... Θα πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι για να
συγκληθεί μία Οικουμενική Σύνοδος απαιτείται η ύπαρξη όλων εκείνων των
διαβρωτικών δυνάμεων που κινητοποιούν τις υγιείς δυνάμεις της Εκκλησίας,
ώστε να αντιμετωπιστεί ο διχασμός και η διαίρεση του εκκλησιαστικού
σώματος.
Η τελευταία προϋπόθεση σύγκλησης μιας Οικουμενικής Συνόδου
σημαίνει περαιτέρω ότι η ιεραρχία της Εκκλησίας ουσιαστικά υπακούει στην
ανάγκη και απαίτηση του συνόλου χαρισματικού σώματος και δεν προχωρεί
ανεξάρτητα από τα μέλη του, δηλαδή σε επίπεδο ιεραρχίας, ή ακόμη
χειρότερα, σε επίπεδο προκαθημένων......Έτσι, η Εκκλησία προσπαθεί
συνοδικώς να επιτύχει την ειρήνευση του σώματος υπό την προϋπόθεση ότι η
συνερχόμενη σύνοδος έχει όντως φρόνημα και ήθος εκκλησιαστικό, έτσι
ώστε «ἡ ἔνθεος παράδοσις τῆς καθολικῆς ἐκκλησίας κοινῇ ψήφῳ ἀπολάβῃ τὸ
κῦρος». Διότι σε διαφορετική περίπτωση, μία σύναξη επισκόπων, η οποία
επιχειρεί να οδηγήσει σε συμβιβαστικές -πολιτικού χαρακτήρα- λύσεις, στη
βάση μιας κοινωνικής ειρήνης, δεν εργάζεται στην προοπτική της
εκκλησιαστικής ενότητας, αλλά της αριθμητικής ενοποίησης, η οποία εκ των
πραγμάτων είναι υποκείμενη και εκτεθειμένη στη φθορά του χρόνου. Σε μια
τέτοια “ληστρική σύνοδο”, όπως η εκκλησιαστική παράδοση την ονομάζει,
ασφαλώς και δεν είναι δυνατόν να εκφραστεί το φρόνημα της Εκκλησίας,
αφού το μόνο που επιδιώκεται είναι η επίτευξη ενθαδικών συγκλήσεων.
Μάλιστα είναι τόσο αντιεκκλησιαστικό το πνεύμα των ληστρικών συνόδων,
ώστε οι Πατέρες της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου, όχι απλώς θεωρούν άκυρους
τους αναθεματισμούς που εκφωνούνται από αυτές, αλλά τους θεωρούν ως
σημείο ένθεου δοξασμού όσων έτυχαν τέτοιων αναθεματισμών , εξαιτίας της
ανδρείας εμμονής τους στην πίστη της Εκκλησίας. Είναι χαρακτηριστικός ο
λόγος που διατυπώθηκε στη Νίκαια το 787 και αναφέρεται στους
εικονομάχους επισκόπους που συνήλθαν στη σύνοδο της Ιέρειας: «Θεόδωρος ὁ
ὁσιώτατος ἐπίσκοπος Κατάνης εἶπεν· Ἄξιοί εἰσιν οὗτοι ἀναθέματος, ὅτι
παραχαράκται ἐγένοντο τῆς ἀληθείας καὶ ἐπίβουλοι τῶν πατέρων. καὶ οἱ
παρ’ αὐτῶν ἀναθεματισθέντες ἄξιοι εὐφημίας εἰσίν».
