«ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΣΤΟΥΣ ΕΣΧΑΤΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ», εκδοση Β΄, 2008, σελ 59-61
ΤΑ ΔΗΘΕΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΤΕΚΝΑ
ΟΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ
Αν θα διαβάσετε τον βίο του ιερού Χρυσοστόμου, θα δείτε κάτι φρικτό. Εκείνοι, που αν επιτρέπεται η λέξη, βγάλανε τα μάτια του Χρυσόστομου – που δεν βγήκαν τα μάτια του Χρυσόστομου, γιατί είναι αθάνατα – είναι παιδιά που είχε κοντά του. Τρώγανε μαζί, πίνανε μαζί και αυτοί γίνανε μετά κατήγοροι του Χρυσοστόμου. Πήγανε στο δικαστήριο και πολεμήσανε το Ευαγγέλιο και είπαν ψεύδη και ανυπόστατα εναντίον του Χρυσοστόμου. Εναντίον του Χρυσοστόμου, παρακαλώ!
Αυτοί τον φάγανε το Χρυσόστομο, αυτοί τον εξεθρόνισαν, τα δήθεν πνευματικά του τέκνα. Τα δήθεν. Υποκριταί και φαρισαίοι, οι οποίοι παρουσιάζονταν κοντά του, και μετά σκάβανε το λάκκο του Χρυσοστόμου, για να δοξάσουν το άτομο τους. Φοβερό και τρομερό πράγμα. Εγώ αυτού βρίσκω παρηγοριά. Τρομερά, φοβερά και απίστευτα πράγματα, τα οποία θα αποκαλυφθούν την ημέρα εκείνη. Γι’ αυτό όταν τον πιάσανε το Χρυσόστομο και τον εξορίσανε, δεν τον εξόρισε ούτε η Ευδοξία ούτε κανένας άλλος τον εξόρισαν αυτά τα πρόσωπα, τα οποία είχε κοντά του και δεν έκανε τα θελήματα των, τις ορέξεις των και τις επιθυμίες των και κατόπιν στράφηκαν ως σκορπιοί εναντίον του πνευματικού των πατρός. Μετά έφυγε για την εξορία, έγινε σεισμός τη νύχτα, τρόμαξε η Ευδοξία και έτσι τον φέρανε πίσω. Ύστερα από την φοβεράν δοκιμασία όταν επέστρεφε, βγήκε όλος ο λαός έξω και υποδέχθηκε τον πνευματικό του πατέρα, τον οποίον είχαν δηλητηριάσει και κεντήσει οι σκορπιοί της μητροπόλεως του. Και όταν γύρισε από την εξορία – δέστε πως κρίνει ο ευσεβής λαός – ξέρετε τι φώναζε ο λαός, που το διέδωσε και το κατέγραψε η ιστορία; «Έξω κλήρον, νέον κλήρον, έξω κλήρον, νέον κλήρον!». Δηλαδή πάρε τη σκούπα και πέταξέ τους όλους αυτούς έξω και φέρε νέον κλήρον.
Τα φοβερότερα και πικρότερα φαρμάκια που πίνω στη ζωή μου είναι από κληρικούς. ΨΙ…ψι…ψι…«Α, καλός είναι ο πάτερ, αλλά ξέρεις…» ιδού ο σκορπιός. Δεν αναφέρω κανένα όνομα, διότι είναι πλέον γνωστά τα γεγονότα και ας μη κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας. Σ’ αυτή τη δοκιμασία και εμείς βρισκόμεθα.
