Νά προσπαθήσουμε, ὅσο μποροῦμε, νά ἐλευθερωθοῦμε ἀπό αὐτή τή νοοτροπία:...

Τό πρῶτο λοιπόν πού θά ἤθελα σήμερα, τό πρῶτο πού θά ἔλεγα νά προσέξουμε, εἶναι αὐτό: Νά προσπαθήσουμε, ὅσο μποροῦμε, νά ἐλευθερωθοῦμε ἀπό αὐτή τή νοοτροπία: πῶς θά κάνουμε καλή ἐντύπωση στούς ἄλλους, πῶς θά κάνουμε τούς ἄλλους νά ἔχουν καλή ἰδέα γιά μᾶς, ἤ πῶς, τρόπον τινά, ἐμεῖς θά ἔχουμε καλή ἰδέα γιά τόν ἑαυτό μας. Νά ἀπαγκιστρωθοῦμε, νά ἀπαλλαγοῦμε ἀπό αὐτή τή νοοτροπία, ἀπό αὐτή τή σκέψη, καί νά ἀρχίσουμε νά ἐπιμελοῦμαστε τή συνείδηση.

Πατρός Συμεών Κραγιοπούλου, «Μέσα στήν ἔρημο τοῦ κόσμου – Χριστιανός στόν 21^ο αἰώνα;», Πανόραμα Θεσσαλονίκης 2009, σελ. 57.

“Πώς είναι δυνατόν όταν τ΄ αυτιά μας δέχονται λόγια κοσμικών ανθρώπων ή οποιαδήποτε άλλα άσχετα, να παραμένουν προσανατολισμένα στον Θεό μόνο;”

 Ρωτήθηκε από κάποιον η αμμάς Θεοδώρα σχετικά με τα ακούσματα που φθάνουν στ΄ αυτιά μας:

“Πώς είναι δυνατόν -είπε- όταν γενικά τ΄ αυτιά μας δέχονται λόγια κοσμικών ανθρώπων ή οποιαδήποτε άλλα άσχετα, να παραμένουν προσανατολισμένα στον Θεό μόνο;”

Και η αμμάς του λέει:

Παπάδες είναι και γίνονται πολλοί...

Παπάδες είναι και γίνονται πολλοί, αλλά το ερώτημα είναι πώς δέχονται την Ιερωσύνην ως επάγγελμα ή ως υπούργημα;

Παπά-Δημήτρης Γκαγκαστάθης

  (†29-1-1975)

Ἕνας μετανοημένος ἁμαρτωλὸς εἶναι ἀνώτερος ἀπὸ ἕνα ὑπερήφανον δίκαιον

Στὸ κατὰ Λουκᾶ Εὐαγγέλιο (κγ΄ 39- 43) διαβάζουμε τὴν ἐξομολόγηση καὶ τὴν συγχώρεση τοῦ λῃστοῦ ἀπό τὸν Κύριο:
«Εἷς δὲ τῶν κρεμασθέντων κακούργων ἐβλασφήμει αὐτὸν λέγων· εἰ σὺ εἶ ὁ Χριστός, σῶσον σεαυτὸν καὶ ἡμᾶς. ἀποκριθεὶς δὲ ὁ ἕτερος ἐπετίμα αὐτῷ λέγων· οὐδὲ φοβῇ σὺ τὸν Θεόν, ὅτι ἐν τῷ αὐτῷ κρίματι εἶ; καὶ ἡμεῖς μὲν δικαίως· ἄξια γὰρ ὧν ἐπράξαμεν ἀπολαμβάνομεν· οὗτος δὲ οὐδὲν ἄτοπον ἔπραξε. καὶ ἔλεγε τῷ Ἰησοῦ· μνήσθητί μου, Κύριε, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βασιλείᾳ σου. καὶ εἶπεν αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· ἀμὴν λέγω σοι, σήμερον μετ᾿ ἐμοῦ ἔσῃ ἐν τῷ παραδείσῳ.».

Η μετάνοια είναι το πλοίο, ο φόβος είναι το πηδάλιο, η αγάπη είναι το θεϊκό λιμάνι...

Ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος εξηγεί πως η μετάνοια συνδέεται με την αγάπη και τον φόβον Θεού. «Όπως ακριβώς δεν είναι δυνατόν να διασχίσει κάποιος το μεγάλο πέλαγος χωρίς πλοίο, έτσι δεν μπορεί κάποιος να φθάσει στην αγάπη χωρίς φόβον. 

Μπορούμε να διασχίσουμε το τρικυμιώδες πέλαγος που βρίσκεται ανάμεσα σε μας και τον πνευματικό παράδεισο μόνον με το πλοίο της μετανοίας, που κινείται από τους κωπηλάτες του φόβου. Εάν αυτοί οι κωπηλάτες του φόβου δεν κατευθύνουν το πλοίο της μετανοίας καλώς, διά του οποίου διασχίζουμε το πέλαγος αυτού του κόσμου προς τον Θεό, θα πνιγούμε σε αυτό. 

Η μετάνοια είναι το πλοίο, ο φόβος είναι το πηδάλιο, η αγάπη είναι το θεϊκό λιμάνι. Ο φόβος λοιπόν μας βάζει στο πλοίο της μετανοίας και διασχίζουμε το τρικυμιώδες πέλαγος και μας οδηγεί στο θεϊκό λιμάνι, που είναι η αγάπη όπου φθάνουν όλοι εκείνοι που εργάζονται (ενν. πνευματικώς, τις αρετές) και έχουν φωτισθεί από την μετάνοια. Και όταν έχουμε φθάσει στην αγάπη, έχουμε φθάσει στον Θεό. Και το ταξίδι μας έχει τελειώσει και έχουμε φθάσει στο νησί που είναι πέραν του κόσμου τούτου».

panagiasozousa

Πίστη

Δεν έχεις Πίστη, όταν τα στάχυα σου
προσμένεις να γενούν σιτάρι,
κι από τ’ άκαρπο δεντρί, που κέντρωσες,
προσμένεις καρπερό βλαστάρι!

Πώς ξέρουμε αν ένα συμβάν είναι από τον Θεό ή από τον διάβολο;

Πώς ξέρουμε αν ένα συμβάν είναι από τον Θεό ή από τον διάβολο;

Ωραίο ερώτημα αλλά με πολλές παραμέτρους και περιπτώσεις.

Μακάριος είναι εκείνος, ο οποίος...

Μακάριος είναι εκείνος, ο οποίος αρχίζει καλά, αλλὰ και τελειώνει καλὰ τον αγώνα του. Η άσκησις της Μετανοίας και της μάχης με τα πάθη, πρέπει να γίνεται σε όλη μας την ζωή.

Όσιος Αρσένιος Μπόκα,

 η μνήμη του τιμάται στις 29 Νοεμβρίου.

Η αληθινή αγάπη πληροφορεί τον άλλον...

 

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (+1994)

—Γέροντα, πώς θα δείξω αγάπη;

—Να δείξω αγάπη; Δεν το καταλαβαίνω. Αυτό είναι κάτι ψεύτικο, υποκριτικό. Να υπάρχη η αγάπη μέσα μας και να μας προδώση, ναι. Η αληθινή αγάπη πληροφορεί τον άλλον χωρίς εξωτερικές εκδηλώσεις. Αγάπη είναι να ακούσης με πόνο την στενοχώρια του άλλου. Αγάπη είναι κι ένα βλέμμα πονεμένο κι ένας λόγος που θα πης με πόνο στον άλλον, όταν αντιμετωπίζη κάποια δυσκολία. Αγάπη είναι να συμμερισθής την λύπη του, να τον αναπαύσης στην δυσκολία του. Αγάπη είναι να σηκώσης έναν βαρύ λόγο που θα σου πη. Όλα αυτά βοηθούν περισσότερο από τα πολλά λόγια και τις εξωτερικές εκδηλώσεις.

Γέροντα, εγώ νομίζω ότι δεν θυμώνω, αλλά απλώς νευριάζω...

[…] – Γέροντα, εγώ νομίζω ότι δεν θυμώνω, αλλά απλώς νευριάζω.

– Πώς γίνεται αυτό, βρε παιδί; Αν νευριάζης, πρέπει να εξετάσης να δης μήπως έχεις το πάθος του θυμού. Άλλο αν κάποιος νευριάση και πη καμμιά κουβέντα, επειδή είναι νευριασμένος ή έχει κάποιο πρόβλημα, έναν πόνο κ.λπ. Τότε «καλημέρα» να του πη ο άλλος , «δεν με παρατάς κι εσύ!» – μπορεί να του απαντήση.

Μα καλά, «καλημέρα» του είπε∙ δεν του είπε κάτι κακό. Αυτός όμως είναι κουρασμένος, έχει τον πόνο του, γι’ αυτό αντιδρά έτσι. Βλέπεις, και το πιο υπομονετικό γαϊδουράκι, όταν το παραφορτώσης, θα κλωτσήση.

Σήμερα ὁ καθένας ἔχει λόγο, ἔχει γνώμη, ἔχει σοφίες καί ἐξυπνάδες μέσα του· νομίζει ὅτι αὐτός ξέρει, ὅτι μπορεῖ νά πεῖ σπουδαῖα πράγματα.

 Δυστυχῶς, ὅλοι μας εἴμαστε ἄνθρωποι αὐτῆς τῆς ἐποχῆς. Σήμερα ὁ καθένας ἔχει λόγο, ἔχει γνώμη, ἔχει σοφίες καί ἐξυπνάδες μέσα του· νομίζει ὅτι αὐτός ξέρει, ὅτι μπορεῖ νά πεῖ σπουδαῖα πράγματα. Ζωντάνεψαν ὅλα αὐτά μέσα στόν ἄνθρωπο. Πιό παλιά ἦταν πιό εὔκολο νά μαθητεύσουν οἱ ἄνθρωποι· νά μαθητεύσουν γενικῶς καί εἰδικότερα νά μαθητεύσουν στήν Ἐκκλησία, στόν Χριστό. Τότε δέν ἤξεραν πολλά οἱ ἄνθρωποι καί εἶχαν αὐτή τή συναίσθηση: «Δέν ξέρουμε». Τώρα ὅλοι ἔχουν τήν πεποίθηση ὅτι ξέρουν, ὅτι γνωρίζουν. Καί σύμφωνα μέ τά λόγια τοῦ Χριστοῦ, ἐπειδή ὅλοι νομίζουν ὅτι ἔχουν φῶς, γι’ αὐτό μένουν στό σκοτάδι (Ἰω. 9, 41).

Πατρός Συμεών Κραγιοπούλου, «Μέσα στήν ἔρημο τοῦ κόσμου – Χριστιανός στόν 21^ο αἰώνα;», Πανόραμα Θεσσαλονίκης 2009, σελ. 116-117.

Ο διάβολος μπορεί να μετανοήσει;

Ο διάβολος μπορεί να μετανοήσει;

«Ὁ Θε­ός μοῦ ἔ­δω­σε αὐ­τή τήν πλη­γή για­τί βλέ­πει ὅ­τι μέ ὠ­φε­λεῖ. Θέ­λει ἀ­πό κά­τι νά ὑ­πο­φέ­ρω. Ἄν θε­ρα­πεύ­σω αὐ­τήν τήν πλη­γή, ὁ Θε­ός θά μοῦ δώ­σει κά­τι ἄλ­λο, πού μπο­ρεῖ νά εἶ­ναι βα­ρύ­τε­ρο καί νά μήν μπο­ρῶ νά τό ἀν­τέ­ξω».

Ὁ μυστηριώδης ἔγκλειστος Ἡρωδίων - Απο την Ασκητική και Ησυχαστική Αγιορείτικη Παράδοση

Ο γε­ρω–Ἡ­ρω­δί­ων ὁ Κα­ψα­λι­ώ­της, κα­τά κό­σμον Ἰ­ω­άν­νης Μαν­τούφ ἀ­πό τό Ὀρ­ντα­σέ­στ τῆς Ρου­μα­νί­ας, ἐγεν­νή­θη τό ἔ­τος 1904. Οἱ γο­νεῖς του ὠ­νο­μά­ζον­το Πέ­τρος καί Ἑ­λέ­νη. Ἦρθε στό Ἅγιον Ὄρος καί ἔγινε μοναχός στό Δι­ο­νυ­σι­ά­τι­κο Κελ­λί τῶν Εἰ­σο­δί­ων. Ὕ­στε­ρα ἔ­ζη­σε σέ δι­ά­φο­ρα Κελ­λιά, κυ­ρί­ως στήν Κα­ψά­λα. Στίς 28–10–1964 πῆ­ρε τήν Κα­λύ­βη τοῦ Ἁ­γί­ου Δη­μη­τρί­ου Κα­ψά­λας.

«Γιατί είμαι πνευματικά στάσιμος; Τι φταίει;»

π.Σπυρίδων Σκουτής

Πολλές φορές αγανακτούμε με τον εαυτό μας και γενικότερα με την πορεία μας στην πνευματική ζωή.

Το σημαντικό ερώτημα που ταλανίζει τον εσωτερικό μας κόσμο είναι «Γιατί είμαι πνευματικά στάσιμος; Τι φταίει;» από κει και πέρα αρχίζει η πτώση, η απογοήτευση και μερικές φορές η εγκατάλειψη και ο εσωτερικός ακρωτηριασμός.

Στην πνευματική ζωή δεν υπάρχουν συνταγές που κάποιος θα μας πει ότι είναι ωραίες και κερδίζουν το βραβείο. Η πνευματική ζωή είναι μια διαρκής σχέση με τον Θεό αυστηρά προσωπική. Ένα ταξίδι που δεν σταματάει, ένα φως που δεν σβήνει τουλάχιστον από την πλευρά του Θεού.

Ἡ Κέ­τη τοῦ εἶ­πε: «Δέν ντρέ­πε­σαι, πα­πᾶς ἐ­σύ καί μπῆ­κες στό κελ­λί μου;». Ὁ ρα­σο­φό­ρος ἀ­πάν­τη­σε: «Δέν μέ γνω­ρί­ζεις;» καί ἐ­ξα­φα­νί­στη­κε. Τό­τε μό­νο ἀ­νε­γνώ­ρι­σε ὅ­τι ἦ­ταν ὁ π. Πα­ΐ­σιος.

ΑΣΚΗΤΕΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ - Κέτη Πατέρα 

Βιογραφικά

Ο Μι­χα­ήλ Πα­τέ­ρας καί ἡ σύ­ζυ­γός του Ἑ­λέ­νη, κά­τοι­κοι Κο­νί­τσης, τό ἔ­τος 1921 ἀ­πέ­κτη­σαν τό τε­λευ­ταῖ­ο τους παι­δί πού στήν βά­πτι­ση ὠ­νο­μά­σθη­κε Μα­ρί­να–Ἐρ­ρι­κέ­τη. Οἱ γο­νεῖς της ἦ­ταν πι­στοί, θε­ο­φο­βού­με­νοι καί ἀρ­κε­τά εὐ­κα­τά­στα­τοι, μέ σπί­τια, κτή­μα­τα πολ­λά καί χρή­μα­τα ἀ­πό τό ἐμ­πό­ριο πού ἔ­κα­νε ὁ πα­τέ­ρας της.

Ένα παράξενο ον είναι ο άνθρωπος, όλη του η ζωή είναι ένα θαύμα, και δεν πιστεύει σε θαύματα

Όταν μπαίνω σε αίθουσα δίχως εικόνα, μου μοιάζει τυφλή, απρόσωπη, δίχως παράθυρο στον ουρανό. ΄Οσιος Ιουστίνος Πόποβιτς
ΕΙΠΕ ΜΟΝΑΧΟΣ. "Ένα παράξενο ον είναι ο άνθρωπος, όλη του η ζωή είναι ένα θαύμα, και δεν πιστεύει σε θαύματα ..."
ΠΑΤΗΡ ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΡΕΣΤΙΑΝΚΙΝ. Η παγκόσμια δυστυχία και η φτώχεια δεν είναι τίποτα σε σύγκριση με μια πνευματική καταστροφή.
ΕΙΠΕ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ. "Ο Θεός μας δίνει όσα μπορούμε να χειριστούμε. Αν σου δώσει περισσότερα, θεώρησέ το ως κομπλιμέντο. Είναι γιατί νομίζει ότι μπορείς να το χειριστείς..."
ΕΙΠΕ ΓΕΡΩΝ. Σ' αυτό τον κόσμο, όσους "τίτλους ιδιοκτησίας" κι αν αποκτήσεις, το μόνο απόλυτα δικό σου είναι η ψυχή σου. Μη την χάσεις...
ΕΙΠΕ ΓΕΡΩΝ. "Το φέρετρο δεν έχει τσέπες με αυτό που έχεις μαζέψει στην ψυχή σου με αυτό θα πας."
apantaortodoxias
yiorgosthalassis

ΕΝΑΣ ΟΣΙΟΣ ΣΤΗ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΜΑΣ

Το νέο βιβλίο για τον μακαριστό πατέρα Μάρκο Μανώλη...

Κύριε, ἅπλωσε τὸ λαμπρό σου καὶ εὐλογημένο σου χέρι καὶ βγάλε μας μέσα ἀπὸ τὸν σκότον τὸν βαθὺ ὅπου εἴμαστε πεσμένοι καὶ χαμένοι...

Προσευχὴ τοῦ στρατηγοῦ Μακρυγιάννη

ΤΟ ΑΚΟΛΟΥΘΟ σχόλιο ταιριάζει στὸ ἐκλογικὸ κλῖμα τῶν ἡμερῶν. Δυστυχῶς οἱ σημερινοὶ πολιτικοί, ἐκτὸς ἐλαχίστων ἐξαιρέσεων, διαπνέονται ἀπὸ ἀθεϊστικές, ὑλιστικὲς καὶ μηδενιστικὲς ἀρχές. Τὸ βλέπουμε καὶ τὸ ζοῦμε τὰ τελευταῖα χρόνια, ὅπου τὶς προαιώνιες ἀξίες τῆς ὀρθοδόξου πίστεώς μας καὶ τοῦ ἑλληνορθοδόξου τρόπου ζωῆς μας ὄχι μόνο δὲν τὶς ἐνστερνίζονται, ἀλλὰ τὶς ἀπεμπολοῦν καὶ τὶς πολεμοῦν μὲ μανία. Τὸ Γένος μας μεγαλύνθηκε, δοξάστηκε καὶ διασώθηκε χάρις σὲ αὐτὰ τὰ δύο ἰδανικά. Παραθέτουμε ἕνα ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν καθημερινὴ προσευχὴ τοῦ ἀειμνήστου Στρατηγοῦ Μακρυγιάννη:

Κυριακή Γ΄ Ματθαίου – Η μάστιγα της πλεονεξίας

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ: Ματθ. ς΄ 22-33

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ: Γαλ. γ ' 2 3 - δ ' 5

1. Τὸ φῶς τῆς ψυχῆς

Μεγάλος ἀγώνας τοῦ κάθε ἀνθρώπου εἶναι τὸ νὰ ἐξασφαλίσει τὰ ἀναγκαῖα πρὸς τὸ ζῆν. Ἀλλὰ σ᾿ αὐτὴ τὴν προσπάθειά του συχνὰ καταντᾶ νὰ γίνεται φιλάργυρος καὶ πλεονέκτης. Ἀκούσαμε στὸ σημερινὸ Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα τὸν μοναδικὸ Διδάσκαλο, τὸν Κύριο ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστό, νὰ μᾶς διδάσκει μεγάλες ἀλήθειες ποὺ δίνουν τὴν τέλεια θεϊκὴ λύση στὸ φλέγον αὐτὸ ζήτημα ποὺ ἀπασχολεῖ ὅλους μας.

Ὁ γε­ρω–Θε­ο­δό­σιος εἶ­χε πο­λύ πό­λε­μο μέ τόν διά­­βο­λο, ἐ­πει­δή ὡς λα­ϊ­κός εἶ­χε μπλέ­ξει μέ τόν πνευ­μα­τι­σμό. Ὁ δι­ά­βο­λος τοῦ ἔ­κα­νε ἄ­γρι­ες ἐ­πι­θέ­σεις...

 
Γερω–Θεοδόσιος Ἁγιοπαυλίτης - Απο την Ασκητική και Ησυχαστική Αγιορείτικη Παράδοση
O π. Θε­ο­δό­σιος Ἁ­γι­ο­παυ­λί­της, κα­τά κό­σμον Θε­ό­δω­ρος Ἀν­τω­νᾶ­τος, γεν­νή­θη­κε στήν Ἀ­τα­λάν­τη Λο­κρί­δος τήν πρώ­τη Μαρ­τί­ου τοῦ ἔ­τους 1901. Σπο­ύ­δα­σε στήν Ἀ­νω­τά­τη Ἐμ­πο­ρι­κή καί, ὅ­σο ἦ­ταν στόν κό­σμο, ἀ­σχο­λεῖτο μέ τό ἐμ­πό­ριο. Σχέ­ση μέ τήν Ἐκ­κλη­σί­α καί τήν ἐκ­κλη­σι­α­στι­κή ζωή δέν εἶ­χε, γιά νά μήν ποῦ­με ὅ­τι ἦ­ταν καί ἀν­τί­θε­τος. Θέλοντας νά αὐ­ξή­ση τίς δου­λει­ές του σχε­τί­στη­κε μέ μί­α ὁ­μά­δα πνευ­μα­τι­στῶν καί ὄν­τως αὐ­ξή­θη­καν τά κέρ­δη του.