Τοῦ κ. Κωνσταντίνου Παπαδοπούλου
Μετὰ τὸ φιάσκο Κρισναμούρτι, ποὺ τὸ 1929 ἀποκήρυξε δημόσια τὸν ρόλο τοῦ Παγκόσμιου Διδασκάλου καὶ διέλυσε τὸ Τάγμα τοῦ Ἀστέρος τῆς Ἀνατολῆς μὲ τὰ 45.000 ἀφοσιωμένα μέλη, κατέρρευσε καὶ ἡ Θεοσοφικὴ Ἑταιρεία ποὺ εἶχε ποντάρει τὰ πάντα στὴν προβολὴ τοῦ δίκην κυρίαρχης φιγούρας τῆς παγκοσμιοποιητικῆς θρησκείας ποὺ ἤθελε νὰ δημιουργήσει. Ἡ συγκεκριμένη ὅμως θρησκεία βρῆκε μία ἄλλη σημαντικὴ φιγούρα ποὺ τὴν προώθησε στὶς δεκαετίες 1930 καὶ 1940 ἂν καὶ ἡ συμβολή της δὲν ἔτυχε μαζικῆς ἀνταπόκρισης τότε, οὔτε φάνηκε ὅτι θὰ εἶναι τόσο καθοριστική. Αὐτὸ ἐκτιμήθηκε μετὰ τὸ θάνατό της, στὴ δεκαετία τοῦ 1970, ὅταν θεωρήθηκε σὰν προπομπὸς καὶ προφήτισσα τοῦ νεογνωστικοῦ ἑωσφορικοῦ κινήματος τῆς Νέας Ἐποχῆς ποὺ ἐκδηλώθηκε τότε ἀπὸ δεκάδες σέκτες ταυτόχρονα. Πρόκειται γιὰ τὴν Βρεττανo-ἀμερικανίδα Ἀλίκη Μπέιλυ, τῆς ὁποίας τὴν πορεία ἀξίζει νὰ τὴν παρακολουθήσουμε χρονολογικά.



































