«Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ»
Ὁ ρόλος τῆς Ἐκκλησίας στόν κόσμο
Ὁ σκοπός τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἡ σωτηρία τοῦ κόσμου. Ἡ σωτηρία τοῦ κόσμου εἶναι παρόμοια μέ τήν δημιουργία τοῦ κόσμου, δηλαδή εἶναι ἕνα ἑνιαῖο, ἀλληλέγγυο καί πελώριο φαινόμενο. Ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ οἰκοδομεῖται ταυτόχρονα στίς καρδιές, στόν κόσμο καί στούς οὐρανούς.
Ἡ ὑπευθυνότητα τῆς Ἐκκλησίας εἶναι μέγιστη. Ὁ Δημιουργός καί Σωτήρας τοῦ κόσμου ἐμπιστεύθηκε τήν πορεία τοῦ κόσμου στήν Ἐκκλησία Του. Αὐτή ἡ ἐξαιρετική ἀποστολή τῆς Ἐκκλησίας μᾶς γεμίζει μέ χαρά καί μέ φόβο. Ὕστερα ἀπό δύο χιλιάδες χρόνια Χριστιανισμοῦ πρέπει νά κάνουμε ἐμεῖς οἱ χριστιανοί, ἕνα αὐθεντικό συνειδησιακό ἔλεγχο γιά νά δοῦμε ἄν ὑπηρετοῦμε ὅπως πρέπει τόν Χριστό καί τούς ἀνθρώπους καί τί ἔχουμε νά κάνουμε ἀπ᾿ ἐδῶ καί πέρα.
Μία πρώτη μορφή Ἐκκλησίας μπορεῖ νά θεωρηθεῖ ἡ κοινότητα τῶν πιστῶν κατά τήν διάρκεια τῆς ἐπίγειας ζωῆς τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ. Αὐτή ζοῦσε μέ ἀδελφωσύνη καί ἦταν ἱεραρχημένη σέ ἀποστόλους, μαθητές καί λαό.
Οὔτε οἱ ἀπόστολοι ἦταν τέλειοι, διότι δύσκολα ἔμπαινε μέσα τους ἡ θεία διδασκαλία, παρόλο πού εἶχαν τό πλεονέκτημα τῆς προσωπικῆς θεωρίας τοῦ θεανδρικοῦ Προσώπου τοῦ Χριστοῦ. Ἔτσι ἐξηγεῖται ἡ αἴτησις τοῦ Ἰακώβου καί τοῦ Ἰωάννου ἤ οἱ πολύ γνωστές «γκάφες» τοῦ Πέτρου. Ἰδιαιτέρως ὅμως μᾶς πονάει ἡ πτῶση τοῦ Ἰούδα τοῦ Ἰσκαριώτη. Ὁ Ἰούδας δέν ξεκίνησε σάν προδότης, ἀλλά ἔγινε προδότης. Δέν πρόκειται, λοιπόν, μόνο γιά ἀνθρώπινες ἀδυναμίες τῶν Ἀποστόλων, ἀλλά καί γιά τήν πνευματική τους ἀνικανότητα νά σκέφτωνται σύμφωνα μέ τό Πνεῦμα τοῦ Χριστοῦ.
Αὐτή ἡ παρατήρηση ἔχει γιγάντιες συνέπειες γιά τήν Χριστιανωσύνη, διότι πρέπει νά καταλάβουμε ὅτι ἡ ἐκπαίδευση εἶναι ἡ πρώτη προϋπόθεση τῆς πίστεως. Ἀκόμη κι ὅταν ἡ διδασκαλία παραδίδεται ἀπό τόν Χριστό καί οἱ ἀποδέκτες της εἶναι ἀπόστολοι, καί πάλι ἡ διαδικασία μόρφωσης-κατήχησης τῆς χριστιανικῆς συνείδησης εἶναι μακροχρόνια, δύσκολη καί μέ διάφορες ἐκπλήξεις, πρᾶγμα τό ὁποῖο μᾶς ἀναγκάζει σέ μιά ἑδραία, πηγαία καί ἐπίμονη ἱεραποστολική προσπάθεια.
Μέ τήν εὐλογία τοῦ πατρός Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου
