ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΟΥ
(1987-2015) Ἐτῶν 28.
Ἕνα ἄλλο ἄνθος πού ὡρίμασε καί κόπηκε ἀπό τόν κλάδο του, ἀπ᾿ αὐτή τήν πολυστένακτη γῆ μας, για νά συνεχίσει τήν ἀνθοστόλιστη παρουσία του στήν ἐν οὐρανοῖς ἐπουράνια Βασιλεία τοῦ Χριστοῦ μας, εἶναι καί ἡ Γιωτούλα.
Ὅταν ἡ μητέρα της ἦτο ἔγκυος στήν Γιωτούλα, ὑπέφερε ἀπό δυνατούς πόνους στήν κοιλιά, πρό τοῦ τοκετοῦ της. Ὅσο διάστημα ἦτο στό κρεββάτι της, ἐδιάβαζε τήν Καινή Διαθήκη. Καί μία φωνή τῆς εἶπε μέσα της: «Τήν ἡμέρα πού θά τελειώσεις τήν ἀνάγνωσι τῆς Καινῆς Διαθήκης, θά γεννήσεις. Καί πράγματι ἐκείνη τήν ἡμέρα γεννήθηκε ἡ κόρης της, χωρίς δυσκολίες στό διάστημα τοῦ τοκετοῦ της.
Γεννήθηκε στήν Τρίπολι Ἀρκαδίας τήν 3ην Νοεμβρίου 1987. Οἱ γονεῖς της εἶναι εὐλαβέστατοι χριστιανοί, ὁ Νικόλαος καί ἡ Ζωή. Ἀπέκτησαν τό 1983 καί ἕνα γυιό, τόν Κωνσταντῖνον. Ὁ πατέρας της ἐργάσθηκε ὡς ὑπάλληλος τοῦ Ψυχιατρείου τῆς πόλεως καί ἡ σύζυγός του συνεχίζει νά ἐργάζεται ὡς φύλακας τοῦ ἀρχαιολογικοῦ μουσείου Τεγέας.
Ἡ Γιωτούλα, ὅπως στοργικά τήν ἀποκαλοῦσαν ἐτελείωσε τό 5ο Δημοτικό σχολεῖο, ἐν συνεχεία τό γυμνάσιο θηλέων καί εἰσήχθη ἀπό τούς πρώτους στό πανεπιστήμιο τῆς πόλεως, στό τμῆμα τῶν οἰκονομολογικῶν σπουδῶν.
Ἀπό τήν μικρή της ἡλικία, ὅπως μέ πληροφόρησε ἡ μητέρα της, ἦταν ἕνα σοβαρό, ἤρεμο καί φρόνιμο κορίτσι. Διατηροῦσε φιλικές σχέσεις μέ ὅλα τά παιδιά στά σχολεῖα ἀπ’ὅπου ἐπέρασε. Ἀλλά καί τά ἄλλα παιδιά τήν ἀγαποῦσαν καί τήν εἶχαν σάν ὑπόδειγμα ἀνάμεσά τους.
Ἀπό τήν μικρή της ἡλικία ἀγαποῦσε τόν Χριστό καί τήν Ἐκκλησία. Προσπαθοῦσε ποτέ νά μήν ἀπουσιάζει ἀπό τίς ἀκολουθίες τῆς Ἐκκλησίας μας. Τῆς ἄρεσε ἡ μοναξιά γιά νά εὑρίσκει χρόνο νά προσεύχεται. Εἶχε διασυνδέσεις μέ πατέρες καί Μοναστήρια τῆς ἐπαρχίας Ἀρκαδίας. Πνευματικός της ἦτο ὁ ἡγούμενος τῆς μονῆς τοῦ Ἁγίου Νικολάου Βαρσῶν π. Μελχισεδέκ. Ὁσάκις ἐπήγαινε στό μοναστήρι, ἔλεγε στήν μητέρα της, ἔνοιωθε πολύ διαφορετικά. Μία πλούσια θεϊκή χάρις καί εὐλογία πλημμύριζε τήν ψυχή της. Κάθε φορά πού ἐπήγαινε στήν Μονή, εἴτε για ἐξομόγησι, εἴτε για ἐκκλησιασμό, ἔφευγε τελείως ἀλλοιωμένη. Καί ἔτσι ἐδόξαζε τόν Θεόν για τίς ἄπειρες αὐτές εὐεργεσίες του.
Μέσα στήν καρδιά της διατηροῦσε ἀγάπη πρός τόν κάθε ἄνθρωπο καί πρός τήν φύσι. Δέν τολμοῦσε οὔτε ἕνα μυρμῆγκι νά σκοτώσει, οὔτε νά πληγώσει ἕνα δένδρο κόβοντας φύλλα ἤ βλαστάρια, καί μάλιστα χωρίς κάποιον σκοπόν.
Δέν ἀγαποῦσε τίς ἁμαρτίες τοῦ κόσμου καί τίς κακές παρέες. Ἐνδυόταν σεμνά, χωρίς νά προκαλεῖ καί χωρίς νά βάφεται. Δέν ἐκάπνιζε οὔτε ξενυκτοῦσε. Ἐπήγαινε μόνο μία φορά τήν ἑβδομάδα ἔξω μέ τίς φίλες της γιά λίγη συζήτησι, καφέ καί ἕνα ἀναψυκτικό. Πρίν ἀναχωρήσει ἀπό τό σπίτι, ἔλεγε στήν μητέρα της ὅτι τήν τάδε ὥρα θά ἔχει ἐπιστρέψει. Καί ποτέ της δέν κατεπάτησε αὐτήν τήν ὑπόσχεσί της. Δέν ἤθελε ποτέ νά πληγώσει μέ τά λόγια της ἤ τήν συμπεριφορά της τούς γονεῖς της. Τούς ἀγαποῦσε καί τούς σεβόταν.
Σέ ἡλικία 27 ἐτῶν ἀρραβωνιάσθηκε μέ ἕνα καλό παιδί. Εἶχε φιλικές σχέσεις μαζί του. Ἐπήγαιναν στήν ἐκκλησία, στά μοναστήρια, διότι εἶχαν ταιριάξει σέ ὅλα. Ἀλλά διατηροῦσε μέ αὐστηρότητα τήν ἁγνότητά της, χωρίς ποτέ νά ὑποχωρήσει, ὅπως κάνουν πολλοί ἄλλοι νέοι μας, στίς ἁμαρτωλές ὀρέξεις τῆς σαρκός καί στήν ἀλαζονεία τοῦ βίου. Ἀλλά δέν κράτησε πολύ αὐτός ὁ ἀρραβώνας της. Μόλις ἕξι μῆνες.
Ἐπειδή ζοῦσε μία τόσο προσεκτική ζωή, ὁ Φιλάνθρωπος Χριστός μας, τήν ἀγάπησε καί ἀπεφάσισε νά τήν πάρη νύμφη δική του στούς οὐρανούς. Ἄλλωστε ἐκεῖ εἶναι ἡ ποθεινή πατρίδα ὅλων μας. Καί ὅσοι ἐδῶ ζοῦν σύμφωνα μέ τίς ἐπιταγές τῆς θείας διδασκαλίας τοῦ Χριστοῦ μας, ἁρπάζονται κατά τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, διά νά μή μολυνθοῦν περαιτέρω ἀπό τοῦ κόσμου τήν ρυπαρότητα καί τήν κακία.
Ἦτο ἡμέρα Τρίτη τῆς 10ης Μαρτίου τοῦ 2015. Ἡ Γιωτούλα, ὡς συνήθως, ἑτοιμαζόταν τά πρωϊνά γιά τήν δουλειά της. Ἐδούλευε σέ κάποιο λογιστικό γραφεῖο. Ἀλλά ἐκείνη τήν ἡμέρα εἶπε κάτι περίεργα λόγια, τά ὁποῖα ἐξέπληξαν τήν μητέρα της. Δέν εἶχε ἀκόμη προσβληθῆ ἀπό τήν θανατηφόρο ἀρρώστεια τῆς γρίππης.
-Μάννα, ἐγώ θά φύγω….
-Ποῦ θά πᾶς παιδί μου; Τί εἶναι αὐτά πού μοῦ λέγεις; Ποῦ θά πᾶς;
-Δέν θά μείνω ἄλλο στόν κόσμο.
Ἡ μητέρα της θεωροῦσε παραμύθια καί ἀστεῖα τά λόγια τῆς κόρης της. Ἀλλά καί πάλιν ἡ κόρη τῆς ἐπιβεβαίωσε ὅτι φεύγει σέ λίγες ἡμέρες μέ τά ἑξῆς λόγια της:
-Ὅταν θά μέ ἰδεῖς μέσα στό φέρετρο μέ τά λευκά σεντόνια, τότε θά πιστεύσεις!!! Καί ἔφυγε ἀπό κοντά της νά πάει για τήν δουλειά της.
Χωρίς ἀμφιβολία ἐκείνη τήν νύκτα ἡ κόρη δέχθηκε τήν πρόσκλησι τοῦ Θεοῦ μέ κάποιο ὄνειρο ἤ ὅραμα. Τήν προσεκάλεσε νά ἑτοιμάζεται διότι σέ ὀλίγες ἡμέρες θά τήν πάρει.
Μετά ἀπό δύο ἡμέρες ἡ Γιωτούλα εἶπε στήν μητέρα της ὅτι τήν πονοῦν ὅλα τά κόκκαλά της. Παρ’ὅλα αὐτά ἐπῆγε στήν δουλειά της. Ὅταν ἐπέστρεψε τῆς εἶπε ὅτι δέν εἶναι καλά. Ἔκανε ἕνα μπάνιο, ἔφαγε καί ἐξάπλωσε. Τῆς ἦλθε καί ἔκανε ἐμετό. Τήν ἐπῆγαν στό νοσοκομεῖο. Εἶχε μόνο 37,3 πυρεττό. Δίπλα της ὅλη τήν νύκτα ἔμεινε για νά τήν συντροφεύει ἡ μητέρα της. Οἱ γιατροί εἶπαν ὅτι εἶναι ἰός τῆς γρίππης, πού τήν ἔχει κτυπήσει τό μυοκάρδιο. Ἐνίοτε κοβόταν ἡ ἀναπνοή της. Καί πάλι ἐπανερχόταν.
Τό Σάββατο, στις 14 Μαρτίου τῆς ἔκαναν ἀξονική τομογραφία. Ἦτο πολύ εἰρηνική καί ἀμίλητη. Ὑπέμενε τούς πόνους, χωρίς νά γογγύζει ἤ νά φοβᾶται.
Στήν συνέχεια οἱ γονεῖς της τήν μετέφεραν στό Ὠνάσειο νοσοκομεῖο στήν Ἀθήνα. Πρίν φθάσουν στήν εἴσοδο, ἔφυγε ἡ ψυχή της σάν πουλάκι στόν οὐρανό. Τόσο γρήγορα, χωρίς νά τῆς ἐπιτρέψει ὁ Χριστός ἄλλες ἰατρικές ἐξετάσεις καί δοκιμασίες.
Στήν κηδεία της συμμετεῖχαν ἴσως καί χίλια ἄτομα ἀπό ὅλη τήν Τρίπολι. Φίλες καί γνωστές της τήν συνώδευσαν ὄχι μόνον μέ δάκρυα διά τόν πρόωρο καί προσωρινό ἀποχωρισμό, ἀλλά καί μέ ροδοπέταλλα πού σκορποῦσαν στόν δρόμο. Ἀκόμη ὅλοι αὐτοί οἱ νέοι κυρίως πού τήν συνώδευσαν στήν τελευταία κατοικία της, ἐπέστρεψαν σπίτια τους μέ μία πολύ σπουδαία διδαχή: Ὅτι δέν πρέπει τίποτε νά προγραμματίζουν στήν ζωή τους, χωρίς τήν ἀπόφασι καί τήν εὐλογία τοῦ Χριστοῦ. Κατάλαβαν, μετά τήν ἀπρόοπτη κοίμησι τῆς Γιωτούλας, πόσο πρόσκαιρη εἶναι ἡ ζωή μας καί ὅτι ἐάν «μή Κύριος οἰκοδομήσει οἶκον εἰς μάτην ἐκοπίασαν οἱ οἰκοδομοῦντες». Χωρίς τόν Χριστόν δέν ἠμπορεῖ κανείς νά προγραμματίζει κάτι γιά τήν ζωή του!
Συνήθως, ὅπως μοῦ εἶπε ἡ μητέρα της, ἀποφεύγει νά ἀσπάζεται τούς νεκρούς, διότι ἡ παγωνιά τῶν προσώπων τους, τῆς δημιουργεῖ μία ἀποστροφή. Φυσικά δέν ἦτο δυνατόν τώρα στόν θάνατο τῆς κόρης της νά μή τήν νεκροφιλήσει. Καί ἐξεπλάγη. Αἰσθάνθηκε ὅτι τά μάγουλα τῆς κόρης της ἦσαν τόσο ζεστά, ὡσάν νά ἦταν στήν ζωή καί ὄχι ἀποθαμένη. Ἦτο κι αὐτό ἕνα σημεῖο τῆς εὐαρεσκείας τοῦ Χριστοῦ, ὁ Ὁποῖος τήν ἀγάπησε καί τήν ἐπῆρε ὡς ἰδικήν του νύμφη τόσο νέα στούς οὐρανούς!
Τήν ἡμέρα τῆς κηδείας της ἡ Ἱερά Μονή Κουτλουμουσίου Ἁγίου Ὄρους εἶχε μεταφέρει στήν Κρήτη για εὐλογία τοῦ ὀρθοδόξου Κρητικοῦ λαοῦ τήν θαυματουργό Εἰκόνα τῆς Παναγίας, πού λέγεται ἡ «Φοβερά Προστασία». Ἐξ αὐτοῦ τοῦ γεγονότος οἱ γονεῖς της φιλοτέχνησαν τήν Μορφή αὐτῆς τῆς Εἰκόνος σέ μαρμάρινη πλάκα καί τήν τοποθέτησαν στόν τάφο τῆς μακαριστῆς Γιωτούλας.
Ὁ πόνος τῶν γονέων της δέν ἔχει ἀκόμη κατευνασθῆ. Ἡ μητέρα της, ὅπως μοῦ ἔλεγε τήν ἔβλεπε πολλές φορές στόν ὕπνο της, ὅταν ἀκόμη ἦτο ἡ κόρη στήν ζωή.
Ὁ πατέρας της, κ. Νικόλαος, ὁ ὁποῖος τήν ἀγαποῦσε πολύ, ἀξιώθηκε νά δεχθῆ τό χάδι καί τήν ἀγάπη τῆς κόρης του. Ἕνα ἀπόγευμα καθόταν μέ τήν ἐγγονή του στόν καναπέ. Ἐσκέπτετο τήν κόρη του καί ἀναστέναζε. Καί ξαφνικά αἰσθάνεται ἕνα ἁπαλό χέρι νά τοῦ χαϊδεύει τό κεφάλι. Ταυτόχρονα αἰσθάνθηκε νά τόν ἀγαλιάζει ἡ κόρη του καθώς καί τό μικρό κοριτσάκι, τήν ἐγγονή του. Δέν τήν εἶδε, ἀλλά αἰσθάνθηκε τήν παρουσία της καί τήν στοργική της ἀγάπη.
Ἡ μητέρα της, τόν Σεπτέμβριο τοῦ 2017 μπῆκε γιά ἐγχείρησι τοῦ θυρεοειδοῦς στό Ἱπποκράτειο νοσοκομεῖο Ἀθηνῶν. Αἰσθανόταν δίπλα της, ὅπως μοῦ εἶπε, νά στέκεται καί νά τήν συντροφεύει ἡ κόρη της.
Εἶναι ἀλήθεια, ὅτι ὅσοι ἀναχωροῦν ἀπό τήν παροῦσα ζωή, καί ἔζησαν ἐδῶ ἐνάρετο βίο, δέν ἀπομακρύνονται ἀπό τούς ζῶντες συγγενεῖς τους. Μέ τήν ἄδεια τοῦ Χριστοῦ μας, τούς παρηγοροῦν καί ἐνίοτε τούς δίνουν λύσεις σέ δύσκολα ἐπίγεια προβλήματά τους. Ἀκόμη, ὅσοι ἔφθασαν σέ μέτρα ἁγιασμοῦ, τούς θεραπεύουν ἀπό διάφορες σωματικές ἤ ψυχικές παθήσεις. Κι αὐτό γίνεται διότι εἴμεθα μία Ἐκκλησία, μέ δύο σκέλη, τό ἐπίγειο καί τό ἐπουράνιο, στήν ὁποία Κεφαλή της εἶναι ὁ Χριστός.
Ἡ ἀναχώρησις τῶν ἀνθρώπων μας, ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, ἀπό τόν παρόντα κόσμον διά τόν ἐπουράνιον, δέν γίνεται χωρίς τό θέλημα τοῦ Χριστοῦ μας. Καί ἀκόμη, κανείς δέν ἀναχωρεῖ, ἐάν δέν ἔχει προετοιμασθῆ, ὅπως θέλει ὁ Χριστός. Γι᾿ αὐτό βλέπουμε μέ πόση σπουδή ὁ Κύριός μας, προετοιμάζει τίς Ψυχές πού ἀπεφάσισε στόν χρόνο Ἐκεῖνος ὥρισε, νά τίς παραλάβει. Οἱ Ψυχές αὐτές, πού ἔζησαν ἐδῶ ἐν φόβῳ Θεοῦ, στήν ἄλλη ζωή ἔχουν παρρησία. Ἔτσι προσεύχονται διά τούς ζῶντες συγγενεῖς τους καί φροντίζουν διά κάθε προβλημά τους.
Αἰωνία ἄς εἶναι ἡ μνήμη τῆς νύμφης τοῦ Χριστοῦ Γιωτούλας! Καλή ἀντάμωσι ἐν Κυρίῳ!
Μον. Δαμασκηνός Γρηγοριάτης
26-2-2019.
Μέ τήν εὐλογία τοῦ πατρός Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου
