Ὅταν σημάνη ἡ ὥρα τῆς ἐξόδου τῆς ψυχῆς ἀπό τό σῶμα, ἡ ψυχή
ἐξέρχεται ἀπό τό σῶμα καί συγκεντρώνεται πρός τό κεφάλι. Γι᾿ αὐτό, γι᾿ αὐτούς
πού ἔκαναν μία ἔντονη πνευματική ζωή, ξεχύνεται εἰρήνη καί ἕνα ἀσυνήθιστο φῶς
στό πρόσωπό τους. Σέ πολλούς ἁγίους ἀσκητές τῆς ἐρήμου, στόν καιρό ἐξόδου τῆς
ψυχῆς τους ἀπό τό σῶμα, ἔλαμψαν τά πρόσωπά τους σάν τόν ἥλιο. Ἡ ψυχή εἶναι μία
πνευματική ὕπαρξις, ἡ ὁποία δέν ἔχει περιορισμούς, ὅπως ἔχει τό σῶμα καί οὔτε
ὑπάρχουν ἐμπόδια στόν δρόμο της. Στόν ἴδιο αὐτόν καιρό, μία εἰρηνική συνείδησις
ἀντανακλᾶται σ᾿ ἕνα γαλήνιο πρόσωπο, ἐνῶ ὅταν ἡ συνείδησις εἶναι ἀσυμφιλίωτη,
τό πρόσωπο εἶναι φοβερό καί ἄγριο.