Πόσο σοφά μας μιλούν οι οιωνοί της ένδοξης ιστορίας μας, όταν έχουμε προαίρεση για να τους θωρούμε; Το ελληνικό Γένος δοξάστηκε από ένα Ευαγγέλιο και αναστήθηκε από έναν Ευαγγελισμό. Το έχουμε αναλογιστεί καλά αυτό; Έχουμε συλλογιστεί με τι ευλογία αλλά και τι ευθύνη μας συνοδεύει;
Η απαράμιλλη ελληνική γλώσσα αποτύπωσε τα ιερά γράμματα του Ευαγγελίου και τα εξακτίνωσε στα πέρατα της τότε οικουμένης. Τα πρωτοχριστιανικά ποίμνια του Ελληνισμού, οι Έλληνες και Ελληνίζοντες άγιοι και μάρτυρες, το αποστολικό πνεύμα αυτού του περιούσιου λαού έγινε η μικρή σφεντόνα του νέου Δαυίδ που τελικά σώριασε τον «Γολιάθ» της ειδωλολατρίας που κατέτρωγε τα έθνη. Η χιλιόχρονη Ρωμιοσύνη με τους στιλπνούς βυζαντινούς τρούλους της, σκέπασε ευλαβικά το τίμιο αίμα που άφησαν πίσω τους οι κατακόμβες, οι αρένες και τα μαρτύρια.
Και έπειτα από τους αιώνες του οθωμανικού σκότους που άχρι καιρού επέτρεψε ο Θεός, ήρθε η στιγμή που το Ευαγγέλιο υψώθηκε ξανά για να αποτινάξει τα δεσμά των απίστων. Ήταν η ιερή μέρα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, η 25η Μαρτίου 1821, όταν ο Παλαιών Πατρών Γερμανός ύψωσε το λάβαρο της Επανάστασης, σαν μια αναστάσιμη αναλαμπή του «Εν τούτω νίκα», που αυτή τη φορά δεν γράφτηκε στον ουρανό, αλλά χαράχτηκε στις φλογισμένες καρδιές των αγωνιστών μας που φώναξαν «Ελευθερία ή Θάνατος».
«Για του Χριστού την πίστη την αγία και της πατρίδος της ελευθερία», οι Έλληνες διάλεξαν τη χαρμόσυνη είδηση που έλαβε η Παναγία για τη σωτηρία του κόσμου, να τη φορέσουν φυλαχτό για τη δική τους χαρμόσυνη είδηση, τη σωτηρία του ελληνικού Γένους. Η Παναγία μας κυοφορούσε τον Λυτρωτή, και ο Ρωμιός κυοφορούσε για τέσσερεις αιώνες τον ιερό πόθο της λευτεριάς. Αυτό το «μη φοβού Μαριάμ» που ο Άγγελος είπε στην Παρθένο, σαν να εμφύσησε πνεύμα αφοβίας και στους αγωνιστές που με μια χούφτα στρατό ορμούσαν σε όλα τα σμάρια της Τουρκιάς.
Αλλά και το «ελήλυθεν ἡ ὥρα ἵνα δοξασθῇ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου» που είπε ο Χριστός όταν πήγαν να τον δουν Έλληνες, σαν να ‘ταν εκείνη η υπογραφή του Θεού που αντρείεψε τον Κολοκοτρώνη. Μάρτυρας το Ευαγγέλιο. Εγγυητής ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου. Μελάνι της υπογραφής, η ανεξίτηλη πίστη των ηρώων. Και χαρτί λευκό η μετάνοια του λαού. Όλα ήταν έτοιμα για να γραφτεί το Έπος. Έτσι γράφεται μόνο ένα Έπος.
«Ο Θεός υπέγραψε την ελευθερία της Ελλάδας και δεν παίρνει πίσω την υπογραφή του», βεβαίωνε ο Γέρος του Μοριά. Ένα ευσπλαχνικό γραμμάτιο στο ελληνικό Γένος που έμελλε εξοφληθεί. Ένας δρόμος για το Ευαγγέλιο στρωνόταν ανηφορικός, αλλά στην κορφή ευλογούσε η Παναγιά μας. Δρόμος σταυρικός, γεμάτος θυσίες, φωτιά, μπαρούτι και προδοσίες, αλλά με βλέμμα προσηλωμένο στο μέλλον προς δόξαν Θεού και Ελλάδας.
Πόσοι άγιοι, πόσοι μάρτυρες, πόσα θαύματα, πόσες εκκλησίες, πόσα μοναστήρια, πόσες ιεραποστολές, πόσες λειτουργιές, πόση παρηγοριά, πόσες ευεργεσίες της ιστορίας δεν θα είχαν υπάρξει ποτέ, αν δεν αντάμωνε το Ευαγγέλιο με εκείνον τον Ευαγγελισμό τη μέρα που σάλπισε η Επανάσταση;
Να γιατί τούτη η μέρα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ένα ατελείωτο θαύμα. Κόντρα σε όλα τα προγνωστικά και τις επίβουλες δυνάμεις και τις εμφύλιες πληγές, ο ποδοπατημένος σπόρος του Γένους ξύπνησε και βλάστησε και άνθισε, γιατί ο Καλός Σπορέας είναι έτοιμος να παραμερίσει κάθε ζιζάνιο, όταν ο λαός έχει φρόνημα σαν του 21.
Εμείς βαφτίζουμε ως καλές ειδήσεις ένα σωρό επουσιώδη πράγματα. Η πραγματική καλή είδηση είναι μόνο μια. Η απελευθέρωση μας από τη φθορά. Η ανάσταση μας από τη σκλαβιά του Άδη. Η Επανάσταση του 1821 δεν θα είχε κανένα νόημα, αν δεν είχε γίνει με μπροστάρη τον Χριστό, με οδηγό την Ορθοδοξία, με λάβαρο τον Σταυρό. Ελευθερία χωρίς Ευαγγέλιο δεν είναι ελευθερία, είναι εφήμερος προαυλισμός στο νεκροταφείο.
Ο Θεός μας απελευθέρωσε γιατί βρήκε καλή μαγιά που θα πλήθυνε το έργο Του. Τούτη η μαγιά πρέπει να τρέμουμε μήπως χαθεί εντελώς τώρα, έτσι όπως έχουμε καταντήσει. Όσο όμως αφουγκραζόμαστε τους ηρωικούς προγόνους μας, το αγαθό φύραμα θα αντέχει, μέχρι να γίνει ξανά γλυκό ψωμί λευτεριάς…
