«Aς αρχίσουμε, παρακαλώ, άλλος από το να εντείνει τις προσευχές, άλλος από το να δακρύζει συνέχεια, άλλος από το να είναι σκυθρωπός. Γιατί ούτε αυτό το τόσο μικρό είναι ανώφελο. Γιατί λέγει, “είδα ότι λυπήθηκε και βάδισε θλιμμένος κι εγώ θεράπευσα τους δρόμους της ζωής του” (Hσ. 57,17.18). Όλοι όμως ας ταπεινώσουμε τις ψυχές μας με την ελεημοσύνη, με το να συγχωρούμε τις αμαρτίες των συνανθρώπων μας, με το να μη μνησικακούμε και με το να μην εκδικούμαστε.
Aν θυμόμαστε συνέχεια τα σφάλματά μας, δε θα μπορέσει κανένα από τα έξω πράγματα να μας οδηγήσει σε αλαζονεία, ούτε τα πλούτη, ούτε η δύναμη, ούτε η εξουσία, ούτε η τιμή, αλλά, κι αν ακόμη καθίσουμε στο βασιλικό όχημα, θα στενάξουμε πικρά».
[Απ’ την Θ΄ ομιλία του «ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗΝ»]
[Από το έργο «ΡΟΔΟΣΤΑΓΜΑ
ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΙΚΗΣ ΣΟΦΙΑΣ» του Κ.Γ.Παπαδημητρακόπουλου]
