Η Οικουμενιστική μετάλλαξη που δηλητηριάζει την Ορθοδοξία και η σιωπή των Θρόνων: Όταν η Εκκλησία παύει να μαρτυρεί και αρχίζει να διαπραγματεύεται…
Η στιγμή της αποκάλυψης — όχι του Θεού, αλλά της εκκλησιαστικής παρακμής
Του Σωτήρη Μ. Τζούμα
Τα γεγονότα της 30ής Ιανουαρίου 2026, στον Καθεδρικό Ναό της Αγίας Τριάδος στη Νέα Υόρκη δεν αποτελούν απλώς ένα ακόμη «οικουμενιστικό επεισόδιο». Συνιστούν δημόσια θεατρικοποίηση της εκκλησιολογικής σύγχυσης, μια εμβληματική στιγμή όπου η ποιμαντική διπλωματία νίκησε τη μαρτυρία της Αλήθειας.
Η Ελληνορθόδοξη Αρχιεπισκοπή Αμερικής (GOARCH), σε συνεργασία με το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών, διοργάνωσε κοινή «ακολουθία προσευχής» με ετεροδόξους — και μάλιστα εντός του ιερού χώρου ενός ορθοδόξου καθεδρικού ναού. Ο Αρχιεπίσκοπος Ελπιδοφόρος δεν ήταν απλώς παρών, ήταν ο οικοδεσπότης και ο εγγυητής του γεγονότος.
Το βίντεο που κυκλοφόρησε αποτυπώνει μια εικόνα που πληγώνει τη συνείδηση κάθε πιστού:
- Ορθόδοξοι ιεράρχες να προσεύχονται δημοσίως με καρδιναλίους, Λουθηρανούς, Αγγλικανούς και Μονοφυσίτες.
- Η Κυριακή Προσευχή να απαγγέλλεται ως κοινό «θρησκευτικό σύνθημα» και όχι ως προσευχή της Μίας Εκκλησίας.
- Ετεροδόξοι «κληρικοί» να στέκονται σε κεντρικά σημεία του ναού, ακόμη και πλησίον του Ιερού.
Αυτό δεν είναι απλώς ποιμαντική αφέλεια. Είναι εκκλησιολογική υποχώρηση. Είναι μια σιωπηλή δήλωση ότι η Ορθοδοξία δεν είναι η μοναδική Κιβωτός της Αλήθειας, αλλά μία «παράδοση μεταξύ άλλων».
Και το πιο ανησυχητικό;
Μέχρι σήμερα δεν υπήρξε σαφής διάψευση, διόρθωση ή μετάνοια.
I. Η Πατερική και Κανονική Διάσταση: Η Κατεδάφιση των Ιερών Ορίων
Η Εκκλησία των Πατέρων δεν γνώριζε «ευγενικές» συμπροσευχές χάριν δημοσίων σχέσεων. Γνώριζε μόνο ομολογία ή προδοσία.
Ο
άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς δεν μιλούσε τυχαία όταν χαρακτήριζε τον
οικουμενισμό «παν-αίρεση». Δεν το έκανε από φανατισμό, αλλά από
εκκλησιολογική συνείδηση και διορατικότητα:
Όταν εξισώνεις την Αλήθεια με την πλάνη, τότε αρνείσαι τον ίδιο τον Χριστό ως μοναδική Αλήθεια.
Ο
άγιος Μάρκος ο Ευγενικός, στη Σύνοδο Φεράρας–Φλωρεντίας, στάθηκε μόνος
απέναντι σε αυτοκράτορες, πατριάρχες και διπλωμάτες, λέγοντας:«Ουδέν
άλλο εζητήσαμεν, ει μη την αλήθειαν».
Σήμερα, όμως, βλέπουμε το αντίθετο:
- Η αλήθεια θυσιάζεται για τη «συναίνεση».
- Η ομολογία αντικαθίσταται από χειραψίες και ασπασμούς.
- Η παράδοση υποχωρεί μπροστά στην εικόνα και την επικοινωνία.
Οι Ιεροί Κανόνες δεν είναι αρχαία μουσειακά κείμενα — είναι ζωντανοί φραγμοί στο χάος.
Ο 45ος Αποστολικός Κανών απαγορεύει ρητώς τη συμπροσευχή με αιρετικούς.
Ο 10ος Κανών των Αγίων Αποστόλων καταδικάζει την κοινωνία με ακοινώνητους.
Αυτά δεν γράφτηκαν για «άλλες εποχές». Γράφτηκαν για κάθε εποχή, ιδίως για εποχές σύγχυσης και μοντερνισμού όπως η σημερινή.
Όταν λοιπόν ένας Ορθόδοξος Αρχιεπίσκοπος φιλοξενεί τέτοιες τελετές, δεν δείχνει απλώς «ευγένεια». Διαρρηγνύει τα όρια της Εκκλησίας. Και όποιος διαρρηγνύει τα όρια, εκθέτει το ποίμνιο σε πνευματικό κίνδυνο.
Και εδώ τίθεται ένα κρίσιμο ερώτημα:
Ενήργησε μόνος του ο Ελπιδοφόρος ή με τη σιωπηρή (ή ρητή) ευλογία του Πατριαρχείου;
Αν μόνος του, τότε έχουμε θέμα πειθαρχίας.
Αν με την ευλογία του Φαναρίου, τότε έχουμε θέμα εκκλησιολογικής πορείας.
Και τα δύο είναι εξίσου σοβαρά.
II. Η Θεολογία της Σύγχυσης: Από την Εκκλησία στην «Θρησκευτική Συμμαχία»
Η σύγχρονη οικουμενιστική γλώσσα μιλά για «ποικιλομορφία εντός του Σώματος του Χριστού». Αυτό μπορεί να ακούγεται ως ευχάριστο, αλλά είναι θεολογικά δηλητηριώδες.
Το Σώμα του Χριστού δεν είναι πολυεθνική εταιρεία με διαφορετικά παραρτήματα. Είναι Μία Εκκλησία, με μία πίστη, ένα βάπτισμα, ένα δόγμα.
Όταν υπονοείται και καλλιεργείται σκοπίμως ότι η Εκκλησία «υπάρχει και εκτός Ορθοδοξίας», τότε:
- Το Σύμβολο της Πίστεως γίνεται σχετικό.
- Οι Μάρτυρες μετατρέπονται σε «υπερβολικούς».
- Οι Πατέρες εμφανίζονται ως «στενόμυαλοι».
Αν όντως όλες οι «εκκλησίες» είναι απλώς διαφορετικές εκδοχές της ίδιας αλήθειας, τότε:
- Γιατί υπήρξαν Σύνοδοι;
- Γιατί υπήρξαν διωγμοί;
- Γιατί μαρτύρησαν οι Άγιοι;
Αυτή η νέα «θεολογία της συνύπαρξης» δεν γεννήθηκε από την ασκητική εμπειρία της Εκκλησίας, αλλά από:
- δυτική ακαδημαϊκή θεολογία,
- φιλελεύθερο σχετικισμό,
- πολιτική ορθότητα,
- και εκκλησιαστική διπλωματία.
Δεν είναι παράδοση. Είναι μετάλλαξη.
III. Φανάρι και Αμερική: Πνευματική Μητρόπολη ή Διπλωματικό Προξενείο;
Το ζήτημα ξεπερνά τον Ελπιδοφόρο. Αγγίζει τον ίδιο τον ρόλο του Οικουμενικού Πατριαρχείου αλλά και την προκλητική ανοχή που δείχνει ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος.
Το Φανάρι ιστορικά υπήρξε:
- φρουρός της πίστεως,
- θεματοφύλακας της κανονικής τάξης,
- σημείο αναφοράς της Ορθοδοξίας.
Σήμερα, όμως, συχνά εμφανίζεται περισσότερο ως:
- διεθνής θρησκευτικός οργανισμός,
- διπλωματικός παίκτης,
- συνομιλητής ισχύος (ιδίως έναντι του Βατικανού).
Η Αρχιεπισκοπή Αμερικής, αντί να είναι προπύργιο ορθόδοξης μαρτυρίας μέσα σε έναν πολυθρησκευτικό κόσμο, έχει μετατραπεί σε πειραματικό εργαστήριο οικουμενισμού.
Και αυτό είναι πρωτοφανές και γίνεται επί Ελπιδοφόρου.Ουδείς εκ των προκατόχων του έδωσε ποτέ τέτοιες αφορμές για να σχολιάζεται αρνητικά.
Ακόμη και ο Αρχιεπίσκοπος Ιάκωβος —που ήταν ανοιχτό πνεύμα και κοινωνικά ενεργός— ήξερε πού να σταματήσει. Δεν προκαλούσε συνειδήσεις. Δεν εξέθετε την Εκκλησία σε θεολογικό σχετικισμό. Όταν το σκάφος πήγαινε να ξεφύγει από την πορεία του τότε γινόταν ο συντηρητικότερος όλων!
Ο Ελπιδοφόρος, αντιθέτως, μοιάζει να επιδιώκει τη ρήξη με το παραδοσιακό εκκλησιαστικό ήθος στο όνομα μιας νέας «σύγχρονης» Ορθοδοξίας, μιας ορθοδοξίας χωρίς όρια.
Βάπτισε εν πομπή το παιδί του ζεύγους ομοφυλοφίλων φίλων του εξ Αμερικής στη Βουλιαγμένη προκαλώντας το θρησκευτικό αίσθημα των Ελλήνων. Ζήτησε στη συνέχεια συγνώμη σε συνέντευξή του για το γεγονός αυτό, αλλά καθώς φαίνεται δεν το πίστευε όταν το έλεγε. Ήταν πράξη πλασματική για ευνοήτους λόγους. Οι απόψεις τους είναι εμφανείς και δεν μπορεί να τις κρύψει σε μία συγνώμη.
Εδώ τίθενται τρία καίρια ερωτήματα:
Υπηρετεί το Φανάρι την Ορθοδοξία ή χρησιμοποιεί την Ορθοδοξία για διεθνές κύρος;
Έχει μετατραπεί η Αμερική σε πεδίο δοκιμών μιας «ήπιας», απονευρωμένης, κοινωνικά αποδεκτής Ορθοδοξίας;
Είναι ο Ελπιδοφόρος ποιμένας ή εκκλησιαστικός μάνατζερ ο οποίος εγγράφει υποθήκες για το προσωπικό του μέλλον;
IV. Η Προσβολή της Εκκλησιαστικής Συνείδησης
Οι αντιδράσεις των πιστών δεν είναι προϊόν φανατισμού. Είναι κραυγή πληγωμένης συνείδησης.
Όταν ο απλός πιστός βλέπει:
- γυναίκες «κληρικούς» (ορισμένες δηλωμένες λεσβίες) να στέκονται μπροστά στο Ιερό,
- ετεροδόξους να συμμετέχουν σε ακολουθίες δίπλα σε Ορθοδόξους,
- την προσευχή να μετατρέπεται σε διαθρησκειακό θέαμα,
Τότε νιώθει ότι η Εκκλησία του:
- χάνει την ιερότητά της,
- χάνει την ταυτότητά της,
- χάνει την μαρτυρία της.
Και σίγουρα αυτό δεν είναι πρόοδος. Είναι προδοσία και εκφυλισμός!
Η Εκκλησία δεν είναι:
- χώρος κοινωνικής ένταξης,
- θρησκευτικό φόρουμ,
- πολιτιστικό κέντρο.
Είναι Κιβωτός Σωτηρίας.
Και η Κιβωτός δεν αλλάζει μορφή για να γίνει αρεστή στον κόσμο, ούτε για να φανεί πιο προοδευτική.
V. Το Πατριαρχικό Μέλλον και η Σκιά της Διαδοχής
Δεν είναι μυστικό ότι ο Ελπιδοφόρος συχνά προβάλλεται —και αυτοπροβάλλεται— ως υποψήφιος για τον Πατριαρχικό θρόνο.Υπάρχει ειδικός μηχανισμός που καλλιεργεί αυτή την εικόνα και ο μηχανισμός αυτός αυξάνεται και ενισχύεται με νέα μέσα.
Αν αυτό είναι το όραμά του, τότε η ανησυχία των πιστών είναι όχι μόνο δικαιολογημένη, αλλά επιβεβλημένη.
Θέλουμε:
- Πατριάρχη που θα συνεχίσει την πορεία των Πατέρων,
ή - Πατριάρχη των συνεδρίων, των φωτογραφιών και των χειραψιών;
Θέλουμε:
- θεματοφύλακα της πίστεως,
ή - διπλωμάτη με ράσο;
Θέλουμε:
- ποιμένα που θα προστατεύει το ποίμνιο,
ή - δημόσιο πρόσωπο που θα καλοπιάνει τον κόσμο;
Η εικόνα ενός Πατριάρχη που θα στέκεται στον Σολέα δίπλα σε γυναίκα «επίσκοπο» με παρδαλά άμφια και παρδαλές ιδέες δεν είναι απλώς προσβλητική — είναι εκκλησιολογικά απαράδεκτη και αδιανόητη.
Και αν είχαμε μία Εκκλησία που σέβεται τον εαυτό της και τους ιερούς κανόνες πάνω στους οποίους στηρίζεται, τότε τέτοια φαινόμενα θα έπρεπε να παραπέμπονται Συνοδικά και να τιμωρούνται παραδειγματικά. Αλλά ένοχος ένοχον ου ποιεί!
Αντιθέτως σήμερα στην Εκκλησία μας παραπέμπουν και εξοστρακίζουν τον Μητροπολίτη Τυχικό στην Κύπρο, γιατί θέλει να υπηρετεί την πίστη μας – έστω και με υπερβολικό τρόπο- όπως διδάχθηκε από τους Πατέρες της Εκκλησίας μας. Και τον Ελπιδοφόρο που συπροσεύχεται με αλλόδοξους και γυναίκες Επισκόπους (δηλωμένες λεσβίες) τον έχουν στο απυρόβλητο και τον αφήνουν να αυτοπροβάλλεται και ως υποψήφιος για τον Πρώτο Πατριαρχικό θρόνο της Ορθοδοξίας. Σημεία των καιρών!
VI. Μαρτυρία ή Μετάλλαξη;
Η κρίση που ζούμε δεν είναι απλώς διοικητική. Είναι οντολογική.
Αν η Ορθοδοξία μετατραπεί σε έναν ακόμη παίκτη στο παγκόσμιο θρησκευτικό παζάρι, τότε έχει ήδη χάσει — ακόμη κι αν κερδίσει χειροκροτήματα, διεθνές κύρος και προβολή.
Η Εκκλησία δεν σώζεται με:
- χαμόγελα,
- διπλωματία,
- χειραψίες,
- χειροκροτήματα,
- κοινωνική αποδοχή,
- διαθρησκειακά φόρουμ.
Σώζεται με:
- μετάνοια,
- ομολογία,
- πιστότητα στην Παράδοση,
- θυσιαστικό ήθος,
- προσφορά στον συνάνθρωπο.
Και αν αυτό θεωρείται «σκληρό», ας θυμηθούμε ότι:
Ο Χριστός δεν σταυρώθηκε για να είναι αρεστός στον κόσμο — αλλά για να τον σώσει.
Η «οικουμενική- οικουμενιστική ακολουθία» της Νέας Υόρκης φαίνεται ότι άνοιξε έναν βαθύ διάλογο —και ταυτόχρονα ένα ρήγμα— μέσα στην Ορθοδοξία.
Για τους υποστηρικτές της, πρόκειται για βήμα διαλόγου και ειρηνικής συνύπαρξης.
Για τους επικριτές της, πρόκειται για επικίνδυνη εκκλησιολογική μετάλλαξη.
Ένα πράγμα είναι βέβαιο: η συζήτηση μόλις άρχισε — και δύσκολα θα κοπάσει σύντομα.
