ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟΝ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
Ἑβρ. ζ’ 26 – η΄ 2
26 Τοιοῦτος γὰρ ἡμῖν ἔπρεπεν ἀρχιερεύς, ὅσιος, ἄκακος, ἀμίαντος, κεχωρισμένος ἀπὸ τῶν ἁμαρτωλῶν καὶ ὑψηλότερος τῶν οὐρανῶν γενόμενος, 27 ὃς οὐκ ἔχει καθ᾿ ἡμέραν ἀνάγκην, ὥσπερ οἱ ἀρχιερεῖς, πρότερον ὑπὲρ τῶν ἰδίων ἁμαρτιῶν θυσίας ἀναφέρειν, ἔπειτα τῶν τοῦ λαοῦ· τοῦτο γὰρ ἐποίησεν ἐφάπαξ ἑαυτὸν ἀνενέγκας. 28 ὁ νόμος γὰρ ἀνθρώπους καθίστησιν ἀρχιερεῖς ἔχοντας ἀσθένειαν, ὁ λόγος δὲ τῆς ὁρκωμοσίας τῆς μετὰ τὸν νόμον υἱὸν εἰς τὸν αἰῶνα τετελειωμένον.
η΄ 1 Κεφάλαιον δὲ ἐπὶ τοῖς λεγομένοις, τοιοῦτον ἔχομεν ἀρχιερέα, ὃς ἐκάθισεν ἐν δεξιᾷ τοῦ θρόνου τῆς μεγαλωσύνης ἐν τοῖς οὐρανοῖς, 2 τῶν ἁγίων λειτουργὸς καὶ τῆς σκηνῆς τῆς ἀληθινῆς, ἣν ἔπηξεν ὁ Κύριος, καὶ οὐκ ἄνθρωπος.
ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟΝ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
Ἰω. ι’ 9-16
9 Ἐγώ εἰμι ἡ θύρα· δι᾿ ἐμοῦ ἐάν τις εἰσέλθῃ, σωθήσεται, καὶ εἰσελεύσεται καὶ ἐξελεύσεται, καὶ νομὴν εὑρήσει. 10 ὁ κλέπτης οὐκ ἔρχεται εἰ μὴ ἵνα κλέψῃ καὶ θύσῃ καὶ ἀπολέσῃ· ἐγὼ ἦλθον ἵνα ζωὴν ἔχωσι καὶ περισσὸν ἔχωσιν. 11 ἐγώ εἰμι ὁ ποιμὴν ὁ καλός. ὁ ποιμὴν ὁ καλὸς τὴν ψυχὴν αὐτοῦ τίθησιν ὑπὲρ τῶν προβάτων· 12 ὁ μισθωτὸς δὲ καὶ οὐκ ὢν ποιμήν, οὗ οὐκ εἰσὶ τὰ πρόβατα ἴδια, θεωρεῖ τὸν λύκον ἐρχόμενον καὶ ἀφίησι τὰ πρόβατα καὶ φεύγει· καὶ ὁ λύκος ἁρπάζει αὐτὰ καὶ σκορπίζει τὰ πρόβατα. 13 ὁ δἑ μισθωτὸς φεύγει, ὅτι μισθωτός ἐστι καὶ οὐ μέλει αὐτῷ περὶ τῶν προβάτων. 14 ἐγώ εἰμι ὁ ποιμὴν ὁ καλός, καὶ γινώσκω τὰ ἐμὰ καὶ γινώσκομαι ὑπὸ τῶν ἐμῶν, 15 καθὼς γινώσκει με ὁ πατὴρ κἀγὼ γινώσκω τὸν πατέρα, καὶ τὴν ψυχήν μου τίθημι ὑπὲρ τῶν προβάτων. 16 καὶ ἄλλα πρόβατα ἔχω, ἃ οὐκ ἔστιν ἐκ τῆς αὐλῆς ταύτης· κἀκεῖνά με δεῖ ἀγαγεῖν, καὶ τῆς φωνῆς μου ἀκούσουσι, καὶ γενήσεται μία ποίμνη, εἷς ποιμήν.
ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
ΑΓΙΟΣ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ Ο ΝΕΟΣ ΟΣΙΟΜΑΡΤΥΣ
Στίς 13 Νοεμβρίου ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ τήν μνήμη τοῦ ἁγίου Νεομάρτυρος Δαμασκηνοῦ. Ὁ ἅγιος Δαμασκηνός καταγόταν ἀπό τόν Γαλατᾶ τῆς Κωνσταντινούπολης καί τό ὄνομά του ἦταν Διαμαντής. Οἱ γονεῖς του, Κυριάκος καί Κυριακή ἦσαν εὐσεβεῖς, ὅμως κοιμήθηκαν καί οἱ δύο ὅταν ὁ Διαμαντής ἦταν σέ μικρή ἡλικία καί ἔτσι ἔμεινε ὀρφανός. Λόγῳ κάποιου παραπτώματος συνελήφθηκε ἀπό τούς Τούρκους καί γιά νά ἐλευθερωθῆ ἀναγκάσθηκε νά ἀρνηθῆ τήν πίστη του. Ἀργότερα ὅμως μετανόησε καί πῆγε στό Ἅγιο Ὄρος, ὅπου ἐπιδόθηκε στήν προσευχή καί στούς πνευματικούς ἀγῶνες, ἐκάρη δέ μοναχός στήν Ἱερᾶς Μονῆς Μεγίστης Λαύρας μέ τό ὄνομα Δαμασκηνός. Ὅμως ἡ συνείδησή του τόν ἐπιτιμοῦσε καί γι΄αὐτό πῆγε στήν Κωνσταντινούπολη, ὅπου φανέρωσε τόν πόθο του νά μαρτυρήση στόν τότε Πατριάρχη Διονύσιο. Μετά τήν κοίμηση τοῦ Διονυσίου ὁ μάρτυς τοῦ Χριστοῦ Δαμασκηνός, ἀφοῦ πῆρε τήν εὐλογία ἀπό ἕνα Λαυριώτη μοναχό ἄρχισε νά κηρύττη δημόσια τόν Χριστό καί νά προτρέπη τούς μουσουλμάνους νά ἀσπασθοῦν τόν Κύριο ὡς τόν μόνο ἀληθινό Θεό. Οἱ Τοῦρκοι στήν ἀρχή δέν τοῦ ἔδωσαν σημασία, γιατί τόν θεώρησαν τρελλό, ὅμως ὁ ἅγιος Δαμασκηνός συνέχισε νά κηρύττη μέ ἀποτέλεσμα νά προκαλέση τήν ὀργή τῶν Τούρκων, οἱ ὁποῖοι τόν συνέλαβαν καί τόν βασάνισαν πολύ σκληρά.Τέλος ὀργισμένοι οἱ Τοῦρκοι πού δέν κατάφεραν νά τόν πείσουν νά ἀρνηθῆ καί πάλι τόν Κύριο τόν ἀποκεφάλισαν μπροστά στήν πόρτα τοῦ Πατριαρχείου στίς 13 Νοεμβρίου τοῦ 1681, τό δέ ἅγιο λείψανό του ἐνταφιάσθηκε στήν Μονή τῆς Θεοτόκου στήν Χάλκη, πίσω ἀπό το Ἅγιο Βῆμα.
