«νυνὶ δὲ ἀπόθεσθε καὶ ὑµεῖς, τὰ πάντα, ὀργήν, θυµόν, κακίαν, βλασφηµίαν, αἰσχρολογίαν ἐκ τοῦ στόµατος ὑµῶν·» (Κολασ. 3,8). (Δηλ.: Τώρα ὅµως βγάλετε ἀπὸ ἐπάνω σας καὶ σεῖς, σὰν ἄλλο ἀκάθαρτο ἔνδυµα, ὅλα αὐτὰ τὰ κακά, τὴν ὀργή, τὸν θυµό, τὴν στρεβλότητα καὶ πονηρία, τὴν κακολογία, τὴν αἰσχρολογία ἀπὸ τὸ στόµα σας).
- Λέγει ὁ Ἅγιος Νεκτάριος: «Βλασφημία! Λέξη φοβερή, λέξη ποὺ προκαλεῖ ἀποτροπιασμό, λέξη ποὺ φανερώνει ἀσέβεια πρὸς τὸν Θεό. Ἡ βλασφημία εἶναι ἔκφραση μίσους κατὰ τοῦ Θεοῦ, εἶναι ἀποτέλεσμα βρώμικης καρδιᾶς καὶ χαρακτηρίζει πονηρὴ ψυχή. Ἡ βλασφημία προκαλεῖται ἀπὸ ἄνθρωπο, ποὺ εἶναι αἰχμάλωτος στοὺς δαίμονες καὶ στὴν ψυχὴ καὶ στὸ σῶμα.
Ὁ βλάσφημος ἐξουσιάζεται ἀπὸ τὸν πονηρὸ δαίμονα, εἶναι ἡ φωνὴ ποὺ ἐξέρχεται ἀπὸ τὸ βάθος τῆς κακίας, εἶναι ἡ ἠχὼ τοῦ Ταρτάρου…
Ὁ βλάσφημος ἀγανακτεῖ κατὰ τοῦ Θεοῦ καὶ βγάζει ἀπὸ τὴν πονηρὴ καρδιά του βλάσφημες ἐκφράσεις, γεμάτες χολὴ καὶ ἀσέβεια! Ἀγανακτεῖ καὶ βρίζει τὸν Θεὸ δημιουργό, ποὺ τὸν ἔφερε στὴ ζωὴ ἀπὸ τὸ μηδέν! Ἀγανακτεῖ καὶ βρίζει Αὐτὸν ποὺ τὸν φύλαξε κάτω ἀπὸ τὴ σκέπη τῆς Χάριτός Του, γιὰ νὰ μὴ χαθῆ ἡ ὕπαρξή του! Βλασφημεῖ τὸν χορηγὸ ὅλων τῶν ἀγαθῶν».
- Οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας θεωροῦν τὸν βλάσφημο χειρότερο καὶ ἀπὸ τὸν δαίμονα, γιατί ὁ μὲν σατανᾶς ἀκούγοντας τὸ ὄνομα, τὸ ὑπὲρ πᾶν ὄνομα, τὸ Θεῖον τοῦ Θεοῦ ὄνομα, φρίττει καὶ τρέμει, ὁ δὲ βλάσφημος μὲ ἀχαριστία καὶ ἀσέβεια Αὐτὸν βλασφημεῖ.
- Ὁ Μέγας Βασίλειος λέγει περὶ τῶν βλασφήμων: «Αὐτὸς ποὺ ἁμαρτάνει παραβαίνει τὸ Νόμο, ὁ δὲ βλάσφημος ἀσεβεῖ στὴν Θεότητα. Ἐὰν ὁ παραβάτης τοῦ Νόμου τοῦ Θεοῦ κολάζεται, πόσον μᾶλλον ὁ βλάσφημος ποὺ βρίζει τὸν Νομοθέτη;».
- Στὸ βιβλίο «Ο ΑΓΙΟΣ ΣΑΒΒΑΣ Ο ΝΕΟΣ Ο ΕΝ ΚΑΛΥΜΝῼ» ἀναφέρεται ὅτι ὁ Ἅγιος Σάββας τόνιζε:
«…Ἡ κακὴ συνήθεια (τῆς βλασφημίας) πρέπει νὰ φύγη, νὰ τὴν ξεριζώσουμε. Νὰ τὴν ξεριζώσουμε. Ἀκοῦς; Βλασφημία! Γύρισα πόση Ἑλλάδα. Ἱεροσόλυμα. Αὐτὸ τὸ κακὸ τῆς Καλύμνου δὲν τὸ ξαναεῖδα, δὲν τὸ ξαναεῖδα. Καλὸς ὁ κόσμος. Χριστιανός. Ἀγαπᾶτε τὸν Θεό. Θέλετε τὴν σωτηρία σας, ἀλλὰ τί βλασφημεῖτε; Τί στόμα ἔχετε, τί στόμα ἔχετε, τί στόμα; Ὅταν τὸν ἔλεγαν, πῶς νὰ θεραπεύσουν τὴν βλασφημία, ἔλεγε: «Νὰ δαγκώνης τὴν γλῶσσα σου, νὰ δαγκώνης τὴν γλῶσσα σου».
- Ὁ π. Χαράλαμπος Βασιλόπουλος στὸ βιβλίο του «Πᾶψε νὰ βρίζης τὰ θεῖα» μεταξὺ ἄλλων περιλαμβάνει καὶ τὰ ἀκόλουθα δύο χαρακτηριστικὰ παραδείγματα:
«Εἰς τὸν πόλεμον 1940 καὶ μάλιστα στὸν κεντρικὸ τομέα τοῦ Τεπελενίου, εἶχε διαταχθῆ ἐπίθεσις. Ἕνας ταγματάρχης ἔδιδε διαταγὲς νὰ προχωρήσουν καὶ συγχρόνως ὁ δυστυχὴς βλασφημοῦσε. Οἱ τσολιάδες, πίσω ἀπὸ τὶς πέτρες τους, τοῦ φώναξαν: «Νὰ σοῦ βγάλη τὰ μάτια ἡ Παναγία, ποὺ τὴν βλασφημᾶς». Σὲ μιὰ στιγμὴ καθὼς εἶχε ἀνοιγμένο τὸ στόμα του καὶ βλασφημοῦσε τὴν Παναγία, ἕνα πολὺ μικρούτσικο βληματάκι, μικρότερο καὶ ἀπὸ σκάγι, τὸν κτύπησε στὴ γλῶσσα. Ἡ γλῶσσα του μαύρισε καὶ πρήστηκε. Εἶχε γίνει μέσα στὸ ὁλάνοικτο στόμα του σὰν αἰγυπτιακὴ μελιτζάνα. Τὸν μετέφεραν στὰ μετόπισθεν. Δὲν μπορούσαμε νὰ τοῦ δώσουμε οὔτε γάλα, οὔτε τσάϊ. Δὲν γνωρίζω ἄν ἐπέζησε. Μερικὲς τέτοιες παραδειγματικὲς τιμωρίες εἶχε δώσει ὁ Θεὸς κατὰ τὸν πόλεμον αὐτὸν καὶ γι’ αὐτὸ εἶχε κοπῆ ἀπὸ ὅλον τὸν ἑλληνικὸν στρατὸν τελείως ἡ βλασφημία.
Καὶ συνεχίζει: «Ὁ Θεός, λοιπόν, δὲν ἀστειεύεται. Δίδει πολλάκις παραδειγματικὲς τιμωρίες.
Ἰδοὺ πῶς ἐτιμώρησε καὶ ἕνα δεινὸν χαρτοπαίκτην, ποὺ ἦτο συγχρόνως καὶ πολὺ βλάσφημος. Οἱ συμπαῖκτες του τὸ δήλωσαν: «Ἄν ξαναβλασφημήσης, δὲν θὰ σὲ ξαναπαίξουμε». Τί ἔκανε τότε ἐκεῖνος ὁ διεστραμμένος; Ἔρραψε μέσα στὴν τραγιάσκα του μιὰ Εἰκόνα τῆς Παναγίας καί, ὅταν ἔχανε, ἔχωνε τὸ πρόσωπόν του στὴν τραγιάσκα καὶ βλασφημοῦσε τὴν Παναγίαν. Μιὰ φορὰ ὅμως, καθὼς ἔτσι βλασφημοῦσε, τοῦ ἔδωσε τὸ θαῦμα της ἡ Παναγία. Στραβώθηκε καὶ ἀπὸ τὰ δύο! Ἐγύριζε ὁ δυστυχὴς κατόπιν εἰς ὅλην του τὴν ζωὴν τυφλὸς στοὺς δρόμους τῶν Ἀθηνῶν, ζητιανεύοντας καὶ διδάσκοντας μὲ τὸ πάθημά του νὰ μὴ χαρτοπαίζουν καὶ νὰ μὴ βλασφημοῦν».
- Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος ὁρίζει μέτρα κατὰ τῶν βλασφημούντων:
«Προστάζει νὰ παιδεύωνται οἱ βλάσφημοι μὲ πληγὰς καὶ ραπίσματα.
Λέγει δέ ὅτι, ἄν ἀκούσῃς κανένα νὰ βλασφημῇ τὸν Θεὸν μέσα εἰς τὴν ἀγοράν, πήγαινε κοντὰ καὶ ἔλεγξέ τον, ἄν δὲ κάμῃ χρεία καὶ κτύπησέ τον· ράπισε τὸ πρόσωπόν του, καὶ σύντριψε τὸ στόμα του, ἁγίασε τὸ χέρι σου διὰ μέσου αὐτοῦ τοῦ κτυπήματος· καὶ ἄν σὲ ὑπάγουν εἰς τὸν κριτήν, πήγαινε· καὶ ἄν ζητῇ νὰ σὲ παιδεύσῃ ὁ κριτὴς διὰ τοῦτο, φώναξε μὲ παρρησίαν· ὅτι τὸν ἐκτύπησες, διότι ἐβλασφήμησεν εἰς τὸν Βασιλέα τῶν Ἀγγέλων· καὶ ἄν κάμῃ χρεία (= ἐὰν παραστῇ ἀνάγκη) νὰ ἀποθάνῃς, διατὶ ἐσωφρόνισες τὸν ἀδελφόν σου, ὑπόμεινον, καὶ μαρτύριον τοῦτο εἰς ἐσένα λογίζεται».
- Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς ἦταν αὐστηρότατος στοὺς βλάσφημους.
«Καὶ μὲ τί στόμα, ἀνόητε καὶ πονηρὲ ἄνθρωπε, ἀποτολμᾶς καὶ ὑβρίζεις τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ καὶ τὸ παραδίδεις; Ὁμοίως καὶ τοὺς Ἁγίους; Δὲν φοβᾶσαι τρισάθλιε, μήπως ἀνοίξῃ ἡ γῆ καὶ σὲ καταπίῃ; Ὁ διάβολος δὲν ἀποτολμᾶ νὰ ὑβρίζῃ τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ, διότι φοβεῖται μήπως πέσῃ ἀστραπὴ καὶ τὸν κατακαύσῃ· καὶ σύ, ἄγνωστε ἄνθρωπε, ἀνοίγεις τὸ κατηραμένον στόμα σου καὶ παραδίδεις τὸν ὄνομα τοῦ Θεοῦ. Ἀλλοίμονον εἰς ἐκείνους ὅπου ὑβρίζουν τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ, διότι θὰ τοὺς καίῃ ὁ πύρινος ποταμὸς πάντοτε».
«Ἕνας ἄνθρωπος νὰ μὲ ὑβρίσῃ, νὰ φονεύσῃ τὸν πατέρα μου, καὶ ὕστερα τὸ μάτι νὰ μοῦ βγάλη, ἔχω χρέος ὡσὰν Χριστιανὸς νὰ τὸν συγχωρήσω. Τὸ δὲ νὰ ὑβρίσῃ τὸν Χριστόν μου καὶ τὴν Παναγίαν μου, δὲν θέλω νὰ τὸν βλέπω».
