Αγιολόγιον - Πρόσωπα

24 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

Η ΑΝΑΚΟΜΙΔΗ ΤΩΝ ΛΕΙΨΑΝΩΝ ΤΟΥ

ΑΓΙΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ ΤΟΥ ΠΕΡΣΟΥ

Στεφθεὶς Ἀναστάσιος τῶν ἄθλων χάριν,

Παρέσχες ἡμῖν λειψάνων σῶν τὴν χάριν.

Ὁ ἔνδοξος Ὁσιομάρτυς Ἀναστάσιος μαρτύρησε κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως τοῦ Βυζαντίου Ἡρακλείου καὶ τοῦ βασιλέως τῶν Περσῶν Χοσρόου, κατὰ τὸ ἔτος 627. Καταγόταν ἀπὸ τὴν Περσία καὶ φωτίστηκε ὅταν ὁ Τίμιος Σταυρὸς μεταφέρθηκε ἐκεῖ αἰχμάλωτος ἀπὸ τὸν Χοσρόη, ὁ ὁποῖος εἶχε κυριεύσει τὰ Ἱεροσόλυμα. Τότε ὁ Ἀναστάσιος βαπτίστηκε, ἔγινε Χριστιανὸς καὶ στὴ συνέχεια εἰσῆλθε σὲ Μοναστήρι και μόναζε. Φλεγόμενος ὅμως ἀπὸ τὸν πόθο τοῦ μαρτυρίου, ἀνεχώρησε κρυφὰ ἀπὸ τὸ Μοναστήρι καὶ παρουσιάστηκε αὐτόκλητος στὸν Χοσρόη, ὅπου ὁμολόγησε μὲ ἀνδρεία τὸν Χριστό.

Ὁ Ἡγούμενος τοῦ Μοναστηρίου στὰ Ἱεροσόλυμα, ὁ ὁποῖος ἦταν καὶ ὁ Γέροντας τοῦ Ὁσιομάρτυρος Ἀναστασίου τοῦ Πέρσου, ὅταν ἔμαθε ὅτι ὁ πνευματικός του υἱὸς ἐπιθύμησε νὰ πάθει γιὰ τὸν Χριστὸ καὶ τὴν εὐσέβεια, παρακάλεσε ὅλη τὴν ἀδελφότητα νὰ δεηθοῦν στὸν Θεό, ὥστε νὰ ὁλοκληρώσει καλὰ τὸν δρόμο τοῦ μαρτυρίου. Ἔστειλε μάλιστα καὶ ἐπιστολὲς στὸν ἴδιο τὸν Ἀναστάσιο μέσῳ δύο ἀδελφῶν, ἐνισχύοντας ἀκόμη περισσότερο τὴν προθυμία του γιὰ τὸ μαρτύριο ὑπὲρ τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ.

Ὁ ἕνας λοιπὸν ἀπὸ τοὺς ἀδελφοὺς αὐτοὺς συνόδευσε τὸν Μάρτυρα ἀπὸ τὴν Καισαρεία τῆς Παλαιστίνης ἕως τὴν Περσία, ὅπως τοῦ εἶχε παραγγείλει ὁ Ἡγούμενος, ὥστε νὰ ὑπηρετεῖ τὸν Μάρτυρα στὶς ἀνάγκες του καὶ νὰ παρηγορεῖ τὴν ψυχή του, ἡ ὁποία ὑπέφερε ἀπὸ τόση κακοπάθεια. Ἐπιπλέον, βρισκόμενος μαζί του καὶ βλέποντας μὲ τὰ ἴδια του τὰ μάτια τὰ μαρτύρια, θὰ μποροῦσε ἀργότερα νὰ τὰ διηγηθεῖ μὲ ἀσφάλεια στὸν Ἡγούμενο καὶ τὴν ἀδελφότητα. Ἀφοῦ λοιπὸν ὁ μακάριος Ἀναστάσιος τελείωσε τὸν μεγάλο ἀγώνα τοῦ μαρτυρίου, ὁ ἀπεσταλμένος ἐκεῖνος ἀδελφὸς μαζί μὲ ἄλλους φιλόθεους Χριστιανούς, πῆγαν γιὰ νὰ περιστείλουν μὲ εὐλάβεια τὸ μαρτυρικὸ ἐκείνου σῶμα.

Καὶ ὦ τοῦ θαύματος! Βρῆκαν τὰ σκυλιὰ νὰ κατασπαράζουν τὰ σώματα τῶν ἄλλων, ὅμως τὸ λείψανο τοῦ Μάρτυρος Ἀναστασίου δὲν τὸ ἄγγιζαν καθόλου, ἀλλὰ κάθονταν ἐκεῖ καὶ τὸ φύλαγαν μὲ εὐλάβεια. Τότε ὁ ἀδελφὸς παρέλαβε τὸ λείψανο καὶ ἀφοῦ τοῦ ἀπέδωσε τιμές, ὅσο ἐπέτρεπαν οἱ περιστάσεις, τὸ ἐνταφίασε στὸ ἐκεῖ Μοναστήρι τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Σεργίου, κατὰ τὸ δέκατο ἕβδομο ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ Ἡρακλείου, τὴν εἰκοστὴ δευτέρα τοῦ παρόντος μηνός. Ὁ ἀπεσταλμένος Μοναχὸς παρέμεινε στὴν Περσία γιὰ κάποιο διάστημα, συλλογιζόμενος πῶς θὰ ἐπέστρεφε στὸν Ἡγούμενο χωρὶς κίνδυνο.

Μετὰ τὴν παρέλευση δέκα ἡμερῶν, ὁ δυσσεβὴς Χοσρόης φονεύθηκε καὶ στὴν Περσία ἀνέλαβε νέος βασιλέας, συνοδευόμενος ἀπὸ Ρωμαϊκὸ στράτευμα, ὁ ὁποῖος ἦταν πρᾶος καὶ ἤπιος, ἀντίθετος σὲ ὅλα ἀπὸ τὸν Χοσρόη. Βλέποντας ὁ Μοναχὸς τὰ Ρωμαϊκὰ στρατεύματα στὴν ξένη γῆ τῆς Περσίας σὰν λαμπάδες ἀναμμένες μέσα στὸ σκοτάδι, χάρηκε ὑπερβολικά, διότι ἐλευθερώθηκε ἀπὸ τοὺς κινδύνους ποὺ φοβόταν ὅτι θὰ ἀντιμετώπιζε στὸν δρόμο. Ὅταν φανέρωσε στὰ Ρωμαϊκὰ στρατεύματα ὅτι εἶναι Χριστιανὸς καὶ Μοναχός, διηγήθηκε μὲ χαρὰ τὰ σχετικὰ μὲ τὸν Μάρτυρα Ἀναστάσιο. Γι’ αὐτὸ ἔγινε συγκοινωνὸς τῆς τραπέζης τους καὶ συνοδεύοντάς τους διέσχισε τὴ χώρα τῶν Ἀρμενίων. Μετὰ ἀπὸ ἕναν χρόνο ἔφθασε στὸ Μοναστήρι του, φέρνοντας μαζί του καὶ τὸν μοναχικὸ μανδύα τοῦ Μάρτυρος Ἀναστασίου, τὸν ὁποῖο φοροῦσε σχεδὸν μέχρι τὸν μαρτυρικό του θάνατο.

Ὁ Μοναχὸς διηγήθηκε σὲ ὅλη τὴν ἀδελφότητα τοὺς γενναίους ἀγῶνες τοῦ Μάρτυρος· πρόσθεσε μάλιστα καὶ τοῦτο: ὅτι ἕνας δαιμονισμένος, μόλις φόρεσε τὸν μανδύα τοῦ Μάρτυρος, ἀμέσως ἐλευθερώθηκε ἀπὸ τὸ δαιμόνιο. Ὅταν ὁ βασιλεὺς Ἡράκλειος, κατὰ τὸ εἰκοστὸ ἔτος τῆς βασιλείας του, μετέφερε στὴν Ἱερουσαλὴμ τὰ τίμια ξύλα τοῦ Σταυροῦ, τὰ ὁποῖα εἶχε λαφυραγωγήσει ὁ Χοσρόης, τότε ἀπεστάλη καὶ ἕνας Ἐπίσκοπος ἀπὸ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο τῶν Ρωμαϊκῶν μερῶν στὴν Περσία καὶ μετέφερε στὴν Καισαρεία τῆς Παλαιστίνης τὰ λείψανα τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Ἀναστασίου. Ἐκεῖ ἄφησε ἕνα μικρὸ μέρος τῶν ἁγίων λειψάνων καὶ κράτησε τὰ ὑπόλοιπα. Ἡ δὲ τιμία κεφαλὴ τοῦ Μάρτυρος καὶ ἡ ἁγία του εἰκόνα θησαυρίστηκαν στὴν παλαιὰ Ρώμη.

Ο ΜΕΓΑΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, ΕΚΔΙΔΕΤΑΙ ΑΝΑΛΩΜΑΣΙ ΚΑΙ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΥΠΟ ΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΟΙΝΟΗΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ ΛΑΓΓΗ – ΠΡΟΣΑΡΜΟΓΗ ΣΤΗ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ: Ι.Ν.ΑΓΙΩΝ ΤΑΞΙΑΡΧΩΝ ΙΣΤΙΑΙΑΣ