Αδελφοί μου, με την ευχή του Αρχιεπισκόπου κ.κ. Γεωργίου, διακονώ την Ορθόδοξη Ιεραποστολή μας εδώ στην Λιβερία.
Η Λιβερία βρίσκεται κοντά στον Ισημερινό, έχει πολύ ζέστη, που καμιά φορά γίνεται ανυπόφορη. Το 85% του πληθυσμού είναι χριστιανοί σε διάφορες αιρέσεις ενώ 12% είναι μουσουλμάνοι. Ορθόδοξοι πιστοί ή κάποιος Ορθόδοξος Ναός δεν υπάρχουν. Ουσιαστικά, τώρα γίνεται η αρχή της Ορθοδοξίας, και μακάρι ο Πανάγαθος Θεός να ευλογήσει και να γνωρίσουν την Αληθινή Πίστη, οι κάτοικοι αυτής της χώρας, που τώρα βρίσκονται σε πνευματικό σκότος, και την πλάνη των αιρέσεων…
Εδώ επικρατεί, μεγάλη φτώχεια. Συνήθως οι άνθρωποι τρώνε καθημερινά, μόνο ρύζι, κι αυτό εάν το βρουν. Το κόστος ζωής είναι πολύ ακριβό, ενώ το μεροκάματο, είναι περίπου 3 με 5 ευρώ την μέρα. Υπάρχει βέβαια μεγάλη ανεργία, και ειδικά στα χωριά, που οι άνθρωποι ζουν σε λασποκαλύβες, υποφέρουν πολύ από πείνα και ανέχεια.
Η χώρα βρέχεται από θάλασσα κι αυτό για εμάς είναι μία παρηγοριά, γιατί θυμόμαστε την γλυκιά μας πατρίδα Ελλάδα. Το κλίμα εδώ είναι τροπικό με υγρασία 92% στην περίοδο των βροχών. Στην περίοδο που δεν βρέχει, κατεβαίνει στο 24%. Η θερμοκρασία, κάποιες φορές θα πάει και 50 βαθμούς Κελσίου όταν σταματήσουν οι βροχές. Η πρωτεύουσσα του κράτους είναι η Μονρόβια, με 600.000 κατοίκους περίπου, ενώ όλη η χώρα έχει 5εκατομύρια.
Για να καταλάβουμε την φτώχεια τους, θα πούμε το εξής: είναι η δεύτερη χώρα στον κόσμο, σε ποσοστό ανεργίας. Το 85% εδώ είναι άνεργοι. Και το 80%, ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας. Η επίσημη γλώσσα, είναι η αγγλική, ομιλούνται όμως ακόμη 12 διάλεκτοι.
Εδώ στην Λιβερία έχει μεγάλη εγκληματικότητα. Μην ξεχνάμε ότι μέχρι πριν λίγα χρόνια, είχαν εμφύλιο πόλεμο. Σκοτώθηκαν πάρα πολλοί. Ο πόλεμος κράτησε για 14 χρόνια και γονάτισε την χώρα, από κάθε πλευρά. Οικονομικά, κοινωνικά κ.ά. Ξεκίνησε το 1989 και τέλειωσε το 2003.
Τώρα Δόξα τω Θεώ, βασιλεύει η ειρήνη και έχουμε νόμιμη κυβέρνηση με κανονικές εκλογές. Τότε όμως στην περίοδο του πολέμου, κινδύνευε η ζωή σου, όπου και να βρισκόσουν. Οι άνθρωποι στους δρόμους περπατούσαν σκυφτοί, γιατί ήταν παντού κρυμμένοι οπλοφόροι που σκότωναν αδιάκριτα. Ο φόβος βασίλευε παντού. Το πιο τραγικό από όλα ήταν ότι στρατολογούσαν πολλά ανήλικα παιδιά. Τα έπαιρναν με την βία από τους γονείς τους, τα έβαζαν με την βία να κάνουν τους πρώτους φόνους, και έτσι τα καημένα τα παιδάκια, δεν μπορούσαν πια να επιστρέψουν στο χωριό τους, και έμεναν ως στρατιώτες της επανάστασης. Έτσι αυτά τα παιδιά, συνήθισαν στους φόνους και στη βία. Ένας μάλιστα από τους λόγους που σήμερα έχει εγκληματικότητα η χώρα, και είναι επικίνδυνα, ειδικά για εμάς τους λευκούς, είναι ότι αυτά τα παιδιά, οι εκπαιδευμένοι φονιάδες, ζουν ακόμα, τριγυρνούν ελεύθεροι, όπως και πολλοί άλλοι που ήταν πολεμιστές, και αυτό σίγουρα, αυξάνει την εγκληματικότητα και επικινδυνότητα της χώρας. Αναμφίβολα θέλει προσοχή το κάθε βήμα εδώ. Υπάρχει βέβαια, τώρα πια ειρήνη, και νόμος αλλά όλα αυτά που προηγήθηκαν δεν σβήνουν εύκολα, ούτε από τις μνήμες, ούτε από την καθημερινότητα.
Και μέσα σε όλα αυτά, ξεπηδά η Ορθοδοξία.
Αυτή που είναι η μόνη που μπορεί να μαλακώσει τις καρδιές των ανθρώπων, μπορεί να επουλώσει μεγάλα τραύματα, να γιατρεύσει βαθιές πληγές, μπορεί να σβήσει κακές μνήμες, να εξαφανίσει εφιάλτες… Μπορεί να χωρέσει, μπορεί να συγχωρέσει, μπορεί να ελευθερώσει, μπορεί να αγιάσει όλους, όλους όσους πιστεύσουν , όσους μετανοήσουν, όσους ταπεινά πλησιάσουν, ζητώντας την Βασιλεία των Ουρανών και την Σωτηρία της ψυχής…
Τις δύο πρώτες Κυριακές δεν μπορούσαμε καν να τελέσουμε την Θεία Λειτουργία, γιατί δεν υπήρχε ούτε ένας πιστός. Κι έτσι με πόνο ψυχής, για 2 συνεχόμενες Κυριακές, δεν έγινε η Θεία Λειτουργία… Εν τω μεταξύ όμως, ο Θεός, μας έστειλε, έναν καλοκάγαθο Λιβεριανό, ο οποίος διψούσε να μάθει για την Ορθοδοξία. Είναι καλά μορφωμένος, μιλά καλά τα αγγλικά, είναι πετυχημένος και καλός ηλεκτρολόγος, και ζει μόνος του με τον 11χρονο γιο του. Η γυναίκα του τον εγκατέλειψε πριν πολλά χρόνια, με ένα νεογέννητο που το μεγαλώνει ο ίδιος.
Έτσι ξεκινήσαμε την κατήχηση. Τα μαθήματα ήταν πολύ εντατικά και έντονα. Είχε πολλές ερωτήσεις, γινόταν συζήτηση και συγχρόνως του παραθέταμε τα δόγματα και την διδασκαλία της πίστης μας. Παρόλο που δεν συνηθίζεται να βαπτίζουμε κάποιον γρήγορα, εδώ λόγω των συνθηκών έπρεπε να γίνει η βάπτιση, ώστε να ξεκινήσει συγχρόνως και η Θεία Λειτουργία, σε αυτή την Χώρα.
Δεν υπάρχει όπως είπα, ούτε Ναός ούτε Βαπτιστήριο. Έτσι αναγκαστήκαμε να πάμε στην θάλασσα, στην κυριολεξία, στον ωκεανό τον Ατλαντικό. Ο πατέρας ήθελε πολύ να βαπτιστεί και ο γιος του, που είναι ένα ευγενικό και καλό παιδάκι. Έτσι αφού βρήκαμε ένα απομονωμένο μέρος στη θάλασσα, να μην υπάρχουν λουόμενοι, ξεκίνησε η Βάπτιση.
Νομίζαμε ότι βρισκόμασταν και ζούσαμε στα πρωτοχριστιανικά χρόνια. Προς στιγμή πέρασαν σαν εικόνες από το μυαλό μας, οι μεγάλες Εκκλησίες και τα Μοναστήρια της Ελλάδας και τις συγκρίναμε με αυτήν την κατάσταση εδώ. Μα γρήγορα έφυγε αυτό, και επικεντρωθήκαμε στο Μυστήριο, να γίνει όσο πιο σωστά γίνεται. Σεβαστήκαμε την Ιερά Παράδοση της Εκκλησίας μας και την ώρα της βαπτίσεως, μπήκαμε μέσα σε πιο βαθιά νερά, ώστε να γίνει κανονικά, πλήρης κατάδυση και ανάδυση εις το όνομα της Αγίας Τριάδος. Τα ονόματα που πήραν οι νεοφώτιστοι, είναι Γεώργιος ο πατέρας και Γρηγόριος ο γιος. Αφού όλα ολοκληρώθηκαν, ανανεώσαμε το ραντεβού μας, για την επόμενη ημέρα Κυριακή, για την τέλεση της Θείας Λειτουργίας, και για να κοινωνήσουν για πρώτη φορά.
Η Θεία Λειτουργία έγινε στο σπίτι. Σε ένα ταπεινό τραπεζάκι που μετατράπηκε σε Αγία Τράπεζα, κατά την Τάξη της Εκκλησίας μας, χάριν στο Αντιμήνσιο που μας παρέδωσε ο μητροπολίτης μας για αυτήν την περίπτωση. Λιτά και απέριττα, μόνο με τα απαραίτητα, το μικρό Αγιοπότηρο και τα σχετικά Άγια Σκεύη που φέραμε από την Ελλάδα. Κατά την διάρκεια της Θείας Λειτουργίας ήταν συγκινητικά μα συγχρόνως και δύσκολα. Ο Γεώργιος προσπαθούσε να κάνει τον ψάλτη, μα τα μόνα που ήξερε να λέει, ήταν το Κύριε Ελέησον, και το Αμήν. Διάβασε βέβαια το «Πιστεύω…» και είπαν με τον γιο του το «Πάτερ ημών..». Η πιο γλυκιά στιγμή όμως, ήταν όταν ήρθε η ώρα να κοινωνήσουν. Και Κοινώνησαν και έβαλαν τον Χριστό μέσα τους. Στο τέλος πια έγινε το κήρυγμα, και συζητήσαμε και προσπαθήσαμε να λύσουμε και τις απορίες που προέκυψαν. Μετά γεμάτοι χαρά κεράσαμε τους νεοφώτιστους Γεώργιο και Γρηγόριο που έφυγαν με ειρήνη από το σπίτι, που για λίγο εκείνο το πρωϊνό, είχε μετατραπεί σε Ναό.
Η προσφορά αυτών των δύο νεοφώτιστων Λιβεριανών είναι πολύ μεγάλη. Εξαιτίας τους πια, τελείται Θεία Λειτουργία στην Λιβερία. Και από αυτήν τη γωνιά της γης, θα ανεβαίνουν από τώρα, Ορθόδοξες Θείες Λειτουργίες, για να υμνολογούν, ικετεύουν, και δοξολογούν τον γλυκύτατο Ιησού μας.
Δόξα Σοι ο Θεός είμαστε βαθύτατα ευγνώμονες. Σας παρακαλώ πολύ να εύχεστε, γιατί ο πονηρός θα πολεμήσει πολύ, και μόνο με την Χάρη του Θεού και τις προσευχές σας, θα τα καταφέρουμε…
από το Ορθόδοξο Ιεραποστολικό Κλιμάκιο στην Λιβερία.
