Στόν χρυσοῦν αἰῶνα τοῦ Χριστιανισμοῦ

Στόν χρυσοῦν αἰῶνα τοῦ Χριστιανισμοῦ, ἡ ζωή ἐν Χριστῷ ἦτο πολύ δυνατή καί πολύ ἐξαπλωμένη ἀνάμεσα στούς χριστιανούς· αὐτό συνέβαινε διότι ὑπῆρχε ἐλαφρότερη ἡ μάχη μέ τά πάθη. Στόν αἰῶνα μας ὅμως, «ὅπου τό ρῆμα Κυρίου ἐγένετο εἰς ὀνειδισμόν» (Ἱερεμ.6,10) ἀνάμεσα στούς χριστιανούς, τό νά ὁμιλοῦμε γιά μάχη μέ τά πάθη σημαίνει νά σοῦ ἀνάβουν ἄχυρα στό κεφάλι. Γι᾿ αὐτό, σήμερα, ὅσο καί νά μᾶς κοστίζη αὐτός ὁ κόπος, πρέπει νά πείθουμε τούς ἀνθρώπους γιά μιά καθαρώτερη ζωή-διότι ἀπ᾿ αὐτή κρέμεται ἡ ἀκτινοβολοῦσα πίστις μας, συνεπῶς καί ἡ σωτηρία μας. Εἶναι ἀλήθεια, ὅτι παίρνουν γιά βοήθεια τήν προσωπική τους ἀθλιότητα καί τόν ἐκφοβισμό ἀπό καταδιώξεις, καθώς καί ἄλλες μεγαλύτερες ἀθλιότητες. Ἡ ὁδός αὐτή εἶναι ἐργασία μαστροχαλαστῆ, διότι μία ἐν Χριστῷ ζωή εἴθε νά μᾶς ἀπαλλάξη ἀπό τήν ὑπόθεσι αὐτή. Γι᾿ αὐτό, γιά νά ζήση κάποιος τήν ζωή ἐν Χριστῷ σπάνια νά τήν εὕρη. Πρέπει νἆναι γεννημένος, ἄλλη ὁδός δέν ὑπάρχει· διότι μέ τί ἔρχεται, πῶς ἔρχεται, ἡ πίστις θά στραβώση καί κάθε εἶδος ἀρετῆς θά σβήση.

  ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΑΡΣΕΝΙΟΥ ΜΠΟΚΑ ΡΟΥΜΑΝΟΥ  ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ