«Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ»
Ἄκουσε παναρμόνια μουσική χορωδία....
‘Ο ἴδιος Κατηχητής συνεχίζοντας ἐκείνη τήν ἡμέρα καί ὥρα τίς διηγήσεις του γιά τούς Ἁγίους Θεοδώρους, μοῦ εἶπε τό ἑξῆς θαυμαστό γεγονός.
Μία νύκτα, ἦταν περίπου 9 ἡ ὥρα, πέρασε ἔξω ἀπό τό Ἱερό τῆς ’Εκκλησίας μας μία εὐσεβής γυναίκα τῆς ἐνορίας μας. Ξαφνικά ἄκουσε νά βγαίνη μέσα ἀπό τό Ἱερό μία γλυκύτατη ψαλμωδία. Κύτταξε γύρω της. Δέν εἶδε κανέναν. ’Αρκετά ταραγμένη ἔτρεξε στό σπίτι τοῦ Κατηχητοῦ ’Ισαάκ, ὁ ὁποῖος τώρα εἶναι ὁ ἱερεύς τῆς ἐνορίας μας. Τό ἀνεκοίνωσε αὐτό πού ἄκουσε καί τόν πῆρε μαζί της ν’ ἀκούση κι αὐτός. ’Επῆγαν κοντά στό παράθυρο τοῦ Ἱεροῦ ἀπ’ ὅπου ἄκουγε ἐκείνη ἡ γυναίκα τήν ψαλμωδία, ἀλλά ὁ τότε Κατηχητής ’Ισαάκ δέν ἄκουσε τίποτε. ’Επέτρεψαν ὅμως οἱ Ἅγιοι μόνο σ’ ἐκείνη τήν γυναίκα νά ἀξιωθῆ ν’ ἀκούση τήν ψαλμωδία τῶν ’Αγγέλων.
Οἱ Ἅγιοι ἔκαναν τήν ἐγχείρησι...
’Εδῶ πιό κάτω, συνέχισε τίς ὡραῖες διηγήσεις του, ὁ ἀδελφός Συμεών, μένει ἕνας Χριστιανός μας, ὁ Βλάσιος. Πρίν δύο χρόνια ἀρρώστησε. Ἔπρεπε νά κάνη ἐγχείρησι σκωληκοειδίτιδος. Ὑπῆρχαν τότε στήν Τζεκαμίν, τήν ἑταιρεία μεταλλευμάτων τοῦΚολουέζι, δύο γιατροί γιά ἐγχειρήσεις, ἕνας λευκός καί ἕνας ντόπιος. ’Εμεῖς πού γνωρίζαμε καί τούς δύο, τοῦˆ προτείναμε νά πάη στόν λευκό γιατρό, ὁ ὁποῖος εἶχε περισσότερες γνώσεις καί ἐμπειρίες. ’Εκεῖνος μᾶς εἶπε: "Πρῶτα θά πάω στήν ἐκκλησία νά παρακαλέσω τούς Ἁγίους μας καί μετά βλέπουμε...
Τήν νύκτα ἦλθαν οἱ Ἅγιοι Θεόδωροι. Τόν καθησύχασαν καί τοῦ εἶπαν: "’Εμεῖς θά κάνουμε τήν ἐγχείρησι καί θά εἶσαι ἀπό αὔριο καλά. Μή στενοχωριέσαι". Πράγματι, τήν νύκτα ἦλθαν οἱ Ἅγιοι. Κοντά τους ἔφεραν καί ἕνα φορεῖο. Τόν μετέφεραν σ’ ἕνα ἰατρικό χῶρο καί ἔκαναν οἱ ἴδιοι τήν ἐγχείρησι. Τόν ἔραψαν, τόν εὐλόγησαν καί τοῦ εἶπαν "ἀπό τώρα εἶσαι τελείως καλά".
Τό πρωΐ πού σηκώθηκε ὁ Βλάσιος, διεπίστωσε ὅτι ἡ ἐγχείρησις εἶχε γίνει ὅπως τήν εἶχε ἰδῆ ὁ ἴδιος τήν νύκτα στόν ὕπνο του. Εὐχαρίστησε τούς Ἁγίους καί ἀπό τότε εἶναι τακτικώτατος σ’ ὅλες τίς ’Ακολουθίες καί τά μαθήματα τῆς ἐνορίας μας.
Μία εἰδωλολάτρισσα....
Οἱ Ἅγιοι Θεόδωροι ἔκαναν κι ἄλλο θαῦμα τό 1993 στό χωριό Μουσονόϊ τοῦΚολουέζι. Ὁ Κατηχητής Συμεών μᾶς διηγεῖται:
Τήν περίοδο πού συνέβησαν οἱ φυλετικές διαμάχες μεταξύ τῶν Φυλῶν Κατάγκα καί Κασάΐ, δηλ. τήν ἄνοιξι το 1993, ἐδω στό χωριό μας ἔγινε μεγάλη ἀναταραχή. Σκοτώθηκαν πολλοί. Μία γυναῖκα πού ἦταν εἰδωλολάτρισσα καί ἀπό τήν Φυλή τῶν Κασάϊ εἶχε τό παιδάκι της ἄρρωστο ἀπό ἐλονοσία γιά πολλές ἡμέρες. Ὅλοι οἱ συγγενεῖς της τῆς ἐπρότειναν νά πάη γρήγορα στόν μάγο, πρίν πεθάνη τό παιδί. Εἶχαν καί τό ἄλλο πρόβλημα τῆς μεταναστεύσεως στό κεντρικό Κογκό, ὅπου κατοικεῖ ἡ Φυλή τους, ἐφ’ ὅσον ἐδιώκοντο δριμύτατα μέ λεηλασίες, κατακαύσεις τῶν σπιτιῶν τους καί ἄλλους τρόπους ἀπό τήν ἄλλη Φυλή. ’Εκείνη τούς εἶπε: "Ἔχω ἀκούσει ὅτι ἐδῶ στούς ’Ορθοδόξους ὑπάρχει μία ’Εκκλησία τους κι αὐτοί πού κατοικοῦν ἐκεῖ κάνουν θαύματα. Θά πάω ἐκεῖ. "’Επῆρε λοιπόν τό παιδί της ἑτοιμοθάνατο στήν ἀγκαλιά της καί ἐρχόταν βιαστικά πρός τήν ἐκκλησία τῶν Ἁγίων. Πρίν φθάσει στήν εἴσοδο τό παιδί της, ὡσάν ἀπό λήθαργο, ξύπνησε, συνῆλθε καί ζήτησε νά φάη. Τό θαῦμα εἶχε ἤδη γίνει. Μπῆκε ἐκείνη στήν ’Εκκλησία, εὐχαρίστησε αὐτούς πού ἐκεῖ κατοικοῦσαν, καί ἀνεκοίνωσε μέ χαρά τό γεγονός σ’ ὅλους ἐκεῖ τούς γειτόνους.
Ὄχι, ἀπ’ ἐδῶ.....εἶναι ’Εκκλησία.
Τήν ἴδια περίοδο πού ἔγινε τό παραπάνω θαῦμα καί ἀντιμάχοντο μεταξύ τους οἱ δύο Φυλές συνέβη τό ἑξῆς περιστατικό. Μία ὁμάδα 28 στρατιωτῶν μέ ἐπικεφαλῆς τόν ἀξιωματικό τους ἤρχοντο ἀπό τό Κολουέζι στό Μουσονόϊ. Αὐτοί ἦταν τῆς Φυλῆς Κατάγκα καί ἐπήγαιναν νά κτυπήσουν ἀνθρώπους τῆς ἄλλης Φυλῆς. Αὐτῆς τῆς Φυλῆς ἦταν καί πολλοί Χριστιανοί μας, οἱ ὁποῖοι κατοικοῦσαν πλησίον τῆς ἐκκλησίας τῶν Ἁγίων Θεοδώρων.
Ὅταν ἔφθασε τό ἀπόσπασμα μέ καλπάζοντα ρυθμό καί μαχαίρια στά χέρια τους στόν δρόμο πού ὡδηγοῦσε πρός τήν ’Εκκλησία, ὁ ἀξιωματικός εἶπε στήν ὁμάδα του: "Ὄχι ἀπ’ ἐδῶ, δέν μποροῦμε νά περάσουμε. Εἶναι ’Εκκλησία". Γύρισαν πίσω καί ἀπό ἄλλο δρόμο πῆγαν νά κτυπήσουν τούς Κασάϊδες ἄλλης περιοχῆς. Οἱ Ἅγιοι Θεόδωροι εἶχαν κάνει καί ἐδῶ τό θαῦμα τους. Οἱ Χριστιανοί μας πού ἦταν Κασάϊδες καί κατοικοῦσαν γύρω ἀπό τήν ’Εκκλησία δέν ἔπαθαν τίποτε. Πρέπει νά σημειωθῆ ὅτι πρίν ἀπό τήν δική μας ’Εκκλησία ὑπάρχουν κι ἄλλες δύο-τρεῖς τῶν Προτεσταντικῶν Κοινοτήτων. ’Αλλά ἀπ’ αὐτές ἐπέρασαν χωρίς ἐμπόδιο....
Ὁ μαθητής τοῦ οἰκοτροφείου τῆς Ἱεραποστολῆς μας διηγεῖται.
Στό οἰκοτροφεῖο τῆς Ἱεραποστολῆς εἴχαμε γιά μερικά χρόνια τόν μαθητή τοῦˆ γυμνασίου ’Ιωσήφ. Κατάγεται ἀπό τό χωριό Μουσονόϊ, ὅπου καί ἡ ἐκκλησία τῶν Ἁγίων Θεοδώρων.
«Μιά φορά, ὅπως μοῦ εἶπε, ἔπαιζα μέ ἄλλα παιδιά, ἔξω στόν αὐλόγυρο τῆς ’Εκκλησίας μας. ’Εκείνη τήν στιγμή οἱ Κατηχητές καί οἱ Χριστιανοί ἐδιάβαζαν μέσα τήν ’Ακολουθία τοῦˆ Ἑσπερινοῦ. ’Εγώ ἔπαιζα ἀνέμελα, χωρίς τόν λογισμό, νά πάω καί ἐγώ στήν ’Ακολουθία. Τήν νύκτα ἦλθαν στόν ὕπνο μου οἱ Ἅγιοι καί μέ παρετήρησαν μέ τά ἑξῆς λόγια: "Ὅταν διαβάζονται οἱ ’Ακολουθίες νά πηγαίνης καί σύ μέσα γιά προσευχή, ὅπως καί οἱ ἄλλοι Χριστιανοί. Ἄν συνεχίζης νά παίζης τέτοιες žὧρες θά σέ τιμωρήσουμε". ’Εγώ συνέχισε ὁ μικρός, δέν ἔδωσα σημασία στά λόγια τους. Καί ἔπαιζα, ὅπως πρῶτα. Τήν δεύτερη φορά μέ ἐπισκέφθηκαν μέ αὐστηρό ὕφος. Μέ ρώτησαν: "Γιατί δέν μᾶς ἄκουσες, σ’ αὐτό πού σοῦ εἴπαμε;" Δέν τούς εἶπα τίποτε. Τότε ἐκεῖνοι ἄρχισαν νά μέ κτυποῦν μ’ ἕνα μαστίγιο. Τό πρωΐ πού σηκώθηκα, ἀληθινά, πονοῦσε ὅλο μου τό σῶμα. ’Εγώ, ἕνεκα ἀμελείας μου καί τῆς παιδικῆς μου ἡλικίας συνέχιζα σέ ὧρες ’Ακολουθιῶν νά παίζω. Δέχθηκα λοιπόν καί δεύτερο ράπισμα ἀπό τούς Ἁγίους. ’Από τότε πλέον συμμορφώθηκα.
"Εἶδα τήν Παναγία...
Στό Μοναστηράκι τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου, ὅπου στεγάζονται ἐπί πλέον τό ’Ιατρεῖο μας καί τό οἰκοτροφεῖο τῶν κοριτσιῶν, φιλοξενούσαμε ἐπί δύο χρόνια μία Ἑλληνίδα γιαγιά τήν κ. Χριστίνα, ἡλικίας 82 ἐτῶν πού χωρίς προστασία ἀπό συγγενεῖς ἐδέχετο στοργή ἀπό τίς ’Αδελφές τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου. Ἔπασχε ἀπό μία παραλυσία τῶν ποδιῶν της.Ἦταν σχεδόν ἀκίνητη στό κρεββάτι. Προσευχόταν μέ κομποσχοίνι γιά ὅλους μας καί τελευταία γιά τόν ἑαυτό της. Τό φθινόπωρο το 1994 μᾶς ἀπεκάλυψε μέ τά ἑξῆς λόγια τήν ἐμφάνισι τῆς Παναγίας: "Εἶδα τήν Παναγία. Τήν γνώρισα. ’Εκείνη ἦταν. Τήν ἀκολουθοῦσε χιλιάδες κόσμος μέ ἀναμένες λαμπάδες. Μέ παρηγόρησε. Μέ εὐλόγησε καί μοῦ εἶπε θά περπατήσω". Ἄς σημειωθῆ ὅτι ἔχει χάσει τούς σωματικούς της ὀφθαλμούς ἐδῶ καί 20 χρόνια. Τήν ἑπομένη πράγματι ζήτησε νά τήν σηκώσουν. Περπάτησε ἀρκετά. Βγῆκε στόν κῆπο. Ἔκτοτε παραμένει μέν στό κρεββάτι, ἀλλά χωρίς πόνους. Ἔτσι μᾶς εἶπε ἡ ἴδια.
Ἀπό π. Δαμασκηνό Γρηγοριάτη
Μέ τήν εὐλογία τοῦ πατρός Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου
