Γράφει ὁ κ. Ἀνδρέας Κεφαλληνιάδης,
Διδάσκαλος Γ΄ Ἀρσακείου – Τοσιτσείου Δημοτικοῦ Σχολείου Ἑκάλης
Σύμφωνα μὲ τὸν Μὰρξ οἱ σκέψεις καὶ οἱ ἰδέες, ἡ ἠθικὴ καὶ ἡ θρησκεία, ἡ τέχνη καὶ ἡ φιλοσοφία ἐξαρτῶνται ἀπὸ τὶς οἰκονομικὲς συνθῆκες. Ὡστόσο μία τέτοια ἄποψη εἶναι μονομερὴς καὶ δὲ μπορεῖ νὰ ἑρμηνεύσει ἀπὸ μόνη της τὰ ἱστορικὰ γεγονότα. Ἡ οἰκονομία βέβαια παίζει πρωτεύοντα ρόλο, ἀλλὰ δὲν πρέπει νὰ ἀπολυτοποιεῖται ἡ ἀξία της. Τὸ ὅτι ἡ ὑλιστικὴ θεωρία δὲν εἶναι ἀρκετὴ ἀπὸ μόνη της νὰ ἑρμηνεύσει τὰ κοινωνικὰ φαινόμενα, ἀποδεικνύεται ἀπὸ τὰ ἑξῆς:
Ἡ κοινὴ ἀνθρώπινη ἐμπειρία διαπιστώνει ὅτι ἡ εὐτυχία τοῦ ἀνθρώπου δὲν ἐξαρτᾶται μόνο ἀπὸ τὸν ὑλικὸ καὶ οἰκονομικὸ παράγοντα. Ἀκόμα καὶ οἱ πλέον εὔποροι ὁμολογοῦν ὅτι παρὰ τὶς ἀνέσεις καὶ τὰ πλούτη τους, δὲν εἶναι πραγματικὰ εὐτυχεῖς. Ἀλλὰ ἡ ἁπλὴ αὐτὴ ἀλήθεια φαίνεται ὅτι διέφυγε ἀπὸ τὸν…φιλόσοφο Μάρξ! Ἡ ἀρχαία Ἑλλάδα ἔχει νὰ παρουσιάσει μεγάλη ἄνθηση στὰ γράμματα καὶ τὴν τέχνη, χωρὶς νὰ ἔχει ἰδιαίτερα ἀνεπτυγμένη οἰκονομία. Ἀντίστροφα, χῶρες μὲ ἀνεπτυγμένη οἰκονομία, ὅπως π.χ. εἶναι οἱ ἀραβικὲς χῶρες, δὲν ἔχουν νὰ ἐπιδείξουν κάποιο ἄξιο λόγου πνευματικὸ πολιτισμό. Ἡ διάδοση καὶ ἐπικράτηση τοῦ Χριστιανισμοῦ δὲν μπορεῖ νὰ ἀποδοθεῖ σὲ οἰκονομικὰ αἴτια. Ἀπεναντίας, ὁ Χριστιανισμὸς εἶναι ἀντίθετος μὲ τὴ συσσώρευση πλούτου. Ἡ Εἰκονομαχία ποὺ ἀναστάτωσε τὸ Βυζάντιο γιὰ ἕναν αἰῶνα, ἀλλὰ καὶ ἡ Θρησκευτικὴ Μεταρρύθμιση ποὺ συγκλόνισε τὴ Δυτικὴ Εὐρώπη τὸ 16ο αἰῶνα, εἶχαν κατ’ ἐξοχὴν αἴτια ἠθικὰ καὶ θρησκευτικά. Ἡ ἀνάπτυξη τῶν ἐπιστημῶν στὴν Εὐρώπη κατὰ τὴν περίοδο τῆς Ἀναγέννησης, δὲν ὀφείλεται σὲ οἰκονομικὰ αἴτια. Ἡ βυζαντινὴ παλαιολόγεια ἀναγέννηση τῆς τέχνης καὶ τῶν γραμμάτων, σημειώθηκε σὲ μία ἐποχὴ ποὺ τὸ Βυζάντιο ἔφθινε οἰκονομικά. Οἱ νεομάρτυρες τὴν ἐποχὴ τῆς τουρκοκρατίας προτίμησαν τὸ θάνατο, παρὰ τὶς τιμὲς καὶ πλούτη ποὺ τοὺς ὑπόσχονταν οἱ Ὀθωμανοὶ, ἂν ἄλλαζαν πίστη. Ἀλλὰ καὶ ἡ Ἑλληνικὴ Ἐπανάσταση εἶχε κατ’ ἐξοχὴν κίνητρα ἐθνικὰ καὶ θρησκευτικά. Οἱ ἥρωες καὶ οἱ ἡρωίδες τοῦ 1821 διέθεσαν ὅλη τὴν περιουσία τους καὶ πέθαναν πάμπτωχοι, μὲ μοναδικό τους ὅραμα νὰ ζήσουν μία μέρα σὲ μία πατρίδα ἐλεύθερη. Τὸ Κούγκι, τὸ Μεσολόγγι, τὸ Ἀρκάδι, δὲν μπορεῖ νὰ εἶχαν κίνητρα οἰκονομικά. Ὅλα αὐτὰ θέτουν σὲ σοβαρὴ ἀμφισβήτηση τὶς οἰκονομικὲς ἀναλύσεις τοῦ Μὰρξ κι ἀποδεικνύουν ὅτι πάνω ἀπὸ τὸν ὑλικὸ παράγοντα βρίσκεται ὁ ἠθικὸς καὶ πνευματικός.
Ἡ ἐφαρμογὴ τῶν θεωριῶν τοῦ Μὰρξ στὰ καθεστῶτα ποὺ ἐπικράτησε, ἀντὶ νὰ ὁδηγήσει στὴν ἀταξικὴ κοινωνία, ὁδήγησε σὲ στραγγαλισμὸ τῆς ἐλευθερίας τῶν ἀνθρώπων, σὲ στρατόπεδα συγκέντρωσης πολιτικῶν κρατουμένων, σὲ λογοκρισία, μὲ ἄλλα λόγια σὲ ἕνα στυγνὸ ὁλοκληρωτικὸ καθεστώς. Μέσα στὰ κράτη ποὺ ἐπιβλήθηκε, ὁ ἄνθρωπος ἔχασε τὴν ἀτομικότητά του, μαζοποιήθηκε καὶ μετατράπηκε σ΄ ἕνα ἁπλὸ ἐξάρτημα τοῦ κρατικοῦ μηχανισμοῦ, ποὺ ὄφειλε νὰ ὑπηρετεῖ τυφλὰ καὶ μόνο τὴν οἰκοδόμηση τῆς «σοσιαλιστικῆς» κοινωνίας. Μέσα σ’ ἕνα τέτοιο καταπιεστικὸ καθεστώς, ἔπαψε κάθε σεβασμὸς στὴν ἐλευθερία βούλησης τοῦ ἀτόμου. Ἡ κοινωνικὴ ὀργάνωση τοῦ καθεστῶτος βασίστηκε στὸ συγκεντρωτισμό, τὴ γραφειοκρατία καὶ τὴν ἀνάδειξη τῶν ἀνθρώπων τοῦ …Κόμματος.
Τὸ δόγμα τοῦ Λένιν, σύμφωνα μὲ τὸ ὁποῖο «πράξεις ποὺ ἐξυπηρετοῦν τὰ συμφέροντα τῆς ἐργατικῆς τάξης εἶναι ἠθικές, καλὲς καὶ δίκαιες», ἔδωσε τὸ ἰδεολογικὸ ἄλλοθι στὴ δημιουργία τρομοκρατίας, ποὺ ὁδήγησε ἀκόμα καὶ στὴν ἀφαίρεση τῆς ζωῆς «ταξικῶν ἀντιπάλων» τοῦ μαρξισμοῦ (ὅπως ἦταν π.χ. ἡ ἐγκληματικὴ ὀργάνωση «17 Νοέμβρη»). Αὐτὰ ἦταν τὰ ἀποτελέσματα τῶν διδαγμάτων τῆς μαρξιστικῆς…ἠθικῆς!
Ὁ ἱστορικὸς ὑλισμὸς ὑποστηρίζει ὅτι ἡ ἱστορία τῆς κοινωνίας εἶναι ἡ ἱστορία τῆς «πάλης τῶν τάξεων». Σύμφωνα μὲ τὸν Μάρξ, ἡ ἐντεινόμενη κοινωνικὴ ἀνισότητα θὰ ὁδηγοῦσε ἀναπότρεπτα σὲ κοινωνικὲς ἐπαναστάσεις ποὺ θὰ ἀνέτρεπαν τὴν ἀστικὴ τάξη. Ὡστόσο, αὐτὸ ποὺ βλέπουμε νὰ παίζει τὸν κυρίαρχο λόγο στὴν Ἱστορία εἶναι ἡ πάλη τῶν ἐθνῶν κι ὄχι τῶν τάξεων. Ἐπιπλέον ἡ ἱστορικὴ ἐξέλιξη ἀπέδειξε ὅτι ἡ ψαλίδα ποὺ ὑπῆρχε ἀνάμεσα σὲ πλούσιους καὶ πτωχούς, ἀντὶ νὰ μεγαλώσει, μειώθηκε. Ἡ ζωὴ καὶ τὸ εἰσόδημα τῶν ἀσθενέστερων στρωμάτων βελτιώθηκε κατὰ πολύ. Γι’ αὐτὸ καὶ οἱ κοινωνικὲς ἐπαναστάσεις δὲν ἔχουν πλέον λόγο ὕπαρξης, ἐνῷ εἶναι πιὰ δεδομένη ἡ κοινωνικὴ συνοχὴ καὶ εἰρήνη. Τὰ διαφορετικὰ οἰκονομικὰ στρώματα κατάφεραν μὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου σχεδὸν νὰ ἐξισωθοῦν, χωρὶς τὴν ἐπικράτηση τοῦ μαρξισμοῦ. Ὁ διαχωρισμὸς τῶν ἀνθρώπων τῆς σύγχρονης κοινωνίας σὲ ἀστικὴ καὶ ἐργατικὴ τάξη, κεφαλαιούχους καὶ προλετάριους, ἀνήκει πλέον στὸ παρελθόν. Τὰ ὄνειρα τοῦ Μὰρξ γιὰ βίαιη ἐπανάσταση τῶν …ἐξαθλιωμένων μαζῶν, φτερούγισαν στὸ χῶρο τῆς φαντασίας.
Ἡ κομμουνιστικὴ ἰδεολογία ὑποτίθεται ὅτι γεννήθηκε, γιὰ νὰ προασπίσει τὰ δικαιώματα τῶν ἐργατῶν. Ἀλλὰ τὰ κομμουνιστικὰ καθεστῶτα, ὅταν ἐπιβλήθηκαν, ὄχι μόνο δὲν ὑποστήριξαν τοὺς ἐργάτες, ἀλλὰ τοὺς ἔβαλαν νὰ δουλεύουν ἀδιάκοπα, κάτω ἀπὸ σκληρὲς συνθῆκες ἐργασίας καὶ μὲ ἀμοιβὲς πείνας, χωρὶς κἄν τὸ δικαίωμα ἀπεργίας. Παράλληλα δημιούργησαν μία κομματικὴ ἐλὶτ μὲ ἰδιαίτερα προνόμια, ποὺ κατέλαβε τὴ θέση τῆς «ἄρχουσας τάξης» τῶν ἀστικῶν καθεστώτων. Μὲ ἄλλα λόγια τὰ κομμουνιστικὰ καθεστῶτα δημιούργησαν τὶς δικές τους κοινωνικὲς τάξεις, ἀπέβαλλαν τὸ φιλεργατικὸ προσωπεῖο καὶ ὁδήγησαν τοὺς ἐργάτες στὴν ἐξαθλίωση.
Σύμφωνα μὲ τὴν μαρξιστικὴ σκέψη, ἡ ἐπικράτηση τῶν κομμουνιστικῶν καθεστώτων θὰ ἔπρεπε νὰ ὁδηγήσει καὶ στὸ τέλος τῆς θρησκείας. Ἀλλὰ μετὰ ἀπὸ 70 χρόνια διώξεων τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἀντιθρησκευτικῆς πλύσης ἐγκεφάλου, αὐτὸς ποὺ κατέρρευσε στὰ καθεστῶτα τοῦ «ὑπαρκτοῦ σοσιαλισμοῦ» ἦταν ὁ ἀθεϊσμὸς καὶ ὄχι ἡ πίστη στὸ Θεό. Τὰ εἴδωλα τῆς ψεύτικης θρησκείας τοῦ μαρξισμοῦ κατέπεσαν μὲ πάταγο καὶ ἡ Ὀρθοδοξία κατήγαγε γιὰ μία ἀκόμα φορά ἱστορικὴ νίκη.
Ὁ μαρξισμὸς εἶχε προβλέψει ἀκόμα ὅτι ἡ ἀνθρώπινη κοινωνία κινεῖται ἀναπόδραστα πρὸς τὸ σοσιαλισμό. Ὡστόσο, τὰ μαρξιστικὰ καθεστῶτα μόνο προσωρινὰ ἐπικράτησαν. Σχεδὸν ὅλα ἔχουν καταρρεύσει μὲ πάταγο, διαψεύδοντας τὶς προβλέψεις τοῦ Μάρξ. Τελευταῖο του καταφύγιο ἡ Β. Κορέα τοῦ τυραννικοῦ δικτάτορα Κὶμ Γιὸν Οὔν… Γιατί οἱ ντόπιοι μαρξιστὲς δὲν πᾶνε νὰ μείνουν ἐκεῖ;
Κοντολογίς, ὁ μαρξισμὸς ἀποχώρησε ἀπὸ τὸ προσκήνιο τῆς Ἱστορίας, ἡττημένος σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδα. Ὁ Κὰρλ Μὰρξ ἀποδείχθηκε ψευδοφιλόσοφος καὶ ψευδοπροφήτης. Ἀντίθετα μὲ αὐτόν, τὶς ἀνύπαρκτες πολιτικὲς ἐλευθερίες, τὴν ταύτιση τοῦ Κόμματος μὲ τὸ κράτος, τὸ στραγγαλισμὸ τῆς ἰδιωτικῆς πρωτοβουλίας καὶ τὸν ἀπόλυτο κρατικὸ ἔλεγχο κάθε δραστηριότητας, ἐπικράτησαν παντοῦ τὰ δημοκρατικὰ καθεστῶτα, τὸ μοντέλο τῆς μεικτῆς ἢ τῆς ἐλεύθερης οἰκονομίας, ἡ ἐλεύθερη διαμόρφωση τῆς προσωπικότητας κάθε ἀνθρώπου. Ἡ δημοκρατία, ἡ ἐλευθερία καὶ ἡ θρησκευτικὴ πίστη θριάμβευσαν παγκοσμίως σὲ πεῖσμα τοῦ ἄθεου καὶ ἀνελεύθερου μαρξισμοῦ.
