Τοῦ κ. Κωνσταντίνου Βαθιώτη, τέως Ἀναπληρωτοῦ Καθηγητοῦ Νομικῆς Σχολῆς Δ.Π.Θ.
ΠΑΡΑΒΙΑΣΙΣ ΤΟΥ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΔΙΚΑΙΟΥ
Οἱ αἱμοσταγεῖς δερβέναγες τῆς ἀνθρωπότητας ἄρχισαν νὰ παίζουν ξανὰ μὲ τὴν φωτιά, καθὼς στὶς 28 Φεβρουαρίου 2026 ἐξαπέλυσαν ἐκ νέου ἐπίθεση ἐναντίον τοῦ Ἰράν, τὸ ὁποῖο φέρεται νὰ ἀνέπτυξε μυστικὰ μηχανισμοὺς γιὰ πυρηνικὲς κεφαλές. Ἡ ἐπίθεση κατὰ τοῦ Ἰράν ἐκδηλώθηκε, παρότι οἱ διαπραγματεύσεις μὲ ἀντικείμενο τὰ πυρηνικὰ βρίσκονταν ἀκόμη σὲ ἐξέλιξη στὴν Γενεύη. Ἔτσι, γιὰ μία ἀκόμη φορά ἡ ἀρειμάνια ἐλὶτ ἔκανε σκόνη καὶ θρύψαλα τὸ Διεθνὲς Δίκαιο, προκειμένου νὰ αἰφνιδιάσει τὸν ἀντίπαλο καὶ νὰ ἀποκτήσει στρατηγικὸ πλεονέκτημα.
Ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ ἄρθρου 51 τοῦ Χάρτη τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν («Καμιὰ διάταξη αὐτοῦ τοῦ Χάρτη δὲν θὰ ἐμποδίζει τὸ φυσικὸ δικαίωμα τῆς ἀτομικῆς ἢ συλλογικῆς νόμιμης ἄμυνας, σὲ περίπτωση ποὺ ἕνα Μέλος τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν δέχεται ἔνοπλη ἐπίθεση, ὥς τὴ στιγμὴ ποὺ τὸ Συμβούλιο Ἀσφαλείας θὰ πάρει τὰ ἀναγκαῖα μέτρα, γιὰ νὰ διατηρήσει τὴ διεθνῆ εἰρήνη καὶ ἀσφάλεια»), ἀμυντικὴ βία ἑνὸς κράτους ἐπιτρέπεται μόνο, ὅταν ἔχει ἤδη λάβει χώρα ἔνοπλη ἐπίθεση ἀπὸ ἄλλο κράτος, περίπτωση ποὺ δὲν συνέτρεχε ἐν προκειμένῳ.
Ἀκόμη κι ἂν προκριθεῖ ἡ διασταλτικὴ ἑρμηνεία τοῦ ὅρου «ἔνοπλη ἐπίθεση» (armed attack), ὥστε νὰ ἀναγνωρίζεται ἡ λεγόμενη «προληπτικὴ αὐτοάμυνα» (preemptive self-defense· βλ. τὴν μονογραφία τοῦ Κώστα Χατζηκωνσταντίνου, Ὁ προληπτικὸς πόλεμος ἢ ἡ παραχάραξη τῆς λογικῆς, ἔκδ. Παπαζήση, Ἀθήνα 2005, σελ. 92 ἑπ.), γίνεται εὐρέως δεκτὸ ὅτι αὐτὴ προϋποθέτει μία ἐπικείμενη ἐπίθεση, ὥστε ἡ ἀνάγκη γιὰ χρήση βίας νὰ εἶναι «ἄμεση, ἀνυπέρβλητη, χωρὶς νὰ ἀφήνει οὔτε περιθώρια γιὰ ἐπιλογὴ μέσων οὔτε χρόνο γιὰ περίσκεψη» (“instant, overwhelming, and leaving no choice of means, and no moment for deliberation”: κριτήριο ποὺ ἀνατρέχει στὴν ὑπόθεση Caroline τοῦ 1837). Στὴν περίπτωση τῆς πρόσφατης ἐπιθέσεως τῶν ΗΠΑ ἐναντίον τοῦ Ἰράν, ἡ προϋπόθεση αὐτὴ εἶναι προφανὲς ὅτι δὲν πληροῦτο (ἀντιστοίχως δὲν πληροῦτο οὔτε στὴν περίπτωση εἰσβολῆς στὸ Ἰρὰκ τὸ 2003· βλ. π.χ. Kimberly Kessler Ferzan, Defending Imminence: From Battered Women to Iraq, Arizona Law Reciew 46 [2004], σελ. 213 ἑπ.).
ΠΡΩΙΜΟΣ ΣΤΟΧΟΠΟΙΗΣΙΣ ΤΟΥ ΙΡΑΝ
Ἀξίζει νὰ θυμηθοῦμε ὅτι, δύο περίπου χρόνια μετὰ τὴν 11η Σεπτεμβρίου 2001, οἱ ΗΠΑ εἰσέβαλαν στὸ Ἰράκ, τὸ ὁποῖο ὑποτίθεται ὅτι διέθετε ὅπλα μαζικῆς καταστροφῆς. Μάλιστα, στὶς 10 Σεπτεμβρίου 2001, δηλ. μία μόλις ἡμέρα πρὶν ἀπὸ τὴν πτώση τῶν Δίδυμων Πύργων, στὴν ἐφημερίδα «Ἐλευθεροτυπία» (σελ. 17) εἶχε δημοσιευθεῖ ἡ εἴδηση ὅτι, σύμφωνα μὲ τὴν ἑξαμηνιαία ἔκθεση τῆς CIA, τὸ Ἰράν ἔχει τὸ πλέον ἐνεργὸ στὸν κόσμο πρόγραμμα κτήσης ὅπλων μαζικῆς καταστροφῆς καὶ πυραύλων μεγάλου βεληνεκοῦς γιὰ τὴν μεταφορὰ τῶν ὅπλων. Ἄρα, τὸ Ἰράν εἶχε μπεῖ στὸ στόχαστρο τῶν ΗΠΑ 25 ὁλόκληρα χρόνια προτοῦ ἐκδηλωθεῖ ἡ πρόσφατη ἐπίθεση.
Ἡ πρώιμη στοχοποίηση τοῦ Ἰράν πιστοποιεῖται καὶ ἀπὸ τὴν μαρτυρία τοῦ Καναδοῦ καθηγητῆ Οἰκονομικῶν Μισὲλ Τσοσουντόφσκι (Michel Chossudovsky) στὸ βιβλίο του «Ἡ Παγκοσμιοποίηση τοῦ Πολέμου. Ὁ μακροχρόνιος πόλεμος τῆς Ἀμερικῆς ἐναντίον τῆς Ἀνθρωπότητας» (μτφ.: Μυρτώ Πουλάκου / Δανάη Καπράνου, ἐκδ. Πιρόγα, 2016, σελ. 111), ὁ ὁποῖος ἀποκαλύπτει ὅτι ἡ ἐπιχείρηση βομβαρδισμοῦ τοῦ Ἰράν σχεδιαζόταν ἀπὸ τὸ 2004. Εἰδικότερα, βεβαιώνει ὅτι ἀξιωματοῦχοι ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖο Ἄμυνας, ὑπὸ τὴν ἐποπτεία τοῦ Μποὺς καὶ τοῦ Ὀμπάμα, εἶχαν δουλέψει ἐντατικὰ μὲ τοὺς Ἰσραηλινοὺς ὁμολόγους τους στὸν στρατὸ καὶ τὶς ὑπηρεσίες πληροφοριῶν, ἐντοπίζοντας προσεκτικὰ στόχους στὸ ἐσωτερικό τοῦ Ἰράν (ἐπ’ αὐτοῦ βλ. καὶ Δασκαλάκη, Ἰρανοϊσραηλινὴ σύγκρουση: Τὸ χρονικὸ ἑνὸς προαναγγελθέντος πολέμου, ἐφημ. «Κυριακάτικη Δημοκρατία», 27.7.2025, σελ. 58/59).
ΠΑΝΔΗΜΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΕΜΟΣ
Εἶναι σημαντικὸ νὰ γνωρίζουμε ὅτι ἡ πανδημία καὶ ὁ πόλεμος εἶναι ἐναλλάξιμες ἔννοιες: Ἡ πανδημία συμπεριφέρεται ὡς πόλεμος καὶ ὁ πόλεμος ὡς πανδημία. Μάλιστα, μοιάζουν ἀκόμη καὶ τὰ ὅπλα ποὺ ἐπιλέγονται γιὰ τὴν καταπολέμηση τοῦ ἐχθροῦ, εἴτε τοῦ ἀόρατου εἴτε τοῦ ὁρατοῦ, εἴτε τοῦ κατασκευασμένου εἴτε τοῦ ὑπαρκτοῦ: γιὰ τὴν μὲν καταπολέμηση τοῦ ἀόρατου ἐχθροῦ προπαγανδίζεται ἡ ἀναγκαιότητα τῆς προληπτικῆς ἰατρικῆς πράξης τοῦ ἐμβολιασμοῦ, γιὰ τὴν δὲ καταπολέμηση τοῦ ὁρατοῦ ἐχθροῦ ποὺ ὑποτίθεται ὅτι ἑτοιμάζεται νὰ ἀποκτήσει πυρηνικά, προπαγανδίζεται ὁ προληπτικὸς-ἐπιθετικὸς πόλεμος ἐναντίον τοῦ ἐπικίνδυνου ἀντιπάλου.
Ὅταν, ὅμως, μία πολεμικὴ σύρραξη λάβει πανδημικὲς διαστάσεις, τότε βρισκόμαστε ἐνώπιον ἑνὸς Παγκοσμίου Πολέμου, ἀπὸ τὸν ὁποῖο ἡ ἀνθρωπότητα ἔμεινε προφυλαγμένη ἐπὶ 81 χρόνια. Ὡστόσο, οἱ τοπικοὶ πόλεμοι διαδέχονταν ὁ ἕνας τὸν ἄλλον, ἐνῶ πάντοτε αἰωρεῖτο ἡ δαμόκλειος σπάθη καί, ταυτοχρόνως, ὁ «μπαμπούλας» ἑνὸς ἀνεξέλεγκτου πυρηνικοῦ ὀλέθρου.
ΤΖΩΡΤΖ ΟΡΓΟΥΕΛ
Στὸ δυστοπικὸ μυθιστόρημα «1984» τοῦ Τζὼρτζ Ὄργουελ περιγράφεται μὲ ἀκρίβεια τὸ τέχνασμα ποὺ ἐφήρμοζε ἀνέκαθεν τὸ διαχειριστικὸ κονκλάβιο τοῦ πλανήτη, γιὰ νὰ ἐλέγχει τοὺς μαζανθρώπους:
«Δὲν ἔχει σημασία ἂν γίνεται πραγματικὰ πόλεμος, καὶ ἀφοῦ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξει καμιὰ ἀποφασιστικὴ νίκη, δὲν ἔχει σημασία ἂν ὁ πόλεμος πηγαίνει καλὰ ἢ ἄσχημα. Αὐτὸ ποὺ εἶναι ἀπαραίτητο, εἶναι νὰ ὑπάρχει πολεμικὴ κατάσταση. Ἡ συστηματοποίηση τῆς νοημοσύνης ποὺ ἀπαιτεῖ τὸ Κόμμα ἀπὸ τὰ μέλη του, καὶ ποὺ ἐπιτυγχάνεται πιὸ εὔκολα σὲ μία ἀτμόσφαιρα πολέμου, εἶναι τώρα σχεδὸν παγκόσμια, ἀλλὰ παρατηρεῖται ὅλο καὶ πιὸ ἔντονα ὅσο ψηλότερα ἀνεβαίνει κανεὶς στὴν κλίμακα τῆς κοινωνικῆς θέσης» (Ὄργουελ, 1984, μτφ.: Ν. Μπάρτη, ἔκδ. Κάκτος, Ἀθήνα 1978, σελ. 190).
ΑΙ ΜΑΡΙΟΝΕΤΤΑΙ ΤΗΣ ΕΛΙΤ
Δὲν χωρεῖ ἀμφιβολία πλέον ὅτι οἱ περισσότεροι, ἂν ὄχι ὅλοι οἱ πόλεμοι ποὺ ἔχουν διεξαχθεῖ μέχρι σήμερα, ὁπωσδήποτε ὅμως οἱ δύο παγκόσμιοι πόλεμοι, ἦσαν ὀργανωμένοι ἀπὸ τοὺς ἐκλεκτοὺς πολεμικοὺς σεναριογράφους ποὺ ἐνεργοῦσαν γιὰ λογαριασμὸ τῶν εὐάριθμων μεγάλο-οἰκογενειῶν, οἱ ὁποῖες κατάφεραν νὰ ἐλέγχουν τὴν παγκόσμια οἰκονομία, ἀλλὰ καὶ τοὺς πολιτικοὺς ἐκείνους ποὺ θὰ ἐναλλάσσονταν στοὺς κυβερνητικοὺς θώκους τῶν κρατῶν. Ὑπὸ αὐτὸ τὸ πρῖσμα, τοὺς λαοὺς διοικοῦσαν, κατὰ τὸ πνεῦμα μίας ἀλιτήριας-ἐλιτήριας σκυταλοδρομίας, ὀσφυοκαμπτικὲς πολιτικὲς μαριονέττες, διαρκῶς καὶ εὐχερῶς χειραγωγήσιμες ἀπὸ τοὺς ἐν πολλοῖς ἀόρατους, ὑπερεθνικοὺς μαριονεττίστες.
Ὅπως, λοιπόν, κάθε χρόνο ἀνεβαίνουν πάνω-κάτω τὰ ἴδια θεατρικὰ ἔργα (πόσες φορὲς ἔχει παιχθεῖ «Ὁ γλάρος» τοῦ Ἄντον Τσέχωφ, «Ὁ ἀριχμάστορας Σόλνες» τοῦ Χένρικ Ἴψεν, τὸ «Ἦταν ὅλοι τους παιδιά μας» τοῦ Ἄρθουρ Μίλερ κ.λπ.!), τὰ ὁποῖα ἐπιλέγονται μέσα ἀπὸ μία τεράστια ἀλλὰ ἀναξιοποίητη θεατρικὴ ποικιλία, ἔτσι ἀνεβοκατεβαίνουν πάνω-κάτω οἱ ἴδιοι πρωθυπουργοὶ καὶ οἱ ἐπίγονοί τους, παρότι τὰ κόμματα ποὺ θέτουν ὑποψηφιότητα στὶς ἐκλογὲς εἶναι δεκάδες.
Κι ἂν τολμήσει κάποιος νὰ διεκδικήσει κομμάτι ἀπὸ τὴν πολιτικὴ πίττα, στοχοποιεῖται αὐθωρεὶ καὶ παραχρῆμα ἀπὸ τὸν γιγάντιο προπαγανδιστικὸ μηχανισμὸ τῶν ΜΜΕ, τὰ ὁποῖα θὰ σπεύσουν νὰ σπείρουν ἀμφιβολίες γιὰ τὴν ἱκανότητα τοῦ νεοφώτιστου νὰ κυβερνήσει τὴν χώρα μὲ τὶς ἀπαραίτητες δεξιότητες ποὺ (ὑποτίθεται ὅτι) ἔχουν ἀποκτήσει οἱ ἐπαγγελματίτες πολιτικοί, ποὺ νέμονται τὴν ἐξουσία τῆς χώρας κληρονομικῷ δικαιώματι.
Τὸ φαινόμενο τῶν πληκτικῶν θεατρικῶν παραστάσεων ποὺ ἐπαναλαμβάνονται ὄχι μόνο κυριολεκτικῶς, δηλ. στὰ πραγματικὰ θέατρα, γιὰ τὰ ὁποῖα οἱ θεατὲς πληρώνουν εἰσιτήριο, ἀλλὰ καὶ μεταφορικῶς, δηλ. στὴν πολιτικὴ θεατρικὴ σκηνή, στὴν ὁποία ὁ θεωρητικὰ «κυρίαρχος λαὸς» συμμετέχει ρίχνοντας τὸ ψηφοδέλτιό του στὴν κάλπη στὴν (ὑποτίθεται) ἱερότερη στιγμὴ τῆς δημοκρατίας, ἐντοπίζεται σὲ ὅλες σχεδὸν τὶς χῶρες τοῦ πλανήτη, εἴτε πρόκειται γιὰ κράτη δορυφόροι εἴτε γιὰ ὑπερδυνάμεις.
Δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι τυχαῖο ὅτι ὁ 76χρονος γερὸ-Νετανιάχου ἔχει ἐκλεγεῖ πρωθυπουργὸς τρεῖς φορές, ἰσοφαρίζοντας τὸ ρεκὸρ τοῦ Νταβὶντ Μπὲν Γκουριόν. Καὶ πόσο περίεργο ὅτι τὶς πολεμικὲς φαντασιώσεις του τὶς ὑλοποιεῖ ἀπὸ κοινοῦ μὲ τὸν 80χρονο γερὸ-Τράμπ, ἐκλεγμένο Πρόεδρο τῶν ΗΠΑ δύο φορὲς τὴν τελευταία δεκαετία. Θὰ μποροῦσε, λοιπόν, νὰ ἰσχύει ἐδῶ ἡ ἑξῆς παραλλαγὴ τῆς γνωστῆς θυμοσοφικῆς ρήσης, δεῖξε μου τὸν φίλο σου νὰ σοῦ πῶ ποιὸς εἶσαι:
Δεῖξτε μας τὶς μαριονέττες σας, γιὰ νὰ σᾶς ποῦμε ποιοὶ εἶναι οἱ μαριονεττίστες ποὺ μᾶς κυβερνοῦν στὸ παρασκήνιο! Ἀλλὰ ἐπιπλέον: Μιλῆστε μας στὴν γλωσσολαλιά σας, δηλ. περιγράψτε μας τί περιέχουν οἱ περίφημες ἀτζέντες σας, γιὰ νὰ σᾶς ποῦμε ποῦ πάει τὸ πράγμα!
ΑΡΧΕΙΑ ΕΠΣΤΑΪΝ
Εἶναι γνωστό, βεβαίως, πῶς ἐνεργεῖ ὁ προπαγανδιστικὸς μηχανισμὸς τῶν συνωμοτῶν, οἱ ὁποῖοι πρέπει νὰ ρίχνουν συνεχῶς στάχτη στὰ μάτια τῶν λαῶν, προκειμένου νὰ μπορεῖ τὸ σύστημα ποὺ ὑπηρετοῦν νὰ διαιωνίζεται χωρὶς ἀπειλητικοὺς κραδασμούς. Γι’ αὐτὸν τὸν λόγο, ἡ ἐλὶτ ἐπιστρατεύει πρόθυμους γραφιάδες (βλ., τελευταίως, Dunt/Lynskey, Θεωρίες συνωμοσίας, μτφ.: Κ. Πανσέληνος, ἔκδ. Μεταίχμιο, Ἀθήνα 2024, σελ. 63), οἱ ὁποῖοι χύνουν ἄφθονο μελάνι (πού, ταυτοχρόνως, λειτουργεῖ ὅπως τὸ «μελάνι τῆς σουπιᾶς») γιὰ νὰ κηλιδώσουν ὡς «συνωμοσιολόγους» ὅποιους τολμοῦν νὰ διαχωρίζουν τὸν πολιτικὸ κόσμο σὲ δύο θεατρικὰ στρατόπεδα: ἐκεῖνο ποὺ ἀποτελεῖται ἀπὸ μαριονέττες καὶ ἐκεῖνο ποὺ κυβερνιέται ἀπὸ μαριονεττίστες
Αὐτὴν τὴν φορά, πάντως, ἐκτὸς ἀπὸ τὶς κοινὲς ἀτζέντες ποὺ μὲ τόση εὐλάβεια ὑλοποιοῦν οἱ περισσότερες μαριονέττες τῶν κρατῶν (ἐμβολιασμὸς μὲ mRNA σκευάσματα, μετανθρωπισμός, ἀριθμοποίηση τοῦ ἀνθρώπου, οὐδετεροποίηση τῶν φύλων, ἐκθήλυνση τῶν κοινωνιῶν, κατάργηση τῶν μετρητῶν, πράσινη ἀνάπτυξη, πόλεις τῶν 25 λεπτῶν), ἐμφανίσθηκε ἕνας ἀκόμη ἑνοποιητικὸς ἱστὸς ποὺ ρίχνει ἄπλετο φῶς στὴν κοινὴ καταγωγὴ καὶ δράση, ἀκόμη καλύτερα: στὸ κοινὸ πολιτικὸ DNA τῶν μελῶν τῆς παγκόσμιας ἐλίτ.
Πρόκειται γιὰ τὰ «ἀρχεῖα Ἐπστάιν», τὰ ὁποῖα δικαίωσαν στὸ ἔπακρο τὴν μέχρι πρότινος καλὰ τεκμηριωμένη ὑπόνοια ὅτι ἡ συνήθης τακτικὴ τῶν συστημικῶν παπαγάλων νὰ λοιδοροῦν ὡς συνωμοσιολόγο κάθε ἀμφισβητία τῶν ἀφηγημάτων τοῦ κυρίαρχου ρεύματος τῆς Νέας Τάξης Πραγμάτων λειτουργεῖ ὡς ἐνστικτώδης ἄμυνα τῶν συνωμοτῶν ἐνάντια στοὺς ἐπικριτές τους.
Ἡ δημοσιοποίηση πολλῶν ἀπὸ τὰ ἀρχεῖα αὐτὰ (σὲ πολλὲς περιπτώσεις, ὅμως, μὲ καλυμμένα τὰ κρίσιμα ὀνόματα), δείχνει ὅτι ἡ συμπαγὴς πλειοψηφία τῶν προσκυνητῶν τῆς Νέας Τάξης Πραγμάτων ἀποτελεῖται ἀπὸ ἀρρωστημένα μυαλὰ ποὺ ἐπιδίδονται, μεταξὺ ἄλλων, σὲ πράξεις παιδεραστίας, παιδικῆς πορνογραφίας, ἐμπορίας ἀνθρώπων, καννιβαλισμοῦ καὶ σατανολατρίας.
Ἡ χρονικὴ ἐγγύτητα τῆς ἀποκάλυψης τῶν «ἀρχείων Ἐπστάιν» πρὸς τὴν ἐπίθεση ἐναντίον τοῦ Ἰράν δημιουργεῖ εὔλογες ὑπόνοιες ὅτι αὐτὰ τὰ δύο γεγονότα συνδέονται αἰτιωδῶς μεταξύ τους. Κάποιοι ὑποστηρίζουν ὅτι ὁ νέος πόλεμος προγραμματίσθηκε, γιὰ νὰ ἐπιτευχθεῖ ἡ συγκάλυψη τῆς παγκόσμιας δυσοσμίας τῶν «ἀρχείων Ἐπστάιν», ἐνῶ ἄλλοι, κατ’ ἀντίστροφη λογική, ὑποστηρίζουν ὅτι τὰ «ἀρχεῖα Ἐπστάιν» ἀποκαλύφθηκαν προκειμένου νὰ λειτουργήσουν ὡς ἐκβιαστικὸς μοχλὸς πίεσης πρὸς τὸν ἐμπλεκόμενο στὸ σκάνδαλο Ἐπστάιν Ντόναλντ Τράμπ. Ἡ δεύτερη αὐτὴ ἐκδοχὴ ἐξηγεῖ μὲν τὴν αἰτιώδη διασύνδεση ἀνάμεσα στὰ «ἀρχεῖα Ἐπστάιν» καὶ τὸν νέο πόλεμο, ἀφήνει ὅμως ἀναπάντητο τὸ ἐρώτημα γιὰ τὸν ἀπώτερο στόχο ποὺ ὑπηρετεῖ ἡ πρόσφατη, ἀπρόκλητη ἐπίθεση ἐναντίον τοῦ Ἰράν· ἡ παρεμπόδισή του ἀπὸ τὴν ὁλοκλήρωση τοῦ πυρηνικοῦ του προγράμματος μοιάζει μὲ δικαιολογία ἐξίσου μὴ πειστική, ἀντίστοιχη ἐκείνης ποὺ εἶχαν προβάλει οἱ ΗΠΑ, γιὰ νὰ εἰσβάλουν στὸ Ἰράκ, τὸ ὁποῖο ὑποτίθεται ὅτι διέθετε ὅπλα μαζικῆς καταστροφῆς ἕτοιμα νὰ τὰ χρησιμοποιήσει ἐναντίον τῆς Ἀμερικῆς.
Κατ’ ἄλλην ἐκδοχή, τὴν ὁποία υἱοθέτησε ὁ δημοσιογράφος Εὐθύμης Πέτρου στὴν ἐφημερίδα «ΕΣΤΙΑ» (2.3.2026), ὁ νέος πόλεμος θὰ πρέπει νὰ ἑρμηνευθεῖ ὡς μία προσπάθεια νὰ ἐνισχυθεῖ ὁ ἐνεργειακὸς στραγγαλισμὸς τῆς Κίνας ἀπὸ τὶς ΗΠΑ μὲ τὴν διακοπὴ τῆς ροῆς πετρελαίου ἀπὸ τὸ Ἰράν. Σύμφωνα μὲ αὐτὴν τὴν προσέγγιση, δὲν εἶναι τυχαῖο ὅτι, πρὸ καιροῦ (μέσῳ τῆς ἀνατροπῆς τοῦ Μαδοῦρο), εἶχε πληγεῖ καὶ ὁ ἕτερος μεγάλος προμηθευτὴς τῆς Κίνας μὲ πετρέλαιο, δηλ. ἡ Βενεζουέλα!
ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΙΣ
Ὡστόσο, πέρα ἀπὸ τὶς προμνημονευθεῖσες ἐκδοχές, μία ἄλλη ἐξήγηση γιὰ τὴν στόχευση τοῦ νέου πολέμου θὰ μποροῦσε νὰ συσχετισθεῖ μὲ ἕνα παμπάλαιο σχέδιο ποὺ ἔχει προπαγανδίσει κατ’ ἐπανάληψιν ἡ ἐλίτ.
Πρόκειται γιὰ τὸ σχέδιο ἐγκαθίδρυσης τῆς λεγόμενης «Παγκόσμιας Κυβέρνησης», τὸ ὁποῖο γιὰ νὰ ὑλοποιηθεῖ χρειάζεται (τουλάχιστον) ἕνα ἰσχυρὸ νομιμοποιητικὸ λόγο (ἐπ’ αὐτοῦ βλ., ἰδίως, K. P. Mukerji, Παγκόσμια Κυβέρνηση, περιοδικὸ «Ἰλισὸς» 1956, τευχ. 2ο, σελ. 65-68· Μοναχὸς Ἀβέρκιος, Ἡ μασονία μέσα ἀπὸ αὐθεντικὲς πηγές, ἔκδ. «Τὸ Παλίμψηστον», Θεσσαλονίκη 2024 σελ. 243). Ἡ ἀποφυγὴ ἢ ὁ τερματισμὸς τοῦ Γ΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ὁ ὁποῖος μὲ ἀφορμὴ τὸν νέο πόλεμο κατὰ τοῦ Ἰράν ἤδη ἔχει ἀρχίσει νὰ συζητεῖται ἔντονα, σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴν ἐξουδετέρωση τοῦ πυρηνικοῦ κινδύνου, δύναται κάλλιστα νὰ ἐπισπεύσει τὴν στέψη τοῦ Παγκόσμιου Κυβερνήτη ὡς ἀναγκαία γιὰ τὴν ἐπαλήθευση τῆς ἰδιότητάς του ὡς (Ψευτο)Μεσσία τῆς ἀνθρωπότητας.
Σημειωτέον ὅτι, ἐκτὸς ἀπὸ τὸν Γερμανὸ φιλόσοφο Κὰρλ Γιάσπερς (Karl Jaspers), ἡ θέση τοῦ ὁποίου παρουσιάσθηκε στὸ 15ο μάθημα προπαγάνδας («Ὀρθόδοξος Τύπος», 27.2.2026, σέλ. 5), τὸν σχηματισμὸ Παγκόσμιας Κυβέρνησης χάριν ἀποσόβησης ἑνὸς πυρηνικοῦ ὁλοκαυτώματος εἶχε ἐξετάσει ὁ Σοβιετικὸς ἐπιστήμονας καὶ πολιτικὸς Γκεόργκι Σαχναζάροφ (Georgi Shakhnazarov) ἀφ’ ἑνὸς στὸ μελέτημά του «Τί περιμένει ἡ ἀνθρωπότητα» (μτφ.: Δ. Κηπουρός, ἔκδ. Σύγχρονη Ἐποχή, Ἀθήνα 1985, σελ. 35 ἑπ.), μὲ ἀφορμὴ τὴν σχετικὴ πρόταση τοῦ Ἀμερικανοῦ δημοσιογράφου Τζόναθαν Σὲλλ (Jonathan Schell), διατυπωθεῖσα στὸ βιβλίο του «Τὸ πεπρωμένο τῆς Γῆς» (μτφ.: Μ. Βερέττας, ἔκδ. Ὡρόρα, Ἀθήνα 1983, σελ. 327), ἀφ’ ἑτέρου στὸ βιβλίο του «Τὸ φιάσκο τῆς μελλοντολογίας» (μτφ.: Καίτη Οἰκονόμου, ἔκδ. Σύγχρονη Ἐποχή, Ἀθήνα 1987, σελ. 268), μὲ ἀφορμὴ τὴν θέση τοῦ Γερμανοῦ νομικοῦ, πολιτικοῦ ἐπιστήμονα καὶ μελλοντολόγου Ὄσιπ Φλετχάιμ (Ossip Flechtheim). Σύμφωνα μὲ τὸν τελευταῖο, ὁ πυρηνικὸς ὄλεθρος μπορεῖ νὰ ὁδηγήσει τὴν ἀνθρωπότητα στὸν ἐκβαρβαρισμὸ καὶ τελικὰ στὴν καταστροφὴ ἤ, ἀντιθέτως, στὴν δημιουργία μίας διεθνοῦς συνομοσπονδίας βασισμένης σὲ γνήσιες ἀνθρωπιστικὲς ἀρχὲς (Σαχναζάροφ, Τὸ φιάσκο τῆς μελλοντολογίας, ὅ.π., σελ. 268).
Ἂν ἡ ἐξήγηση τοῦ νέου πολέμου κατὰ τοῦ Ἰράν εἶναι ἡ ἐπίσπευση τῶν ἀποκαλυπτηρίων τῆς Παγκόσμιας Κυβέρνησης (σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴν πολυσυζητημένη, ἰδίως τὸν τελευταῖο καιρό, ἀνοικοδόμηση τοῦ Τρίτου Ναοῦ τοῦ Σολομῶντος), ἡ δημοσιοποίηση τῶν «ἀρχείων Ἐπστάιν» θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι μία συνειδητὴ ἐπιλογὴ τοῦ πολυπλόκαμου σατανολατρικοῦ δικτύου νὰ ἀποκαλύψει ἐπισήμως τὴν ταυτότητά του καὶ τὶς καταβολές του, ὥστε νὰ ἀκολουθήσει ἡ ἀνάδειξη τοῦ πιὸ διεφθαρμένου ἡγέτη αὐτοῦ τοῦ δικτύου στὴν θέση τοῦ Παγκόσμιου Κυβερνήτη.
Ταυτοχρόνως, τὸ σκάνδαλο Ἐπστάιν μοιάζει μὲ ἕνα ἀκόμη παγκόσμιο διαγώνισμα (τὸ ἀμέσως προηγούμενο ἦταν τὸ ψυχογράφημα τῶν λαῶν ποὺ ὁλοκληρώθηκε μὲ τὴν ἐπιβολὴ τῶν λοκντάουν καὶ τῶν ὑποχρεωτικῶν ἰατρικῶν πράξεων, ἰδίως τοῦ ἐμβολιασμοῦ καὶ τῆς μασκοφορίας), μέσῳ τοῦ ὁποίου ἡ δαιμονόπληκτη ἐλὶτ θὰ μπορέσει νὰ μετρήσει τὸ βάθος τῆς σήψης καὶ τῆς ἀποστασίας ἀπὸ τὶς θεϊκὲς προδιαγραφὲς ποὺ χαρακτηρίζει τοὺς μαζανθρώπους τοῦ 21ου αἰώνα.
ΕΙΡΗΝΗ ΚΑΙ ΑΣΦΑΛΕΙΑ
Μέχρι σήμερα, ἡ εἰρήνη καὶ ἡ ἀσφάλεια (peace and security) ἦταν οἱ μόνιμες προπαγανδιστικὲς καραμέλες, μὲ τὶς ὁποῖες οἱ ἐλὶτ μπούκωναν διαχρονικὰ τὰ στόματα τῶν λαῶν, ὥστε οἱ εὐκολόπιστοι, ἀποχαυνωμένοι καὶ βρεφοποιημένοι πολίτες ἁπανταχοῦ τῆς γῆς, ἀφ’ ἑνὸς νὰ ἀγωνίζονται περιπαθῶς γιὰ τὴν κατάκτηση ἢ τὴν διατήρησή τους, ἀφ’ ἑτέρου νὰ ψηφίζουν ἐκείνους ποὺ παρουσιάζονταν ὡς οἱ ἀποτελεσματικότεροι θεματοφύλακες αὐτοῦ τοῦ ἑλκυστικοῦ ντουέτου.
Ἄν, μετὰ τὴν δημοσιοποίηση τῶν «ἀρχείων Ἐπστάιν», οἱ λαοὶ δὲν ἀντιδράσουν δυναμικά, ἴσως εἶναι ἡ κατάλληλη ὥρα γιὰ τὶς ἐλὶτ νὰ μᾶς πουλήσουν «τὸ παραμύθι τῶν παραμυθιῶν», δηλ. τὴν ἐμφάνιση τοῦ Παγκόσμιου Κυβερνήτη ὡς εἰρηνοποιοῦ καὶ ἐγγυητῆ τῆς ἀσφάλειας. Ὁ Τσώρτσιλ ἔλεγε ὅτι «ἡ ἀσφάλεια εἶναι τὸ θαρραλέο παιδὶ τοῦ τρόμου» (Σέλλ, Τὸ πεπρωμένο τῆς Γῆς, ὅ.π., σελ. 326). Ὁ νέος πόλεμος ἐναντίον τοῦ Ἰράν δὲν ἀποκλείεται νὰ εἶναι ὁ ρωμαλέος τρόμος ποὺ θὰ παραγάγει ἕνα «γερὸ καὶ θαρραλέο γέννημα» ἐχιδνῶν: τὸν Ἀντίχριστο. Ἡ ἑλληνικὴ γλώσσα ἐνδέχεται νὰ ἀποδειχθεῖ γιὰ μία ἀκόμη φορά μοναδικὴ εὐλογία γιὰ τὴν ἀποκάλυψη τῆς ἀλήθειας: Ἴσως ὁ παγκόσμιος τύραννος θέλει νὰ περάσει μέσα ἀπὸ τὸ Ἰράν!
Ἂς ἔχουμε, ὅμως, πάντοτε κατὰ νοῦν τὴν προειδοποίηση τοῦ Ἀποστόλου Παύλου (Πρὸς Θεσσαλονικεῖς Α΄, 5:3): «ὅταν γὰρ λέγωσιν εἰρήνη καὶ ἀσφάλεια, τότε αἰφνίδιος αὐτοῖς ἐφίσταται ὄλεθρος, ὥσπερ ἡ ὠδὶν τῇ ἐν γαστρί ἐχούσῃ, καὶ οὐ μὴ ἐκφύγωσιν».
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΙΣ
Ἐπειδὴ ζοῦμε στὴν τρίτη δεκαετία τοῦ 21ου (ἀπατ)αἰώνα, θὰ πρέπει νὰ εἴμαστε ἰδιαιτέρως προσεκτικοὶ σὲ ὅ,τι ἀφορᾶ τὴν ἀλήθεια τῶν πληροφοριῶν ποὺ διαχέονται ἀπὸ τὰ ΜΜΕ. Ἐπιπλέον, θὰ πρέπει νὰ εἴμαστε πολὺ ἐπιφυλακτικοὶ σὲ σχέση μὲ τὸ κατὰ πόσον τὰ ἐμπόλεμα μέρη δροῦν πράγματι ὡς γνήσιοι καὶ ὄχι ὡς προσυνεννοημένοι ἀντίπαλοι, προκειμένου νὰ ἐπιτευχθεῖ ἕνας κοινὸς στόχος σὲ βάρος τῆς ἀνθρωπότητας. Ἐπὶ παραδείγματι, εἶναι περίεργο τὸ γεγονὸς ὅτι τὸ λεγόμενο «θεοκρατικὸ καθεστὼς» τοῦ Ἰράν τὰ πῆγε καὶ τὰ πηγαίνει περίφημα μὲ τὴν νεοταξίτικη ἀτζέντα τοῦ πειραματικοῦ ἐμβολιασμοῦ κατὰ τοῦ κορωνοϊοῦ καὶ τῆς ψηφιοποίησης. Μὲ δεδομένο ὅτι ἀεροπλάνα εἶναι ἀδύνατον νὰ ἔπεσαν στοὺς Δίδυμους Πύργους καθ’ ὅν τρόπον μᾶς ἔδειξαν οἱ χολυγουντιανοὶ σκηνοθέτες τῆς 11ης Σεπτεμβρίου, ἀλλὰ πιθανότερο εἶναι τὰ δύο κτήρια νὰ κατέπεσαν σὰν χάρτινοι πύργοι μὲ ἄλλον τρόπο (π.χ. ἐσωτερικὲς ἐκρήξεις-ἐλεγχόμενη κατεδάφιση), θὰ πρέπει νὰ συλλογισθοῦμε μήπως καὶ αὐτὴν τὴν φορὰ ὁ κόσμος θὰ ξανὰ-ἀλλάξει μετὰ ἀπὸ δόλιες ἐνέργειες τῆς ὑπερεθνικῆς ἐλὶτ πασπαλισμένες μὲ τερατώδη ψέματα!
