Ὁ θάνατος λύνει τήν ψυχή ἀπό τό σῶμα...

Ἡ γνῶσις ἔχει δύο μεγάλα χρονικά ὁρόσημα: Τήν στιγμή τοῦ θανάτου, ὅταν ἡ ψυχή λύεται ἀπό τήν ἄγνοια  καί τήν στιγμή τῆς ἀναστάσεως, ὅταν λύεται καί τό σῶμα ἀπό τήν ἀπιστία. Διότι ἡ ἀπιστία ἔχει τήν καταγωγή της περισσότερο ἀπό τήν συνύπαρξι τῆς ψυχῆς μέ τό σῶμα. Ὁπότε καί αὐτό πρέπει νά συνενώση τήν γνῶσι μέ τήν πίστι. Ὁ θάνατος λύνει τήν ψυχή ἀπό τό σῶμα καί ἔτσι ἡ ψυχή φθάνει στήν γνῶσι τῆς πνευματικότητος καί ἀθανασίας της· ἡ ἀνάστασις λύει τό σῶμα τελείως ἀπό τόν θάνατο καί τήν ἀπιστία. Ὁ θάνατος καί ἡ ἀνάστασις συμπληρώνουν, ὅσον ἀφορᾷ τήν γνῶσι καί τήν λύτρωσι ἀπό τό κακό, αὐτό τό ὁποῖον δέν ἠμποροῦν νά συμπληρώσουν οὔτε καί οἱ πλέον ἐντυπωσιακές ἀσκήσεις τῆς ἁγιότητος. Μέχρις ὅτου ἀκόμη περάσουμε αὐτές τίς πύλες, ἡ γνῶσις μας παραμένει ἐλλειπής καί εὔθραυστη.

Ἀπό ΕΔΩ