Μποροῦμε νά φαντασθοῦμε ἐκείνη τή σκηνή; Ἕνα 14χρονο ἀγόρι, μέ φτωχικά ροῦχα κι ἕνα πλεκτό σκοῦφο στό κεφάλι, νά στέκεται στό λιμάνι καί νά παρακαλῆ τόν καπετάνιο γιά νά τοῦ ἐπιτρέψη νά μπῆ στό πλοῖο, ἀφοῦ ἦταν φτωχό καί δέν εἶχε νά πληρώση οὔτε τό εἰσιτήριο! Ὁ καπετάνιος, ὅμως, τό ἔδιωχνε... Τί παράξενο, ὅμως! Τό πλοῖο εἶχε σηκώσει ἄγκυρα, ἀλλά δέν κουνιόταν καθόλου! Πάνω στήν ἀμηχανία του, ὁ καπετάνιος εἶδε τότε τό μικρό ἀγόρι, τό ὁποῖο μέ βουρκωμένα τά μάτια τόν κοίταζε περίλυπο στό μουράγιο. “Μικρέ, ἀνέβα ἐπάνω!”, φώναξε τώρα μετανοιωμένος... Μ᾽ ἕνα σάλτο τότε ὁ μικρός βρέθηκε πάνω στό κατάστρωμα καί (ὤ! τοῦ θαύματος) τό πλοῖο ἀμέσως ξεκίνησε!»(AN, 33).
<>
«Ὁ Ἅγ. Νεκτάριος [τό 1904] ἀποβιβάζεται γιά πρώτη φορά στό λιμάνι τῆς Αἴγινας. Ὁ ἐρχομός του συνοδεύθηκε ὅμως καί ἀπ᾽ τό πρῶτο του θαῦμα! Τί ἀκριβῶς συνέβη: Μπροστά ἀπ᾽ τό φαρμακεῖο τοῦ Σπύρου Ρόδη στήν παραλία, ἦταν πεσμένος ἕνας νέος ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος κραύγαζε: “Ἔρχεται ὁ Δεσπότης... τρέξτε νά τόν προϋπαντήσετε... αὐτός θά σώση τό νησί!”. Ἦταν ὁ Σπύρος Ἀλυφαντῆς, γνωστός στήν τοπική κοινωνία, (ἀπό φτωχούς γονεῖς, ὑπαλλήλους στό Δῆμο, τοῦ νησιοῦ), ὁ ὁποῖος βασανιζόταν γιά πολύ καιρό ἀπό ἀκάθαρτο πνεῦμα: Ἔκλεινε τά μάτια του κι ἔκανε διάφορες “μαντεῖες”. Μέ συμπάθεια τόν πλησίασε τότε ὁ Ἅγιος... Ὕψωσε τά μάτια του στόν Οὐρανό, ἐνῶ τά χείλη του ψιθύριζαν εὐχές... Στή συνέχεια, ἔσκυψε πάνω του, κάνοντας μέ τό Ἅγιο χέρι του τό σημεῖο τοῦ Σταυροῦ... Ὁ νέος ἀμέσως τραντάχτηκε, ἔβγαλε ἕνα βαθύ ἀναστεναγμό, ἄνοιξε τά μάτια του, σηκώθηκε ὄρθιος κι ἄρχισε νά μιλάη μέ κανονική φωνή! Ὁ Σπύρος εἶχε γίνει καλά! Μποροῦμε νά φαντασθοῦμε τήν ἔκπληξι ὅλων; Αὐτό τό πρῶτο θαῦμα τοῦ Ἁγ. Νεκταρίου, διαδόθηκε ἀμέσως στήν μικρή κοινωνία τοῦ νησιοῦ... Πολλοί δόξασαν τότε τό Θεό, ἔχοντας τήν αἴσθησι ὅτι ἕνας Ἅγιος ἐπισκέφθηκε τό νησί τους!»(AN, 149).
<>
«Σ᾽ ἕνα βιβλίο του ὁ μακαριστός Ἅγ. Γέροντας Ἐφραίμ Φιλοθεΐτης (τῆς Arizona), ἀναφέρει τό ἑξῆς περιστατικό: Κάποτε, μοναχές τῆς Ἁγ. Τριάδος Αἰγίνης, ζήτησαν ἀπ᾽ τόν Ἅγ. Νεκτάριο νά τούς ἐξηγήση τί σημαίνει τό “Πᾶσα πνοή αἰνεσάτῳ τόν Κύριον”... “Θά σᾶς πῶ, ἀλλά περιμένετε”..., εἶπε ὁ Ἅγιος, μετά τό Ἀπόδειπνο κάτω ἀπ᾽ τό πεῦκο πρός Ἀνατολᾶς, καί ἀπομακρύνθηκε γιά λίγο προσευχόμενος...
Ὅταν ἐπέστρεψε, συνέβη τότε κάτι πού δέν μπόρεσαν νά ἐξηγήσουν: Ἔζησαν, ἄκουσαν, αἰσθάνθηκαν ὅλη τήν κτίσι, ἔμψυχη καί ἄψυχη, σάν νά εἶχε μία πνοή, σάν ἕνα μυστικό βούισμα, σά μιά ὑπέροχη, παναρμόνια μουσική! Ἦταν κάτι τό ὑπερφυσικό! Ὅπως ἕνας κρυστάλλινος πολυέλαιος, ὅταν κινοῦνται ἁρμονικά, μελωδικά καί χωρίς παραφωνίες τά κρύσταλλά του! Μόνο τότε πληροφορήθηκαν βαθειά μέσα τους οἱ παροῦσες μοναχές, τί σημαίνει ὁλόκληρη ἡ Δημιουργία νά δοξάζη τό Δημιουργό της! Τό εἶχαν ζήσει κατ᾽ ἐκείνη τή στιγμή, ὅπως δηλαδή τό ἀναφέρει ὁ Μ. Βασίλειος Εἰς τήν Ἑξαήμερον τῆς Δημιουργίας, ὅτι δηλαδή τό κάθε δημιούργημα ὑμνεῖ τό Δημιουργό μέ τό λόγο τῆς ὑπάρξεώς του, ὁ ὁποῖος εἶναι ἀκατανόητος σέ μᾶς τούς ἀνθρώπους... Μόνο οἱ κατά Θεόν εὐαίσθητες ψυχές, εἶναι σέ θέσι νά συλλάβουν καί νά εἰσχωρήσουν στό μυστήριο τῆς Φύσεως καί τῆς Δημιουργίας! Γῆ καί Οὐρανός ἑνώνονται σέ μιά ἀτέρμονη Δοξολογία τοῦ Ἁγ. Ὀνόματος τοῦ Θεοῦ!»(AN, 166).
♫•(¯`v´¯) ¸.•*¨*
◦.(¯`:☼:´¯)
..✿.(.^.)•.¸¸.•`•.¸¸✿
✩¸ ¸.•¨
Abel Gkiouzelis - Smile in your heart
