Τον Ιούνιο του 2025, λίγο μετά το ανείπωτο μακελειό στην ορθόδοξη εκκλησία του Προφήτη Ηλία στη Ντουέιλαα της Δαμασκού στη Συρία, γράφαμε σε τούτη εδώ τη στήλη:
«Το βλέπουμε ξεκάθαρα πια. Η χριστιανοσύνη είναι ο αθώος ''Άβελ'' που θα θυσιάζεται ξανά και ξανά από τον Μεγάλο Αδερφό, όλο και πιο συχνά, όλο και πιο βάρβαρα, όλο και με πιο πλατιά κερκίδα στην αρένα των εθνών. Και οι σκοτεινές δυνάμεις καγχάζουν χαιρέκακα με τον αφανισμό του χριστιανισμού από τις αρχαίες κοιτίδες του».
Κανείς δεν έχει καταδικαστεί ακόμα γι’ αυτή τη σφαγή 23 πιστών της ελληνορθόδοξης κοινότητας, ενώ οι δυτικές κυβερνήσεις (συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας) είχαν αρκεστεί σε μερικές αποστειρωμένες δηλώσεις γενικόλογης «καταδίκης» και ο διωγμός κρύφτηκε βιαστικά και πάλι κάτω απ’ το χαλί των εξελίξεων. Ξανά και ξανά, παρουσιάζαμε στοιχεία μέσω σχετικών άρθρων για την ωμή πραγματικότητα ότι ο Χριστιανισμός είναι η αγριότερα διωκόμενη θρησκεία στον κόσμο σήμερα. Διεθνή παρατηρητήρια και χριστιανικές οργανώσεις καταγγέλλουν συνεχώς τα τελευταία χρόνια τη συστηματική εξόντωση χριστιανικών κοινοτήτων σε πολλά κράτη του κόσμου και δη μουσουλμανικά.
Όσο και να προσπαθείς να κρύψεις έναν εν εξελίξει διωγμό κάτω από όγκους αδιαφορίας και παραπληροφόρησης, το αίμα που αναβλύζει συνεχώς, θα σε προδώσει. Έτσι, βρεθήκαμε να πενθούμε τους μάρτυρες ενός νέου μακελειού, αυτή τη φορά στον ελληνορθόδοξο ναό του Αγίου Γεωργίου, στο χωριό Χαμούντ, στην επαρχία Καράκ της νότιας Ιορδανίας. Εκεί που την Παρασκευή 23 Οκτωβρίου 2026, κατά τη διάρκεια που το εκκλησίασμα παρακολουθούσε μια νεκρώσιμο ακολουθία, η σοφία των λόγων της επαληθεύτηκε με μια ομοβροντία σφαιρών: «Πάντα κόνις, πάντα τέφρα, πάντα σκιά».
Τρεις ένοπλοι ισλαμιστές, άθελά τους έγιναν εκείνοι που έγραψαν με μπαρούτι τα νέα πολυτίμητα συναξάρια μας. Όσο σκύλιαζαν για θάνατο «απίστων», πότιζαν το αθάνατο δέντρο της Εκκλησίας με το αίμα 9 μαρτύρων, δυναμώνοντας κι άλλο τις αιώνιες ρίζες του. Αγαθοί χριστιανοί που δέονταν για μια ψυχή συνανθρώπου τους, και σε μια στιγμή βρέθηκαν στεφανωμένοι μαζί του, ενώπιον του Κυρίου.
Οι Χριστιανοί των παλαιών αιώνων αφιέρωναν πολλούς ναούς στη Μέση Ανατολή στον Άγιο Γεώργιο, γνωρίζοντας ότι οι μουσουλμάνοι τον σέβονταν, τον τιμούσαν και φοβούνταν να βεβηλώσουν τα προσκυνήματά του. Ήταν μια τακτική ώστε να γλιτώνουν οι ναοί από τις βάρβαρες λεηλασίες του Ισλάμ, όμως βλέπουμε ότι το τυφλό μίσος κάποιων τεράτων φτάνει σήμερα να παραβιάζει ακόμα και ήθη αιώνων. Οι εξτρεμιστές μετέτρεψαν έναν ναό του Μεγαλομάρτυρα Γεωργίου, σε σφαγείο αμάχων.
Η συμπόνια της Δύσης, έδυσε οριστικά
Και ποια ήταν η αντίδραση της Δύσης για άλλη μια φορά; Ο Κ.Μητσοτάκης έκανε λόγο για «επιθέσεις εναντίον αθώων ανθρώπων» (γενικώς), σε «χώρους λατρείας» (γενικώς) που είναι καταδικαστέες, ενώ πρόσθεσε ότι «πρέπει να αντιμετωπίσουμε την τρομοκρατία» (γενικώς) και να «εξαλείψουμε τον φανατισμό (γενικώς), τόσο στη Μέση Ανατολή όσο και σε ολόκληρο τον κόσμο». Ακόμα και την Τεχνητή Νοημοσύνη αν βάζαμε να γράψει ανακοίνωση Έλληνα πρωθυπουργού για τη σφαγή στην Ιορδανία, περισσότερη συναίσθηση του πράγματος θα είχε.
Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ ακολούθησε κι αυτό με μια αξιολύπητη ανακοίνωση, όπου δεν αναφέρεται πουθενά η λέξη «Ισλάμ». Οι ΗΠΑ καταδίκασαν «τη φρικτή επίθεση κατά τη διάρκεια κηδείας στην Ελληνορθόδοξη Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στο Χαμούντ» και «στέκονται στο πλευρό της Αυτού Μεγαλειότητας @KingAbdullahII, του λαού της Ιορδανίας και της χριστιανικής κοινότητας της Ιορδανίας ενάντια σε όσους επιδιώκουν να σπείρουν τη διχόνοια και να στοχοποιούν ανθρώπους επειδή ασκούν την πίστη τους».
Ποιοι είναι αυτοί που σπέρνουν τη διχόνοια και στοχοποιούν την πίστη των Χριστιανών στη Μέση Ανατολή; Πιθανότερο είναι για τους Αμερικάνους να εκδώσουν τίποτα «απόρρητους φάκελους» ώστε να μάθουμε τι νούμερο μάσκαρα φορούσε ο «εξωγήινος» του Ρόσγουελ, παρά να πουν τα πράγματα με το όνομά τους για χώρες – φυτώρια τρομοκρατών, ιδιαίτερα αν αυτές χρησιμεύουν στα στρατηγικά σχέδια των ΗΠΑ και του Ισραήλ στην ευρύτερη περιοχή (όπως η Ιορδανία, η Συρία και φυσικά η Τουρκία). Ο δε Ντόναλντ Τραμπ ήταν απασχολημένος αυτές τις μέρες με πιο σοβαρά - για εκείνον - πράγματα, όπως το να σχολιάζει τα οπίσθια της Νίκι Μινάζ.
Ο ΟΗΕ απ’ την πλευρά του, μέσω του ΓΓ του, Στεφάν Ντουζαρίκ, περιορίστηκε σε μια ακόμα αφηρημένη καταδίκη: «Τα Ηνωμένα Έθνη στέκονται στο πλευρό της Ιορδανίας, της κυβέρνησης και του λαού της». Ποιου λαού της; Κινδυνεύει ολόκληρος ο λαός της ή μόνο μια στοχοποιημένη μειονότητα; Και ποια είναι αυτή; Άγνωστο. «Oι επιθέσεις εναντίον αμάχων και χώρων λατρείας είναι απαράδεκτες», προσθέτουν. Μια φορά και έναν καιρό ήταν κάτι άμαχοι σε κάτι χώρους λατρείας που κάπως σκοτώθηκαν και τέλος πάντων το καταδικάζουμε. Για να μην πούμε για το στρατόπεδο της «αλληλέγγυας» αριστεράς, που κατατάσσει την εξολόθρευση των Χριστιανών πιο χαμηλά σαν θέμα και από άρθρο για τις αντωνυμίες του Μπουλ Τερριέ.
Ο ορισμός ενός αποστασιοποιημένου νιψίματος χεριών, όχι σε νερό, αλλά σε αθώο αίμα. Αυτά ακριβώς βλέπουν οι τρομοκρατικοί πυρήνες του Ισλάμ και ακονίζουν περιχαρείς τα μαχαίρια τους. Νερόβραστες ανακοινώσεις που ουσιαστικά δίνουν σύνθημα να συνεχιστεί η σφαγή των αμνών. Λόγια ψυχρά και αδειανά σαν μαρμάρινα κενοτάφια που σφραγίζουν μέσα τους τη μηδενική έγνοια για τον διωγμό της Χριστιανοσύνης. Συνήγοροι των χριστιανομάχων εντός ευρωπαϊκής έδρας, και τροχονόμοι των εγκλημάτων τους, εκτός.
Κατά τ’ άλλα ένας Ρούμπιο θα κορδωθεί με φόντο την Ακρόπολη, μια Μενδώνη θα κοκορευτεί δίπλα σε Βυζαντινά κειμήλια, ένας Μητσοτάκης θα παίξει μαντολίνο προσποιούμενος ότι κάνει τον σταυρό του σε κάποιο μοναστήρι, μια Κομισιόν θα εκδώσει μπροσούρες με τα χριστιανικά μνημεία της Unesco, την ίδια στιγμή που όλοι μαζί κάθονται απαθείς στις κερκίδες ενός παγκόσμιου «Κολοσσαίου», με τον αντίχειρα στραμμένο προς τα κάτω, παρακολουθώντας την εξάλειψη της ελληνοβυζαντινής κληρονομιάς, μέσω μιας συστηματικής εξόντωσης των ελληνορθόδοξων πληθυσμών.
Αιωνία η μνήμη των 9 μαρτύρων και όλων των προηγούμενων και των επόμενων που θυσιάζονται στον βωμό της δικής μας, μουχλιασμένης μνήμης. Το αίμα τους, θα ζητήσει λόγο από την εξωνημένη Δύση. Και η ιστορία θα καταγράψει τη μη απολογία μας σε μελανές σελίδες δεινών…
