«Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ»
Ἐρχόμενος συχνά στόν Μυστικό Δεῖπνο,
τό ἔνδυμα τῆς ψυχῆς ἀκόμη δέν τό ἄλλαξα.
Ἀλλά, Ἐσύ ὡς Θεός δέν μέ βγάζεις πιά ἔξω
μέ περιμένεις ἀκόμη μήπως ἀλλάξω και 'γώ.
Ὅμως ἡ ζωή μου πέρασε καί ἀμετανόητος ἀκόμη εἶμαι,
γεμᾶτος παγωνιά στήν καρδιά καί στήν ψυχή λερωμένος.
Εἴθε νά μή χαθῶ ἀκόμη, Λόγε, ὁ μόνος ἀκόλαστος τῆς γῆς,
ἀλλά χάρισέ μου τό δῶρο τῆς μετανοίας ἐνωρίς.
Μέ τό Θεῖο Σου ἔλεος πάντοτε νά μέ ραντίζης
καί τήν καταπληγωμένη καρδιά μου μή τήν καταφρονήσης.
Σύ εἶσαι ὁ Καλός Σαμαρείτης πού ἦρθες στήν Ἰεριχώ
νά μέ ὁδηγήσης στό πανδοχεῖο τῆς Οὐράνιας Σιών.
Λοιπόν καί μένα, Πάτερ, ἀνάστησέ με τώρα διότι νά,
κανείς δέν πέρασε ἀπ' αὐτό τόν δρόμο σήμερα.
Ἀπόσπασμα ἀπό ἐδῶ
