Ἀρχιμ. Ἀντώνιος Φραγκάκης: Ἡ γερόντισσα Γαλακτία μέσα ἀπὸ τὴν ἐμπειρία μου (22.08.2026) (Οπτικοακουστικό υλικό)

Μου φαίνεται ότι οι γονείς συχνά προσπαθούν...

Μου φαίνεται ότι οι γονείς συχνά προσπαθούν να πραγματοποιήσουν στον γάμο του παιδιού τους κάτι που οι ίδιοι δεν κατάφεραν να πετύχουν στην οικογένειά τους.

Συχνά, μια μητέρα απλά δεν θέλει να αφήσει την κόρη της να φύγει και να την παραδώσει σε έναν ξένο, επειδή θα μείνει μόνη της. Αυτή η κάπως εγωιστική προσέγγιση εμποδίζει την κόρη της να αξιοποιήσει τις δυνατότητές της και να επιτύχει την πληρότητα της δικής της ευτυχίας ως γυναίκα.

Επομένως, φυσικά, πρέπει να υπάρχει ειρήνη στην οικογένεια, αφού, άλλωστε, με τον γάμο, μπαίνουμε σε μια συγκεκριμένη σχέση με τους συγγενείς του εκλεκτού μας, του άλλου μας μισού, και ένας τέτοιος ειρηνικός διάλογος είναι το θεμέλιο για έναν ειρηνικό γάμο.

Ὑπάρχει...

Ὅσο ἄρρωστοι κι΄ ἄν εἴμαστε πνευματικὰ ἤ σωματικά, ὑπάρχει γιατρειά: Ἡ Παναγία μας.

   Προβληματίζομαι στὴν ζωή μου; Ὑπάρχει λύση: Ἡ Παναγία.

   Καταποντίζομαι στὴν θάλασσα τῆς ζωῆς; Ὑπάρχει σωσίβιο: Ἡ Παναγία.

   Μὲ τυλίγει τὸ σκοτάδι; Ὑπάρχει φῶς: Ἡ Παναγία.

   Ἔχασα τὸν δρόμο μου στὴ ζωήν μου: Ὑπάρχει πυξίδα: Ἡ Παναγία.

   Ἐκείνη θὰ μᾶς ὁδηγήση στὸν Χριστό, ποὺ εἶναι ἡ σωτηρία μας.

«Μαμά, τρώμε πολύ...»

 Ένα δωδεκάχρονο αγόρι, ακολουθώντας τη συμβουλή του ιερέα του, αποφάσισε να υιοθετήσει κάποιο είδος υπακοής μέσα στην οικογένεια. Συζήτησε επιλογές με τη μητέρα του: καθάρισμα του διαμερίσματος, σφουγγάρισμα των πατωμάτων και ούτω καθεξής. Κατέληξε στα πιάτα. Μια μέρα έπλενε τα πιάτα όλων μετά τα γεύματα. Μετά τα έπλενε και τη δεύτερη μέρα. Και ανακάλυψε ότι δεν ήταν τόσο απλό και εύκολο όσο είχε παρατηρήσει πριν (όταν η μητέρα του έπλενε τα πιάτα). Είπε: «Μαμά, θέλω να σου μιλήσω». Η μητέρα του κάθισε. Αυτός κάθισε απέναντί ​​της. Σώπασε. Μετά, σοβαρά:

ΑΛΛΑ ΘΑΥΜΑΣΤΑ!!! ΆΓΙΟΣ ΠΟΡΦΎΡΙΟΣ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΊΤΗΣ.

Άλλα θαυμαστά !!!

Μαρτυρία κ. Γεωργίας Σαμαρτζῆ, Ἀθήνα

(1) Πῆγε κάποτε µία γνωστή μου στόν Ἅγιο καί ἀφοῦ τήν κοίταξε γιά λίγο σιωπηλός, µετά τή ρώτησε: 

«Πόσα παιδιά ἔχεις; 

«Έξι παιδιά ἔχω... 

-Ἀφοῦ ἔχεις πέντε. 

«Γέροντα, εἶμαι ἔγκυος. Δέν µέ βλέπετε; Ἔχω πέντε καί ἕνα στήν κοιλιά µου, σύνολο ἕξι. 

“Ἐγώ πέντε βλέπω... 

Γεώργιος Αποστολάκης: Το νέο Σύστημα Πιστοληπτικής Αξιολόγησης ΜΕΡΟΣ Β'

ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ

Όταν αποφασίζει ο αλγόριθμος: ποιος προστατεύει τον πολίτη;

GDPR, Τεχνητή Νοημοσύνη και οι νομικές κόκκινες γραμμές απέναντι στη μετατροπή της πιστοληπτικής αξιολόγησης σε κοινωνική βαθμολόγηση

Στο πρώτο μέρος είδαμε τι αλλάζει με το νέο Σύστημα Πιστοληπτικής Αξιολόγησης. Το κράτος δεν περιορίζεται πλέον στην καταγραφή οικονομικών δεδομένων. Τα επεξεργάζεται, τα συσχετίζει και, με τη βοήθεια στατιστικών μεθόδων και αλγορίθμων μηχανικής μάθησης, κατατάσσει τον πολίτη σε πιστοληπτική βαθμίδα.

Σκοπὸς τοῦ γάμου...

Ὁ γάμος εἶναι θεσμός ἱερός, τὸν ὁποῖο εὐλόγησε ὁ Χριστὸς στὴν Κανᾶ τῆς Γαλιλαίας, ὅπου καὶ ἐτέλεσε τὸ πρῶτο θαῦμα Του. Εἶναι ἀκόμη ὁ γάμος ἕνα ἀπὸ τὰ ἑπτὰ Μυστήρια τῆς Ἁγίας Ἐκκλησίας.

   Σκοπὸς τοῦ γάμου εἶναι ἡ χαλιναγώγησις τῶν παθῶν, ἡ ἀλληλοβοήθεια τῶν συζύγων, ἡ ἠθική τελειοποίησις καὶ ἡ τεκνογονία. Ὁ γάμος τὸν ὁποῖο εὐλογεῖ ὁ Κύριος εἶναι ἀδιάλυτος. «Οὕς ὁ Θεὸς συνέζευξεν, ἄνθρωπος μὴ χωριζέτω» (Ματθ. ιθ΄6) εἶπε ὁ Κύριος. Μόνον ὁ Θάνατος χωρίζει τὸ ἀνδρόγυνο ἤ τὸ χειρότερο, ἡ ἀπιστία τοῦ ἑνὸς ἐκ τῶν δύο.

ΣΤΑ ΜΑΥΡΑ ΝΤΥΜΕΝΗ Η ΠΑΝΑΓΙΑ

Γενέσιον τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου
8 Σεπτεμβρίου

ΣΗΜΕΡΑ, ἀγαπητοί μου, εἶνε χαρμόσυνος θεομητορικὴ ἑορτή. Ἑορτάζουμε τὴ γέννησι τῆς ὑπερ­α­γίας Θεοτόκου. Ποῖο εἶνε τὸ περιεχόμενο τῆς ἑορτῆς καὶ τί συναισθήματα μᾶς δημιουργεῖ;

* * *

Ὅπως ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ἔτσι καὶ ἡ Παναγία ἀπὸ κάποιους ἦρθε στὸν κόσμο. Ποιός γεννή­θηκε ἀπὸ βράχο; Καν­είς. Ἀπὸ μιὰ μάνα κ’ ἕνα πατέ­ρα γεννηθήκαμε ὅλοι. Καὶ ἡ Παναγία εἶ­χε γονεῖς· τὴ μητέρα της τὴν ἔλεγαν Ἄννα, τὸν πατέρα της Ἰωακείμ.

Ολοι όσοι δεν προσκυνούν τα είδωλα αυτόματα γίνονται καθαροί και άγιοι;

Εμείς όλοι προσκυνάμε έναν Θεό. Όλοι είμαστε άγιοι;
Ο νόμος υπαγορεύει να σεβόμαστε τον πατέρα και την μητέρα μας. Μήπως αυτό σημαίνει ότι είμαστε άγιοι επειδή σεβόμαστε τους γονείς μας και δεν τους πετάμε στο δρόμο όταν γερνάνε; Μήπως αυτό και μόνο μας κάνει δίκαιους ενώπιον του Θεού;

Οι εντολές λένε να μην μοιχεύουμε, να μην φονεύουμε, να μην κλέβουμε, να μην ζηλεύουμε τον πλησίον μας, να μην επιθυμούμε τίποτα απ’ τα δικά του και να μην επιθυμούμε τη γυναίκα του. Και αυτό τί σημαίνει;
Αν δεν είμαστε δολοφόνοι, δεν είμαστε κλέφτες, ούτε πόρνοι, ούτε ψευδομάρτυρες, αν από ζήλεια δεν αρπάζουμε την περιουσία των συνανθρώπων μας, αυτό σημαίνει ότι είμαστε καθαροί και άγιοι ενώπιον του Θεού;

«Η ΣΤΕΙΡΑ ΤΙΚΤΕΙ ΤΗΝ ΘΕΟΤΟΚΟΝ ΚΑΙ ΤΡΟΦΟΝ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΗΜΩΝ»

(Αναφορά στο περιεχόμενο και τα νοήματα της εορτής του Γενεσίου της Θεοτόκου)

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

         Στην αρχή του εκκλησιαστικού έτους, το οποίο αρχίζει την 1^η Σεπτεμβρίου, όρισε η αγία μας Εκκλησία, την 8η του αυτού μηνός, να εορτάζουμε την μεγάλη θεομητορική εορτή του Γενεσίου της Θεοτόκου. Δεν ορίστηκε τυχαία ο εορτασμός της αυτή την περίοδο, ως πρώτη από όλες τις μεγάλες εορτές του έτους, διότι η υπερφυσική και θαυματουργική γέννηση της Παναγίας μας αποτελεί την απαρχή της υλοποιήσεως του θείου σχεδίου για τη σωτηρία του ανθρωπίνου γένους.

Τὰ δάκρυα στὸν πόνο, εἶναι ὅπως ἡ βροχὴ στὴν ἔρημο.

ΑΓΙΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ Ο ΚΟΥΛΑΚΙΩΤΗΣ ΕΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

      Η αγιοτόκος Θεσσαλονίκη ανάδειξε, εκτός από μεγάλους Πατέρες της Εκκλησίας μας, και πολλούς Νεομάρτυρες στα μαύρα χρόνια της τουρκοκρατίας, οι οποίοι έχυσαν το τιμημένο αίμα τους για την πίστη στο Χριστό και την αγάπη τους για την ελευθερία της πατρίδος. Ένας από αυτούς υπήρξε ο άγιος Νεομάρτυς Αθανάσιος ο Κουλακιώτης.

     Γεννήθηκε περί το 1749 στο χωριό Κουλακιά της Θεσσαλονίκης, τη σημερινή Χαλάστρα, από ευσεβείς και εύπορους γονείς, τον Πολύχρουν και τη Λουλούδω, οι οποίοι του έσπειραν στην ψυχή του το σωτήριο σπόρο της ορθόδοξης πίστης, της μοναδικής πίστης, η οποία, μόνη αυτή, οδηγεί στη σωτηρία. Ο πατέρας του ήταν προεστός της περιοχής και απολάμβανε τον σεβασμό και την εκτίμηση των κατοίκων.

ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΟΖΕΒΙΤΟΥ: Ὁ Θεῖος πόθος

«Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ»

Θά ἤθελα τό Μνῆμα Σου, Δέσποτα,

 νά τό μουσκέψω μέ τά δάκρυα τῆς μετανοίας

 καί πάντα μέ τά δάκρυά μου

 νά δείχνω τήν εὐγνωμοσύνη μου!

Είναι γνωστό ότι οι άνθρωποι θυμούνται καλύτερα τις ημιτελείς υποθέσεις από τις ολοκληρωμένες.

Είναι γνωστό ότι οι άνθρωποι θυμούνται καλύτερα τις ημιτελείς υποθέσεις από τις ολοκληρωμένες. Θεωρούμε ευκολότερο να θυμόμαστε εργασίες που, για τον έναν ή τον άλλο λόγο, έμειναν ημιτελείς παρά εκείνες που ολοκληρώθηκαν πλήρως. Για παράδειγμα, οι καβγάδες που έληξαν ευτυχώς με συμφιλίωση ή αμοιβαίες παραχωρήσεις μπορεί να εξαφανιστούν εντελώς από τη μνήμη με την πάροδο του χρόνου. Αλλά αν η απροσεξία του ενός συζύγου στα συναισθήματα και τις ανάγκες του άλλου οδήγησε σε μια σύγκρουση που δεν επιλύθηκε σωστά, η κατάσταση θα επανεμφανίζεται στη μνήμη ξανά και ξανά. Αυτό μπορεί στη συνέχεια να οδηγήσει σε επιδείνωση της σχέσης, καθώς οι άνθρωποι αρχίζουν να βλέπουν ο ένας τον άλλον αποκλειστικά με αρνητικό τρόπο. Σε μια τέτοια κατάσταση, είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς ή ακόμα και απλώς να αναγνωρίσει θετικές ενέργειες και βήματα προς την προσέγγιση από ένα αγαπημένο πρόσωπο. Ένας αρνητικά σκεπτόμενος σύζυγος γίνεται καχύποπτος και βλέπει μόνο το κακό σε οποιαδήποτε από τις πράξεις της συζύγου του. Συνηθισμένο να κατηγορεί συνεχώς τη σύζυγό του, ένα τέτοιο άτομο δεν θα είναι σε θέση να αναγνωρίσει ακόμη και μια προσφορά βοήθειας ως μια απλή πράξη καλοσύνης. Ως αποτέλεσμα, οποιαδήποτε ουδέτερη δήλωση θα εκληφθεί ως επίθεση εναντίον του και οι πράξεις του θα εκληφθούν ως μια κρυφή απειλή για την ευημερία του.

ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΑΡΣΕΝΙΟΥ ΜΠΟΚΑ: Η ΚΑΚΙΑ (67)

 «Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ»

391. Τίποτε δέν εἶναι πιό δύσκολο καί ἐπικίνδυνο ἀπό τό νά πολεμᾶς μέ στενοκεφαλιά καί τυποκρατία.

Τίποτε δέν εἶναι πιό ἐπικίνδυνο ἀπό τό νά πολεμᾶς τήν κακία, ἡ ὁποία πιστεύει ὅτι ἔχει δικαιοσύνη, ὅτι προστατεύει τήν ἀλήθεια καί ὅτι ὑπηρετεῖ τόν Θεό. Αὐτές οἱ μορφές τῆς κακίας ἐνώχλησαν καί τόν Ἰησοῦ. Λοιπόν, ὁ Θεός δέν ἀπεκάλυψε μία Γραφή πού νά στρέφεται ἐναντίον Του, ἀλλά ὁ ἰουδαϊκός τυπολατρισμός ἐστράφη ἐναντίον τοῦ Θεοῦ. Ἰδού τί μπορεῖ νά κάνη ἡ κακία: νά στραφῆ ἐναντίον τῆς ἀγάπης τῶν ἀνθρώπων καί τοῦ Θεοῦ. Ἐναντίον τῆς κακίας δέν ὑπάρχει τίποτε , οὔτε ὁ Ἰησοῦς. Γι᾿ αὐτό, ἡ κακία, ἐπειδή δέν ἠμπορεῖ ν᾿ ἀλλάξη καί νά γίνη κάποτε χαρά, δέν ἔχει συγχώρησι, διότι εἶναι ἐναντίον  τῆς συγχωρήσεως καί ὁποιασδήποτε θεραπείας τῆς ψυχῆς, ἀλλ᾿ ὅμως θά κριθῆ. Ἡ κακία συνέτριψε τόν Θεό τῆς ἀγάπης, ἀλλά θά συντριβῆ κάποτε ἀπό τόν Θεό τῆς Δικαιοσύνης.

ΤΟ ΠΑΠΙΚΟ ΔΟΓΜΑ ΠΕΡΙ ΤΗΣ «ΑΣΠΙΛΟΥ ΣΥΛΛΗΨΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ» ΥΠΟ ΤΟ ΠΡΙΣΜΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 7^η Σεπτεμβρίου 2026

ΤΟ ΠΑΠΙΚΟ ΔΟΓΜΑ ΠΕΡΙ ΤΗΣ «ΑΣΠΙΛΟΥ ΣΥΛΛΗΨΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ» ΥΠΟ ΤΟ ΠΡΙΣΜΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ

(Απολογητική και θεολογική προσέγγιση)

   

      Στις 8 Σεπτεμβρίου η Εκκλησία μας εορτάζει με ιδιαίτερη λαμπρότητα την θεομητορική εορτή του Γεννεσίου της Θεοτόκου, η οποία αποτελεί και την απαρχή όλων των εορτών του ενιαυτού.

    Σύμφωνα με την διδασκαλία της Εκκλησίας μας, η θαυματουργική σύλληψη, λόγω προχωρημένης ηλικίας των γονέων της της Θεοτόκου και η Γέννησή Της, αποτελούν και την απαρχή της υλοποιήσεως του θείου σχεδίου για την απολύτρωση του ανθρωπίνου γένους από την αιχμαλωσία του Σατανά, την δουλεία της αμαρτίας, την φθορά και το θάνατο. Η Θεοτόκος αποτελεί, από ανθρωπίνης πλευράς, το κύριο πρόσωπο, συμβάλλοντας καθοριστικά στο σχέδιο της Θείας Οικονομίας,  για την υλοποίηση του θείου σχεδίου, να δεχτεί να γίνει η κατά σάρκα μητέρα του Υιού και Λόγου του Θεού, γενόμενη έτσι η νοητή γέφυρα, η οποία ένωσε το κτιστό με το άκτιστο, την γη με τον ουρανό, τον άνθρωπο με το Θεό.

π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος: Δευτερονόμιον - Οἱ εὐλογίες πού ἐξαγγέλλει ὁ Θεός διά τοῦ Μωϋσέως, ἐάν οἱ Ἑβραῖοι τηρήσουν τάς ἐντολάς Του. (38) (Οπτικοακουστικό υλικό)

 

Ὁ Σταυρὸς...

Ὁ Σταυρὸς εἶναι μεγάλο καὶ σωτήριο ἀγαθὸ καὶ φανερή ἀπόδειξι τῆς φιλανθρωπίας τοῦ Θεοῦ.

   Ὁ Σταυρὸς κατήργησε τὴν ἁμαρτία, ἔγινε πηγὴ μεγάλων δωρεῶν καὶ ἐγκατέστησε τὴν ἀνθρώπινη φύσι μας στὰ δεξιὰ τοῦ θρόνου τοῦ Θεοῦ.

Πρόσωπο μοναδικὸ καὶ ἀνεπανάληπτο τὸ ἔμβρυο

Μεταλληνοῦ Βαρβάρα, ἐφημερίδα Χριστιανική, φύλ. 848, 2011

«Ἡ ἐπιστημονικὴ πρόοδος στὸν τομέα τῆς Ἐμβρυολογίας, ἀλλὰ καὶ ἡ τρισδιάστατη εἰκόνα τῶν ὑπερήχων πιστοποιοῦν τὴν ἀπὸ αἰῶνες διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας ὅτι ἡ ἀνθρώπινη ζωὴ ἀρχίζει «ἐξ ἄκρας συλλήψεως», δηλαδὴ τὴ στιγμὴ ποὺ τὰ 23 χρωμοσώματα τοῦ ὠαρίου ἑνώνονται μὲ τὰ 23 χρωμοσώματα τοῦ σπερματοζωαρίου καὶ δημιουργεῖται τὸ πρῶτο κύτταρο, τὸ ζυγωτό. Συγχρόνως, ὅμως, τότε σφραγίζεται καὶ ἡ προσωπικότητα τοῦ κάθε ἀνθρώπου, μὲ τὸ πλῆθος τῶν γονιδίων ποὺ παραλαμβάνει ἀπὸ τοὺς γονεῖς του.

Περί της αειπαρθενίας της Θεοτόκου

Μαρτυρία και διδαχή

03 Σεπτεμβρίου 2026

Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως

Παναγία

Η Ορθόδοξος Εκκλησία ομολογεί ότι η Υπεραγία Θεοτόκος ήταν «προ τόκου παρθένος, και εν τόκω παρθένος, και μετά τόκον πάλιν παρθένος διέμεινε», φυλάγοντας αλώβητη την παρθενία της.

Ο προφήτης Ησαΐας, ο οποίος προφήτευσε τη γέννηση του Σωτήρα από παρθένο, ονόμασε παρθένο τη μητέρα του Εμμανουήλ: «Να, η Παρθένος θα συλλάβει και θα γεννήσει γιο και θα τον ονομάσει Εμμανουήλ» (Ησ. 7:14. Ματθ. 1:23). Αυτό σημαίνει όχι μόνο την παρθένο πριν από τη γέννηση, αλλά και την παρθένο κατά τη γέννηση και μετά τη γέννηση, επειδή η παρθένος επρόκειτο να αναδειχθεί μητέρα του Υιού του Θεού, τον οποίο θα κυοφορούσε, θα θήλαζε και θα ανέτρεφε κατά τη βρεφική και παιδική του ηλικία.

Είναι επικίνδυνο να επιδεικνύεις τις αρετές σου...

Είναι επικίνδυνο να επιδεικνύεις τις αρετές σου, σαν βιτρίνα στην οποία ο καθένας μπορεί να πετάξει πέτρες. Είναι καλύτερο να κρύβεσαι στην αφάνεια, ώστε μόνο ο Θεός να ξέρει για σένα.

Αρχιμανδρίτης Κύριλλος (Παβλόφ)

Ἀγαπητό μου παιδί...

«Σ’ ἕ­να νη­σί τῶν Κυ­κλά­δων ζοῦ­σε κά­ποι­ος ἡ­λι­κι­ω­μέ­νος, πα­λιός κα­πε­τά­νιος, κο­σμο­γυ­ρι­σμέ­νος. Ἦ­ταν στά τε­λευ­ταῖ­α του. Ἄρ­ρω­στος, χει­μῶ­να και­ρό. Φω­νά­ζει κά­ποι­α στιγ­μή τήν ἐγ­γο­νή του νά ἔρ­θει γιά νά ἀ­νοί­ξει τό πα­ρά­θυ­ρο, στό δω­μά­τιο ὅ­που βρι­σκό­ταν.
– Μά, παπ­πού, θά κρυ­ώ­σεις, τοῦ λέ­ει ἡ ἐγ­γο­νή.
– Ἄ­νοι­ξέ το σοῦ λέ­ω, τῆς προ­στά­ζει μέ μιά βα­ριά φω­νή.
Καί ἡ ἐγ­γο­νή ἀ­νοί­γει τό πα­ρά­θυ­ρο δι­ά­πλα­τα. Ἀ­να­ση­κώ­νε­ται δύ­σκο­λα ὁ γέ­ρος στό κρε­βά­τι του. Βά­ζει ὅ­λες τίς δυ­νά­μεις του. Φτύ­νει πρός τά ἔ­ξω, καί λέ­ει:
Φτοῦ σου, κό­σμε ψεύ­τη!… καί πέ­φτει πί­σω στό κρε­βά­τι καί πε­θαί­νει.»
Τί ἄ­ρα­γε νά πε­ρί­με­νε ἀ­πό τόν κό­σμο αὐ­τόν, ὁ θα­λασ­σο­δαρ­μέ­νος αὐ­τός νη­σι­ώ­της; Γύ­ρι­σε τόν κό­σμο ὅ­λο. Γνώ­ρι­σε πολ­λά. Ἔ­ζη­σε πολ­λά. Ἔ­πα­θε πολ­λά. Ἔ­γι­νε ὅ,τι ἔ­γι­νε. Ἴ­σως πε­ρί­με­νε πολ­λά. Ἴ­σως κά­πο­τε, νέ­ος κι αὐ­τός, νά εἶ­χε κά­νει ὄ­νει­ρα γιά τή ζω­ή του. Ἴ­σως ἀρ­γό­τε­ρα, ὥ­ρι­μος, νά θέ­λη­σε νά τά πραγ­μα­το­ποι­ή­σει. Ἴ­σως οἱ ἐ­πι­θυ­μί­ες καί τά ὄ­νει­ρά του νά πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­καν, ἴ­σως ὄ­χι. Πάν­τως ὅ­λα ἔ­φθα­ναν σέ ἕ­να τέ­λος. Κι αὐ­τός δέν τό εἶ­χε πι­στέ­ψει. Δέν τό εἶ­χε ἀ­πο­δε­χτεῖ. Δέν τό ἤ­θε­λε. Ὅ­λα εἶ­χαν ἕ­να τέ­λος…