Ἡ σιωπὴ εἶναι μεγάλο δυναμωτικὸ τοῦ ἀοράτου πολέμου καὶ μιὰ βέβαιη ἐλπίδα νίκης.
Ἁγίου Νικοδήμου Ἁγιορείτου
(1749-1809 μ.Χ.)
Ἡ σιωπὴ εἶναι μεγάλο δυναμωτικὸ τοῦ ἀοράτου πολέμου καὶ μιὰ βέβαιη ἐλπίδα νίκης.
Ἁγίου Νικοδήμου Ἁγιορείτου
(1749-1809 μ.Χ.)
Οι ινστρούχτορες του «δικαιωματισμού» είναι οι χειρότεροι εργασιακοί δυνάστες, όπως αποτυπώνεται σε σχετικό ρεπορτάζ του Politico που αφορά τις εκατοντάδες καταγγελίες περί παρενόχλησης που έχει λάβει η Κομισιόν μόνο τα τελευταία 2 χρόνια.
Κατάχρηση εξουσίας, εργασιακός εκφοβισμός, επαγγελματική εξουθένωση, σεξουαλικές παρενοχλήσεις, απ’ όλα έχει το μενού της «δικαιωματιστικής» μητρόπολης των Βρυξελλών. Η Κομισιόν έχει ιδρύσει μια ομάδα 40 συμβούλων, υποτίθεται για να συγκεντρώνει και να προωθεί τις καταγγελίες για εργασιακή παρενόχληση. Αυτό που στην πράξη φαίνεται να γίνεται, είναι ότι οι καταγγελίες γνωστοποιούνται μεν υπηρεσιακά, αλλά η διερεύνησή τους παραμένει εντελώς μετέωρη, αφού οι σύμβουλοι δεν έχουν καμία εξουσία να ξεκινήσουν έρευνα οι ίδιοι. Έτσι η τύχη των καταγγελιών εξαρτάται μόνο από την κορυφή της… πυραμίδας.

Γεωργίου Ἰ. Βιλλιώτη
Μιλοῦσαν ξένες γλῶσσες οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες;
Οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες εἶχαν συνεχεῖς ἐμπορικές, πολιτισμικὲς καὶ διπλωματικὲς ἐπαφές, ὄχι μόνο μὲ τὰ ὅμορα κράτη, ἀλλὰ καὶ μὲ λαοὺς ποὺ κατοικοῦσαν σὲ ἀκτῖνα πολλῶν χιλιάδων χιλιομέτρων. Πῶς ἐπικοινωνοῦσαν; Οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες δὲν γνώριζαν ξένες γλῶσσες· ἦσαν μονόγλωσσοι. Ἡ διγλωσσία ἢ ἡ πολυγλωσσία μάλιστα ἐθεωρεῖτο ἐλάττωμα, διότι τὸ νὰ μαθαίνῃ ὁ ἀρχαῖος Ἕλληνας μιὰ ἐπιπλέον γλῶσσα πέρα ἀπὸ τὴν δική του δαπανοῦσε ἄσκοπα τὸν χρόνο του, ἀντὶ νὰ ἀφοσιώνεται στὴν δική του γλῶσσα (R. Mairs, Translator, traditor: the interpreter as traitor in classical tradition, 2011, Greece & Rome 58, 64- 81).
Τῇ ὑπερμάχῷ στρατηγῷ τὰ νικητήρια, ὡς λυτρωθεῖσα τῶν δεινῶν εὐχαριστήρια, ἀναγράφω σοι ἡ πόλις σου, Θεοτόκε· ἀλλ’ ὡς ἔχουσα τὸ κράτος ἀπροσμάχητον, ἐκ παντοίων με κινδύνων ἐλευθέρωσον, ἵνα κράζω σοί· Χαῖρε Νύμφη ἀνύμφευτε.
…Οι στίχοι του, τιμούν την «Υπερμάχο Στρατηγό Θεοτόκο», στην οποία η Πόλη της – οι πιστοί της Κωνσταντινούπολης – απέδωσε τα «νικητήρια» για τη διάσωση της από τον εχθρό αλλά και τα «ευχαριστήρια» διότι τους λύτρωσε από τα δεινά τους ενώ επιπλέον της ζητούν να τους ελευθερώσει από κάθε άλλο κίνδυνο.
Ίδρυμα Προασπίσεως Ηθικών και Πνευματικών Αξιών
6.8.2026
Τὰ χιλιάδες Μέλη, Συνεργάτες, Φίλοι τοῦ Τάματος τῶν Ἡρώων τοῦ 1821 σήμερα μαζὶ μὲ τὶς ἄλλες προσευχές των, ἄς διαβάσουν καὶ τὴν κατωτέρω Εὐχὴ διὰ τὴν πραγματοποίησιν τοῦ Τάματος τῶν Ἡρώων τοῦ 1821, ἔργο τοῦ Πρέσβεως Καλῆς Θελήσεως ὑπὲρ τοῦ Τάματος τοῦ Ἔθνους Δρ. Χαραλάμπους Ν. Μπούσια, Μεγάλου Ὑμνογράφου τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας ποὺ ἐγράφη τὴν 19.7.2015, ἐφ’ ὅσον, δυστυχῶς δὲν ἀξιοποιήθηκε δεόντως ἡ εὐχὴ αὐτὴ ἀπὸ τοὺς ἰθύνοντες.
Ἀπὸ τὴν δημιουργία της (19.7.2015) μέχρι σήμερα τὸ Ἑλληνικὸ Γένος δὲν ἀξιώθηκε ὄχι μόνον νὰ τὸ πραγματοποιήσῃ τὸ Τάμα ἀλλὰ οὔτε κὰν ἡ Εὐχὴ αὐτὴ νὰ καθιερωθῇ ἐπίσήμως παντοῦ.

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού
Ο Κύριός μας κάλεσε δώδεκα άνδρες για να σχηματίσει την ομάδα των αποστόλων, οι οποίοι έμελλαν να συνεχίσουν το απολυτρωτικό Του έργο. Ο αριθμός δώδεκα δεν είναι τυχαίος, αλλά έχει βαθύτατο συμβολισμό. Στους Εβραίους ο χρόνος είχε δώδεκα μήνες και το ημερονύκτιο δώδεκα ώρες (Ιωαν.11,9), συμβολίζοντας την πληρότητα του χρόνου. Ο Ιακώβ - Ισραήλ, είχε δώδεκα παιδιά (Γεν.35,22 – 27). Το Ισραήλ αποτελούνταν από δώδεκα φυλές (Γεν.49,28). Αλλά και Ο Χριστός κάλεσε ως μαθητές Του δώδεκα άνδρες (Ματθ.10,1). Μάλιστα τους προμήνυσε ότι στη βασιλεία Του θα στηθούν δώδεκα θρόνοι, να καθίσουν οι δώδεκα μαθητές Του να κρίνουν τις δώδεκα φυλές του Ισραήλ (Ματθ.19,28.Λουκ.22,30.Αποκ.5,10).
Ο παλιός Ισραήλ αποτελούνταν από τις δώδεκα φυλές, των αντίστοιχων δώδεκα γιων του Ιακώβ, ο οποίος είχε λάβει από το Θεό την προσηγορία Ισραήλ (Γεν.28.10). Αλλά η αποστολή του παλιού Ισραήλ έληξε, με την περάτωση του επί γης σωτηριώδους έργου του Χριστού. Επάνω στον φρικτό Γολγοθά συνήφθη η νέα και αιώνια διαθήκη μεταξύ του Θεού και ανθρώπου με το Αίμα του Χριστού, θέτοντας τέλος στην παλιά διαθήκη, η οποία είχε συναφθεί στο Σινά (Εβρ.8,6). Τη θέση του παλιού Ισραήλ πήρε πια ο νέος Ισραήλ του Θεού, ο νέος λαός του Θεού της χάριτος, η Εκκλησία, η οποία συμπεριλαμβάνει ολόκληρη την ανθρωπότητα. Έτσι έπρεπε να αντιπροσωπευτεί από αντίστοιχους σε αριθμό αποστόλους.
Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης
«Δεν πιστεύω στον Θεό, είναι δημιούργημα του ανθρώπου» ~Βλαδίμηρος Κυριακίδης~
"Μια προσωπική απάντηση στη μεγάλη αντιστροφή της εποχής μας"
Παρακολούθησα ένα μικρό απόσπασμα της πρόσφατης συνέντευξης του Βλαδίμηρου Κυριακίδη στον Θανάση Λάλα, στο κατά τα άλλα αξιόλογο vidcast «Portraits», όπου μίλησε για τη σχέση του με τη θρησκεία και τον Θεό. Μια φράση του στάθηκε ιδιαίτερα μέσα μου:
«Δεν πιστεύω στον Θεό. Ο Θεός δεν είναι πίστη για μένα, είναι δημιούργημα του ανθρώπου».
Δεν στέκομαι στη φράση αυτή για να κρίνω έναν άνθρωπο αλλά γιατί έχω την εντύπωση ότι μέσα σε λίγες λέξεις συμπυκνώνεται ένα από τα μεγαλύτερα φιλοσοφικά ερωτήματα που συνοδεύουν την ανθρωπότητα εδώ και αιώνες.
Ἰδιαίτερα σὲ στιγμὲς πολὺ δύσκολες καὶ ἐξαιρετικὰ κρίσιμες, καλοί μου φίλοι, τὸ λέμε ὅλοι μας καθαρά: «Ὁ Θεὸς νὰ βάλει τὸ χέρι Του»! Ἀκόμη καὶ … ἄθελά μας τὸ λέμε! Εἴτε ὡς πιστοί, εἴτε καὶ ὡς ἄπιστοι (ἢ καὶ ὀλιγόπιστοι) ἀκόμη! Ἀλλὰ καὶ τότε ποὺ διαφύγαμε ἕνα μεγάλο κίνδυνο, μία ἐξαιρετικὰ δύσκολη κατάσταση, τί λέμε πάλι; «Ἔβαλε ὁ Θεὸς τὸ χέρι Του καὶ γλύτωσα» ἢ «τὸ χέρι τοῦ Θεοῦ μὲ ἔσωσε»!
Τοῦ κ. Ἀνδρέου Κεφαλληνιάδη, Δασκάλου
Ὑπάρχουν στὴν πατρίδα μας ὁρισμένοι ἑλληνολάτρες, οἱ ὁποῖοι ἐπιχειροῦν μὲ κάθε τρόπο νὰ πλήξουν τὴν ἀξία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, παρουσιάζοντάς τη ὡς ἐθνικιστικὸ βιβλίο τῶν Ἑβραίων κι ἀγωνίζονται νὰ τὴν ἀποβάλουν ἀπὸ τὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας. Ἀλλὰ ἡ πραγματικότητα εἶναι ἐντελῶς διαφορετική. Ὁ Θεὸς ἤδη ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης φανέρωνε μὲ τὸν ἕνα καὶ μὲ τὸν ἄλλο τρόπο ὅτι εἶναι ὁ Θεὸς ὅλων τῶν ἐθνῶν, ὅλων τῶν ἀνθρώπων κι ὄχι μόνο τῶν Ἰουδαίων. Ὁ οἰκουμενικὸς χαρακτήρας τοῦ Θεοῦ προβάλλεται διάσπαρτα μέσα σὲ διάφορα βιβλία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Ἐδῶ θὰ ἀναφέρουμε μερικὰ ἀπὸ αὐτά, τὰ πιὸ ἐνδεικτικά:
Τι μου δίδαξε η Τεχνητή Νοημοσύνη για τον Θεό;
Δεν είμαι βιολόγος και δεν θα προσποιηθώ ότι μπορώ να μιλήσω ως ειδικός για την προέλευση της ζωής. Είμαι προγραμματιστής και ακαδημαϊκός ερευνητής στην τεχνητή νοημοσύνη και Χριστιανός.
Κοιτάζω επομένως το μυστήριο της ζωής από το δικό μου παράθυρο. Από τον κόσμο του κώδικα, των αλγορίθμων, των δεδομένων και των συστημάτων που προσπαθούμε να κάνουμε να μοιάσουν έστω και από μακριά με νοήμονα.

Ἰδού τό ἀσφαλές αἰσθητήριο τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ! Ἰδού τό ὑγιές πρότυπο τοῦ ποιμνίου! Ἰδού ἡ πνευματική ἐκείνη εὐθυκρισία, μέ τήν ὁποία τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας δύναται νά διακρίνει τούς ἀληθινούς καί γνησίους ποιμένες του ἀπό τούς ψευδοποιμένες καί ψευδοδιδασκάλους. Καί τό ἀσφαλές ἐχέγγυο αὐτό εἶναι ἐκείνη ἡ ζωή καί τά παθήματα τῶν ἁγίων Ἀποστόλων, τῶν μιμητῶν τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅπως τά παρουσιάζει ἡ σημερινή Ἀποστολική περικοπή. «Ὁ Θεός μᾶς ἔδειξε τελευταίους ὡς μελλοθανάτους. Ἐμεῖς θεωρούμεθα μωροί καί ἀσθενικοί καί ἄσημοι καί πεινᾶμε καί διψᾶμε καί ἔχουμε ἐλλείψεις σέ ρουχισμό καί μᾶς κακομεταχειρίζονται καί περιπλανώμεθα καί κοπιάζουμε ἐργαζόμενοι μέ τά δικά μας χέρια. Ὅταν μᾶς βρίζουν, εὐλογοῦμε, ὅταν μᾶς διώκουν, δείχνομε ἀνοχή· ὅταν μᾶς συκοφαντοῦν, μιλᾶμε εὐγενικά. Γίναμε σάν σκουπίδια τοῦ κόσμου· ὡς ἀκαθαρσία ὅλων ἕως τήν στιγμή αὐτή».

του Βαγγέλη Πρατικάκη
Τρεις διαφορετικές βερσιόν του μοντέλου Claude εισέβαλαν στα δίκτυα τριών εταιρειών στη διάρκεια δοκιμών ασφάλειας, ανακοίνωσε η Anthropic, λίγες ημέρες αφότου η ανταγωνιστική OpenAI αποκάλυψε ότι ένας πράκτορας ΑΙ πραγματοποίησε κυβερνοεπιθέσεις που δεν έγιναν αντιληπτές για ημέρες.
Η Anthropic απέδωσε το περιστατικό σε ανθρώπινο λάθος που έδωσε στα μοντέλα της πρόσβαση στο Διαδίκτυο. Στην περίπτωση της OpenAI, αντίθετα, το AI agent απέδρασε από το περιβάλλον δοκιμών αξιοποιώντας κενά ασφάλειας.

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού
Η περίοδος της εικονομαχίας (726-842) υπήρξε μια από τις πλέον δύσκολες εποχές για την Εκκλησία μας, όπου αμφισβητήθηκε η παραδεδομένη ορθόδοξη πίστη και καταδιώχτηκαν οι ορθόδοξοι. Μέσα από τον αγώνα, για την προάσπιση της σώζουσας πίστης της Εκκλησίας αναδείχτηκαν μεγάλες μορφές ομολογητών Πατέρων, οι οποίοι όρθωσαν το ανάστημά τους στην παντοδύναμη αυτοκρατορική εξουσία, η οποία εξέφραζε, υποστήριζε και επέβαλλε δια της βίας, την αίρεση της εικονομαχίας. Αδιαφορώντας για τις διώξεις, τα βασανιστήρια και το θάνατο, προάσπισαν την Ορθοδοξία και έσωσαν την αλήθεια. Ένας από τους πολυπληθείς ομολογητές αυτής της ταραγμένης περιόδου υπήρξε και ο άγιος Αιμιλιανός Επίσκοπος Κυζίκου της Μ. Ασίας.
Καταγόταν από τη Βασιλεύουσα. Από μικρός θέλγονταν από ζήλο να ακολουθήσει τον μοναχικό βίο και να υπηρετήσει την Εκκλησία του Χριστού. Σπούδασε τις ονομαστές σχολές της Κωνσταντινουπόλεως και απέκτησε σοβαρή μόρφωση. Όταν ενηλικιώθηκε εντάχτηκε στη μοναχική αδελφότητα, που είχε ιδρύσει στο στενό του Βοσπόρου ο άγιος Ταράσιος Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως και ομολογητής. Εκεί διέπρεψε με την ευσέβειά του, την προσήλωσή τους στην Ορθοδοξία και τις ιερές παραδόσεις και την αρετή του. Έχαιρε μεγάλης εκτιμήσεως από όλους.

Μια μεγάλη πλειάδα Νεομαρτύρων ήταν νεαρά παιδιά, αγόρια και κορίτσια, τα οποία, παρά το άγουρο της ηλικίας τους, ενέταξαν την εδραία πίστη τους στον αληθινό Τριαδικό Θεό, απέναντι στους αλλόθρησκους Οθωμανούς τυράννους, οι οποίοι ήθελαν να τους εξισλαμίσουν και αυτόματα να χάσουν και την ελληνική τους συνείδηση. Ένας από αυτούς υπήρξε και ο άγιος Νεομάρτυρας Τριαντάφυλλος.
Γεννήθηκε στα 1663 στην Ζαγορά του Πηλίου, στα μαύρα χρόνια, που Το Γένος μας και όλοι οι ορθόδοξοι λαοί των Βαλκανίων ζούσαν κάτω από μια, από της πιο τυραννικές περιόδους της ιστορίας. Οι γονείς του ήταν άνθρωποι απλοί και φτωχοί, αλλά θεοσεβούμενοι, οι οποίοι τον ανάθρεψαν με παιδεία και νουθεσία Κυρίου. Στάλαξαν στην παιδική του ψυχή την πίστη στον μόνο αληθινό Τριαδικό Θεό, τον Οποίο μας γνώρισε ο ενανθρωπίσας Υιός και Λόγος Του, Ιησούς Χριστός. Να έχει προσήλωση στην αγία Εκκλησία Του, το ασφαλές καταφύγιο κάθε ψυχής. Γι’ αυτό και τον οδηγούσαν συχνά στην εκκλησία. Και εκείνος έτρεχε με χαρά και αγαλλίαση για να βοηθά τον ιερέα και τον ψάλτη του χωριού. Έμαθε να αγαπά το Χριστό και τους αγίους, να τους θεωρεί φίλους του, να κουβεντιάζει ώρες ολόκληρες μαζί τους. Ιδιαίτερα σέβονταν και αγαπούσε την Παναγία μας και τον άγιο Γεώργιο, ο οποίος είχε υποφέρει και είχε πεθάνει ηρωικά για την πίστη του στο Χριστό.
Ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως δήλωσε ότι η Εκκλησία του επιδιώκει ενότητα με την UGCC (Ουνίτες).
Κατά τη διάρκεια συνάντησης με εκπροσώπους της UGCC , ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος δήλωσε ότι το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως επιδιώκει την ενότητα με την UGCC. Αυτό αναφέρθηκε από την υπηρεσία Τύπου της UGCC .

Όταν ορισμένοι άντρες αναγκάζουν τις γυναίκες τους να κάνουν έκτρωση τα παιδιά τους
Από το «Αφήστε με να ζήσω!»
Απέραντη αγανάκτηση και θλίψη προκάλεσαν οι αποκρουστικές πράξεις ενός 28χρονου, ο οποίος βασάνισε την έγκυο πρώην σύντροφό του καταλήγοντας να σκοτώσει τελικά το αγέννητο παιδί τους.
Τοῦ κ. Δημητρίου Λογοθέτου, Θεολόγου
Ἡ μνήμη ἑνὸς ἔθνους δὲν εἶναι μουσειακὸ ἔκθεμα, ἀλλὰ ζωντανὸς ὀργανισμὸς, ποὺ ἀναπνέει μέσα ἀπὸ τὶς ἐπιλογές, τὶς τιμὲς καὶ τὴ σιωπή του. Ὅταν ἡ μνήμη στρεβλώνεται, ἡ συνείδηση ἑνὸς λαοῦ ἐκπίπτει· καὶ ὅταν ἡ συνείδηση ἐκπίπτει, τὸ ἔθνος παύει νὰ ἀντιλαμβάνεται τὰ ὅρια τῆς ὕπαρξής του, μετατρεπόμενο σὲ ἕνα ἁπλὸ πληθυσμὸ ποὺ καταναλώνει συνθήματα.
Κάθε καλοκαίρι, τὶς τελευταῖες δεκαετίες, παρακολουθοῦμε μιὰ ἰδιότυπη τελετουργία, ποὺ αὐτοαποκαλεῖται «Γιορτὴ τῆς Δημοκρατίας». Στοὺς ὁλόδροσους κήπους τοῦ Προεδρικοῦ Μεγάρου, ἡ πολιτική, οἰκονομικὴ καὶ δημοσιογραφικὴ ἡγεσία τῆς χώρας συγκεντρώνεται, γιὰ νὰ γιορτάσει τὴν ἀποκατάσταση ἑνὸς πολιτεύματος. Ὡστόσο, γιὰ ὅποιον ἀναζητᾶ τὸ βαθύτερο πνευματικὸ καὶ ὑπαρξιακὸ ἀποτύπωμα τῶν γεγονότων, ἡ γιορτὴ αὐτὴ ὁμοιάζει περισσότερο μὲ τραγωδία. Ἀποτελεῖ τὴν φανερὴ ἀποτύπωση τοῦ ξεπεσμοῦ τῆς μεταπολιτευτικῆς Ἑλλάδος — μιᾶς Ἑλλάδος ποὺ ἐπέλεξε νὰ λησμονήσει τὸ αἷμα, γιὰ νὰ γιορτάσει τὴν ἐξουσία.
ΔΙΩΓΜΟΙ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ
Η ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΤΗΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ ΝΑ ΕΞΟΝΤΩΣΕΙ
ΤΟ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΦΛΩΡΙΝΗΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟ ΚΑΝΤΙΩΤΗ, ΣΤΙΣ 6-4-1968
ΣΤΕΛΝΟΝΤΑΣ 3 ΨΥΧΙΑΤΡΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΒΓΑΛΟΥΝ ΤΡΕΛΛΟ, ΑΠΕΤΥΧΕ
Aπο το βιβλίο του Μητροπολίτου
Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου
«ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΣΤΟΥΣ ΕΣΧΑΤΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ», εκδοση Β΄, 2008, σελ.99-105
Στο ναό του Αγίου Παντελεήμονος Φλωρίνης 6-4-1968
Σήμερα προ μίας ώρας, ήρθαν στη μητρόπολη τρεις ψυχίατροι καθηγητές πανεπιστημίου, για να με εξετάσουν αν έχω καλώς τας φρένας. Χριστέ μου σε ευχαριστώ, γιατί με αξίωσες, να ακούσω και εγώ την κατηγορία που άκουσες εσύ στον κόσμο αυτό τον αμαρτωλό. Aλλ’ αφού θέλουν έτσι, θα μου επιτρέψετε, Χριστιανοί μου, να τους απαντήσω, ότι οι φρένες μου είναι σώες, σωότατες… Άς διαβάσουν τα βιβλία μου, για να δούνε που είναι τα σπέρματα της αναρχίας των σκέψεών μου. Και όμως ετόλμησαν να θέσουν υπό αμφισβήτηση και τον νου μου και να με πιάσουν κ’ εμένα να με κλείσουν μέσα στο φρενοκομείο. Ως Έλλην ιεράρχης απήντησα και η χωροφυλακή απ’ έξω έλαβε τα πόστα. Φοβηθήκανε μήπως εγώ κτυπήσω τους καθηγητάς. Μπήκαν μέσα στη μητρόπολη. Έδωσα εντολή να τους κεράσουν, και τους έστειλα μήνυμα: Ο επίσκοπος, που δέχεται και τον τελευταίο κουρελιάρη και κάθεται ώρες ολόκληρες μ’ αυτόν, υπό τοιαύτας συνθήκας δεν θα σας δεχθεί…
Μέσα από τα Χρονικά της Νεοεκδοθείσας Μονής του Αγίου Λουκά στη Βοσνία
Ο Πατέρας Γαβριήλ δεν ανεχόταν τους καπνιστές, τους επέκρινε συνεχώς, και ιδιαίτερα τους ιερείς. Τους επέπληττε ότι ήταν αμαρτία, ότι όταν νηστεύουν για τη Θεία Κοινωνία δεν έπρεπε να καπνίζουν τσιγάρα, και ότι ήταν μια κακία που δηλητηρίαζε τους ανθρώπους, και ότι το Άγιο Πνεύμα έπρεπε να κατοικεί στον άνθρωπο, και όχι η μυρωδιά των τσιγάρων να Τον διώχνει.
«Η μεγαλύτερη ζημιά της εποχής μας δεν είναι ότι οι άνθρωποι δεν πηγαίνουν στην εκκλησία. Είναι ότι θέλουν να πηγαίνουν με τους δικούς τους όρους. Θέλουν έναν Χριστό που να χωράει στο πρόγραμμά τους, μια Θεία Λειτουργία κομμένη στα μέτρα τους και μια Θεία Κοινωνία χωρίς κόπο, χωρίς αναμονή, χωρίς προετοιμασία.
Αυτό όμως δεν είναι εκκλησιαστικό φρόνημα, είναι το κοσμικό πνεύμα που μπήκε μέσα στην πνευματική ζωή.
Η Εκκλησία δεν προσαρμόζεται στη δική μας ευκολία. Εμείς καλούμαστε να προσαρμόσουμε τη ζωή μας στον ρυθμό της Εκκλησίας.
Και ξέρετε ποιο είναι το πιο λυπηρό;

ΚΥΡΙΑΚΗ Ι’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ
«Ὦ γενεά ἄπιστος καί διεστραμμένη! ἕως πότε ἔσομαι μεθ’ ὑμῶν; ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;»
Ἐκτός ἀπό τήν ἁμαρτία κανένα πράγμα ἀπό τά τοῦ βίου αὐτοῦ, δέν εἶναι πραγματικά κακό, πραγματικά διαστροφή, παρά φύση κατάσταση. Τό ἄριστο εἶναι νά πεθάνει κανείς γιά τόν κόσμο τῆς ἁμαρτίας καί νά ζήσει γιά τόν Χριστό. Γιατί διαφορετικά, δέν μπορεῖ νά ἀναγεννηθεῖ, οὔτε στήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ μπορεῖ νά εἰσέλθει.
Ὁ Μεσσίας Ἰησοῦς δέν δέχεται ὕμνο καί παρακλήσεις ἀπό στόματα βλάσφημα, διεστραμμένα· οὔτε θυσία, ἀπό χέρι πού ἄγγισε κόπρο καί ψυχή ἄπιστη, ἀκάθαρτη. Χρειάζεται πρωτύτερα νά δεχθοῦμε μέσα μας τό σπόρο τοῦ Θεοῦ Λόγου καί νά καθαρίσουμε προηγουμένως τούς ἑαυτούς μας ἀπό τά βδελύγματα τῆς πονηρίας καί εἰδωλολατρείας. Διότι εἶναι βδελυρότερη ἀπό τήν κόπρο ἡ ἁμαρτία, ὁ δόλος, ὡς ἀποτέλεσμα τῆς ἀπιστίας πού κάνει διεστραμμένο τόν νοῦ καί ἀκάθαρτο τόν ἔσω τῆς καρδίας ἄνθρωπον.

ΣΧΟΛΙΟ ΕΡΩ : Να επισημάνουμε ότι οι ανήλικοι κατάφεραν να πλαστογραφήσουν τις νέες και πολύ ΑΣΦΑΛΕΙΣ ψηφιακές ταυτότητες που εκεί μέσα θέλουν να έχουν όλα τα στοιχεία μας ταυτοπροσωπίας, οικονομικά, ιατρικά, φορολογικά, ασφαλιστικά κλπ. Πλαστογράφησαν την πολύ ασφαλή Κάρτα του Πολίτη. Άραγε τι άλλο μπορεί να αλλοιωθεί ψηφιακά στο Ψηφιακό Δελτίο Ταυτότητας;
Τρεις 17χρονοι συνελήφθησαν στην Πάρο, καθώς φέρονται να πλαστογράφησαν τα ψηφιακά δελτία ταυτότητάς τους για να πιούν… ποτό.

της Ειρήνης Αρτέμη
Η εκκλησιαστική παράδοση δεν αντιμετωπίζει την αναδοχή ως απλή λειτουργική πράξη ή ως κοινωνικό έθιμο, αλλά ως θεσμό με βαθιά εκκλησιολογική και κανονική θεμελίωση. Η σημασία του αναδόχου απορρέει από την ίδια τη θεολογία του Βαπτίσματος, καθώς η είσοδος του ανθρώπου στο Σώμα του Χριστού συνεπάγεται την ανάληψη ευθύνης από ολόκληρη την εκκλησιαστική κοινότητα για τη διαρκή πνευματική του καλλιέργεια. Μέσα στο πλαίσιο αυτό, η κανονική παράδοση προσδιόρισε με σαφήνεια τόσο τις προϋποθέσεις όσο και τις υποχρεώσεις του αναδόχου, προκειμένου να διαφυλαχθεί η ιερότητα του Μυστηρίου και η αυθεντικότητα της πνευματικής πατρότητας.
Του πρωτοπρεσβύτερου και εφημέριου του Ι.Ν Αγίων Ταξιαρχών Ιστιαίας Ευβοίας Στεφάνου Στεφόπουλου
Τα τελευταία χρόνια κάποιοι επιτήδειοι μας έφεραν από χώρες με πολύ διαφορετική με την ευρωπαϊκή κουλτούρα, ινδουϊστικής, βουδιστικής ή ταοϊστικής βάσης φιλοσοφίες και πρακτικές όπως η γιόγκα, ο διαλογισμός , το “ζεν” και πολλές άλλες.

Πνευματικές διδασκαλίες του Πατέρα Ιωήλ
Ο Θεός να με βοηθήσει! Ονομάζομαι Ντραγκάνα, θέλω να σας πω και να καταθέσω μια προσωπική εμπειρία στο Άνω Όστρογκ που συνέβη δίπλα στην κιβωτό και τα λείψανα του Αγίου Βασιλείου και ο Πατέρας Ιωήλ στεκόταν δίπλα της. Ήταν το έτος ενενήντα τρία, ενώ ο πόλεμος στη Βοσνία συνεχίζονταν.
Ο σύζυγός μου, ο γιος μας και εγώ πλησιάσαμε τα ιερά λείψανα. Και ξαφνικά ο σύζυγός μου ζήτησε από τον Πατέρα Ιωήλ να μας διαβάσει μια προσευχή για την υγεία. Μας κοίταξε όλους ξεχωριστά, συνοφρυώθηκε και είπε: «Δεν χρειάζεστε προσευχή, πρέπει να παντρευτείτε στην Εκκλησία. Αυτό το παιδί σας είναι νόθο ενώπιον του Θεού».
ΝΑ ΓΙΝΕΤΕ ΜΑΧΗΜΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ
Aπο το βιβλίο του Μητροπολίτου Φλωρίνης π.
Αυγουστίνου Καντιώτου
«ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΣΤΟΥΣ ΕΣΧΑΤΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ», εκδοση Β΄, 2008, σελ.95-99
Δεν κάλεσα στην συγκέντρωση μας αυτή όλη την πόλη, κάλεσα εσάς, γιατί μου είπαν οι ιερείς σας, ότι εκκλησιάζεστε, ότι εξομολογήστε, ότι κοινωνείτε και έχετε ενδιαφέρον εκκλησιαστικόν. Λοιπόν, αυτό το ενδιαφέρον να το χρησιμοποιήσουμε και να γίνετε μαχητικοί Χριστιανοί, μιας Εκκλησίας αγωνιζόμενης με όλα «τα όπλα του φωτός».
Πάλι σας ερωτώ Είστε σύμφωνοι;
«Έχει ο Θεός», αλλά κ’ εμείς ν’ αγωνιστούμε
Οι Άγιοι Παιδομάρτυρες του Γιαστρεμπάρσκο και του Σίσακ είναι μια ομάδα χιλιάδων ορθόδοξων παιδιών από τη Σερβία, τα οποία βασανίστηκαν και θανατώθηκαν το 1942 σε ειδικά στρατόπεδα συγκέντρωσης για παιδιά που είχε ιδρύσει το φασιστικό καθεστώς των Ουστάσι στην Κροατία, κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Σερβίας τους ανακήρυξε επίσημα Αγίους το 2022, ορίζοντας την ημέρα μνήμης τους στις 13 Ιουλίου

της Ειρήνης Αρτέμη
Η σημασία του αναδόχου αναδεικνύεται με ιδιαίτερη σαφήνεια κατά την τέλεση του Ιερού Μυστηρίου του Βαπτίσματος. Η παρουσία του δεν αποτελεί τυπικό ή διακοσμητικό στοιχείο της ακολουθίας, αλλά ουσιώδες λειτουργικό γεγονός, το οποίο εκφράζει την ευθύνη της εκκλησιαστικής κοινότητας για την ένταξη του νεοφωτίστου στο Σώμα του Χριστού. Η Εκκλησία δεν βαπτίζει απομονωμένα πρόσωπα, αλλά εντάσσει νέα μέλη στη ζώσα κοινωνία της, γι’ αυτό και ο ανάδοχος λειτουργεί ως ορατός εκφραστής της εκκλησιαστικής αυτής μέριμνας.

(ΜΕΡΟΣ Δ΄ – τελευταίο)
ἀπό τήν σειρά ΑΓΝΩΣΤΑ ΣΥΝΑΞΑΡΙΑ 11,
Κεντρική διάθεση: ΕΝΩΜΕΝΗ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ
Κείτονταν χάμω σφαγμένος σάν ἀρνί ὁ ἅγιος, ὥσπου κάποιος ἀνώτερος ἀξιωματοῦχος πού δέν εἶχε ποτέ ὡς τότε μάθει κάτι γιά τόν νεομάρτυρα Ἠλία πέρασε ἀπό ἐκεῖ καί πληροφορήθηκε τά σχετικά μέ τήν σφαγή τοῦ ἁγίου. Καί μαθαίνοντας ὅτι ὁ μάρτυρας θυσιάστηκε γιά τήν πίστη του, θαύμασε καί θέλοντας διακαῶς νά δεῖ ὅ,τι τέλος πάντων μποροῦσε νά δεῖ, ἀπομεινάρι ἀπό τό λείψανό του, γονάτισε, ἔσκυψε μέ εὐλάβεια καί πιάνοντας τό κεφάλι ἀπό τά μαλλιά ξεσκέπασε τό πρόσωπο τοῦ ἁγίου καί τό γύρισε πρός τό μέρος του. Καί νά, στήν κίνησή του αὐτή παρουσιάστηκε ὁλοζώντανο μπροστά στά μάτια του τό πρόσωπο τοῦ ἁγίου καί μάλιστα πάρα πολύ λαμπερό. Ἀναστέναξε ὁ μεγιστάνας καί μουρμούρισε: «Μεγάλο πρᾶγμα νά πεθάνει κάποιος γιά τήν πίστη του! Αὐτός ὁ νεαρός δέν πέθανε, ἀλλά ζεῖ!». Ὕστερα διέταξε ξανά ὁ δικαστής νά σύρουν τό σῶμα τοῦ ἁγίου καί νά τό κρεμάσουν στόν κῆπο ἔξω ἀπό τίς πύλες τῆς πόλης. Ἀκόμη ἔδωσε αὐστηρή ἐντολή νά κλείσουν τήν πύλη τοῦ κήπου, προκειμένου νά προφυλάξουν τό σῶμα τοῦ ἁγίου μήν τυχόν κάποιος ἀπό τούς χριστιανούς πλησιάσει καί ἀφαιρέσει κάτι ἀπό αὐτό γιά εὐλογία. Τότε ξέπλυναν οἱ δήμιοι τόν τόπο στόν ὁποῖο ἀποκεφαλίστηκε ὁ ἅγιος καί, ἀφοῦ μάζεψαν τό χῶμα, τό ἔρριξαν στό μεγάλο ρεῦμα τοῦ Χρυσορρόου ποταμοῦ πού κυλοῦσε ἐκεῖ κοντά τά νερά του. Ἔμεινε μάλιστα ἐκεῖ κρεμασμένο πάνω στό ξύλο τό σῶμα τοῦ ἁγίου νεομάρτυρα Ἠλία ἀπό τήν πρώτη τοῦ μηνός Φεβρουαρίου τοῦ 6287 (795 μ.Χ.) ἔτους μέχρι τίς 14 τοῦ ἴδιου μήνα.