ὅστις τό στόμα τοῦ Χριστοῦ ἐκλήθη ἀλαθήτως,
μᾶς ἐπιτάσσει πατρικῶς νά ἔχωμεν ἐνθέως
τήν προσευχήν ἀδιάλειπτον στόν νοῦν καί στήν καρδιάν μας.
Ἐκ ταύτης ἀπορρέουσι, μᾶς λέγουν οἱ Πατέρες,
οἱ τῆς σοφίας ποταμοί, τῶν ἀρετῶν οἱ κλάδοι.
Καί τί λοιπόν, ἡ προσευχή εἶναι, μᾶς λέγουν πάντες,
μνήμη Θεοῦ διηνεκής, μνήμη τ᾿ ὀνόματός Του.
Μά εἶναι ἔργον δύσκολον, πῶς ἠμπορῶ ὁ τάλας,
νά συγκρατήσω τοῦ νοός τήν κίνησιν μιά μέρα;
Εἶναι τό πλέον δύσκολον ἔργον ἀπ᾿ ὅλα τ᾿ ἄλλα,
καθώς μᾶς λέγουν, Ἀδελφοί, οἱ νηπτικοί Πατέρες.
ὅμως χωρίς ἀναφοράν στόν ἀγαθόν Πατέρα,
χωρίς νοός καί καρδιακῆς ὑψώσεως μιά μέρα
τόν θάνατον αἰσθάνομαι ψυχήν μου νά ἐγγίζη
καί τοῦ σατᾶν οἱ πλόκαμοι δεινῶς μέ περισφίγγουν.
Μᾶς λέγει ἡ τῶν μοναστῶν παράδοσις πώς πρέπει
σύντομον μονολόγιστον εὐχήν ν᾿ ἀναφωνῶμεν
ἐκφώνως ἐκ τοῦ στόματος καί μυστικῶς συνάμα,
καθ᾿ ὅτι τρία στάδια ἡ προσευχή διαθέτει.
Εἶναι ἡ ἐκ τοῦ στόματος, δεύτερον ἐκ τοῦ νοῦ μας
καί τρίτον ἡ λεγόμενη εὐχή ἐκ τῆς καρδίας.
Κάθε πιστός καί μοναχός ὀφείλει ἀσιγήτως
ὅπου σταθῆ, ὅπου βρεθῆ νά λέγη κάθε ἡμέρα:
Ἰησοῦ Χριστέ μου Κύριε, Υἱέ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου
ἁμαρτωλήν μου τήν ψυχήν ἐλέησον, βοῶ σοι.
Ὅσο συχνά κραυγάζομεν αὐτήν τήν προσευχήν μας
μᾶς λέγουν οἱ Πατέρες μας, ἔχομεν μεταξύ μας
καί μέσα στήν καρδίαν μας Θεοῦ τήν παρουσίαν,
ἥτις ἡμᾶς ἐνδυναμοῖ διά τῶν Μυστηρίων.
Ὁσάκις ταύτην τήν εὐχήν, θελήσω νά ἀρχίσω
νοιώθω μικρός, ἀδύναμος, κόπρος δυσωδεστάτη,
καθ᾿ ὅτι ἔχω ἐνώπιον τῆς φύσεως τόν Πλάστη.
Τολμῶ Αὐτόν πού ἐργάζεται δι᾿ ὅλην Του τήν κτίσιν
νά Τόν διακόψω μέ φωνές καί νά Τοῦ εἴπω: "Ἔλα,
ἰδέ κι ἐμέ τόν δοῦλον Σου, τόν ἄχρηστον, τόν πόρνον,
τόν πολλαπλῶς ἐμπτύσαντα τό Ἅγιο Πρόσωπόν Σου".
Αὐτό εἶναι τό μυστήριο Χριστοῦ τοῦ Φιλανθρώπου!
Τόν βρίζω μέ τά λόγια μου, καθώς καί μέ τά ἔργα,
καταφρονῶ τούς λόγους Του, φεύγω τήν Ἐκκλησίαν,
τούς ἀδελφούς μου ἀδικῶ, συκοφαντῶ, ζηλεύω,
μέρα καί νύκτα ἀναιδῶς τήν Χάριν Του προσβάλλω.
Τήν ἄλλην ὥρα ἀναιδῶς τά χέρια μου ὑψώνω
καί σάν νά μή διέπραξα οὐδέν κακίας ἔργον,
τοῦ λέγω:"Δεῦρο πρός ἐμέ, ταχύ ἐλέησόν με".
Καί ὁ Φιλάνθρωπος Χριστός, χωρίς ἐπεξηγήσεις,
μνησικακίες καί θυμούς, κατάρες, τιμωρίες,
τρέχει κοντά στό πλάσμα Του σφικτά νά τ᾿ ἀγκαλιάση.
Νά τοῦ φωτίση τό μυαλό, νά τό καθοδογήση
καί εἰς λιμένα ἀσφαλῆ μαζί του νά βαδίση.
Τό ἄπειρόν Σου πέλαγος, Χριστέ μου, τῆς ἀγάπης
ποιά γλῶσσα ἐκ τῶν γηγενῶν κάποτε θά μπορέση
νά περιγράψη καί σκαιῶς μόνον νά ἐκθειάση;
Μ᾿ ἀξίωσεν ὁ Κύριος καί γνώρισα ἐκ πείρας
τήν ἄπειρον ἀγάπην Του δι᾿ ὁλόκληρον τόν κόσμον.
Συγκίνησις καί θαυμασμός ἔπλησε τήν καρδιά μου
καί ἀνεφώνησα, Χριστέ, εἶσαι ἡ Ἀγάπη πάντων.
Σέ βλασφημοῦν οἱ ἄπιστοι, οἱ ἁμαρτωλοί τοῦ κόσμου,
σ᾿ἐξευτελίθζουν ἀναιδῶς πόρνοι καί θεατρῖνοι,
καταφρονοῦν οἱ συγγραφεῖς τά τῆς Δημιουργίας
ἔργα κι ἀνθρώπου γένεσιν ἐκ τοῦ πιθήκου λέγουν.
Ποσάκις τόν Φιλάνθρωπον κι ἐγώ ὁ πλανεμένος
ἐπλήγωσα καί τήν πλευράν ἐκέντησα μέ ξῖφος
ἀχαριστίας παντελοῦς καί τῆς ἀναισχυντίας!
Κατόπιν ὁ ἀδιάντροπος, ἔτρεχα στίς εἰκόνες
κι Αὐτόν πού πρίν ἐδίωκα, τώρα Τόν ἱκετεύω.
Συγχώρησόν μοι, Δέσποτα, κατήντησα παιγνίδι
καί τοῦ διαβόλου τίς βουλές ἀνέκαθεν ἐτέλουν.
Ἐάν ἀνθρώπων δίκαιον, ἐφήρμοζες ἀμέσως,
θά ἔπρεπε στίς φυλακές νά ἤμουν διά βίου
ἤ εἰς τοῦ Ἅδου φυλακάς, διά πικροῦ θανάτου.
Ἀλλ᾿ ἐπειδή ἀνέχεσαι ὡς ἔσχατον καί μένα
εἰσάκουσόν μου τάς εὐχάς, ἅς πέμπω κάθε μέρα.
Δέν σοῦ ζητῶ, Φιλάνθρωπε, ἐμέ νά ἐλεήσης,
μόνον νά μέ ἀνέχεσαι κι αὐτή τήν μέρα ἀκόμη.
Ἴσως νά βάλω τήν ἀρχήν διά νά μετανοήσω
καί διά τάς ἀσωτίας μου θελήσω νά δακρύσω.
Μετά ζητῶ ἐπίτρεψον, ὁσάκις τό θελήσω
νά ἀπευθύνω πρός Ἐσέ εὐχάς δι᾿ ἀδελφούς μου.
Ὅθεν καλῶς διαφύλαξον τόν ἅγιον Γέροντά μου,
ὅστις δι᾿ ἀγάπης θεϊκῆς καί πατρικῆς φροντίδος,
ἐκ τῶν τοῦ κόσμου ἡδονῶν μ᾿ ἐξήγαγε προφρόνως
κι ὡς πρόβατον ἀνόητον μ᾿ ὡδήγησε στήν Μάνδρα.
Ὁμοίως περισκέπασον, ἀγγελικές ὑπάρξεις
ἀγαπητῶν μου Ἀδελφῶν, οἵτινες διά πτερύγων
πλησίον μου περιΐπτανται καί μέ χαροποιοῦσι,
τουτέστιν διά τῶν ἀρετῶν ἐμέ παρηγοροῦσι.
Μνήσθητι, Δέσποτα Χριστέ, Πνευματικῶν πατέρων,
Πατριαρχῶν, ἱεραρχῶν, Κηρύκων, ἱερέων
τῶν μοναχῶν, μοναζουσῶν, Κατηχητῶν, δασκάλων,
τῶν θεολόγων καί παντός ἐργάτου Σου, Οἰκτῖρμον.
Τῶν χοϊκῶν μου συγγενῶν, γονέων, ἀδελφῶν μου,
μνήσθητι, Δέσποτα Χριστέ, πρεσβείαις τῆς Πανάγνου,
τῶν ἀσθενῶν, τραυματιῶν, πτωχῶν καί ἀνιάτων,
Ἀρχόντων τῆς Πατρίδος μας, στρατοῦ καί τῶν φυλάκων.
Τῶν ἐν τῶ κόσμῳ Χριστιανῶν, μνήσθητι ὀρθοδόξων
καί φώτισον τήν διάνοιαν πλήθους ἑτεροδόξων,
νά εὕρουν τήν ἀλήθειαν, τήν πίστιν τῶν Πατέρων
καί διά τῆς ταπεινώσεως αὐτήν ν᾿ ἀκολουθήσουν.
Πάσης ἐν γένει Ἐπισκοπῆς, Μονῆς καί Ἐνορίας
καί τῶν ἐν ταύταις Χριστιανῶν, μνήσθητι, Ἐλεῆμον.
Ὑπέρ τοῦ κόσμου ἅπαντος, μνήσθητι, Κύριέ μου,
φρόντισε χήρας, ὀρφανά, πρόσφυργας, αἰχμαλώτους
καί χάρισε τήν ποθητήν εἰρήνην τῶ λαῶ Σου.
Ἐξόχως τούς ἐν ἅπαντι τῶ κόσμῳ πορευθέντας,
κατ᾿ ἐντολήν Σου, Δέσποτα, τό μήνυμα νά φέρουν
θείου Εὐαγγελίου Σου, ἀπίστους νά βαπτίσουν
καί τούτους μέ θυσίας των εἰς Σέ νά ὁδηγήσουν,
μνήσθητι Πολυεύσπλαγχνε τῶν ἱεραποστόλων.
ὅλους Χριστέ μου, τούς λαούς, πού εἶναι πλάσματά Σου,
σκέπασον, περιφρούρησον, φώτισον καί ὁδήγει
εἰς Μίαν Ἐκκλησίαν Σου μετά τῶν Ὀρθοδόξων.
Τέλος, Χριστέ μου, μνήσθητι ὅλων τῶν κοιμηθέντων
καί τούτους καταξίωσον χαρᾶς τῶν ἐκλεκτῶν Σου.
Μνήσθητι ἔσχατον κι έμέ, Πανάγαθε Ἰησοῦ μου,
ἁμαρτιῶν τό πλῆθος μου ἔκβαλε τῆς ψυχῆς μου
κι ἀξίωσέ με τῆς ζωῆς, ἔνθα οὐκ ἔστι πόνος,
θλῖψις, φθορά καί στεναγμός, ἀλλ᾿ ἀφθαρσίας τόπος. Ἀμήν.
Μ.Δ.Γ.
Μέ τήν εὐλογία τοῦ πατρός Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου
