Ἡ παραβολή τοῦ Σαμαρείτου δέν εἶναι μόνο μία παραβολή, εἶναι ταυτόχρονα καί μία ἀποκάλυψις τῆς μελλοντικῆς ἀποστολῆς τῆς Ἐκκλησίας· εἶναι καί μία ὑποχρέωσις τοῦ ἀνθρώπου νά ὁμοιάση μέ τόν Σαμαρείτη καί νά προκόψη στό δικό του τό ἔθνος (διότι ὁ Σαμαρείτης κατήγετο ἀπό ἄλλο ἔθνος, παρότι ἔπεσε σέ ληστές ἄλλου ἔθνους). Ἡ κατάβασις ἀπό τήν Ἱερουσαλήμ στήν Ἰεριχώ, σημαίνεται ἡ πτῶσις τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τήν κατάστασι τοῦ παραδείσου τῆς ἀγαθῆς συνειδήσεώς του στήν κατάστασι τοῦ κόσμου αὐτοῦ, ὅπου τραυματίσθηκε ἀπό τούς ληστές καί ἔμεινε σχεδόν ἡμιθανής.
Ὁ Νόμος καί οἱ Προφῆτες, μή ἠμποροῦντες νά τόν βοηθήσουν, ἐπέρασαν ἄπρακτοι ἀπό δίπλα του: ὅμοιοί τους εἶναι καί οἱ Λευΐτες, πού οὔτε κι αὐτοί τόν βοήθησαν. Ἦλθε ἕνας ξένος, ἐπλησίασε τόν τραυματισμένο, τοῦ ἔπλυνε τίς πληγές μέ κρασί (ἡ πικρία καί δυσκολία τῆς μετανοίας) καί τόν ἄλειψε μέ λάδι (τά Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας) καί τόν ἐπῆρε στήν πλάτη (ὁ Θεός ἐπῆρε ἐπάνω του τήν φύσι τοῦ ἀνθρώπου, ἐνηνθρώπησε). Ἐπέρασε μαζί μέ τόν ἄνθρωπο καί τόν παράδωσε γιά περαιτέρω φροντίδα στήν Ἐκκλησία. Ἀλλά τήν δεύτερη ἡμέρα μετά τήν Ἀνάστασι σφραγίζοντας μέ αὐτήν ἕνα ἀπό τά δύο δηνάρια γιά ἔξοδά του, τήν Καινή Διαθήκη, ἔδωσε στήν Ἐκκλησία τόν ἄνθρωπο γιά φροντίδα, καθώς καί τίς δύο διαθῆκες, τόν Νόμο καί τήν Χάρι.
Κάθε κτύπημα πού δέχεται ὁ ἄνθρωπος στό κεφάλι καί θεραπεία τῆς συνειδήσεώς του τήν ἀναλαμβάνει ἡ Ἐκκλησία μέχρι τῆς δευτέρας παρουσίας τοῦ Σαμαρείτου, ὁπότε καί θά πληρώση τόν κόπο κάθε ἀνθρώπου. Ἰδού ἡ ἀληθινή ἐξήγησις τοῦ νόμου μέ πρίσμα τήν ἀγάπη. Ἰδού ὁ Σαμαρείτης, ὁ ἀληθινός σύμβουλος καί φίλος τῆς συνειδήσεώς μας πού ἔχει πέσει στούς ληστές.
Ἰδού μέ ποιόν ὁμοιάζουμε καί τί θά κάνουμε γιά νά ἔχουμε ἀπάντησι στό πρόβλημα τῆς αἰωνίου ζωῆς.
ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΑΡΣΕΝΙΟΥ ΜΠΟΚΑ ΡΟΥΜΑΝΟΥ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ
