– Γέροντα, ὅταν ἡ δουλειά εἶναι διανοητική, π.χ. μία μεταφραστική ἐργασία, πῶς εἶναι δυνατόν νὰ λές τὴν εὐχή, ὥστε νὰ ἁγιάζεται ἡ ἐργασία ποῦ κάνεις;
– Ὅταν ἡ δουλειά εἶναι διανοητική, ἄν ὁ νοῦς σου εἶναι στὸν Θεό, τότε ἡ δουλειά ἁγιάζεται, γιατί ζῆς μέσα στὴν ἀτμόσφαιρα τοῦ Θεοῦ, καὶ ἄς μήν μπορῆς νὰ λές τὴν εὐχή. Ὅταν κανεὶς ἔχη πνευματική κατάσταση, πολύ βοηθιέται. Δὲν προσπαθεῖ νὰ καταλάβη τὰ νοήματα μὲ τὸ μυαλό, ἀλλὰ φωτίζεται καὶ τὰ βρίσκει μὲ θεῖο φωτισμό.
– Καὶ ὅταν δὲν ἔχω αὐτήν τὴν πνευματική κατάσταση καὶ πρέπη νὰ κάνω μία τέτοια ἐργασία;
– Τότε θὰ τὴν κάνης, ἀλλὰ νὰ προσεύχεσαι, νὰ ζητᾶς ἀπὸ τὸν Θεό νὰ σὲ φωτίζη. Νὰ κοιτάξης νὰ βοηθηθῆς, ὅσο μπορεῖς, ἀπὸ τὰ θεία νοήματα καὶ νὰ δουλεύης μὲ εὐλάβεια. Νὰ κάνης κάθε μία ὥρα, κάθε δυὸ ὧρες, λίγα λεπτά διακοπῆ καὶ νὰ λές τὴν εὐχή.
– Εἰδικά, Γέροντα, στὴν μεταφραστική ἐργασία ἔχεις πολλή περισπάση. Πρέπει νὰ ψάξης λεξικά, νὰ διαβάσης σχόλια...
– Ἔχω πεῖ καὶ ἄλλες φορές, αὐτὸ ποὺ βοηθάει βασικά στὶς μεταφράσεις εἶναι τὸ βίωμα μὲ τούς ἐξαγνισμένους λογισμούς, ποὺ κάνουν τὸν ἄνθρωπο δοχεῖο τῆς Χάριτος. Τότε οἱ θεῖες ἑρμηνεῖες βγαίνουν ἀπὸ τὸν θεῖο φωτισμό καὶ ὄχι ἀπὸ τὸ μυαλό, ἀπὸ τὸ λεξικό καὶ ἀπὸ τὸ μελανοδοχεῖο. Θέλω νὰ πῶ ὅτι στὸ πρῶτο πρέπει νὰ στηριχθῆ κανείς, τὸ θεῖο, καὶ ὄχι στὸ δεύτερο, τὸ ἀνθρώπινο.
– Ὅταν ἡ δουλειά εἶναι διανοητική, ἄν ὁ νοῦς σου εἶναι στὸν Θεό, τότε ἡ δουλειά ἁγιάζεται, γιατί ζῆς μέσα στὴν ἀτμόσφαιρα τοῦ Θεοῦ, καὶ ἄς μήν μπορῆς νὰ λές τὴν εὐχή. Ὅταν κανεὶς ἔχη πνευματική κατάσταση, πολύ βοηθιέται. Δὲν προσπαθεῖ νὰ καταλάβη τὰ νοήματα μὲ τὸ μυαλό, ἀλλὰ φωτίζεται καὶ τὰ βρίσκει μὲ θεῖο φωτισμό.
– Καὶ ὅταν δὲν ἔχω αὐτήν τὴν πνευματική κατάσταση καὶ πρέπη νὰ κάνω μία τέτοια ἐργασία;
– Τότε θὰ τὴν κάνης, ἀλλὰ νὰ προσεύχεσαι, νὰ ζητᾶς ἀπὸ τὸν Θεό νὰ σὲ φωτίζη. Νὰ κοιτάξης νὰ βοηθηθῆς, ὅσο μπορεῖς, ἀπὸ τὰ θεία νοήματα καὶ νὰ δουλεύης μὲ εὐλάβεια. Νὰ κάνης κάθε μία ὥρα, κάθε δυὸ ὧρες, λίγα λεπτά διακοπῆ καὶ νὰ λές τὴν εὐχή.
– Εἰδικά, Γέροντα, στὴν μεταφραστική ἐργασία ἔχεις πολλή περισπάση. Πρέπει νὰ ψάξης λεξικά, νὰ διαβάσης σχόλια...
– Ἔχω πεῖ καὶ ἄλλες φορές, αὐτὸ ποὺ βοηθάει βασικά στὶς μεταφράσεις εἶναι τὸ βίωμα μὲ τούς ἐξαγνισμένους λογισμούς, ποὺ κάνουν τὸν ἄνθρωπο δοχεῖο τῆς Χάριτος. Τότε οἱ θεῖες ἑρμηνεῖες βγαίνουν ἀπὸ τὸν θεῖο φωτισμό καὶ ὄχι ἀπὸ τὸ μυαλό, ἀπὸ τὸ λεξικό καὶ ἀπὸ τὸ μελανοδοχεῖο. Θέλω νὰ πῶ ὅτι στὸ πρῶτο πρέπει νὰ στηριχθῆ κανείς, τὸ θεῖο, καὶ ὄχι στὸ δεύτερο, τὸ ἀνθρώπινο.
Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου: ΛΟΓΟΙ Α’ «Μὲ Πόνο καὶ Ἀγάπη»
