Ἡ πιό
μακρυνή ὁδός ἐπί τῆς γῆς εἶναι ἀπό τ᾿ αὐτιά μέχρι τήν καρδιά, ὥστε περνοῦν
ὁλόκληρα χρόνια, γιά νά φθάση κάποιος στό τέλος τοῦ δρόμου αὐτοῦ. Γι᾿ αὐτό,
ἐπειδή τό μάτι τῆς συνειδήσεως ἔχασε πλέον τήν ὅρασί του καί οὔτε τ᾿ αὐτιά
ἀκούουν τό κάλεσμα τοῦ λόγου γιά τήν πέραν τοῦ τάφου ζωήν, ὁ ἐλεήμων Θεός γιά
νά μή χάση τούς ἀνθρώπους, τούς στέλλει μία πιό δυνατή κλῆσι, ἡ ὁποία πολύ τούς
πονεῖ, καί εἶναι τά βάσανα τῆς ζωῆς. Οἱ θλίψεις τῆς ζωῆς ὁδηγοῦν τούς ἀνθρώπους
σ᾿ ἕνα σκληρότερο δρόμο, ἀναγκάζοντάς τους νά ἀναζητήσουν καί γνωρίσουν τόν
Θεό. Οἱ στενοχώριες δέν εἶναι ἔργο τοῦ Θεοῦ, ἀλλά συνέπειες τῶν σφαλμάτων μας,
συνέπεια τήν ὁποία ἀνέχεται ὁ Θεός καί τήν δεχόμεθα ἐμεῖς γιά τήν πνευματική
μας σοφία. ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΑΡΣΕΝΙΟΥ ΜΠΟΚΑ ΡΟΥΜΑΝΟΥ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ (+1910-1989)
