.jpg)
Θά ἤθελα τό Μνῆμα Σου, Δέσποτα,
νά
τό μουσκέψω μέ τά δάκρυα τῆς μετανοίας
καί πάντα μέ τά δάκρυά μου
Στερημένος ἀπὸ τό μύρο τῶν καλῶν ἔργων
δέν ἔχω κάτι τό πολύτιμο τώρα
παρά νά λούζω τήν ὕπαρξί μου
μέ τά δάκρυα
καί τούς στεναγμούς μου μόνο!
Διότι ἐξώδεψα τήν κληρονομιά μου
πού μοῦ ἄφησες ἀπὸ τήν γέννησί μου,
καί μόνο τό κλάμμα τώρα μοῦ ἀπέμεινε
καί ἡ ἀδιάκοπη εὐσπλαχνία Σου!
Βοήθησέ με, Κύριε,
τό γρηγορώτερο νά ἰδῶ ἐκπληρωμένη τήν ἐπιθυμία μου,
ν' ἀντιγράψω καί 'γώ τά ἴχνη Σου
στήν
ταλαίπωρη ὕπαρξί μου.
Καί κάποτε μέ τ' Ἅγιο Φῶς
—ὅταν τό στέλνης στόν Τάφο—
ράντισε τήν σακατεμένη ψυχή μου
μέ τήν δροσιά του Ἁγίου Σου Πνεύματος!
Νά μπορῶ νά μιλάω στόν Τίμιο Σταυρό
(στόν βράχο τοῦ ἁγίου Γολγοθᾶ)
καί νά σέ παρακαλῶ γιά τήν σωτηρία,
ὅπως ὁ μετανοιωμένος ληστής.
Ν' ἀκούω καί 'γώ μυστικά, Κύριε,
τήν
γλυκύτατη καί ἁγία φωνή Σου,
μέ τήν ὁποία θά κερδίσω ἐλπίδα
γιά νά μή στερηθῶ τοῦ Παραδείσου.
Ἀπόσπασμα ἀπό ἐδῶ
