...ἐάν ἐξέχασες τόν θεῖο φόβο, καλλίτερα νά μήν εἶχες ἔλθη σ’ αὐτόν τόν κόσμο οὔτε νά γεννηθῆς...
Γι’ αὐτό σᾶς λέγω: Εἶναι καλό ὁ ἄνθρωπος νά μάθει πολλά, νά γίνη
μηχανικός, γιατρός, δάσκαλος καί καθηγητής τοῦ πανεπιστημίου. Νά γίνει
στρατιωτικός, στρατηγός καί ὅ,τι ὁ Θεός τόν προώρισε νά γίνει. Ἀλλά, ἐάν σ’ αὐτά
τά ἀξιώματα πού ἀνέβηκε δέν πρέπει νά ξεχάσει τόν φόβο τοῦ Θεοῦ. Διότι, ἐάν
ἐξέχασες τόν θεῖο φόβο, καλλίτερα νά μήν εἶχες ἔλθη σ’ αὐτόν τόν κόσμο οὔτε νά
γεννηθῆς, ἀφοῦ δέν βλέπεις τήν καλωσύνη τοῦ Θεοῦ! Ὅπως μᾶς ἔδωσε Αὐτός τήν ζωή,
τόν νοῦ, τόν ἀέρα, τό φῶς, τήν ζέστη, τήν βροχή στόν κατάλληλο καιρό της, τήν
τροφή, τήν ἀφθονία τῶν ἀγαθῶν, τήν ὑγεία, τήν ὅρασι, τήν ἀκοή, τήν σοφία καί
τόσες ἄλλες εὐεργεσίες τοῦ Θεοῦ καί ἐμεῖς νά κλείνουμε τά μάτια μας σάν τά
πουλιά τήν νύκτα, τά ὁποῖα δέν βλέπουν διότι εἶναι μέσα στό σκοτάδι. Ἔτσι καί
ἐμεῖς δέν θέλουμε νὰ βλέπουμε τόν Θεό, πού εἶναι τό ἀπλησίαστό Φῶς καί κατοικεῖ
μέσα σ’ αὐτό το φῶς.
