“Ὁ θάνατος δὲν
σταματάει, ἐφημερεύει! Πὼς θὰ γλυτώσουμε ἀπὸ τὸν θάνατο; Μὲ τὴν ἀπάρνηση
τοῦ ἑαυτοῦ μας καὶ τὴν μετάνοια. Ποὺ θὰ γίνει αὐτό; Στὸν πνευματικό.
Ἀφοῦ ἐξομολογηθεῖ ὁ ἄνθρωπος τὶς ἁμαρτίες του στὸν πνευματικό, ἔπειτα θὰ
τὰ βάλλει μὲ τὰ πάθη του. Στὰ πάθη μας φαίνεται ὁ ἑαυτός μας, σὲ τί
κατάσταση βρισκόμαστε δηλαδή. Ὀφείλουμε, λοιπόν, νὰ τὰ βάλλουμε μὲ τὰ
πάθη μας, ἄν θέλουμε νὰ ἔχουμε τὴν βοήθεια τοῦ Χριστοῦ. Ἄν ἀρνηθοῦμε τὴν
βοήθεια τοῦ Θεοῦ, ἀποδεικνύουμε ὅτι λατρεύουμε τὸν ἄνθρωπο, δηλ. τὸν
ἑαυτό μας. Γι’ αὐτὸ καὶ συμβαίνει νὰ πηγαίνουμε στὸν πνευματικὸ λέγοντάς
του τὰ ἴδια ἁμαρτήματα μὲ λίγο μόνο παρηλλαγμένα λόγια. Διότι κατὰ
βάθος ἀγαπᾶμε ἀκόμη τὸν ἑαυτό μας, τὸν παλαιὸ ἄνθρωπο”.
