Επιστήμη και Πίστη

ΤΑ ΑΔΙΕΞΟΔΑ ΤΗΣ ΕΞΕΛΙΚΤΙΚΗΣ ΑΦΗΓΗΣΗΣ

ΓΕΝΕΤΙΚΗ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ ΚΑΙ ΚΑΜΒΡΙΑ ΕΚΡΗΞΗ

ΕΚΕΙ ΠΟΥ Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΣΤΑΜΑΤΑ

ΓΕΝΕΤΙΚΗ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ ΚΑΙ ΚΑΜΒΡΙΑ ΕΚΡΗΞΗ

Ένα από τα πιο σοβαρά και λιγότερο συζητημένα προβλήματα της εξελικτικής θεωρίας αφορά την προέλευση της γενετικής πληροφορίας. Το DNA δεν αποτελεί απλώς υλικό υπόστρωμα της ζωής, αλλά ένα σύστημα κωδικοποιημένων οδηγιών, με συγκεκριμένη σύνταξη, σημαινόμενα και λειτουργική συνοχή. Η ζωή δεν βασίζεται μόνο σε χημικές αντιδράσεις, αλλά σε πληροφορία που πρέπει να είναι ταυτόχρονα σωστή, συγχρονισμένη και λειτουργική για να παράγει βιώσιμους οργανισμούς.

Η εξελικτική θεωρία αποδίδει τη γένεση της βιολογικής ποικιλότητας σε τυχαίες μεταλλάξεις που φιλτράρονται από τη φυσική επιλογή. Όμως η φυσική επιλογή δρα μόνο πάνω σε ήδη υπάρχουσα πληροφορία. Δεν δημιουργεί. Επιλέγει ανάμεσα σε υπάρχουσες παραλλαγές. Το κεντρικό ερώτημα παραμένει αναπάντητο: από που προκύπτει η νέα λειτουργική πληροφορία που απαιτείται για τη δημιουργία νέων βιολογικών δομών, νέων ιστών, νέων οργάνων;

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΚΑΙ:  Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΓΚΡΕΜΙΖΕΙ ΤΟΝ ΜΥΘΟ ΤΗΣ ΘΕΩΡΙΑΣ ΤΗΣ ΕΞΕΛΙΞΕΩΣ

Η δυσκολία αυτή είναι καθαρά επιστημονική. Ακόμη και εξελικτικοί βιολόγοι παραδέχονται ότι δεν υπάρχουν λεπτομερή δαρβινικά σενάρια για την εξέλιξη βασικών βιοχημικών και κυτταρικών συστημάτων. Οι τυχαίες μεταλλάξεις, στην πλειονότητά τους, είτε είναι ουδέτερες είτε επιβλαβείς. Η σταδιακή συσσώρευση μεταλλάξεων που να παράγει νέα πολύπλοκα συστήματα με συγχρονισμένη λειτουργία δεν έχει επιβεβαιωθεί πειραματικά.

Το πρόβλημα γίνεται ακόμη πιο έντονο όταν εξεταστεί σε συνδυασμό με την Κάμβρια έκρηξη. Στο απολιθωματικό αρχείο παρατηρείται ένα φαινόμενο που προκαλεί σοβαρό πρόβλημα στο σταδιακό εξελικτικό μοντέλο: μέσα σε ένα σχετικά μικρό γεωλογικό διάστημα εμφανίζονται αιφνίδια τα περισσότερα βασικά φύλα ζώων, με πλήρη ανατομική δομή, διαφοροποιημένους ιστούς και πολύπλοκα όργανα. Δεν πρόκειται για απλές μορφές ζωής, αλλα για οργανισμούς υψηλής οργάνωσης.

Η Κάμβρια έκρηξη δεν παρουσιάζει μια αργή και σταδιακή συσσώρευση μικρών αλλαγών. Παρουσιάζει μια απότομη έκρηξη μορφολογικής και λειτουργικής πολυπλοκότητας. Αυτό σημαίνει ότι απαιτήθηκε τεράστια ποσότητα νέας γενετικής πληροφορίας σε σύντομο χρονικό διάστημα. Η εξελικτική θεωρία δεν έχει καταφέρει να εξηγήσει πειστικά πως παρήχθη αυτή η πληροφορία μέσω τυχαίων μεταλλάξεων και φυσικής επιλογής.

Οι προσπάθειες να αποδοθεί η Κάμβρια έκρηξη σε ρυθμιστικά γονίδια και αναπτυξιακά δίκτυα μεταθέτουν το πρόβλημα χωρίς να το λύνουν. Τα ρυθμιστικά γονίδια δεν εμφανίζονται από το πουθενά. Και αυτά απαιτούν πληροφορία, και μάλιστα πληροφορία ανώτερης τάξης, που να συντονίζει την ανάπτυξη ολόκληρων σωματικών σχεδίων. Η ύπαρξη ελεγκτικών μηχανισμών προϋποθέτει έναν κώδικα που δεν εξηγείται από απλές στατιστικές πιθανότητες.

Επιπλέον, το γεγονός ότι πολλά είδη εμφανίζονται πλήρως σχηματισμένα και παραμένουν σχετικά σταθερά για μεγάλα χρονικά διαστήματα ενισχύει την αμφισβήτηση της σταδιακής εξέλιξης. Η εικόνα που δίνει το απολιθωματικό αρχείο ταιριάζει περισσότερο με απότομες εμφανίσεις και σταθερότητα παρά με συνεχή μετάβαση.

Όλα αυτά σημαίνουν ότι η εξελικτική θεωρία, όπως παρουσιάζεται συχνά ως πλήρης εξήγηση της ζωής, δεν ανταποκρίνεται στα δεδομένα. Η γενετική πληροφορία και η Κάμβρια έκρηξη αποτελούν δύο από τα πιο σοβαρά αγκάθια στο πλευρό του δαρβινισμού. Αγκάθια που δεν προέρχονται από θεολογικές προκαταλήψεις, αλλά από την ίδια την επιστημονική παρατήρηση.

Σε αυτό το σημείο αναδεικνύεται και το βαθύτερο φιλοσοφικό ζήτημα. Όταν η ζωή εμφανίζεται ως φορέας πληροφορίας, οργάνωσης και σκοπού, το ερώτημα της προέλευσής της δεν μπορεί να περιοριστεί σε τυχαίες διεργασίες. Η βιβλική δημιουργία υπενθυμίζει ότι η ζωή δεν είναι προϊόν τυφλής ανάγκης, αλλά φαίνεται να φέρει τα ίχνη νοήματος και λόγου, τα οποία η καθαρά υλιστική εξέλιξη αδυνατεί να εξηγήσει.

Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΗΣ ΚΡΙΣΙΚΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΩΝ ΑΝΑΜΟΝΗΣ

 Όπως αναφέραμε παραπάνω, το DNA δεν είναι απλώς μια χημική ακολουθία, αλλά ένα σύστημα κωδικοποιημένων οδηγιών υψηλής εξειδίκευσης. Η φυσική επιλογή μπορεί να εξηγήσει την απώλεια ή την τροποποίηση υπαρχουσών χαρακτηριστικών, όμως η εμφάνιση νέας λειτουργικής πληροφορίας παραμένει ανεξήγητη. Η τυχαία μετάλλαξη δεν έχει αποδειχθεί πειραματικά ότι μπορεί να παράγει νέα πολύπλοκα γονίδια με συγκεκριμένη βιολογική λειτουργία. Ακόμη και εξελικτικοί ερευνητές παραδέχονται ότι η προέλευση της γενετικής καινοτομίας αποτελεί ανοιχτό πρόβλημα.

Στενά συνδεδεμένο με αυτό είναι το λεγόμενο πρόβλημα των χρόνων αναμονής. Τα μαθηματικά μοντέλα της πληθυσμιακής γενετικής δείχνουν ότι η πιθανότητα να εμφανιστούν ταυτόχρονα οι απαραίτητες μεταλλάξεις για τη δημιουργία νέων βιολογικών δομών απαιτεί χρονικά διαστήματα που συχνά ξεπερνούν κατά πολύ τις γεωλογικές ηλικίες που διαθέτει η εξελικτική αφήγηση. Το πρόβλημα αυτό δεν λύνεται με επιπλέον υποθέσεις, διότι κάθε νέα υπόθεση προσθέτει πολυπλοκότητα χωρίς πειραματική επιβεβαίωση.

Εξίσου σοβαρό είναι το ζήτημα του απολιθωματικού αρχείου. Η σταδιακή μετάβαση από απλές σε σύνθετες μορφές ζωής δεν εμφανίζεται όπως θα αναμενόταν. Αντίθετα, παρατηρούνται απότομες εμφανίσεις πλήρως σχηματισμένων οργανισμών, με κορυφαίο παράδειγμα την Κάμβρια έκρηξη. Οι προσπάθειες να ερμηνευτούν αυτά τα φαινόμενα με ρυθμιστικά γονίδια και αναπτυξιακά δίκτυα παραμένουν θεωρητικές και δεν έχουν επιβεβαιωθεί πειραματικά σε κλίμακα που να δικαιολογεί την τεράστια μορφολογική ποικιλία που εμφανίζεται αιφνίδια.

  Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και η εσωτερική κριτική προς τον νεοδαρβινισμό. Η συζήτηση για την λεγόμενη «εκτεταμένη εξελικτική σύνθεση» δεν προέκυψε από δημιουργιστικούς κύκλους, αλλά από τους ίδιους τους εξελικτικούς βιολόγους. Η επιγενετική, η αναπτυξιακή βιολογία και η πολυπλοκότητα των βιολογικών συστημάτων δεν εντάσσονται εύκολα στο κλασικό σχήμα τυχαία μετάλλαξη και φυσική επιλογή. Το γεγονός ότι απαιτείται ένα νέο θεωρητικό πλαίσιο αποτελεί σιωπηρή παραδοχή ότι το υπάρχον δεν επαρκεί.

ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΘΕΜΑΤΑ ΕΞΕΛΙΚΤΙΚΩΝ ΒΙΟΛΟΓΩΝ

Ο εξελικτικός βιολόγος Jerry Coyne, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο και γνωστός υπερασπιστής του δαρβινισμού, παραδέχεται ρητά το πρόβλημα της προέλευσης της βιολογικής καινοτομίας:

«Η προέλευση των νέων χαρακτηριστικών παραμένει ένα από τα μεγαλύτερα άλυτα προβλήματα στην εξελικτική βιολογία». (Jerry A. Coyne, “The Evolution of Evolutionary Biology”, Nature, 2009).

Ο Eugene Koonin, ανώτερος ερευνητής στο National Center for Biotechnology Information (NCBI), γράφει για τα όρια των υπαρχόντων εξελικτικών μηχανισμών:

«Οι κύριες μεταβάσεις στην εξέλιξη δεν εξηγούνται από τα τυπικά μοντέλα της πληθυσμιακής γενετικής». (Eugene V. Koonin, “The Logic of Chance: The Nature and Origin of Biological Evolution”, Oxford University Press, 2011).

Στο ίδιο έργο, ο Koonin αναγνωρίζει ότι η εξελικτική θεωρία αδυνατεί να εξηγήσει την προέλευση της πληροφορίας:

«Η εμφάνιση της βιολογικής πληροφορίας παραμένει ανεξήγητη από τους γνωστούς εξελικτικούς μηχανισμούς». (Eugene V. Koonin, οπ.π.).

Ο James Shapiro, εξελικτικός βιολόγος στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου, επικριτής του νεοδαρβινισμού εκ των έσω, δηλώνει:

«Δεν υπάρχουν λεπτομερείς δαρβινικές περιγραφές για την εξέλιξη οποιουδήποτε θεμελιώδους βιοχημικού ή κυτταρικού συστήματος». (James A. Shapiro, “Evolution: A View from the 21st Century”, FT Press Science, 2011).

Ο ίδιος τονίζει ότι η τυχαία μετάλλαξη δεν επαρκεί ως δημιουργικός μηχανισμός:

«Η τυχαία μετάλλαξη δεν είναι μια δημιουργική δύναμη ικανή να παραγάγει βιολογική πολυπλοκότητα». (James A. Shapiro, οπ.π.).

Ο Gerd Müller, εξελικτικός βιολόγος και βασική μορφή της συζήτησης για την Εκτεταμένη Εξελικτική Σύνθεση, παραδέχεται:

«Η Μοντέρνα Σύνθεση στερείται μιας θεωρίας για την προέλευση της φαινοτυπικής καινοτομίας». (Gerd B. Müller, “Why an Extended Evolutionary Synthesis is Necessary”, Interface Focus, Royal Society, 2017).

Στο ίδιο πλαίσιο, οι Müller και Pigliucci γράφουν:

«Βασικές πτυχές της εξέλιξης, όπως η δημιουργία μορφής και η καινοτομία, επεξηγούνται ανεπαρκώς». (Massimo Pigliucci & Gerd B. Müller (eds.), “Evolution – The Extended Synthesis”, MIT Press, 2010).

Για το απολιθωματικό αρχείο, ο Stephen Jay Gould, εξελικτικός βιολόγος και ιστορικός της επιστήμης, αναγνωρίζει:

«Η εξαιρετική σπανιότητα των μεταβατικών μορφών στο απολιθωματικό αρχείο επιμένει ως το επαγγελματικό μυστικό της παλαιοντολογίας». (Stephen Jay Gould, “The Evolution of Life on the Earth”, Scientific American, 1977).

Ο Gould επιβεβαιώνει ότι το πρόβλημα δεν είναι νέο ούτε λυμένο:

«Τα περισσότερα είδη εμφανίζονται ξαφνικά στο απολιθωματικό αρχείο και στη συνέχεια επιμένουν με ελάχιστη αλλαγή». (Stephen Jay Gould, “The Structure of Evolutionary Theory”, Harvard University Press, 2002).

Τέλος, ο Michael Lynch, εξελικτικός γενετιστής, γράφει ανοιχτά:

«Μας λείπει μια ολοκληρωμένη θεωρία για την εξέλιξη της γονιδιωματικής πολυπλοκότητας». (Michael Lynch, “The Origins of Genome Architecture”, Sinauer Associates, 2007).

Αυτές οι δηλώσεις έχουν μεγάλη αξία γιατί δεν επιτίθενται στην εξέλιξη απ’ έξω, αλλά από μέσα. Δείχνουν ότι τα προβλήματα δεν είναι θεολογικές επινοήσεις, αλλά ανοιχτές επιστημονικές πληγές.

Η ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΕΝΟΣ ΔΟΓΜΑΤΟΣ

Η εικόνα που αναδύεται από την ίδια την επιστημονική παρατήρηση είναι ξεκάθαρη και δεν επιδέχεται αμφισβήτηση καθώς η εξελικτική θεωρία, παρά τις προσπάθειες δεκαετιών, αδυνατεί να εξηγήσει την ουσία της ζωής. Η προέλευση της βιολογικής πληροφορίας, η πολυπλοκότητα των κυτταρικών μηχανισμών και η αιφνίδια εμφάνιση των έμβιων όντων στο απολιθωματικό αρχείο δεν είναι πλέον «μυστικά» της παλαιοντολογίας ή της γενετικής, αλλά ηχηρές αποδείξεις μιας θεωρίας που πνέει τα λοίσθια.

Όταν κορυφαίοι εξελικτικοί βιολόγοι ομολογούν ότι δεν υπάρχουν λεπτομερή σενάρια για την εξέλιξη των βασικών συστημάτων της ζωής, τότε η παρουσίαση του δαρβινισμού ως «αδιαμφισβήτητου γεγονότος» στα σχολικά βιβλία και στα μέσα ενημέρωσης δεν είναι επιστήμη, αλλά ιδεολογική προπαγάνδα. Η ζωή δεν είναι το αποτέλεσμα τυχαίων λαθών και τυφλών διεργασιών. Η οργάνωση, ο συντονισμός και η λειτουργικότητα που συναντάμε στο DNA και στη δομή των οργανισμών μαρτυρούν έναν ανώτερο Λόγο και έναν σκοπό που η υλιστική βιολογία αδυνατεί να συλλάβει.

Η επιστημονική εντιμότητα απαιτεί να παραδεχτούμε ότι τα θεμέλια του νεοδαρβινισμού έχουν κλονιστεί συθέμελα. Η επιστήμη του 21ου αιώνα δεν μπορεί πλέον να κρύβεται πίσω από ξεπερασμένα δόγματα. Η τυφλή εμπιστοσύνη στην τύχη δεν αρκεί πια για να εξηγήσει την πολυπλοκότητα της ζωής. Η αναγνώριση της εγγενούς τάξης και του νοήματος που διέπει τη φύση είναι το μόνο λογικό βήμα για μια επιστήμη που αναζητά την αλήθεια χωρίς προκαταλήψεις

Ι.Ν.ΑΓΙΩΝ ΤΑΞΙΑΡΧΩΝ ΙΣΤΙΑΙΑΣ

Σχετικοί Σύνδεσμοι: