονείς είχαν σφαχθεί ή απελαθεί, ή παιδιά που απάγονταν διά της βίας από τα χέρια των γονέων τους. Στους μικρούς τρόφιμους αυτών των ορφανοτροφείων παρεχόταν καθαρή μουσουλμανική και τουρκική παιδεία, η οποία οδηγούσε μοιραία στον εξισλαμισμό τους…
῾Ο ῞Αγιος μεγαλομάρτυς Μηνᾶς γεννήθηκε τὸ 245 μ.Χ. στὸ Νίκιο τῆς Κάτω Αἰγύπτου ἀπὸ ειδωλολάτρες γονεῖς. ῾Ο Μηνᾶς ἀπὸ τὴν ὥρα ποὺ γνώρισε τὸ Χριστὸ ἀγωνιζόταν νὰ τηρεῖ τὶς ἐντολὲς Του. ῞Οταν μεγάλωσε κατατάχθηκε στὸ τάγμα τοῦ ἱππικοῦ τῶν Ρουτιλιανῶν τὸ ὁποῖο εἶχε γιὰ ἕδρα τὴν σημερινὴ Κιουτάχεια τῆς Μικρᾶς ̉Ασίας. ῾Ο Μηνᾶς ὑπῆρξε ὑπόδειγμα στρατιώτου. Στὸ στρατὸ γνώρισε καὶ συνδέθηκε πνευματικά καὶ μὲ ἄλλους στρατιῶτες, ἀρκετοὶ ἀπὸ αὐτοὺς ἔγιναν χριστιανοί.
῾Ο Μηνᾶς μετὰ τὴ στρατιωτικὴ του θητεία ἀφιερώθηκε στὸν Κύριο καὶ ζοῦσε σὰν πραγματικὸς ἀσκητής. Μάλιστα μαζὶ μὲ συστρατιῶτες του δημιούργησε μία κοινοβιακὴ σκήτη ὅπου ἔπιδόθηκαν στὴν ἄσκηση καὶ τὴν προσευχή. ῾H ἀγάπη πρὸς τὸν Χριστὸ καὶ τοὺς ἀδελφοὺς ἔκανε τὸν ἅγιο νὰ κατεβεῖ στὸν κόσμο, ὅπου γινόταν τρομερὸς διωγμὸς ἐναντίον τῶν Xριστιανῶν. Mὲ θάρρος ὠμολόγησε στὸν ἡγεμόνα τὴν πίστι του στὸ Xριστό. Αὐτὸ θεωρήθηκε ὑβριστικὸ καὶ γι̉ αὐτὸ ὁδηγήθηκε σὲ δίκη καὶ τὸν κατάδίκασαν σὲ φρικιαστικὰ μαρτύρια τὰ ὁποία ὑπέμεινε καρτερικὰ καὶ δοξολογῶντας τὸν Θεό. Τέλος τὸν ἀποκεφάλησαν. Χριστιανοὶ περιμάζεψαν τὸ ἱερὸ του λείψανο καὶ τὸ ἔθαψαν σὲ ἀσφαλὴ τόπο. ῞Υστερα ἀργότερα κάποιος ἔπαρχος τοῦ Κοτυαίου ὀνομαζόμενος ̉Αθανάσιος, ἀφοῦ τοποθέτησε τὸ λείψανο τοῦ ῾Αγίου σὲ πολυτελὴ λάρνακα τὸ μετέφερε στὴν πατρίδα του, τὴν Αἴγυπτο.
Σε επισφράγιση των όσων είπαμε για την αειπαρθενία της Παναγίας Μητέρας του Κυρίου, παραθέτουμε και τα θαυμάσια λόγια του Μεγάλου Φωτίου (*):
Ο χαιρετισμός ήρθε από ψηλά· η σύλληψη έγινε χωρίς ανδρική συμμετοχή, η κυοφορία ήταν ανέκφραστη, οι ωδίνες ανύπαρκτες· σφραγίδα της παρθενίας ήταν η παύση των ωδίνων, γιατί η γέννηση ήταν άφθορη και εκείνη που γέννησε παρέμεινε παρθένος και μετά τη γέννηση· αυτό που γεννιόταν ήταν ο Θεός με σάρκα· χορός αγγέλων υμνούσε το θαύμα. Όταν συμβαίνουν ταυτόχρονα τόσα και τόσο μεγάλα πράγματα, πώς θα μπορούσε κανείς να αμφισβητήσει, ακόμη κι αν είχε βάλει σκοπό να ασεβήσει με κάθε τρόπο, ότι η παρθένος παρέμεινε πράγματι παρθένος μέχρι το τέλος;
