Ο Δαυίδ γράφει στους ψαλμούς του: «Είπε άφρων εν τη καρδία αυτού, ουκ εστιν Θεός»! (Ψαλμ. 13,1). Και να γιατί είναι παραλογισμός και αφροσύνη, το να μπορέσει να πει κανείς ότι Θεός δεν υπάρχει…
Όταν αντικρίζουμε έναν ωραίο πίνακα ζωγραφικής, πού πηγαίνει ο νους και η λογική μας; Στα σίγουρα στο ζωγράφο! Το ίδιο και του «αθέου» η λογική. Ποτέ κανένας δεν είπε, πως ο πίνακας αυτός …έτυχε! Όταν τώρα βλέπουμε την άπειρη δημιουργία με το μέγα πλήθος των δημιουργημάτων και την καταπληκτική τους τελειότητα, αμέσως η λογική μας στο Δημιουργό πηγαίνει. Ο «άθεος» στο σημείο αυτό τι κάνει; Βιάζει τη νοημοσύνη και τη λογική του, να τον οδηγήσει σε σοφιστείες, φιλοσοφίες κι ένα σωρό τέτοια, προκειμένου να μη δεχτεί τούτη την αλήθεια. Και οδεύει έτσι στον παραλογισμό, ο πίνακας να έχει οπωσδήποτε δημιουργό, ενώ το Σύμπαν όχι!!!
Η ιστορία, η ανθρωπολογία, η ηθική, η συνείδηση, η οντολογία - κοσμολογία, η επιστήμη, η αστρονομία, η φυσική, η χημεία, η ιατρική, ο μακρόκοσμος, ο μικρόκοσμος, η λογική, η σκέψη, τα ορατά, τα αόρατα, η ζωή, η ψυχή, οι ανθρώπινοι πόθοι, η Αγ. Γραφή, ο άγραφος νόμος... όλα μιλούν για την ύπαρξη Θεού Δημιουργού, Νομοθέτη και Κυβερνήτη. Κι όμως ο άπιστος δεν καταλαβαίνει! Θα σου πει για την τύχη, τη μοίρα, κι ένα σωρό παράλογα, έκτος απ’ αυτό που πρέπει!!!
Ο γνωστός εφευρέτης των πυραύλων Βέρνερ Φόν Μπράουν, έλεγε: «ο λόγος για τον όποιο πιστεύω στο Θεό, είναι σαφής. Το κάθε τι στον κόσμο είναι κατασκευασμένο με τάξη και οργάνωση, που προϋποθέτει κατασκευαστή και σχεδιαστή. Το Σύμπαν περικλείει τόση τάξη, τόση τελειότητα και ακρίβεια, ώστε δεν μπορεί παρά να είναι αποτέλεσμα Θεϊκού σχεδίου. Πρέπει να υπάρχει πίσω του οπωσδήποτε ο Δημιουργός. Για μένα δεν υπάρχει άλλος δρόμος». Για τον άπιστο, όμως, υπάρχει ο δρόμος τού παραλόγου!
«Ακόμη - όπως έλεγε ο Ντιντερώ - και το μάτι και το φτερό μιας πεταλούδας, είναι αρκετά για να συντρίψουν έναν άπιστο!».
Ο Πασκάλ κάνει τούτη τη φοβερή διαπίστωση: «Για να είναι κανείς άθεος, χρειάζεται πάρα πολλή πίστη σε απίθανα πράγματα»!!!
Φθάνουν έτσι σε παραλογισμούς, να σαν κι αυτόν του Βολταίρου: «Χαιρετώ τον Θεό, αλλά δεν του μιλώ»! Ή κάποιου άλλου που, αφού δεν μπορούσε να πείσει τους συνομιλητές του ότι πράγματι είναι άθεος, αναγκάστηκε να πει με αφέλεια: «Μα τον Θεό, είμαι άθεος»!
Αλλά γιατί λέγονται άθεοι; Ποιον Θεό αρνούνται; Αυτόν που όλοι οι άλλοι πιστεύουν ή Αυτόν που μαρτυρεί η συνείδηση και το είναι τους; Το ίδιο κάνει! Και μοχθούν να σβήσουν κάτι που τόσο λογικό, τόσο αυθόρμητο, τόσο διαδεδομένο είναι και χωρίς μάλιστα να το γνωρίσουν!
Ο REQVY έλεγε: «Πρέπει να βιάσεις τον εαυτό σου για να μην πιστεύεις»!!!
Μάλιστα τόσο ανόητα υπήρξαν κάποτε τα επιχειρήματα τέτοιων αθέων, που ακόμη και ο Βολτέρος αναγκάστηκε να πει: «Οι εχθροί της Πίστης λένε και γράφουν τόσες αηδιαστικές μωρίες, που κινδυνεύω να γίνω Χριστιανός από αγανάκτηση... εναντίον τους!»
Κ.Γ.Παπαδημητρακόπουλος
