«Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ»
ΘΑΥΜΑΣΤΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΘΕΟΥ
Ὅταν ἦταν ἀκόμη ὁ Γέροντάς μας, π. Γεώργιος στά Φύλλα τῆς Εὐβοίας, τό 1974, στήν μονή τοῦ ἁγίου Γεωγίου Ἀρμᾶ, φιλοξενοῦσαν καί ἕνα ἡλικιωμένο 96 ἐτῶν, τόν Στυλιανό Σίμου. Αὐτός, ὄντας εὐσεβής ἄνθρωπος, ἔλαβε στό κρεββάτι τοῦ θανάτου τήν μοναχική του κουρά. Μετά ἀπό δύο μῆνας ἀπέθανε. Ἡ ζωή του ἦταν πράγματι θαυμαστή. Ἐκράτησε παρθενία, χωρίς ποτέ νά γνωρίσει γυναικεία ἡδονή. Οὔτε αἰσχροί καί ἀκάθαρτοι λογισμοί τόν ἐνωχλοῦσαν. Ἀκόμη καί ὅταν στήν ἐπιθανάτια κλίνη, ἐρχόταν ὁ διάβολος νά τόν ταράξει μέ τέτοιους λογισμούς, ἐκεῖνος ἐξώρκιζε τόν διάβολο.
Ἔκανε τόν σταυρό του καί ἔλεγε μέχρι πού ἔκλεισε τά μάτια του τήν εὐχή: «Τό Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ....». Μετά ἀπό τρία χρόνια ἄνοιξαν τόν τάφο του καί ἐξεπλάγησαν. Μέσα στόν τάφο του εἶχαν φυτρώσει ἕνα κυπαρίσσι, μία ἐλαία καί ἕνα στάχυ σιταριοῦ! Τό ἐρώτημα εἶναι πῶς ζοῦσαν αὐτά τά δενδρύλλια μέσα στό σκοτάδι, κάτω ἀπό τήν μαρμάρινη πλάκα τοῦ τάφου; Εἶναι ἀδύναντον ἀνθρωπίνως νά ἐπιζήσουν χωρίς τήν ἐπίδρασι τοῦ ἡλιακοῦ φωτός. Αὐτό τό σημεῖο ἦταν ἀπόδειξις εὐαρεσκείας τοῦ Θεοῦ. Σύμφωνα μέ ὁμολογίες τῶν συγχωριανῶν του, ἦταν ὁ καλλίτερος ἀπ᾿ ὅλους. Εἶχε διδαχθῆ μόνος του τήν νοερά καί καρδιακή προσευχή. ἀγωνιζόταν καθημερινά γιά τήν σωτηρία του, συμμετέχοντας σέ ὅλες τίς ἀκολουθίες τῆς Μονῆς. Ἔκλεισε τά μάτια του στήν Μονή σάν μοναχός, τήν ὁποία ἀγαποῦσε καί ἐχάρισε 67 στρέμματα χωράφια δικά του. Αἰωνία του ἡ μνήμη!
Ἀπό π. Δαμασκηνό Γρηγοριάτη.
Μέ τήν εὐλογία τοῦ πατρός Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου
