«Κοίτα, γιε μου, αυτό είναι το καλύτερο! Φτάνει πιο ψηλά από όλα τα άλλα».
Ήμουν περίπου οκτώ χρονών και έδειχνα ένα ίσιο, περήφανο στάχυ που υψωνόταν προς τον ουρανό — πιο ψηλό από κάθε άλλο στο χωράφι. Μου φαινόταν αυτονόητο ότι, αφού στεκόταν τόσο επιβλητικά πάνω από τα υπόλοιπα, θα έπρεπε να είναι το πιο γεμάτο και το πιο μεστό.
Ο πατέρας μου έσκυψε δίπλα μου. Έκοψε το περήφανο στάχυ, το έτριψε ανάμεσα στις παλάμες του και φύσηξε απαλά. Δεν έμεινε σχεδόν τίποτα — μόνο μερικά άδεια φλούδια και λίγο άχυρο που παρέσυρε ο άνεμος. Το στάχυ που υψωνόταν ψηλότερα από όλα ήταν κούφιο από μέσα. Δεν είχε καθόλου καρπό.
Ύστερα, έκοψε ένα από τα στάχυα που ήταν λυγισμένα, με την κορυφή τους σκυμμένη χαμηλά. Το έτριψε με τον ίδιο τρόπο και, αυτή τη φορά, έμειναν στην παλάμη του βαριοί, χρυσαφένιοι, στρογγυλοί καρποί.
«Αυτό δεν είναι σκυμμένο από ντροπή», μου είπε. «Είναι σκυμμένο επειδή είναι βαρύ. Οι καρποί το τραβούν προς τη γη. Το άλλο στέκεται ίσιο επειδή δεν έχει τίποτα να το βαραίνει. Είναι άδειο».
Με χάιδεψε στο κεφάλι και είπε σιγά —σχεδόν στον εαυτό του—: «Να θυμάσαι, γιε μου: όποιος κρατά το κεφάλι του πολύ ψηλά, είναι εκείνος που δεν φέρνει καρπούς».
Στα δεκαοχτώ μου, μετακόμισα στην πόλη και, χωρίς να το καταλάβω, έγινα ακριβώς εκείνο το στάχυ — στεκόμουν ψηλά και ίσια. Μιλούσα πιο δυνατά, επιμένοντας ότι είχα δίκιο. Αγόραζα πράγματα μόνο και μόνο για να τα βλέπουν οι γείτονες. Διόρθωνα όποιον συναντούσα, νιώθοντας ανώτερος από όλους. Κι όμως, στην ησυχία του δειλινού, ένιωθα ένα κενό που δεν μπορούσα να γεμίσω. Όσο περισσότερο έτρεχα, τόσο πιο άδειος ένιωθα.
Αργότερα, άρχισα να πηγαίνω ξανά στην εκκλησία. Ένας ηλικιωμένος ιερέας είπε κάποτε ότι το πιο θαυμαστό στους αγίους δεν ήταν τα θαύματά τους, αλλά η ταπεινοφροσύνη τους. Όσο περισσότερα χαρίσματα λάμβαναν, τόσο πιο μικρούς θεωρούσαν τους εαυτούς τους. Εκείνοι που βρίσκονταν πιο κοντά στον ουρανό ήταν και οι πιο σκυμμένοι προς τη γη.
Και θυμήθηκα πώς ο ίδιος ο Υιός του Θεού ήρθε στον κόσμο — όχι ως αυτοκράτορας, με στρατούς και μεγαλοπρέπεια, αλλά σε μια ταπεινή φάτνη, σε έναν στάβλο όπου δεν υπήρχε πουθενά χώρος γι’ Αυτόν. Εκείνος, που κρατούσε τον ουρανό και τη γη στην παλάμη Του, έγινε ο ελάχιστος όλων. Και την παραμονή του θανάτου Του, έσκυψε και έπλυνε τα πόδια των μαθητών Του.
Τότε κατάλαβα γιατί ένιωθα τόσο άδειος. Η ψυχή μου διψούσε για χειροκροτήματα, όμως τα χειροκροτήματα δεν θρέφουν κανέναν. Ο αληθινός καρπός δεν φωνάζει· μεγαλώνει στη σιωπή — σε μια καλή κουβέντα που ειπώθηκε την κατάλληλη στιγμή, σε μια βοήθεια που δόθηκε κρυφά.
Πριν από λίγες μέρες, πήρα μαζί μου τον εγγονό μου — ένα αγόρι οκτώ ετών. Εκείνος έδειξε ένα στάχυ που ορθωνόταν περήφανα πάνω από όλα τα άλλα και φώναξε γεμάτος χαρά: «Παππού, κοίτα! Αυτό είναι το πιο όμορφο!»
Έσκυψα δίπλα του, έκοψα εκείνο το όρθιο στάχυ και του έδειξα το άδειο περίβλημα. Έπειτα, άφησα τους γεμάτους καρπούς να κυλήσουν στη μικρή του παλάμη. Και του ψιθύρισα τα λόγια που είχα λάβει κι εγώ από τον πατέρα μου, ώστε να μπορέσει να τα μεταφέρει με τη σειρά του.
Να θυμάσαι, εγγονέ μου: ένα κεφάλι που σηκώνεται πολύ ψηλά, δεν φέρνει καρπούς.